Μετάβαση στο περιεχόμενο

Στο νησί του Αη Γιώρκη

24 Ιουνίου, 2022

Όταν οι γνωριμία μετριέται πλέον με δεκαετίες…

Όταν ξέρεις πια πως ακόμα και αν πέρασε τόσο καιρός, ακόμη και αν ήταν τόσο διαφορετικές οι ζωές, κάποιες βάσεις, κάποια θεμέλια, γνήσια, έντιμα και ειλικρινή στηρίζουν ακόμη τη σχέση, είναι ωραία η συνάντηση.

Έστω και 5-6 χρόνια μετά την προηγούμενη.

Αποτίμηση των απαραίτητων, παράθεση γεγονότων, περιστάσεων, πονηρή συμφωνία στην επισήμανση για όλους εκείνους που σκαρτέψαν στο δρόμο.

Και μετά μέσα στην ηδονική διαπίστωση πως τη ζωή τη ζούμε ακριβώς για αυτές τις καλές στιγμές, χρόνια πολλά μετά και τόσο διαφορετικοί μετά, έρχεται η στιγμή της κορύφωσης.

  • Θυμάσαι ποια ήταν η ευτυχέστερη στιγμή της ζωής μου;

Δίστασα λίγο. Αλλά απάντησα. Γιατί ήξερα.

  • Ναι, εκείνη τη μέρα στο νησάκι…

…..

Ήταν το τέλος του καλοκαιριού του 1997. Τρεις φίλοι, είχαμε βρεθεί στην περιοχή της Πόλης Χρυσοχούς – Ακάμα.

Μέναμε σε ένα από τα χωριά της περιοχής. Και εκείνη τη μέρα πήραμε το όχημα και κατεβήκαμε στο Λουτρά της Αφροδίτης.

Και μετά στο Κακοσκάλι.

Και μετά στη «γη του Φωτιάδη».

Και μετά ξεπεζέψαμε. Μείναμε με το μαγιό.

Ο τρίτος φίλος είχε φέρει μαζί του μια μικρή φουσκωτή βάρκα για μωρά. Βάλαμε εκεί μέσα νερό και πετσέτες. Έδεσε τη φουσκωτή βαρκούλα στη μέση του και μπήκαμε στο νερό.

Η απόσταση για το νησί του Αη Γιώρκη περίπου ένα χιλιόμετρο, η θάλασσα, πανέμορφη, μεσογειακή του Σεπτέμβρη.

Κανείς δεν ήταν αθλητής επιδόσεων, αλλά δεν ήμασταν και ντελικάτοι.

Σιγά, σιγά, δε θυμάμαι πόσο πήρε, αλλά σχετικά εύκολα είχαμε φτάσει στο νησάκι.

Κάναμε σαν μικρά (μεγάλα) μωρά που το καταφέραμε. Βγήκαμε στους βράχους, ήπιαμε λίγο νερό, μετά ο φίλος 3 και εγώ είπαμε να κάνουμε και το γύρο του νησιού, ενώ ο φίλος 2 έμεινε στη θέση που είχαμε φτάσει. Όταν στραφήκαμε πίσω μας είχε πει για τις παρατηρήσεις που έκανε για τα πουλιά, που καθόντουσαν εκεί γύρω, στις πέτρες ή βουτούσαν στο νερό να πιάσουν ψαράκια.

Δεν είχαμε κανένα απολύτως λόγο να βιαστούμε, όταν ήρθε η ώρα να φύγουμε το κάναμε με την καλύτερη διάθεση, ήδη φορτισμένοι από εκείνη την αόρατη δύναμη της ευτυχίας, της φιλίας, της συνύπαρξης σε ευγενείς στιγμές.

Φτάσαμε χωρίς προβλήματα στο σημείο από όπου είχαμε ξεκινήσει. Πήραμε το αυτοκίνητο και νομίζω είχαμε πάει για μπύρες.

Για τον φίλο 2 ήταν η πιο ευτυχισμένη στιγμή της ζωής του.

Για μια μέρα του Σεπτέμβρη, για μια θάλασσα.

Δεν τον αδικώ.  

Υπογραφή: ο φίλος 1.

No comments yet

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για την εξάλειψη των ανεπιθύμητων σχολίων. Μάθετε πως επεξεργάζονται τα δεδομένα των σχολίων σας.

Αρέσει σε %d bloggers: