Μετάβαση στο περιεχόμενο

Ιστορίες του γραμμικού

17 Σεπτεμβρίου, 2021

Τον καιρό που σπούδαζα έμενα κοντά σε πάρκα. Και στα δυο μέρη που έμενα τότε υπήρχαν κοντά μεγάλα πάρκα. Είχε πολλά πάρκα στην πόλη που σπούδασα.

Πάρκα που επισκεπτόμουν συχνά. Στις καλές και τις κακές μου μέρες.

Όταν ήρθα πίσω στο νησί, δεν είχαμε πάρκα. Ασχολούμουν όμως με εθνικά πάρκα, αυτό που ακόμα θα κάνουν «Εθνικό Πάρκο Ακάμα».

Ναι, δεκαετίες από τότε και ακόμα το παλεύουν. Αυτό, θα έπρεπε να χτυπούσε από νωρίς ένα καμπανάκι.

Μετά αρχίσαν να κάνουν και στο νησί άλλα πάρκα.

Λίγο πολύ γνώριζα το περιβάλλον του γραμμικού. Η παιδική γειτονιά, τα σχολεία, οι εκκλησίες εκεί γύρω, πιο κάτω χαρακτηριστικά κομμάτια της πόλης.

Ο ποταμός!

Ξέρετε πόσο σημαντικό μέρος της ζωής μου είναι το γραμμικό του Πηθκιά. Με βοηθά να επιβιώνω γιατί είναι χίλιες οι αφορμές και οι προφάσεις που με στέλνουν εκεί για να τρέξω. Αν δεν ήταν, πιθανόν να πνιγόμουν στον καναπέ.

Χρησιμοποιώ τις λέξεις «επιβιώνω» και «πνιγόμουν» κυριολεκτικά.

Δεν μπορούσα να λείψω απόψε. Δυο μέρες με βροχή μπορεί να αναποδογυρίσουν τον κόσμο.

Ή έστω, να διώξουν τη βαριά καλοκαιρινή μπόχα. Πιστέψτε με όμως, αν δεν ήξερες ή αν δεν πρόσεχες, ούτε θα καταλάβαινες πως είχε βρέξει. 24 ώρες μετά, χαθήκαν τα άμεσα σημάδια, εκτός από κάτι λάσπες εδώ και εκεί. Και κάμποσα ξερά φύλλα στοιβαγμένα στα πιο χαμηλά μέρη.

Α, και μια δροσούλα.

Και πιο πολλοί άνθρωποι εκεί.

Και ναι, η μπόχα έφυγε.

Ποιότητα ζωής. Που έχουμε τώρα, αλλά τότε δεν είχαμε.

Διάβαζα τις προάλλες πως θα αναβαθμίσουν και άλλο το γραμμικό πάρκο. Θα κάνουν γεφύρια θα βάλουν φωτοβολταϊκά, θα το ενώσουν με πλατείες, θα το κάνουν πιο ελκυστικό.

Και θυμήθηκα πριν λίγα χρόνια πως μια βλακώδης δική μου ιδέα είχε μπει στα μέτρα οικοδόμησης εμπιστοσύνης που είχε προτείνει η πλευρά μας στους εχθρούς απέναντι. Να προεκταθεί και όσο πάει στη βόρεια Λευκωσία το γραμμικό, είχα εισηγηθεί σε ένα τότε φίλο. Και μπήκε τελικά στις επίσημες προτάσεις μας.

Τελικά ο φίλος κανόνισε καλά τις προτάσεις. Κανόνισε να μη γίνουν ποτέ πραγματικότητα. Ως ιδέα ήταν άριστη τότε, προφανώς. Ως εκεί.

Ένοιωσα μια τζενκιά όταν το σκεφτόμουν αυτό. Μεγαλώνουμε λέω και πόσο θα πάει αυτή η τρέλα, τόσων χρονών άνθρωπος να βουράς μεσ’  τα σκοτεινά;

Και με πήρε κάτω η σκέψη αυτή. Υποθέτω είναι μια μακρά άσκηση η συμφιλίωση με το αναπόφευκτο.

Να ήταν μόνο αυτό;

Σκεφτόμουν πως η διαδικασία αυτή είναι το μικρότερο από τα κακά γιατί τελικά είναι η φύση μας. Και η φύση είναι αδιαπραγμάτευτη.

Άλλα είναι χειρότερα: αυτά που πίστεψες, αυτά που πάλεψες, αυτά που σε προδώσαν. Που τώρα πια μοιάζουν με τους σωρούς τα ξερά  ευκαλυπτόφυλλα που στοιβάχτηκαν στις άκρες του γραμμικού από τα χτεσινά νερά.

Ήδη, στη διαδικασία αποικοδόμησης.

Έτσι μοιάζουμε και εμείς. Κάπως πιο πολύπλοκη είναι η δική μας αποικοδόμηση. Κρατάμε μια σκυτάλη και πρέπει να αντέξουμε, να τραβήξουμε αρκετά μέχρι να νοιώσουμε πως τη δώσαμε πιο κάτω, με ασφάλεια και σιγουριά.

Και όσο πας, τόσο πιο πολύ βαραίνεις. Η φύση από τη μια, περισσότερο η προδοσία.

Όσων ακόμη «μιλάνε για νίκες που το μέλλον θα φέρει…»

No comments yet

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για την εξάλειψη των ανεπιθύμητων σχολίων. Μάθετε πως επεξεργάζονται τα δεδομένα των σχολίων σας.

Αρέσει σε %d bloggers: