Μετάβαση στο περιεχόμενο

This is not America

Ιουνίου 28, 2018

 

Έβαλα το κλαδευτήρι στον τόπο του και είπα και τώρα τι; Και συνειδητοποιώ πως τέλειωσαν οι δραστηριότητες της ημέρας. Μετά από σχεδόν 13 ώρες.

Δουλειά, οικογένεια, κοινωνικά δίχτυα (για τον αγώνα για ένα καλύτερο αύριο (και σήμερα, αν γίνεται)), κήπος, ε, φτάνει.

Ένοιωσα και κάτι τζιεγκιές.

Α, λέω, μήπως πρέπει να πάω να τρέξω; Ο Ιούνης μας προσφέρει ακόμη «δροσούλες», είναι πολύ καλή και η ώρα.

Μπα! Η παρακολούθηση νυχτερινής μάππας  (δεν  εμπίπτει στις πιο πάνω δραστηριότητες), με συνοδεία φαγητού και ποτού = λίγος και κακός ύπνος, δεν επιτρέπει την πολυτέλεια της άσκησης.

Και λέω, πάει η μέρα. Είναι μια χαμένη μέρα γιατί δεν θα νοιώθω (βιολογικά και ψυχολογικά) καλά όταν θα κλείνει.

Και πάνω σε αυτό κάνω και τον μπανάλ παραλληλισμό: ρε, αυτοί μας αναγκάζουν να περνούμε μια χαμένη ζωή, για τη μέρα νοιάζεσαι;

Και δεν αναφέρομαι σε κάποιους ανώνυμους, αναφέρομαι στους ηγέτες στους αρχηγούς που ορίζουν όλα εκείνα που δεν μπορούμε να ορίσουμε εμείς. Και φυσικά – για να είμαστε δίκαιοι – δεν έχουν ευθύνη μόνο οι τελευταίοι για αυτό το αρνητικό αίσθημα. Φταίνε και οι πριν και οι πολύ πιο πριν.

Και δικοί μας και άλλοι.

Ακόμη και ο Χατζηπετρής φταίει.

Όταν δεις τη μεγάλη εικόνα, όσο καλή ή κακή και να είναι η δική σου, μικρότερη εικόνα.

Άσε, μαλακιούλες και μιζεριούλες.

Τα πράγματα θα μπορούσαν να είναι καλύτερα, θα μπορούσαν όμως να είναι και πολύ χειρότερα (η μεγάλη κουβέντα της ημέρας!) .

Άλλοι θα έλεγαν  «δόξα σοι ο θεός»! (Και προσπαθώντας να επιβεβαιώσω την ορθογραφία της φράσης αυτής,  πέφτω απάνω σε αυτό: «Δείτε τι κάνει το «Δόξα σοι ο Θεός» στους δαίμονες…»

Google it και θα μάθετε. Πάντως οι πελλοί δεν με αφήνουν ήσυχο ακόμη και όταν προσπαθώ να μείνω μακριά!

Να δούμε πιο ανώδυνα πράγματα λοιπόν. Ο Paul McCartney βγάζει καινούργια τραγούδια. Στα 76 του είναι πολύ μακράν από το επίπεδο των περίπου συνομήλικών του Neil Young ή Van Morisson, που επίσης συνεχίζουν να παράγουν, αλλά ένα καλό τραγουδάκι, το βγάζει.

Από την άλλη, ο Πορτογάλος πρόεδρος επισκέπτεται τον Τραμπ και μιλούν για τη μάππα. Και τον καλύτερο παίκτη του κόσμου, τον Κριστιάνο.

Θα κατέβη στις εκλογές απέναντι σου, τον ρωτά ο Τραμπ;

Μπα, όχι απαντά ο Πορτογάλος, η χώρα μου δεν είναι αμέρικα!

 

 

Advertisements
One Comment leave one →
  1. Ιουλίου 1, 2018 13:09

    Εμάς οι πολιτικοί μας εκαταντήσαν σαν την τσιριπίλλαν που δεν επήρεν χαρπάριν ότι μες τον βόθρον που τον οποίον τρέφεται εβάλαν της ψατζ̆ήν τζιαι κάμνει τα τελευταία της βήματα μωρισμένη όστι να γύρει ανάσ̆σ̆ελα με τα πόθκα να χάσκουν πάνω τζ̆αι να ποσπαστεί. Έτσι τους θωρώ εγώ τελευταία, αλλά δεν σ̆αίρουμαι. Εγεμώσαν τους τόπους με τα αυκά τους. Εν να ψοφήσουν τούτες τζ̆αι εν να έρτουν άλλες.

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Αρέσει σε %d bloggers: