Μετάβαση στο περιεχόμενο

Μια μέρα εκεί χαμηλά, στην πατρίδα μου, στο Βουνί.

8 Αυγούστου, 2021

Η αρχική γενική ιδέα ήταν να πάμε σε άλλη μια παραλία στη βόρεια ακτή. Είχαμε όμως αρκετό χρόνο να το σκεφτούμε και να καταλήξουμε.

Γιατί βλέπετε η κίνηση στον Άγιο Δομέτιο ήταν πολύ πυκνή. Είναι σαφές πως πάρα πολλοί συμπατριώτες μας επιλέγουν να περάσουν στον βορρά για να βάλουν φτηνή πεζίνα, να πάνε στα καζίνο και τα καμπαρέ. Τώρα, θα μου πείτε, ποιο καμπαρέ είναι ανοικτό στις 10 το πρωί – δεν ξέρω!

Δεν πιστεύω να ενδιαφέρονται πολύ για λεπτομέρειες και γεγονότα όσοι χρησιμοποιούν αφελώς αλλά και συνειδητά αυτό τον εξευτελιστικό ισχυρισμό.

Ο συμπαθέστατος αστυνομικός ζήτησε τις ταυτότητες μας. Πολύ καλό αυτό. Οι ταυτότητες της Κυπριακής Δημοκρατίας μπορούν να μας βάλουν ακόμη και στο βόρειο κομμάτι της Κυπριακής Δημοκρατίας.

(Αυτή είναι νέα εξέλιξη, μετά τον κορωνοϊό. Ή  μήπως δεν έχει σχέση με τον κορωνοϊό; Είμαι σίγουρος πως ο επίσης συμπαθέστατος κύριος Νουρής θα έχει μια εξαιρετική εξήγηση).

Μέχρι να περάσουμε λοιπόν, η απόφαση άλλαξε.

Θυμάστε ένα «τάμα» που είχα κάνει πριν μερικούς μήνες; Μετά που διάβασα το εκπληκτικό βιβλίο «Το Βουνί» της Λουΐζας Παπαλοΐζου, είχα πει πως μόλις ανοίξουν ξανά τα καντζέλια, θα ήταν η πρώτη μου επίσκεψη. Δεν υπήρχε συγκεκριμένος λόγος, πέραν της ανάγκης να δω ξανά μετά από 10 χρόνια ίσως, εκείνο το βουνό, τα εκτεταμένα σκόρπια αρχαία, τη θέα, να κάνω ίσως σύνδεση με εκείνο το φανταστικό βιβλίο.

Όπως ήρθαν τα πράγματα όμως, δεν μπόρεσα να περάσω μόλις άνοιξαν, και ήταν τελικά η δεύτερη μου επίσκεψη.

Ευχαριστώ τις γυναίκες της οικογένειας που έδειξαν κατανόηση. Γιατί ήξεραν πως μέχρι να πάμε εκεί πάνω θα ήταν πολλή η ζέστη, που μαζί με την εξαιρετικά υψηλή σχετική υγρασία (ως ερασιτέχνης μετεωρολόγος χρησιμοποιώ τον ακριβή επιστημονική όρο), θα έκανε εφιαλτικό το περιβάλλον.

…..

Λίγο έξω από τη Μόρφου (που κατά πάσα πιθανότητα θα βρισκόταν στην επικράτεια της νότιας συνιστώσας πολιτείας αν έκλεινε η συμφωνία στο Κραν Μοντάνα), τα πράγματα έγιναν πολύπλοκα. Γιατί από την τελευταία φορά που πήγαμε εκεί, εμφανίστηκε ένας πασανάκατος νέος αυτοκινητόδρομος. Σε κάποια σημεία έβλεπες πολύ καλά περιποιημένα λασάνια με πολύχρωμους κατιφέδες, μετά διπλό διαχωριστικό στη μέση, μετά τίποτα.

Ο αυτοκινητόδρομος κατευθύνεται προς τη Λεύκα, με τρόπο που κράτα τη Μόρφου στα βόρεια/βορειοδυτικά του. Κάτι μου λέει πως αυτό δεν είναι τυχαίο, κάτι μου λέει πως μετά από την επιλογή μας να διαλέξουμε μη-λύση αντί της καλύτερης υπό τις περιστάσεις λύση που θα μπορούσαμε να πάρουμε ποτέ, η Μόρφου δεν θα περάσει ποτέ ξανά υπό τη «δική» μας διοίκηση (ως ερασιτέχνης πολιτικός, χρησιμοποιώ τη δική μου ανάγνωση των πραγμάτων και όχι την επίσημη γελοία προπαγάνδα).

Ο αυτοκινητόδρομος δε φτάνει όμως στη Λεύκα. Προφανώς έλειψαν τα ριάλια. Μπήκαμε στον  παλιό δρόμο που οδηγούσε προς τη θάλασσα και τα Καζιβερά. Μετά η Πεντάγια, μετά εντελώς παραλιακά, Ξερός και Καραβοστάσι. Ήρθαν πίσω αμυδρές μνήμες πριν χιλιάδες χρόνια, που  οι γονείς μου έλεγαν για τα κόκκινα νερά που βάφονταν έτσι λόγω του μεταλλείου. Και που είχα δει ξανά, αλλά πιο χλωμά μετά που άνοιξαν τα καντζέλια το 2003. Μετά έμεινε μόνο το μπλε. Όχι, δεν κάνουν καλύτερη διαχείριση αποβλήτων. Νομίζω έκλεισε το μεταλλείο.

Η υγρασία ήταν πολλή, αλλά μπορούσες να δεις πόσο κοντά είναι το Τρόοδος, κατ’ ευθείαν πίσω από τη Λεύκα. Μπορούσες επίσης να δεις στον χάρτη ποσό κοντά είναι και ο Πύργος. Βλέπετε, το GPS δεν περιορίζεται από σύνορα και το δίκτυο έφτανε ως εκεί με πολύ καλό σήμα.

Ξαφνικά είδαμε στα αριστερά την ταμπέλα για τους Σόλους.

Θυμόμουν πως το Βουνί ήταν λίγο πιο πέρα, στα δεξιά, πάνω από τη θάλασσα. Πηγαίνοντας προς τα εκεί και με τη στήριξη του Κ2 είπαμε να εξερευνήσουμε κάτι μυστήρια δρομάκια προς την πλευρά της θάλασσας.

Η Μαρία με είχε προειδοποιήσει πως είδε ταμπέλα για απαγόρευση φωτογραφιών, που (είπα πως) δεν είχα προσέξει.

Το πρώτο μέρος που δώσαμε μέσα ήταν λέει «Askeri Casino» – κάτι που υποθέτω δεν σκέφτηκε ακόμη ο κ. Χαράλαμπος Πετρίδης να κάνει για την Εθνική Φρουρά.

Γρήγορα στροφή και πίσω στον δρόμο.

Η επόμενη πάροδος πήγαινε πιο μακριά και πιο κάτω, πάλι σημαίες και ταμπέλες για φωτογράφιση (αυτή τη φορά της είδα και εγώ), δεν έμοιαζε με εστιατόριο για κοινούς θνητούς, πάλι στρίψαμε και πήγαμε πίσω στον κύριο δρόμο.

Δεν μας συνέλαβαν.

…..

Ο δρόμος στο βουνό για το Βουνί, καλός αλλά πολύ στενός, Δεν μπορώ να φανταστώ τι γίνεται αν βρεθούν δυο οχήματα απέναντι. Το παλάτι στην κορυφή βρίσκεται νομίζω στα 300 περίπου μέτρα.

Προσπάθησα να εξηγήσω στον φύλακα πως είμασταν 3 μεγάλοι, δεν συνεννοηθήκαμε, τελικά μου ζήτησε 2 ευρώ και μου έδωσε ένα εισιτήριο για 10 τουρκικές λίρες. Είμαι σίγουρος πως όσα περισσέψουν από την τσέπη του, μετά που θα  καλύψουν τον προϋπολογισμό του «Τμήματος αρχαιοτήτων και μουσείων της ΤΔΒΚ», θα πάνε σε αγορά νέων υπερσύγχρονων όπλων που θα στοχεύουν κάποιον από εμάς.

Το «παλάτι» ήταν όπως το θυμόμουν. Δηλαδή λίγα πράγματα για να θυμάσαι. Σχετικά εκτεταμένο μέρος, αλλά όλα σχεδόν διαλυμένα, άντεξαν όσα ήταν χαμαί, κοντά στη γη, κοντά στα θεμέλια. Οι ταμπέλες στην Τουρκική και Αγγλική εξηγούσαν, αλλά ήθελες πολλή φαντασία να καταλάβεις γιατί εκείνο ήταν τουαλέτα ή το άλλο ήταν πηγάδι, ή εξωτερικό δωμάτιο.

Η ζέστη πολλή, είναι προφανές πως έχει μήνες να βρέξει εκεί πάνω και πέραν από τη σκέψη για το ποιοι ζούσαν παλιά εκεί ψηλά, γιατί είχαν επιλέξει ένα τέτοιο δύσκολο μέρος, αναγκαζόσουν να δεις και το σήμερα. Παντού έβλεπες σκαμμένο χώμα και τρύπες. Δεν ξέρω, λαγοί είναι ή ποντίκες; Που σκάβουν το χώμα να βρουν τις ρίζες της αβρόσσιυλλας για να φάνε ή μάλλον για να ξεδιψάσουν.

Και δεν ήταν αρχαία ζώα. Εδώ είναι, σημερινά. Ζουν ανάμεσά μας.

Πήγα μια βόλτα σε όλη την περίμετρο του βουνού, ναι, σε κάποια σημεία είναι επικίνδυνο να γκρεμιστείς. Βόρεια είναι το ατελείωτο μπλε της θάλασσας και του ουρανού – σε ένα.

Βορειοδυτικά ξεχώριζε η μεγάλη Πέτρα. Ένα νησί κοντά στο νησί μας. Και αυτό πατρίδα.

Νότια είναι ο ορεινός όγκος του Τροόδους. Το πιο σύγχρονο σημείο εκεί πάνω ήταν ένας ολοκαίνουργιος σταθμός του Τμήματος Δασών (τους) ο οποίος επανδρωνόταν από ένα κύριο, ξαπλωτό στην αναπαυτική του που έλεγχε συνεχώς για σημάδια καπνού όλη την περιοχή, μεγάλο μέρος της οποίας δεν ήταν δική του περιοχή. Αναρωτιέμαι τι θα κάνει αν δει καπνό απ’ εδώ και όχι απ’ εκεί. Ή ποιο σωστά, εκεί που βρισκόμασταν,  θα ήταν απ’ εκεί και όχι απ’ εδώ.

…..

Μετά πήγαμε στον Λιμνίτη. Καθίσαμε πάνω από νερό. Σαφής η περιβαλλοντική επιβάρυνση. Αλλά όχι αρκετή. Ο ιδιοκτήτης μας είπε πως το διπλανό μαγαζί, επίσης με κατασκευή πάνω από το νερό «πάττισε».

Ο ιδιοκτήτης με καταγωγή από την επαρχία Πάφου.

Μια επαρχία που γνωρίζω καλά. Οι απαντήσεις του στις ερωτήσεις μου όμως, απευθύνονταν σε άτομο που δεν την ξέρει καλά.

Ήταν φιλικός, μιλούσε και καταλάβαινε καλά ελληνικά, αλλά δεν είμαι σίγουρος αν η ιστορία του ήταν από τη σωστή πλευρά της ιστορίας, ή αν ήταν από τα άτομα που βοήθησαν στο να φτάσουμε εδώ που είμαστε σε αυτή τη νήσο (πάλι μιλά ο ερασιτέχνης πολιτικός που κάνει την παραδοχή πως μπορεί και να υπάρχουν κακοί απ΄ εκεί – πέραν του αυτονόητου πως υπάρχουν και καλοί απ’ εδώ).

…..

Μόνος μπήκα στο νερό, πήγα πέρα από τον προφανή βράχο, αν μπορούσα θα κολυμπούσα όλη μέρα να φτάσω μέχρι τη μεγάλη Πέτρα.

Άλλη φορά.

Άλλο ένα τάμα;

Όταν ανέβηκα πάνω, και πριν να προλάβω να πάω στο τραπέζι μας, έπρεπε να χαιρετήσω φίλους.

Ναι. Φίλους, εκεί στο μέσο του πουθενά, βρήκα και  μπορούσα να μιλήσω σε τρεις φίλους. Στα ελληνικά, αγγλικά και αν ήξερα τούρκικα.

Μπορεί γενικά να χάθηκαν όλα, αλλά συναντώντας ακόμη πλάσματα που θεωρούν όλο το νησί όλη δική τους πατρίδα είναι παρήγορο.

Ή άλλοθι, για να μην αναζητήσεις το επόμενο one way ticket.

…..

Μετά που τελειώσαμε, ο κ. Τζεμάλ, που είχε προσέξει την κάμερα μου και τις οδηγίες που έδινα στο Κ2, με πήρε από το χέρι.

  • Έλα να βγάλεις φωτογραφία μου λέει και θα σου πω και ένα στόρυ.

Πήγαμε στο διπλανό, το παττισμένο μαγαζί. Μου είπε να στοχεύσω το Βουνί. Σε ανοικτό φακό, για να βγει και το πιο κοντινό δάσος ευκαλύπτων.

  • Δείξε μου την, λέει.

Άρχισε να μου δείχνει διάφορα.

Δεν κατάλαβα.

Τον απογοήτευσα.

Νομίζω ήταν και το Κ2 εκεί και προσπαθούσε να είναι διακριτικός.

Τελικά κατάλαβα. Οι ευκάλυπτοι ήταν το κεφάλι μιας φανταστικής  ξαπλωμένης γυναίκας και το Βουνί κάπου εκεί χαμηλά, στα απόκρυφα της ήταν.

Δεν ήταν προφανές, αλλά ήθελε την αντρική μου φαντασία να ταυτιστεί με τη δική του.

Σκέφτηκα πως κάποια πράγματα δεν αλλάζουν.

Ίσως, θα πρόσθετα, ευτυχώς.

One Comment leave one →
  1. 8 Αυγούστου, 2021 15:02

    Εδώ κάποιες δικές μου φωτογραφίες, από το Καραβοστασι. Για όσους δεν γνωρίζουν την πατρίδα τους. . https://wp.me/pcFtEH-X

    Αρέσει σε 1 άτομο

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για την εξάλειψη των ανεπιθύμητων σχολίων. Μάθετε πως επεξεργάζονται τα δεδομένα των σχολίων σας.

Αρέσει σε %d bloggers: