Μετάβαση στο περιεχόμενο

Αυτή την Άνοιξη.

Απρίλιος 21, 2019

Υποθέτω πως αν η κατασκευή ανθρώπων γινόταν σε εργοστάσιο που κουβαλούσε τα ανάλογα πιστοποιητικά ποιότητας, το συγκεκριμένο προϊόν δεν θα περνούσε το quality control. Γιατί ξέρετε, αυτοί οι έλεγχοι σκοπό έχουν μεν να ικανοποιήσουν τον καταναλωτή, αλλά επίσης και κυρίως να κρατήσουν ψηλά το όνομα του προϊόντος και του κατασκευαστή.

Και ο συγκεκριμένος είναι πλήρης αποτυχία. Κανονικά θα έπρεπε από την πρώτη στιγμή να επιστρέψει πίσω στον κλίβανο πολτοποίησης. Όπως πάν τα πράγματα, εκεί που θα καταλήξει, πιθανότατα να το επιθυμήσει και ο ίδιος αυτό.

Αυτό τη διαδικασία όμως, δεν την κάνει η φύση, ενώ οι «ηθικοί» περιορισμοί και οι ουμανιστικές αρχές της πλειοψηφίας των ανθρώπων, δεν επιτρέπουν τέτοιους ελέγχους, τέτοια «ευγενιστικά(*)» μασκαραλίκια.

Και ορθά, γιατί ναι μεν υφιστάμεθα τις αναπόφευκτες συνέπειες ενός εντελώς fail προϊόντος, αλλά από την άλλη αφαιρούμε ένα καθεστώς τρόμου και προκατάληψης.

Όπως σε όλα, κάθε επιλογή μπορεί να είναι τέλεια ή βεβιασμένη, πλην όμως πάντα κουβαλά συνέπειες.
……………………………………………………………..
Αυτή την Άνοιξη βρισκόμασταν μακριά το σαββατοκύριακο, αλλά ομολογώ πως έπαθα όπως τότε στο Κραν Μοντάνα, που βρισκόμουν πέραν του Ατλαντικού αλλά προσπαθούσα να μάθω τι γινόταν στην απ’ εδώ πλευρά γιατί νόμιζα πως κρινόταν η τύχη μας, και πως επιτέλους τα πράγματα θα γύριζαν.

Ναι γύρισαν, προς τα κάτω.

Και τότε: συνέπειες.

Κάθε ώρα λοιπόν, ειδήσεις, να μάθω, να ακούσω τι γίνεται, κάθε φορά που έκανε μπιπ το τηλέφωνο, έβλεπα με μανία τα νεότερα.

Με διάθεση οργής και αηδίας. Και επειδή τα έγραψαν όλοι όλα, να πω και το δικό μου: η οργή και η αηδία δεν αφορούν το κατά πόσον είναι «δικός» μας ή «ξένος» αυτός ο fail άνθρωπος. Η οργή και η αηδία αφορούν το τι *είναι* αυτό το άτομο. Για τα λοιπά του αήπια, που τα έχουν και άλλοι πολλοί, είναι άλλη ιστορία.

Και νομίζω δεν σχετίζεται.
………………………………………………….
Α, στις ειδήσεις λέει κάπου που γιόρταζαν το Πάσχα τους έβαλαν πόμπες, πολλές πόμπες. Και σκότωσαν πολλά πλάσματα. Εγώ σας λέγω εκείνος, εκεί πάνω, το γνώριζε. Γιατί μόλις προχτές, Μεγάλη Παρασκευή για εκείνους που γιορτάζουν σήμερα, μας έστειλε όλους εκείνους τους ουράνιους πυραύλους που ξίππασαν την ευρύτερη Λευκωσία. Προειδοποιήσεις ηταν νομίζω.

Τι άλλο; Έκλαιγε που έχασε κάποιον δικό του πριν 2000 χρόνια; Που λίγο αργότερα τον επανέφερε;

Κρίμα που τα πλάσματα στη Σρι Λάνκα και τα θύματα του fail ανθρώπου δεν θα επανέλθουν. Άσε που κάποιοι ξεχάστηκαν στις δυο βδομάδες, όχι στα δυο χιλιάδες χρόνια.

Πάντως μην ανησυχείτε για το «δικό» μας Πάσχα. Οι προειδοποιήσεις που θα δώσει η επόμενη Παρασκευή θα είναι άριστες. Ήλιος και ψηλή συννεφιά και η πιο θερμή μέρα της βδομάδας, δέκα ολόκληρους βαθμούς πιο πάνω από σήμερα.
………………………………………………………
Αντίθετα με τη μαυρίλα του μεγάλου κόσμου, στο μικρόκοσμό μας, περάσαμε καλά. Μακριά από την πόλη, μέσα στην εξωφρενική πρασινάδα, έβλεπες ακραίες συμπεριφορές. Της φύσης. Που δεν βλάπτουν κανένα.

Είδαμε και φοβερό χαλάζι. Οι δρόμοι έγιναν ολόασπροι, δεν μπορούσες να σταθείς εκτεθειμένος έξω. Μπορεί να βλάπτει τα ανθισμένα δέντρα αυτό. Εκείνη την ώρα όμως, η έγνοια μου ήταν φωτογραφικά απεικονιστική, όχι παραγωγική.

Σε μια άλλη φάση, έστηνα το τριπόδι να πάρω μια μακρινή εικόνα και ακούω κουδούνια. Α, λέω θα έρθει κοπάδι, να δούμε κατσικάκια και αρνάκια πριν το Πάσχα. Ένας βλοσυρός νεαρός φάνηκε μέσα από τα γιγαντιαία πρασινοκίτρινα σιτάρια με τη βέρκα στο χέρι. Πίσω του 2-3 σκύλοι. Μετά άλλοι 3-4. Μετά άλλοι 5-6. Με κουδούνια, όπως αυτά που βάζουν στα κατσίκια.

– Μεγάλο το κοπάδι σου του λέω.

– Ε, ναι απαντά.

– Καλά, που είναι τα ρίφκια.

– Δεν έχω ρίφκια λέει και απομακρύνεται πίσω από τις λαψάνες.

Σουρεάλ. Και λίγο τρομακτικό. Με όσα ακούς πως γίνονται.

Και όπως τον έβλεπα να φεύγει, από πάνω του ήταν τα χιόνια του Τροόδους. Λίγο πριν τον Μάη.

Μπροστά μου ηταν τα χιόνια του Ταύρου. Πολύ καθαρά με τον βοριά που φυσούσε.

Η διαδρομή στη βόρεια παραλία – και ναι, το έχω πει πολλές φορές, είναι καταπληκτική. Από τον Ακάμα , μέχρι τον Απόστολο Ανδρέα.

Παρά τις κούρβες.

Καταλήξαμε σε περιφερειακό μαγαζί, πίσω από ψηλά ξενοδοχεία. Φάγαμε το καλύτερο σουβλάκι Αδάνων της πόλης.

Ψάχνοντας τους χάρτες στο τηλέφωνο, λέει η Μαρία: εκεί πρέπει να ήταν ο Απόστολος Ανδρέας!

Ο δικός της, της γειτονιάς της όταν είχε γεννηθεί. Όταν φάγαμε πήγαμε προς τα εκεί. Τον είδαμε αμέσως. Τζαμί τώρα, καλά στέκει. Λίγο πιο κάτω το σπίτι που είχε γεννηθεί. Δεν είχε πλάσματα μέσα αυτή τη φορά., μάλλον εγκαταλειμμένο μου φαινόταν.

Ναι, κατάγεται από γειτονιά το όνομά της οποίας οι περισσότεροι ούτε καν ακούσατε ποτέ. «Κωνσταντία». Εξαλειμμένες γειτονιές.

Και φάγαμε σε απόσταση λιγότερη των 500 μέτρων από το σπίτι που είχε γεννηθεί. Μετά μου έδειξε το σπίτι του ενός και του άλλου, ονόματα γνωστά και μεγάλα της Λευκωσίας.

Της απ’ εδώ.

Τωρα άλλοι μένουν εκεί.

Μέσα στον ενθουσιασμό της μνήμης ήρθε στο μυαλό της το όνομα μιας άλλης, εξαλειμμένης γειτονιάς, δεν ήταν καν σίγουρη:
«Ματσικοριθκιές».

Γράφεται. Και αν ξέρει κανείς, μας λέει.

Ρεζουμέ;

Ναι, Άνοιξη. Και προχωράμε.
………………………………………………..
(*) Από το eugenics, που το ψάχνω και που στα ελληνικά δεν ήρθε ως αντιδάνειο, αλλά περιγράφεται με το «καλλιγένεια».

Advertisements
No comments yet

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Αρέσει σε %d bloggers: