Μετάβαση στο περιεχόμενο

Ιστορίες μιας ζωής εδώ δίπλα

24 Ιουλίου, 2021

Ο υπέργηρος παλιός συνεργάτης κάτι χρειάστηκε. Ας τον πούμε κύριο Π.

Ήταν η μέρα που δε γινόταν αλλιώς, ήταν όμως και εκείνο το κάτι που μου έλεγε να πάω εγώ να τον δω και να τον εξυπηρετήσω.

Το σπίτι βρίσκεται κάπου λίγο εκτός πόλης. Μόλις σε υποφερτή κατάσταση. Ο κύριος Π αφυπηρέτησε εδώ και χρόνια, ασχολείται μόνο κατ’ εξαίρεση με το παλιό του επάγγελμα. Έχει ήδη μεγάλα εγγόνια.

Πρώτη φορά πήγαινα προσωπικά στο χώρο του και έτσι ένοιωσε την ανάγκη να με ξεναγήσει.  Από όσα είδα και όσα μου είπε, η πραγματική του οικονομική κατάσταση δεν δικαιολογούσε τη μόλις υποφερτή εικόνα του σπιτιού του, αλλά δεν ήταν αυτό δουλειά μου για να διερευνήσω.

Η κυρία του μας έφερε σπιθκιάσιμη λεμονάδα και περάσαμε σε άλλες κουβέντες. Είχε όρεξη να μιλήσει για μια ζωή.

Μου έδειξε πρώτα ένα πελώριο μπακαλοδέφτερο, μέσα στο οποίο καταγράφει τις σκέψεις του, κυρίως για θρησκευτικά θέματα με αφετηρία κυρίως την Καινή Διαθήκη.

Σε μια τυχαία σελίδα, είδα αναφορές και για τον χειρισμό κάποιας πανδημίας από τους παπάδες, τον τρίτο αιώνα ΜΧ στην Αίγυπτο.

«Δεν τολμούμε καμία σύγκριση να κάνουμε. Απλώς θαυμάζουμε» – έγραφε ο ίδιος. Οφείλω να σημειώσω πως είδα μόνο κάτι για σάβανα, κάτι για λούσιμο, κάτι για ντύσιμο και στόλισμα. Αυτά ήταν στην αρχή μιας σελίδας, το κείμενο ξεκινούσε πιο πριν, δεν τόλμησα να του ζητήσω να μου δείξει την προηγούμενη.

Με διαβεβαίωσε όμως πως είναι πλήρως εμβολιασμένος.

Τα χοντρά τεράστια μπακαλοδέφτερα είναι αριθμημένα. Ο αριθμός έξω από εκείνο που μου έδειξε, ήταν το 22.

Επανέλαβε πολλές φορές στην κουβέντα μας, εν είδει  τυχαίας διευκρίνησης, αλλά στην πραγματικότητα το έκανε από δικαιολογημένο χουμίσι, πως είχε φτάσει μόλις μέχρι την τρίτη δημοτικού.

Η διευκρίνηση αποκτούσε μεγάλη αξία, γιατί ήταν εντυπωσιακό το θέαμα: εκατοντάδες χειρόγραφες σελίδες, στο πολυτονικό, αρχαιοπρεπές στυλ, με ελάχιστα γραμματικά και συντακτικά λάθη και καλλιγραφικώς άψογα!

Δεν είναι τυχαία που τόνισε τόσες φορές την τρίτη δημοτικού

…..

Πως έφτασε εκεί;

Αυτό ήταν που ήθελε να μου πει.

«Για πολλά χρόνια ήμουν άνθρωπος της νύχτας, κουμαρτζής, γυναικάς» μου λέει. «Μια νύχτα είχα φάει στον σιεμέ 25000 λίρες».

Μετά, ένα καλοκαίρι, είχε στείλει τη σύζυγο του για προσκύνημα σε μια γνωστή εκκλησία. Με την επιστροφή της, του είχε φέρει δυο βιβλία για τον συγκεκριμένο άγιο.

Έκατσε να τα διαβάσει και εκείνη τη νύχτα είχε μείνει άυπνος.

Τελείωσε το πρωί και ένοιωσε πως βρισκόταν μπροστά στη δική του αποκάλυψη: “άγιε μου, αν υπάρχεις, βοήθησέ με να βγω από αυτό το βούρκο”, είχε ψελλίσει.

Λίγο αργότερα εκείνο το πρωί, τον επισκέφθηκε πελάτης που γνώριζε περί των χριστιανικών και θρησκευτικών ζητημάτων και φαινομένων.

Και μονομιάς τον ρώτησε τι ήταν εκείνη η ευωδία. Ναι, στο χώρο του δέσποζε μια απόκοσμη ευωδία.

Ο κύριος Π δεν γνώριζε και ο πιο έμπειρος πελάτης του ανέφερε πως η ευωδία εκείνη ήταν αναμφισβήτητη απόδειξη πως κάποιος άγιος τον είχε επισκεφθεί.

Ευωδία που κράτησε μόλις μερικά λεπτά λέει, χρόνια μετά ο κύριος Π.

Από εκείνη τη μέρα, κάτι άλλαξε.

Λίγες μέρες αργότερα εκείνο το καλοκαίρι, είχε πάρει καινούργιο αυτοκίνητο. Πήγε με την οικογένεια μια εκδρομή, σε ένα μοναστήρι που γιόρταζε.

Ήταν και άλλοι στην παρέα και ώσπου να κατέβει από το δικό του όχημα, κάποιος άλλος φώναζε και έδειχνε μια γέρικη χοντρή ελιά.

Και τον είδε. Τον άγιο του μοναστηριού.

«Δεν έμοιαζε με τις εικόνες, ήταν σίγουρα ζωντανός, φορούσε μαύρη πουκαμίσα, όπως τους μοναχούς και καθόταν κάτω από την ελιά».

Έμειναν όλοι και έβλεπαν και σε ελάχιστα δευτερόλεπτα η μαύρη φιγούρα φωτίστηκε, έγινε όλη στρογγυλό φως, όπως ένα μεγάλο φεγγάρι και έφυγε.

  • Προς τα πάνω, ερωτώ, χωρίς καμία δόση ειρωνείας.
  • Ναι, προς τα πάνω και χάθηκε.

Από τότε είδε πολλούς άλλους αγίους και προφήτες.

…..

Και τα σκέφτεται και τα γράφει και τα διαβάζει όλα αυτά μέρα νύχτα, χρόνια τώρα.

Και σκέφτεται τα εφτά δώματα του ουρανού και ποιους αγίους θα συναντήσει σε κάθε ένα από τα δώματα όταν έρθει η ώρα και είναι αισιόδοξος πως όλοι θα πάμε εκεί γιατί με τον ερχομό του στη γη ο Ιησούς ακύρωσε τον Άδη.

Δεν έχει πια Άδη, λέει – κάτι που μου προκάλεσε μεγάλη ανακούφιση.

Αλλά πολλές φορές, πολλές νύχτες κλαίει

  • Μα γιατί να κλαίεις; Αφού πιστεύεις, αφού ένα από τα λίγα ερωτήματα που σου έμειναν είναι σε πιο δώμα του παραδείσου θα ανέβεις γιατί κλαις; Τι άλλο θα ήθελε ένας άνθρωπος;
  • Εξ άλλου είχες μια γεμάτη ζωή, είσαι ακόμη καλά στην υγεία, έχεις μεγάλη οικογένεια πίσω σου, μάλλον να ευχαριστείς το θεό θα έπρεπε.

Δεν πήρα πειστική απάντηση.

Κάτι είπε για τη συνεχή του ανάγκη να βοηθά όσους είναι λιγότερο ευνοημένοι από εκείνο, αλλά είπε επίσης και για τον “κουβαλητό μαυρή” από απέναντι, που σχεδιάζει μέρα νύχτα να τον κλέψει.

Όχι, δεν ήταν σύγχυση, μου φάνηκε πως είχε πλήρη διαύγεια.

Ίσως είναι κάτι πιο βαθύ. Ίσως να είναι οι τύψεις που σου δημιουργεί η θρησκεία για τις χαρές που σου δίνει αυτός ο κόσμος. Που δεν κάνεις υπομονή να γευτείς τις απείρως μεγαλύτερες χαρές του άλλου κόσμου.

Που φτάνεις να «αγοράσεις» μεν το προϊόν τους αλλά όταν καταλάβουν πως το συγκρίνεις με κάτι άλλο, προσπαθούν να επηρεάσουν την κρίση σου.

Ο κόσμος μετά είναι πάντα ο καλύτερος.

Εκείνο δηλαδή που είναι το δυνατότερο σημείο του marketing της θρησκείας.

No comments yet

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για την εξάλειψη των ανεπιθύμητων σχολίων. Μάθετε πως επεξεργάζονται τα δεδομένα των σχολίων σας.

Αρέσει σε %d bloggers: