Μετάβαση στο περιεχόμενο

Στον καιρό των σκουπιδιών

28 Φεβρουαρίου, 2020

Το Κ1 είχε προπόνηση.

Πήγα βόλτα στη γειτονία. Να περπατήσω και να καθαρίσει το μυαλό στο υποφερτό (πλέον) κρύο.

Α, να προειδοποιήσω: αύριο θα έχουμε πελλοαέρα.

Καινούργια γειτονιά, φτιαγμένη στη λογική της πλάτσας. Γιατί να περιοριστούμε;

Δρόμοι αναγκαστικοί (για να γίνουν τα οικόπεδα), σε πολλά σημεία όμως αφημένοι στη φθορά και στην αχρησία – κάπου είχα ακούσει πως η άσφαλτος άμα δεν δουλεύεται με τα λάστιχα των αυτοκινήτων μαραίνετε και γεμίζει χορταράκια.

Κάποια φώτα του οδικού φωτισμού ήταν αμφιλεγόμενα. Κάποια  ήταν διαδραστικά: άναβαν μόλις πλησίαζα, έσβηναν λίγο μετά.

Κάποια δεν άναβαν καθόλου.

Κοίταξα το ρολόι και είπα να στραφώ πίσω. Ώρα του να τελειώνει, λέω.

Είπα να αλλάξω δρομολόγιο. Μπήκα σε μια πάροδο που νόμιζα πως οδηγούσε στα φώτα που φαινόνταν από εκεί, του γηπέδου.

Εκεί, δεν δούλευαν καθόλου τα φώτα. Και ηταν μια πάροδος που φαινόταν αδιέξοδη. Έπρεπε να πάω κοντά για να βεβαιωθώ όμως. Είπαμε, σκοτάδι.

Στο τέλος του δρόμου, ανοίγει ξαφνικά μια πόρτα, βλέπω ένα τύπο να βγαίνει, κρατούσε ένα σακούλι, πήγε απέναντι και το άφησε μέσα σε ένα μεγάλο κάδο σκουπιδιών. Μύριζε ασιατικά αρώματα το σακούλι που άφησε στον κάδο. Εκεί δίπλα ηταν ένας σωρός από χόρτα, κλαδέματα ή δεν ξέρω τι, και ευωδίαζε σαπίλα. Είχε αρχίσει η βιοαποικοδόμηση. Ήταν και άλλες ακαθαρσίες εκεί γύρω. Σίγουρα δεν έρχεται πεζός καθαριστής σε αυτή την πάροδο. Το αυτοκίνητο του δημαρχείου περνά δυο φορές τη βδομάδα και αδειάζει τον κάδο. Κάποτε κάποια πράγματα πέφτουν έξω. Λίγα σκουπίδια φαίνονταν τώρα εκεί γύρω, οι καλές βροχές του χειμώνα τα πήραν μαζί τους θα τα βρούμε ξανά το καλοκαίρι στην παραλία.

Το καλοκαίρι, που όσα σκουπίδια πέφτουν έξω θα είναι πιο άσχημα. Θα μυρίζουν, θα ελκύουν έντομα, θα έρχονται γάτες να ψάχνουν, θα γεννούν γάτες εκεί γύρω, θα ψοφάνε κάποια γατάκια, θα μυρίζει.

Και μετά πάλι ο χειμώνας και οι βροχές, και αν δεν είναι καλός ο χειμώνας, πάλι μια δυνατή μπόρα θα κάνει τη δουλειά. Και θα καθαρίσει. Προσωρινά.

Μόνο προσωρινά.

Την άλλη μέρα θα είναι αλλά σκουπίδια.

Αυτή τη φορά ήταν ασιατικά αρώματα την άλλη θα είναι οι μίλλες που περισσεύουν από τον γύρο του Σαλονικιού, ή τα χοντρά ψωμάκια της πίστας.

Και έτσι κάνεις τον κύκλο.

Στον καιρό των σκουπιδιών.

Η πάροδος είχε τελικά σχήμα πετάλου και μέχρι να βγω από την άλλη πλευρά, στον κύριο δρόμο, άκουσα πίσω μου την ντιζελομηχανή του σκυβαλοφόρου. Άκουσα τον γνώριμο θόρυβο που κάνουν οι γάντζοι που κλειδώνουν πάνω στον κάδο και τον ανεβάζουν ψηλά. Τον ένοιωθα να ανεβαίνει, μετά να γέρνει προς την πλευρά της κάσιας του σκυβαλοφόρου να ανοίγει η πόρτα του, να αδειάζει  και τα σκουπίδια να πέφτουν στα έγκατα του οχήματος.

Την ίδια ώρα έβλεπα το φως στον κύριο δρόμο.

 

No comments yet

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Αρέσει σε %d bloggers: