Μετάβαση στο περιεχόμενο

Παραξενιές

23 Νοεμβρίου, 2021

Ένας εντυπωσιακός μαύρος σωρείτης φάνηκε στον ορίζοντα. Απέναντι και πλαγίως του ήλιου φαινόταν μόνο το περίγραμμα μέσα σε ένα θολό ορίζοντα. Αλλά, αν ήξερες, καταλάβαινες.

Τον έκοψα οριακά εντός της νήσου. Πανικοβλήθηκα να τελειώσω τη δουλειά και να κατευθυνθώ προς το μέρος του.

Έλεγξα την εφαρμογή στο τηλέφωνο, κάτι φαινόταν και κυρίως φαινόταν κάτι που στριφογύριζε γύρω από τον εαυτό του.

Θα σε πετύχω!

Φευ!

Όσο πήγαινα κοντά του, αποσυντίθετο. Μέχρι να τον φτάσω ήταν χίλια κομμάτια. Ένας πυρήνας όμως υπήρχε ακόμη. Απρόσιτος. Οι αφάνταστοι περιορισμοί που επιβάλλει μια νήσος στους κυνηγούς των συννέφων.

Άλλωστε, γιατί να νοιαστεί;

…..

Την είδα στην άκρη της παρόδου. Ταβέρνα με τις γνωστές τόνενες καρέκλες. Ξύλινα τραπέζια και ριγέ τραπεζομάντηλα. Την ετοίμαζαν για το μεσημέρι.

Λες;

Είχε καιρό να πάω εκεί. Ο σωρείτης μπορεί να περιμένει.

Φτάνοντας κοντύτερα άκουσα μουσική. Ατε, έβαλαν από το πρωί Μητροπάνο λέω.

Λάθος. Ο Jagger  ήταν. I can’t get no satisfaction. Είναι αυτό που λένε ελληνική ταβέρνα fusion.

…..

Παντού έργα εκεί γύρω από το δρόμο με την παλιά δόξα. Ξεκινούν με το πρώτο φως. Έρχονται γιορτές, πιθανόν να έρθει και bonus, άρα όλοι τρέχουν.

Οι συνεχείς εργασίες αφήνουν ανοικτά – κλειστά διαφορετικά μέρη κάθε μέρα. Έπρεπε να κάνω μια απότομη στροφή ανάμεσα στις στοιβαγμένες μαρμάρινες πλάκες και τα προσωρινά κάγκελα.

Και για μια μόνο στιγμή βλέπω μπροστά μου το πιο τέλειο γυναικείο σώμα.

Γυμνό.

Πλημμυρισμένο στο κόκκινο φως.

Όχι, δεν είχα αλλάξει συνοικία.

Ήταν βιτρίνα. Και ήταν κούκλα. Πολύ τέλεια για να είναι πραγματική.

…..

Στο αυτοκίνητο το ράδιο μεταδίδει άλλη μια διαφήμιση καμουφλαρισμένη σε χορηγία επικοινωνίας. Κάποια οργάνωση τιμούσε σε κάποιο χωρίο ένα ήρωα.

Δεν συγκράτησα το που. Ή για ποια ακριβώς ηρωική πράξη.

Νομίζω όμως πως σε αυτή τη χώρα έχουμε τους περισσότερους νεκρούς και κυρίως ζωντανούς ήρωες ανά 100 χιλιάδες πληθυσμού, από οπουδήποτε αλλού στον κόσμο.

Άλλωστε, τα έργα τους φαίνονται.

Ή θα έπρεπε να φαίνονται.

….

Ο παλιός  φίλος είχε χαθεί στη θολούρα της μνήμης. Μας σύστησε ξανά η τεχνολογία. Δεκαετίες αργότερα.

Ήθελε πολύ να βρεθούμε.

Έστω και για ένα καφέ. Και να μην έχει άλλους γύρω μας.

Μεγαλύτερος μου και με ζητήματα στην υγεία.

Αλλά με μάτια που έλαμπαν.

  • Πρέπει κάτι να κάνουμε μου λέει.
  • Θα χαθούμε!
  • Πρέπει κάποιοι αν βγουν μπροστά.
  • Πρέπει να προσπαθήσουμε.
  • Πρέπει να πείσουμε.
  • Δεν πρέπει να αφήσουμε τον τόπο να χαθεί. Αν όχι για μας, για τα κοπελλούθκια μας.

Τον άφησα να ξεφουσκώσει. Το ήθελε.

Και γιατί κατάλαβα πως θα τον απογοήτευα.

  • Δεν παίζω, απαντώ. Μάλλον απότομα και κυνικά.
  • Έχω και δυνάμεις και όρεξη και φαντασία. Αλλά με όλα αυτά τα εργαλεία αδυνατώ  να δω ένα δρόμο, ένα σενάριο για να πάμε μπροστά.
  • Επιλέγω τον κήπο.

Δοκίμασε ξανά και ξανά να μου πει τα ίδια.

Κτύπησε το τηλέφωνο. Έπρεπε να φύγω.

Του έσφιξα το χέρι.

Ναι, υπάρχουν ακόμη ήρωες.

Ελπίζουν.

No comments yet

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για την εξάλειψη των ανεπιθύμητων σχολίων. Μάθετε πως επεξεργάζονται τα δεδομένα των σχολίων σας.

Αρέσει σε %d bloggers: