Skip to content

«Bring your alibis…», βελούδινο διαζύγιο και άλλα ευφάνταστα.

Μαΐου 7, 2017

 

Σε πρόσφατο μου άρθρο (Η χειρότερη στιγμή της προεδρίας Νίκου Αναστασιάδη) είχα αναφέρει πως δεν φαινόταν πως ο αλλοπρόσαλλος Ερντογάν είναι έτοιμος για «win – win λύση στο Κυπριακό». Από τότε έχω πληροφορηθεί πως οι ενδείξεις από Άγκυρα είναι τουλάχιστον αμφιλεγόμενες, ενώ το βασικό πρόβλημα εστιάζεται στην κατάρρευση της εποικοδομητικής σχέσης Αναστασιάδη – Ακιντζί.

Δεν είμαι σίγουρος γιατί συνέβη αυτό. Αν τίθεται θέμα συνολικής κατάρρευσης της εμπιστοσύνης κυρίως από βορρά προς νότον, τότε υπάρχει γενικότερο θέμα ξεγελάσματος ενός μεγάλου μέρους των Ε/Κ από τον Νίκο Αναστασιάδη. Δεν πιστεύω πως είναι αυτό, και έχω γράψει πολλές φορές την άποψη μου: το θέμα είναι πιο πολύπλοκο και έχουν και οι δυο ηγέτες ευθύνες. Αυτό όμως έχει να κάνει με τη διάγνωση. Το πρόβλημα έγκειται πλέον (δυστυχώς) στο δια ταύτα. Και σε πρώτη φάση, στο προσωπικό δια ταύτα. Και εδώ αντιμετωπίζουμε πολλά παράλογα.

Κατ’ αρχάς, ο Μουσταφά Ακιντζί. Μας εξέπληξε με την εκλογή του, πήρε ποσοστά αδιανόητα σε σχέση με το μικροσκοπικό του κόμμα και ανέμισε τη σημαία της λύσης. Χωρίς αυτή είναι τελειωμένος. Αν υπάρξει και επίσημο τέλος στις διαπραγματεύσεις, δεν θα εκπλαγώ αν παραιτηθεί, και να αποχωρήσει από την πολιτική ζωή. Το έχει κάνει ξανά. Συνεπώς για τον Μουσταφά Ακιντζί η λύση θα έπρεπε να ήταν η μόνη επιλογή, ό,τι και να συμβαίνει. Α, και μετά τον Ακιντζί στον βορρά, θα έχουμε ΔΗΚΟ.

Από την άλλη ο Νίκος Αναστασιάδης συμπεριφέρεται με ανάλογα παράλογο τρόπο. Δεν τον ψήφισαν όλοι για το Κυπριακό το 2013. Αυτό είναι σαφές. Εκ των υστερών τον κρίνουμε για το πως αντιμετώπισε μια φοβερή οικονομική κρίση. Κρίνω πως ήταν γενικά επιτυχημένος στις «πρώτες βοήθειες» που χρειαζόταν να παράσχει τότε στην Κυπριακή οικονομία και αυτό φαίνεται και από τα αποτελέσματα. Στο επίπεδο των γενικότερων και ευρύτερων μεταρρυθμίσεων, πήραμε δυστυχώς πολύ λιγότερα από όσο έπρεπε, κάτι για το οποίο έχει μεγάλη ευθύνη και η λαϊκιστική μας βουλή.

Και το Κυπριακό; Ο πρόεδρος ήθελε να το λύσει, αλλά μετά δείλιασε, μπλέχτηκε και τώρα σαφώς, κάνει «διαχείριση» εν όψει προεδρικών εκλογών. Το εκπληκτικό δεν είναι πως η διαχείριση αυτή περιλαμβάνει την υιοθέτηση των πλέον θλιβερών «επιχειρημάτων» του «πατριωτικού» χώρου, το εκπληκτικό είναι πως ο Νίκος Αναστασιάδης νομίζει πως θα προχωρήσει σε δεύτερη πενταετία με ευκολία, σαν να μη συμβαίνει τίποτα στο κυπριακό!

Οι συνομιλίες των τελευταίων χρόνων είναι διαφορετικές: γίνονταν μεταξύ δυο ηγετών που πίστευαν στη λύση, σε ένα περιβάλλον που γενικά ευνοούσε τη λύση και ήταν σε εντελώς εθελοντική και πάντως δική τους βάση και ιδιοκτησία.

Δεν είναι λοιπόν εύκολο να τελειώσουν μια μέρα, να μας πούνε πως δεν τα βρήκανε, να πάνε στο σπίτι τους και …βλέπουμε!

Στην πράξη, υπάρχει το ασφυκτικό χρονοδιάγραμμα της 13ης Ιουλίου. Αναμένεται να κατέβει τρυπάνι εκείνη τη μέρα. Και θέλουμε να πιστεύουμε πως ο καλότατος κύριος Ερντογάν, εκείνος που θα υπονόμευε τη λύση, εκείνος που θα υπέγραφε συμφωνίες που ποτέ δεν τηρεί η Τουρκία, θα μας παρακολουθεί από μακριά , θα μας δώσει και την ευχή του και θα είναι όλα μέλι γάλα! Τόση αφέλεια – και ανευθυνότητα!

Δεν είναι μόνο αυτό. Η λήξη της διαδικασίας, θα πρέπει να φέρει μια σφραγίδα, μια ονομασία: λύση, κατάρρευση, διάλειμμα, ή τι; Νομίζουμε πως το σύμπαν θα μας περιμένει για πάντα;

«Βελούδινο διαζύγιο» λένε όλο και περισσότεροι – ήταν σήμερα το Πρωτοσέλιδο της Καθημερινής. Πόσο ρεαλιστικό είναι αυτό το πράγμα;

Για να δούμε.

Κατ’ αρχάς πρέπει να ξεκαθαρίσει: μιλάμε για απαξίωση ενός κομματιού της Κυπριακής Δημοκρατίας από την επίσημη της ηγεσία.

Αυτό το άλλο κομμάτι θα παραχωρηθεί στην Τουρκία με συμφωνία μεταξύ των δυο χωρών; Ή θα αποτελέσει ένα καινούργιο κράτος, πάλι με συμφωνία που πρέπει να υπογράψουν όλοι οι παίχτες;

Και αυτό το νέο κράτος, θα ανήκει στην ΕΕ; Και πως στο καλό θα γίνει αυτό; Γιατί ξέρετε αυτή τη στιγμή η ΚΔ βρίσκεται στην ΕΕ με όλα της τα εδάφη. Αναμένουμε δηλαδή να πούμε στους κουτόφραγκους, ξέρετε, από την Λήδρας και βορειότερα το χαρίζουμε στα κοπέλια απέναντι, αφήστε τους να κάνουν ένα κράτος, να δεχτείτε παρακαλώ να μειωθεί η έκταση με την οποία μας βάλατε εμάς μέσα το 2004, α, και παρακαλούμε να συνεχίσετε να θεωρείτε πως είμαστε *εμείς* το ίδιο κράτος, η ΚΔ, , και αν γίνεται όμως, κάνετε τους και εκείνους μέλος σας – να γλυτώσουμε τον μπελά! Ναι, σαφώς σουρεαλιστικό αν όχι εντελώς παλαβό σενάριο!

Α, έχουμε και συνέχεια. Οποιονδήποτε εκ των δυο ανωτέρω μορφών διαζυγίου επιλέξουμε, θα πρέπει να έχουμε μια συμφωνία που θα υπογράψουν όλοι. Θυμάστε που έλεγαν κάποιοι πως η Τουρκία δεν τηρεί συμφωνίες; Ε, αυτή τη συμφωνία θα την τηρήσει κοπέλια;

Γίνεται και χειρότερο: ζητήματα εδάφους, περιουσιών, αποζημιώσεων, προσφύγων, ασφάλειας, εγγυήσεων, ΑΟΖ, FIR, θα πρέπει να συμφωνηθούν, αφού λογικά το όποιο «βελούδινο διαζύγιο» θα πρέπει να ορίζει ένα τελεσίδικο πλαίσιο όπου δεν θα υπάρχουν πλέον προβλήματα. Καλά, αν δεν τα βρίσκουμε τώρα με την προοπτική της ΔΔΟ η οποία ντε φάκτο έχει συνενωτικά στοιχεία, πως στο καλό θα τα βρούμε στη λογική του διαζυγίου όπου ο ένας θα τραβά πετσί και ο άλλος τομάρι;

Και κάτι άλλο: ποιος θα τολμήσει να αποδεχτεί και να υπογράψει μια τέτοια λύση; Οι εξτρεμιστές της πλευράς μας απορρίπτουν την ΔΔΟ γιατί δίνει υποτίθεται πολλά στους Τ/κς. Ένα βελούδινο διαζύγιο που θα τους δίνει ακόμα περισσότερα και θα αποποιείται οριστικά και τελεσίδικα της ΚΔ, θα τους κάνει; Αν κανείς υποψιαστεί πως η απόρριψη της ΔΔΟ έχει να κάνει με σωβινισμό και εθνικισμό για όσους αποστρέφονται τον συνεταιρισμό με τους Τ/κς, ενώ ένα μικρό «καθαρό» (ελληνικό) Κυπριακό κράτος μας κάνει, είναι υποθέτω υπερβολικός, ε;

Όλα αυτά σκέφτομαι και νοιώθω πως είναι όλο και πιο παράλογη η στάση του προέδρου που αντί να κάνει ό,τι μπορεί για να αποφύγει την κρίση, επιλέγει να εγκαινιάζει αρχαίους δρόμους στην Πάφο και να γυρεύει άλλοθι.

Άστε που κάνω εμετό από την υποκρισία κάποιων: διχοτόμηση, ή βελούδινο διαζύγιο θα σημαίνει πως χάνουμε εντελώς και τελεσίδικα τον έλεγχο επί του βορείου μέρους της Κύπρου. Αν γεμίσει εποίκους, αν έρθει μισό εκατομμύριο στρατός, είναι μια χαρά, εφόσον εμείς είμαστε καθαροί!

Πελλότοπος, πελλόκοσμος!

Advertisements

Κρυφτό λοιπόν, ας παίξουμε.

Απρίλιος 29, 2017

Πολλοί το νόμισαν, αλλά στην πραγματικότητα δεν ήταν σήμερα η πιο ζεστή μέρα του χρόνου. Την τιμή με σχεδόν 33 βαθμούς την έχει το περασμένο Σαββάτο, πριν από εκείνη την καταιγιστική, από πλευράς ανέμου, κρύα περασμένη Κυριακή.

Ο κόσμος στην παλιά πόλη πάρα πολύς. Τουρίστες και ντόπιοι «δικοί» μας και «άλλοι» σε μια συστηματική ώσμωση, έμοιαζαν ήδη πολύ παρόμοιοι. Αν όχι για τίποτα άλλο λόγω της καλοκαιρινής ελαφριάς ενδυμασίας – αλλά και μετά από αιώνες περιπλανήσεων του τοπικού DNA. Η ελαφριά ενδυμασία που αναγκάζει τα μάτια να σκανάρουν τον άντρα ή τη γυναίκα που έρχεται από απέναντί σου – αφήνοντας τη φύση και τα σχετικά αντανακλαστικά να λειτουργήσουν όπως πρέπει.

Δηλαδή φυσιολογικά.

Μετά που περνούμε τον έλεγχο ο γιος ενθουσιάζεται. Θέλει να αγοράσει μια γνήσια απομίμηση φανέλας μιας από τις αγαπημένες του ομάδες. Ονομάζεται Φενέρμπαχτσε και για εκείνον είναι ακόμη εντελώς φυσιολογικό να είναι μεταξύ των αγαπημένων του ομάδων.

Δεν θα είναι για πολύ.

Η άλλη παλιά πόλη με πιο στενά δρομάκια, με πιο πολλά μαγαζιά, με πιο πολύ κόσμο, με πολλούς τουρίστες που ήρθαν να δουν «Κύπρο».

Είχε και λίγες μαντήλες, είχε όμως και πολλούς νεαρούς και νεαρές. Σέξι και μοντέρνους. Μια παρέα, κουρεμένοι σε πανκ στυλ, και τα κορίτσια με ένα μακιγιάζ στη βούκκα περίεργο, κάπως μου το περιέγραψε η κόρη, ήταν σαν να έπεσαν στον δρόμο και τριφτήκαν πάνω στην άσφαλτο. Προφανώς τις κάνει πιο ελκυστικές σε συνομήλικους και ομονοούντες, αν κρίνω από τους νεαρούς που τις κρατούσαν από το χέρι.

Α, είμαι σίγουρος πως αυτοί οι νεαροί θαυμάζουν και υπακούουν στα τυφλά στον Ταγίπ Ερντογάν.

Το μαειρκό δίπλα από την παλιά μεγαλοπρεπή εκκλησία/τέμενος σέρβιρε Κύπρο: κεφτέδες, κουπέπια, κουνουπίδι, μολοχία.

Τα «μωρά» έφαγαν και έδωσαν το σύνθημα: «Κρυφτό λοιπόν, ας παίξουμε».

Σε ένα παρθένο μέρος με πολλές επιλογές κρυψώνας.

Ακόμη, λειτουργώντας απόλυτα φυσιολογικά.

Ο στρατηγός Τσάντ.

Απρίλιος 27, 2017

Έχω να λέω πως στα πρώιμα χρόνια της νεαρής και ενήλικης ηλικίας, ήμουν βούτυρος. Βούτυρος και μάλιστα Στροβολιώτης, με το όνομα.

Μετά που ξεπεράστηκε αυτό, και απέκτησα αυτοπεποίθηση (ώρες ώρες υπερβολική), γνώσεις, αναλυτικές ικανότητες, έγινα προγνώστης του καιρού και της πολιτικής, άλλαξε ο χαρακτηρισμός.

Πόσες φορές να διακόψω κάποιο για τον τρόπο που μιλάει τα ελληνικά του, πόσες φορές να αποταθούν σε μένα λέγοντας « ο Γιάννος πρέπει να ξέρει», πόσες φορές τσακώθηκα γιατί δεν μπορούσα να σιωπήσω. (Πολλές φορές έλεγα ανοησίες, αλλά ήξεραν όλοι πως αν δεν μου έδιναν τον λόγο θα έσκαζα!)

Ε, τελικά έγινα ο πρήχτης.

Και από ό,τι αντιλαμβάνομαι, παραμένω έτσι και πολλοί θα ήθελαν να μου το πουν αυτό κατάμουτρα.

Άκουσα σήμερα πως κατά τη διάρκεια της επίσκεψης του στην Ινδία, ο πρόεδρος Αναστασιάδης τίμησε στο πρόσωπο του γιου τον, τον αποβιώσαντα Ινδό στρατηγό Dewan Prem Chand που υπηρέτησε στην Κύπρο από το 1970 μέχρι το 1976. (Ναι, ρε, είχαμε ΟΗΕδες στην Κύπρο πριν την εισβολή του 1974, που να το φανταστείτε, ε;). Ηταν ο διοικητής της πολυπληθούς τότε δύναμης του ΟΗΕ στην Κύπρο.

Στα περίεργα που βρίσκω για τον στρατηγό σήμερα, είναι πως βοήθησε λέει τον Μακάριο να διαφύγει τότε στην Μάλτα, ενώ προστάτευσε και το αεροδρόμιο Λευκωσίας που δεν κατελήφθη ποτέ από τους Τούρκους.

Τώρα, που τον θυμήθηκα;

Διαβάστε λοιπόν:  κάπου εκεί πριν το 1974, όταν ήμουν στο δημοτικό, είχαμε μια σχολική συγκέντρωση. Νομίζω γινόταν κάθε Δευτέρα, πριν τα μαθήματα. Για κάποιο λόγο λοιπόν, ο διευθυντής του σχολείου μας ο κ. Πρωτοπαπάς μας μίλησε για πολιτικά (;), για την Κύπρο για τον ΟΗΕ και μας είπε για τους κυανόκρανους που βρίσκονταν στο νησί.

Θέλοντας να κρατήσει ζωντανό το ενδιαφέρον του ακροατηρίου του, ρώτησε ξαφνικά: Και ξέρετε ποιος είναι ο αρχηγός της δύναμης του ΟΗΕ στην Κύπρο; Μάλλον φιλόδοξος ήταν αναμένοντας από τους μαθητές του Δεύτερου Δημοτικού Σχολείου Στροβόλου να γνωρίζουν αυτό το πράγμα.

Δεν υπολόγισε όμως το βουτυρούδιν και μελλοντικό πρήχτη που τα ξέρει όλα. Δειλά δειλά πάνω το χέρι, μου δίνει το λόγο και κραυγάζω δυνατά και καθαρά: «Ο στρατηγός Τσαντ».

Ούτε θυμάμαι αν μου είχε πει και κανένα μπράβο.

(Ευχαριστίες στο μακαριστό μου πατέρα. Δεν ήταν ιδιαίτερα πολιτικοποιημένο άτομο, αλλά ήθελε να ξέρει τι συμβαίνει γύρω του – και τσιμπούσα ό,τι μας έλεγε. Ο γιος του, τα έχει και τα δυο.)

Η χειρότερη στιγμή της προεδρίας Νίκου Αναστασιάδη.

Απρίλιος 25, 2017

Όχι, δεν ήταν ο Μάρτης του 2013.

Ήταν η χτεσινή μέρα, 24 Απριλίου 2017.

Όταν ο ίδιος ο πρόεδρος είπε περίπου στο Εθνικό Συμβούλιο πως «ναι μεν προσπαθήσαμε αλλά…..». Ναι, αναμφίβολα προσπάθησε ο Νίκος Αναστασιάδης, ναι, είναι άνθρωπος που συνειδητά πίστεψε στη λύση ως μόνη διέξοδο από τα προβλήματα μας και ως μόνη δυνατότητα αποφυγής των κρίσεων που έρχονται.

Τι πήγε στραβά τότε; Διάφορα. Δεν είμαι της «εύκολης» σχολής του άσπρου – μαύρου. Δεν είμαι της νέας (παλιάς) στρατηγικής κάποιων που μόνο χαμόγελα προκαλεί πλέον, πως δηλαδή φταίνε πάντα οι άλλοι, είναι κακοί ή ανεπαρκείς οι εκπρόσωποι του ΟΗΕ, κάνουμε και μελέτες και αποτεινόμαστε σε δεξαμενές σκέψης για να αποδείξουμε πως είναι ακόμη πιο κακοί, και το …λύσαμε! Όχι, είναι πιο πολύπλοκα τα πράγματα. Είναι αμφίβολο αν ο Ερντογάν θέλει αυτή τη στιγμή να παίξει το χαρτί της win – win λύσης για το Κυπριακό. Είναι επίσης δεδομένο πως ο Μουσταφά Ακιντζί φάνηκε κατώτερος των περιστάσεων, στη σκιά πάντα (τώρα, και ακόμη χειρότερα προσεχώς) του Ερντογάν έδειξε αδυναμία (στο βαθμό που μπορούσε να κάνει κάτι), να διαχειριστεί την κρίση με το δημοψήφισμα, έδειξε αδικαιολόγητα τατσιλλίκκια και αλαζονεία.

Όλα αυτά αφορούν όμως τους άλλους. Ο πρόεδρος μας – κρίνω – ήταν εκείνος που ξεκίνησε αυτή την αρνητική ροή των γεγονότων, εκείνη τη μοιραία νύχτα στα Ελβετικά βουνά που ζήτησε μια βδομάδα διάλειμμα για να μιλήσει με το Εθνικό Συμβούλιο. Και τον Νίκο Κοτζιά.

Από τότε ξίνισε το πράγμα. Και ναι, δεν έχω τρόπο να ξέρω τι θα γινόταν αν οι δυο τους συμφωνούσαν κάτι παραπάνω εκείνη τη νύχτα, αλλά ντε φάκτο από εκείνη τη νύχτα τίποτα δεν πήγε καλά.

Και όσο φτάναμε στη χτεσινή μέρα ήταν εμφανής η αλλαγή στη ρητορική του προέδρου και των εκπροσώπων του. Ήταν εμφανής (και ατυχής) η υιοθέτηση «επιχειρημάτων» του δήθεν πατριωτικού χώρου, ήταν εμφανής η αχρείαστη ανύψωση του πήχη για ζητήματα που φαίνεται μπορούσαν να λυθούν – αναφέρομαι στις 4 ελευθερίες.

Και φτάσαμε στο χτες όταν λίγοι έκρυβαν τη χαρά τους αφού γλυτώσαμε! Πάει η λύση. Δεν ξέρουν όμως οι τραγικοί πως αυτή τη φορά αν δεν βρούμε λύση, κρίση θα έχουμε και δεν θα είναι ποτέ ξανά ίδια και ήρεμα τα πράγματα.

Η αποτυχία στη διαδικασία των συνομιλιών και η πιθανότατα τελεσίδικη απώλεια της ελπίδας για λύση δεν είναι όμως το μεγαλύτερο κακό.

Το μεγαλύτερο κακό είναι η νομιμοποίηση που έδωσε ο πρόεδρος με τη συμπεριφορά του στις πλέον ανεύθυνες δυνάμεις της κυπριακής πολιτικής σκηνής. Έδωσε λοιπόν στους «πατριώτες» τη δυνατότητα να επιχειρηματολογούν , να πολιτικολογούν να κενολογούν επί ίσοις όροις. Κάποτε, θεωρούσαμε πως εκείνος θα ήταν η αιχμή του δόρατος εναντίον τους. Θεωρούσαμε πως ο στιβαρός του λόγος θα υποβάθμιζε στο επίπεδο που ανήκει τον επικίνδυνο λόγο των λογής λογής Λεπέν που έχουμε στο νησί. Τώρα «εμείς», νοιώθουμε πρόεδρε, πως μείναμε μόνοι μας. Νοιώθουμε πως θέλεις να παίξεις το επόμενο σου πολιτικό παιγνίδι (και είναι αυτό απόλυτα θεμιτό, αν δεν σκοπεύεις να βγεις στη σύνταξη) με όρους που προσομοιάζουν στον επαχθή πολιτικό λόγο των ούτω καλούμενων πατριωτικών δυνάμεων.

Αυτό, πρόεδρε, είναι το απόλυτο χαμηλό. Ούτε μπορώ να σε φανταστώ να επιχειρηματολογείς με ανάλογο τρόπο με την παλιά σου φίλη την Ελένη, ούτε έχω λόγο να σε χειροκροτώ αν κάνεις κάτι τέτοιο.

Καλημέρα, και καλή (μας) τύχη.

Και κάτι τελευταίο για το οποίο δεν είμαι σίγουρος ακόμη:
αντιλαμβάνεσαι που πάμε;

Οι συκιές

Απρίλιος 23, 2017

Βγήκα να πάρω εφημερίδες. Ξέχασα τι είχα προβλέψει για σήμερα, και με το κοντό και τα Crocs πάγωσα μέχρι να πάω και να επιστρέψω από το περίπτερο.

Έριξα μια ματιά στις ειδήσεις και πάγωσα ακόμη περισσότερο.
Βγήκα ξανά να τελειώσω το ξεχόρτισμα και άλλες κηπουρικές εργασίες.

Ντύθηκα καλύτερα, με τις φόρμες. Με βαριά καρδιά έβγαζα τα χόρτα. Γιατί ανάμεσα τους είχαν βλαστήσει και μερικές δεκάδες συκιές. Και οι συκιές είναι δέντρα και τα δέντρα κάνουν καρπό και είναι χρήσιμα και είναι κρίμα να τα καταστρέφεις.

Με έπιασαν τα οικολογικά μου και ο σεβασμός προς τη φύση και στενοχωρήθηκα. Η οποία φύση θύμιζε την παρουσία της με τον έντονο αέρα. Φυσούσε ανάμεσα στις λαμαρίνες του γκαράζ δίπλα. Και νόμιζα πως θα τις σήκωνε ψηλά και έτσι ξαφνικά όπως ήμουν σκυφτός, θα έπεφτε στο λαιμό μου και θα με αποκεφάλιζε μια λαμαρίνα και δεν θα έπαιρνε κανείς είδηση. Όμορφα γρήγορα και ωραία.

Λίγο πιο κάτω ξεχόρτιζα κάτω από ένα αρχαίο ψηλό δέντρο, καλλιτρίδα νομίζω. Και όπως έβγαζα τα χόρτα, βλέπω μπροστά μου, μόλις μισό μέτρο πιο μακριά, τον κορμό να πηγαίνει πέρα δώθε, και να τρίζει.

Πολύ το ρίσκο εδώ έξω, λέω. Και μπήκα μέσα να διαβάσω ειδήσεις.

Μελαγχολία 2

Απρίλιος 19, 2017

Είχε να ξυπνήσω από πριν τις 6 από την περασμένη Πέμπτη. Οι στρούθοι χωσμένοι μέσα στα αρχαία πιττόσπορα που μας χωρίζουν από τους καλούς γείτονες τσιριλλούσαν. Δεν πτοήθηκαν καν όταν ξεκίνησε η μηχανή του αυτοκινήτου.

Πριν να ξεκινήσω όμως, είπα μια καλημέρα στον καλοποτισμένο κήπο. Ήμουν μακριά όταν έβρεχε και δεν το ευχαριστήθηκα μαζί του. Όμως καταλαβαινόμαστε και είχαμε και οι δυο την ανάγκη να μιλήσουμε αυτό το πρωί.

Είχα επίσης να αγγίξω χάρτινη εφημερίδα πάλι από την περασμένη Πέμπτη. Ούτε που το πρόσεξα. Όσο αλαζονικό και να ακούγεται τα έχω πλέον διαβάσει σχεδόν όλα και τα ξέρω σχεδόν όλα.

Και ναι, βγάζω αυτή τη σιγουριά και σε όσα γράφω εδώ και το ξέρουν επίσης όσοι με διαβάζουν, όσοι με αγαπούν και όσοι με μισούν. Κυριολεκτικά ή και διαδικτυακά μόνον.

Αυτή όμως η «σιγουριά» και η «γνώση» δεν είναι αυτοσκοπός. Έχω ζήσει όλη μου τη ζωή με το επίσημό μας πρόβλημα, το μεγάλο μας άλλοθι,  νομίζω η πρώτη φορά  που κατάλαβα ότι κάτι δεν πήγαινε καλά ήταν πριν πάρα πολλά χρόνια όταν με τους μακαριστούς μου γονείς πηγαίναμε στην Κερύνεια με το κομβόι. (Όσοι δεν ξέρουν, ας το ψάξουν). Ήταν περίεργος τρόπος να πας από τη μια πόλη του νησιού στην άλλη, και είχα ρωτήσει γιατί. Και από τότε ρωτάω και μετά από ένα σημείο έχω και απαντήσεις και εκτιμήσεις και προβλέψεις.

Έχω επίσης και απογοήτευση, και θυμό, και λύπη.

Γιατί δεν έχω σκοπό να ασχολούμαι με το μεγάλο μας άλλοθι για πάντα. Γιατί δεν θα υπάρχει με τον τρόπο που το ξέρουμε για πάντα. Είτε θα πάει καλά (εξαιρετικά απίθανο), είτε θα πάει κακά. Αν γίνει το πρώτο, θα παλέψω όσο μπορώ και πριν και μετά. Αν δεν πάει καλά – το έχω γράψει ξανά- δεν έχω καμία όρεξη να μείνω κολλημένος. Δεν έχω ούτε διάθεση να ασχοληθώ με τις δικές μας αστοχίες και δειλία τη στιγμή που *δεν* έπρεπε και που ξεκίνησε τη ροή των γεγονότων – προς τα πίσω, δεν θα ασχοληθώ με τα αππώματα ή την απροσδόκητη αλαζονεία του φίλου απέναντι. Δεν θα ασχοληθώ καν με τους απόλυτους μίζερους της δικής μας πλευράς. Μόνο να χαμογελώ με κάνουν πλέον και για το IQ τους και για το ροζ συννεφάκι που ζουν και νομίζουν πως μπορούν να συνεχίσουν να κοροϊδεύουν τους πάντες για πάντα.

Θα ασχοληθώ μόνο λίγο, ως επίλογο, με τον πιο μισητό άνθρωπο στην περιοχή μας. Που ντε φάκτο ελέγχει το μέλλον μας. Και που αν δεν συνεργαστεί προς τη σωστή κατεύθυνση και κυρίως αν επιλέξει ο ίδιος να μη συνεργαστεί, τότε θα έχουμε φουρτούνες. Και ας ασχολούνται με τα μικρά τους οι δικοί μας, ας νομίζει ο πετυχημένος μας πρόεδρος πως θα πάει στις εκλογές σαν να μη συμβαίνει τίποτα, ας νομίζουν οι σύμμαχοι μας εκεί έξω πως μπορεί να κλείσει και αυτό το κεφάλαιο σαν να μην έγινε τίποτα και θα είναι σύντομα business as usual.

Δεν θα είναι.

 

Και ό,τι και να γίνει εγώ δεν θα παίζω παιγνίδι. Αν έχουμε επιλέξει/αποδεχτεί/μας έχει επιβληθεί το άλλο, το κακό σενάριο, δεν βλέπω πια προοπτική και λόγο συμμετοχής σε μια ευρύτερη προσπάθεια για κάποιο γενικό «καλό». Γιατί δεν θα είναι πλέον εφικτό.

Θα κοιτάξω προς τα μέσα, το σπίτι, τη δουλειά την οικογένεια, τον κήπο που λέγαμε.

Και ευθύνη ουκ έχω.

Στις ειδήσεις λένε για ένα κομήτη που θα περάσει σήμερα κοντά από το ρότσο μας. Θυμήθηκα τον «Μελαγχολία» του  Lars von Trier, και είπα πως οι συνθήκες είναι τόσο παρόμοιες.

Και το κακό είναι πως κανείς δεν το αντιλαμβάνεται.

Υ.Γ. Αν ο «Μελαγχολία» έρθει στ’ αλήθεια;

 

Οι «απειλές» του Ακιντζί.

Απρίλιος 12, 2017

«Απειλές Ακιντζί: χωρίς λύση, δεν γίνονται γεωτρήσεις», λένε περίπου ομόφωνα ο Φιλ και η Σημ χαιρετίζοντας την επανέναρξη των συνομιλιών.

 

Καλά, είναι ο Ακιντζί που μπορεί να «πειράξει» τις γεωτρήσεις;

 

Ούτε αεροπλάνα μπορεί να σηκώσει ο φίλτατος Μουσταφά, ούτε πλοία να πέψει.

 

Ο Ερντογάν είναι αυτός που κινεί τα νήματα.

 

Καλά, τι μας λέτε συνήθως και καθημερινά για τον Ερντογάν;

 

Δε μας λέτε πως είναι αναξιόπιστος, επεκτατικός, καφκατζής, ψεύτης, δικτάτορας, και σουλτάνος;

 

Δίκιο έχετε!

 

Αν δεν έχουμε λοιπόν λύση ο Ερντογάν θα πάψει να είναι όλα τα πιο πάνω, θα γίνει ξαφνικά ένας καλότατος κύριος και θα κάτσει να βλέπει τις εταιρείες να τρυπούν και μετά να βγάζουν γκάζι και θα μας δώσει και την ευχή του;

 

Αφέλεια, ή θέμα IQ;

 

(Το ανωτέρω ζήτημα φαίνεται μεν να μην απασχολεί όσους δεν επιθυμούν λύση, αλλά φοβάμαι  πως δεν γίνεται επίσης σαφές σε πολλούς που λένε πως την επιδιώκουν)

Αρέσει σε %d bloggers: