Μετάβαση στο περιεχόμενο

Πολλή ιστορία εκεί γύρω

5 Αυγούστου, 2022

Ο συγκεκριμένος, γνωστός μεγαλοδικηγόρος. Τον είχε δει 2-3 φορές όταν έβλεπε ακόμη τηλεόραση. Πρωινός και εκείνος, αλλά πιο περίεργος. Τα πρωινά κάνουν για περπάτημα. Λίγο ή πολύ, όταν και όπως είναι εφικτό.

Βρέξει, χιονίσει.

Εκείνος όμως, πήγαινε πέρα δώθε στους άδειους δρόμους της πόλης με το μεγάλο του όχημα.

Μια πάει προς τα εδώ, μια προς τα εκεί. Μετά ερχόταν από απέναντι. Στην λίγη κίνηση του πρωινού, θυμάσαι εύκολα πρόσωπα και πράγματα. Ακόμη και στα ολοσκότεινα κρύα πρωινά του Δεκέμβρη.

Ναι, περίεργος τύπος. Αφού, people are strange.

Κάποιες φορές είδε το μεγάλο του όχημα στην άκρη εκείνης της κατηφορικής παρόδου. Μόνο εκείνο το όχημα τέτοια ώρα το πρωί.

Μια άλλη φορά τον είδε να ανεβαίνει μια σκάλα. Εκεί, απέναντι, στην ίδια πάροδο. Τσιμεντένια σκάλα που κανονικά θα βρισκόταν στην είσοδο ενός παλιού σπιτιού. Μόνο που δεν είχε σπίτι εκεί πάνω.

Άλλη μια φορά τον είχε δει να κατεβαίνει από εκεί πάνω.

Μετά σκέφτηκε πως κάποτε είχε δει και μια κυρία να ανεβαίνει τη σκάλα.

Και κάποτε ένα κύριο να την κατεβαίνει.

Όλα αυτά, μέσα σε 1-2 χρόνια.

Συνήθως  ήταν μόνο μια σκάλα έρημη. Πρόσεξε πως εκεί πάνω είχε ένα δέντρο. Και γύρω τριγύρω, πολλή ιστορία. Και πολλά μεσανατολικά χρώματα πιο γύρω. Έτσι ήταν η περιοχή.

Μετά πρόσεξε πως εκεί είχε και ένα πρόχειρο παράπηγμα. Και πως το δέντρο, ήταν μια αλανιάρα βουκεμβίλια. Άναρχη και μεγάλη, δέσποζε αποφασιστικά.

Προφανώς έγινε σταδιακά, αλλά από την αρχή του καλοκαιριού, η βουκεμβίλια μεγάλωσε κι’ άλλο. Και άνθισε. Και κάλυψε ακόμη περισσότερο εκείνο που ήταν από κάτω.

Αλλά τι ήταν εκείνο από κάτω;

Στο πεζοδρόμιο, εκεί κοντά στο σημείο που άρχιζε η παλιά τσιμεντένια σκάλα έχει και μια κιτρομηλιά. Κάπως ζαρωμένη φαινόταν, δυο μήνες μετά τις τελευταίες σταγόνες βροχής. Και τώρα πια, με τα τσιμέντα και την άσφαλτο να μην προφταίνουν να κρυώσουν το βράδυ, η περιρρέουσα ατμόσφαιρα δεν ήταν καλή.

The thrill is gone.

Χαμηλά στον κορμό της κιτρομηλιάς, είδε 2 νέους βλαστούς – από εκείνους που ονόμαζε «λαίμαργα» ο παππούς ο Γιάννης. Και τώρα κατάλαβε γιατί. Ενώ το δέντρο φαινόταν να βρίσκεται σε κατάσταση εσωστρέφειας, οι δυο νέοι βλαστοί ήταν ολόφρεσκοι, ήταν χοντροί και φαίνονταν να μεγαλώνουν τόσο γρηγορά, την ίδια στιγμή που τους έβλεπε.

Αν συνέχιζαν έτσι όχι μόνο θα απορροφούσαν όλη την ενέργεια του δέντρου, αλλά θα χαλούσαν και το καλοσχηματισμένο του προφίλ.

Έσκυψε, τους έσπρωξε μόνο λίγο, κόπηκαν αμέσως.

Η δουλειά έγινε. Το δέντρο είπε «ευχαριστώ». Χαμηλόφωνα.

Έτσι που έσκυψε είδε και τη σκάλα.

Κοίταξε δεξιά, αριστερά, μπρος, πίσω.

Τέτοια ώρα δεν ήταν κανείς.

Στο πλατύσκαλο είχε κάτι σαν θρησκευτική σφραγίδα.

Ανέβηκε την πρώτη σειρά σκαλιών και είδε περισσότερη ιστορία.

Πολλή ιστορία στο χώρο εκεί γύρω.

Το παράπηγμα που κάποτε φαινόταν από κάτω ήταν φτιαγμένο από πρόχειρα υλικά. Ναι, φαινόταν η θρησκευτική σχέση.

Είχε και πρόχειρα γραμμένο το όνομα ενός αγίου.

Δεν το συγκράτησε.

Γιατί ένοιωσε κίνηση.

Λίγο πιο πίσω ήταν ένα άλλο, μάλλον εγκαταλειμμένο δωμάτιο.

Και εκεί, στην πόρτα,  μια ψιψίνα με τα παιδιά της. Στον κάλαθο εκεί δίπλα, αλλά και τριγύρω έβλεπε απομεινάρια από συσκευασίες τροφών γάτων. Που κάποιοι τις είχαν φέρει εκεί.

Ένοιωσε καλά.

Κάποιοι είναι φίλοι των ζώων. Έστω και στα κρυφά. Γι’ αυτό ανεβαίνουν σε περίεργες ώρες εκείνη τη σκάλα.

I can see clearly now.

No comments yet

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για την εξάλειψη των ανεπιθύμητων σχολίων. Μάθετε πως επεξεργάζονται τα δεδομένα των σχολίων σας.

Αρέσει σε %d bloggers: