Μετάβαση στο περιεχόμενο

Καμπάνες

12 Οκτωβρίου, 2021

Τα πρώτα λίγα λεπτά προσπαθούσε να καταλάβει αν τα μάτια του ήταν ανοικτά ή κλειστά.

Μετά, τα έτριψε λίγο, πιέζοντας τα να ανοίξουν.

Ακόμη πιο μετά αναρωτιόταν αν άκουγε κάτι, αν φανταζόταν κάτι, ή αν συνεχιζόταν κάποιο όνειρο. Γιατί όλη τη νύχτα πάλευε με τα όνειρα.

Ναι, άκουγε κάτι. Άκουγε καμπάνες.

Υπόκωφες, μακρινές, καμπάνες. Του φαίνονταν μαζικές καμπάνες που έδιναν ένα ήχο συνεχή, δεν ξεχώριζες ένα, δυο καμπανίσματα. Ήταν όλα μαζί.

Του θύμισε τον υπερβατικό ήχο των κιθάρων πίσω από τα τρία μεγάλα τραγούδια του Joshua Tree των U2. Ένα συνεχές μαζικό σολάρισμα.

Σίγουρα ξύπνιος τώρα, βγήκε από το δωμάτιο και πήγε στα παράθυρα. Το ένα δέσποζε πάνω από την κοιμισμένη πόλη. Τα πορτοκαλί φώτα αντανακλούσαν στο αραιό σύννεφο ομίχλης λίγο μόνο πιο πάνω από τον τελευταίο όροφο της πολυκατοικίας.

Τις καμπάνες τις άκουγε ακόμη. Ήταν ο μοναδικός ήχος που άκουγε. Ήταν σίγουρα η προχωρημένη ώρα, αλλά όσο και αν ήταν υπόκωφος και μακρινός ο ήχος, κάλυπτε τα πάντα, σαν να απορροφούσε οτιδήποτε άλλο μπορούσε να ακουστεί. Προσπάθησε να συγκόψει από που ερχόταν ό ήχος, αλλά ήταν μάταιο. Μάλλον ζάλη του προκάλεσε η προσπάθεια να συγκεντρωθεί προς μία μόνο κατεύθυνση, μπας και κεντράρει το σημείο εκπομπής των ήχων.

Εκεί, προβληματίστηκε:

  • Καμπάνες;
  • Τι καμπάνες;
  • Καμπάνες χαράς;
  • Καμπάνες λύπης;
  • Καμπάνες συναγερμού;

Δεν ερμηνευόταν ο ήχος – εκτός ίσως από το μυστήριο, που ήταν η μοναδική παράμετρος που τον χαρακτήριζε.

Πήρε τα κλειδιά, κατέβηκε και πήρε το όχημα. Για λίγο αναρωτήθηκε που να πάει. Αφού δεν μπορούσε να ξεκαθαρίσει την προέλευση του ήχου. Έκρινε πως το πιο λογικό ήταν να πάει προς το κέντρο. Εκεί ήταν και οι περισσότερες εκκλησίες – αν ο ήχος έβγαινε πράγματι από καμπάνα εκκλησίας.

Έστριψε εύκολα στον κύριο δρόμο. Αφού δεν κυκλοφορούσε κανένα άλλο όχημα. Ούτε φαινόταν άλλο όχημα.

Θα είναι εύκολη η οδήγηση, σκέφτηκε.

Την ίδια στιγμή όμως, είδε πως το σύστημα πλοήγησης του οχήματος του, ήταν ήδη προγραμματισμένο. Για κάπου.

  • Μα, πως, πότε, που; Αναρωτήθηκε.

Δεν του άρεσε το δρομολόγιο – φαινόταν να πήγαινε μέσα από κάτι στενά δρομάκια. Πήγε να στρίψει το τιμόνι.

Υπάκουσε – το τιμόνι – , ενώ την ίδια στιγμή το σύστημα πλοήγησης επαναπρογραμμάτισε τη διαδρομή.

Και επέμενε το σύστημα πλοήγησης να πάνε από τα στενά σοκάκια.

Αλλά αυτό δεν του άρεσε. Ήθελε να αποφύγει εκείνο το σημείο. Πήγε να στρίψει το τιμόνι ξανά.

Αυτή τη φορά, δεν ανταποκρίθηκε.

Το τιμόνι.

Και το όχημα πήγαινε καρφί προς τα στενά σοκάκια.

Πανικοβλήθηκε, δοκίμασε να σταματήσει, αλλά ήξερε πως δεν είχε πια τον έλεγχο.

Άνοιξε το παράθυρο να πάρει αέρα.

  • Δεν γίνεται! Ονειρεύομαι, σκέφτηκε.

Αλλά όλο προχωρούσε.

Εκεί.

Και ο ήχος των καμπάνων όλο και δυνάμωνε.

No comments yet

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για την εξάλειψη των ανεπιθύμητων σχολίων. Μάθετε πως επεξεργάζονται τα δεδομένα των σχολίων σας.

Αρέσει σε %d bloggers: