Μετάβαση στο περιεχόμενο

Anime

Δεκέμβριος 5, 2018

 

Η σχέση με το γιο είναι, ας πούμε, έντονη.

Είναι σαφές πως στο σπίτι υπάρχει χώρος μόνο για ένα έξυπνο, τέλειο και δυνατό αρσενικό.

Μεταξύ δυο λοιπόν, υπάρχουν φυσιολογικά εντάσεις.

Ήρθα στο σπίτι και ήταν μόνος. Έπρεπε να βρω τρόπο να τον ταΐσω – και τρώει καλά.

– Τι λες, πάμε στο στέκι εδώ δίπλα να πιω εγώ την αγαπημένη μου μπύρα και να φας εσύ καμιά μπριζόλα;

Ειλικρινά δεν ανέμενα καταφατική απάντηση.

Μέχρι να κάνω το ντουσάκι, να αλλάξω και να είμαι έτοιμος, ήμουν με την έγνοια. Θα θυμάται πως μου είπε ναι; Θα θέλει ακόμη να πάει;

Ναι, ήθελε.

Όταν φτάσαμε εκεί, η ένταση ανέβηκε πάλι. Δεν ήθελε να φανεί πως θέλαμε τον κωδικό του wi-fi για εκείνον – εγώ είχα ήδη ενωθεί.

Ρώτησα γενικά, δεν είπα πως «ο νεαρός θα ήθελε να μάθει τον σχετικό κωδικό», κάτι που θα τον έκανε έξω φρενών.

Παραγγείλαμε, αστειευτήκαμε λίγο με το ροκ ρεπερτόριο που έπαιζε από τα ηχεία του μαγαζιού, ήρθε το φαγητό, χαλαρώσαμε λίγο.

Είχαμε τα πάνω και τα κάτω στις κουβέντες μας, αλλά τελικά βρήκαμε κοινό έδαφος. Μιλήσαμε για είδη ηλεκτρικής κιθάρας και ποιοι είναι οι γνωστότεροι καλλιτέχνες που παίζουν το κάθε είδος. Διδάξαμε λίγο ό ένας τον άλλο. Ο ένας ως ακροατής, ο άλλος ως (μικρός) μουσικός – πήγαινε μαθήματα κιθάρας για 6 περίπου χρόνια. Εγώ ποτέ.

Μετά η κουβέντα μας πήρε σε τραγούδια, με ρώτησε για το Roundabout των Yes. Μου φάνηκε παράξενο που γνώριζε τέτοιο τραγούδι – παίζει σε μια σειρά που παρακολουθεί.

Και μετά βυθίστηκε μονομιάς στο τελευταίο του πάθος, το anime – Japanese animation.

Naruto, JoJo και διάφορες άλλες άγνωστες λέξεις. Και άρχισε να περιγράφει τους ήρωες και να μου πει πως ξεκινούν, πως προχωρούν οι ιστορίες, πώς πήραν τα ονόματα τους οι ήρωες πως σχετίζονται με δυτικούς μουσικούς και συγκροτήματα, πως το κάνουν οι γιαπωνέζοι χωρίς να νοιάζονται για copy rights, για το γεγονός πως αυτές είναι οι καλύτερες σειρές ever.

Ηταν ένα ύφος ενθουσιασμού, περηφάνιας για τη γνώση, πάθους, ίσως και συνέπειες εθισμού.

Με πολύ αυθορμητισμό όμως, χωρίς εντάσεις και επιθετικότητα, κυρίως με χαμόγελο και χαλαρά. Την μπύρα την έπινα εγώ, εκείνος φάντα και νερό. Είχε πολλά να πει. Και ήθελε πολύ να τα ακούσω.

Τον παρακολουθούσα, στην αρχή με προβληματισμό, ύστερα με αδιαφορία μέχρι να τελειώνει να φύγουμε.

Στο τέλος, νομίζω τον έβλεπα με έρωτα.

Advertisements
No comments yet

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Αρέσει σε %d bloggers: