Μετάβαση στο περιεχόμενο

Μνημόσυνα.

Απρίλιος 7, 2019

 

Η τελευταία φορά που πήγα στην κυριακάτικη ακολουθία μνήμης ήταν πριν 6-7 χρόνια. Μετά τύχαινε να γινόταν το μνημόσυνο την ίδια Κυριακή με την κούρσα στην Πάφο ή την κούρσα στη Λεμεσό.

Και με όλο το σεβασμό και την αγάπη στη μνήμη των απελθόντων, είναι πιο σημαντική προτεραιότητα η διατήρηση των ζώντων για όσο το δυνατό περισσότερο. Άσε που δε βλέπω αντίφαση, αν στόχος είναι η μνήμη.

Τελοσπάντων. Πρώτη παρατήρηση: λιγότερος ο κόσμος. Μόνη βάσιμη εξήγηση που άκουσα είναι πως ο παλιός ιερέας που για δεκαετίες ολόκληρες ηταν ο υπεύθυνος του ναού, είχε και προσωπικούς θαυμαστές. Και μετά που έφυγε, όλοι αυτοί από άλλες γειτονιές συνεχίζουν να εκκλησιάζονται. Στην πλησιέστερη όμως, προς το σπίτι τους εκκλησία.

Θετική παρατήρηση: άκουσα γυναικεία φωνή ανάμεσα στους ψάλτες.

Αρνητική παρατήρηση: άκουσα πάλι εκείνο το «δούλοι» του θεού σε κάποια προσευχή.

Ορθολογιστική παρατήρηση: μια θεία ένοιωσε αδιαθεσία και βγήκε έξω στον αέρα. Μια γηραιά νοσηλεύτρια, όπως συστήθηκε, που προσφέρθηκε να βοηθήσει, τη ρώτησε αν πίνει χάπια.

– Ναι, αλλά σήμερα όχι, γιατί θα κοινωνήσω απαντά η θεία.

-Λάθος τονίζει επιτακτικά η γηραιά νοσηλεύτρια. Εγώ έχω άδεια από τον πνευματικό μου να πίνω τα χάπια μου ακόμη και όταν πρέπει να πάρω τη θεία κοινωνία.

Downside παρατήρηση: ένας ευγενέστατος επίτροπος ήρθε και μου χτύπησε ευγενικά στον ώμο για να με ενημερώσει πως υπήρχαν άδειοι διαθέσιμοι σκάμνοι και πως μπορούσα να καθίσω αν ήθελα.

Αυθόρμητη παρατήρηση: γεμάτο κατανόηση ήταν το βλέμμα του κοπελλουθκιού 2(Κ2) όταν 2-3 φορές γύρισε και με είδε, όταν οι ψαλτάδες έβγαζαν νότες που δεν μπορούσαν να βγάλουν ή χειρότερα τις έβγαζαν παράφωνα.

Bonus:

Ναι, θυμάμαι αμυδρά που στη γειτονιά μας ασχολούνταν με τους μεταξοσκώληκες όταν ήμουν μωρό. Το κάναμε και εμείς, τότε. Το είχα κάνει ξανά για 3-4 χρονιές πριν καμιά δεκαετία, για χάρη των μωρών έλεγα, αλλά το ήθελα και εγώ.

Ακούστε λοιπόν τι έμαθα σήμερα από αρκετά μεγαλύτερη γειτόνισσα: τα παλιά χρόνια, στις 25 κάθε Μάρτη, οι κοπέλες της γειτονιάς έβγαζαν από την αρμαρόλλα τα μαντήλια με τους σπόρους (αυγά) μεταξοσκώληκα, και τα έβαζαν στον κόρφο τους.

Μια δυο, τρεις μέρες μετά εκκολάπτονταν τα μικρά σκουληκάκια.

Ακριβώς στην ώρα που έβγαιναν τα πρώτα φύλλα στις συκαμιές. Γιατί βλέπετε, ήθελαν θερμοκρασία σώματος για να ζωντανέψουν και να ξεκινήσουν το νέο κύκλο.

Αν δεν το γράψει κάποιος αυτό, μπορεί και να χαθεί.

Advertisements
2 Σχόλια leave one →
  1. Απρίλιος 9, 2019 22:07

    Εμένα μου έφεραν φέτος πολλά νωρίς το καματερό τζαι δεν βρίσκω φύλλα. Άργησε φέτος η άνοιξη πολλές μέρες…

    Αρέσει σε 1 άτομο

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Αρέσει σε %d bloggers: