Skip to content

A “Last Christmas” run

Ιανουαρίου 17, 2017

Some of us are blissfully living away from it, some are already longing for it. Some less happy souls are still living in its time.

Jogging along the river this morning, I did my late Christmas run. A few people were there too. A group of them were wearing Santa hats; they gave a true festive meaning to their runs.

I was a little on the “heavy” side, the last two days were not very helpful. But still, I made it, and I was thinking that the small number of people doing that is slowly getting bigger year after year. Once again I met two school mates, they were walking but yes, they are now regulars.

Surely we are all hoping that it will not be our “Last Christmas” run I guess, ceteris paribus that is.

My audio system came up with this song, for a second week in a row. A difficult one, not many of you will enjoy, I know. Unless you were there when it was recorded.

(live Tom Waits / Herb Hardesty – Summertime / Burma Shave)

Oh, c’est la vie!


Facebook Dec 26, 2016 10:19am

A wine called Yiannoudi

Ιανουαρίου 17, 2017

I think it is absolutely natural to feel miserable and blue. I mean, you are supposed to live and let die, enjoy life, meet targets. Your libido gets on the way most of the time, you get a little confused trying to avoid natural destiny in favour of temporary pleasures, but the process is completed more than often in an inexorable way.

And the whole thing becomes a drag.

And then all the ideal and romantic things that you ever dreamed about, find themselves into a dusty shelf in the living room’s library while you have to face the real issues.

And these issues are harder when additional, extraordinary issues chip in. Let us say you come from a foreign land far away, years before it realized it should put religion and tribal politics aside and try to make it. Too late for you, so you got this chance to fly to a tiny little place near the ideal world, it was called European Community at the time, and try to live as a student.

You were good enough, not only to graduate and get all available degrees, but to get a job too. Not a luxurious job, not really a proper, according to the law job you would learn years later, but at the time good enough to go on to the next step. A bride came into your life from home and then you were two. Things in this tiny little place, which by then was part of the ideal world, now called the European Union were very relaxed; people were enjoying their virtual welfare and riches. Rules were easy and flexible, and really you could go by, unnoticed.

Then it had to, and it did explode.

And things were no more as relaxed.

You had to go back home. Not the two of you. By then you were three. And politics overruled human rights: no matter what, you had to take the third one back “home”. Even if she was born, raised and schooled for all of her life in this tiny little place, part, if you recall, of the ideal world.

Not an easy thing to do. Let us try another plot: try to make it elsewhere in this ideal world. Moving on, trying to learn yet another difficult language, it was difficult, but a glimmer of hope was still there, even if that meant getting away from this tiny little place which was now, the closest thing to “home”.

Things got even nastier, nasty people with little brains did nasty things and it was yet another turn for the worse. They did not exactly tell you to go, but they said they could not really guarantee anything. And they looked friendly no more. It made you wonder if they ever did.

Well, a plan C had to come up. It took about a year to set up and complete, the “New World” became the new destination. Harder processes but nobler – or just more profitable for all- rules had to be followed.

And they were followed. And completed.

We supported even if we were unhappy. Going over there would mean losing contact to a bunch of fine people.

They had relatives there, the girl went to a new school, the wife found a job soon enough, the guy a little later. This, we learnt tonight.
They are good now; they have their lives in their hands.

We are happy tonight.

The other happy thing that was sampled today was the bottle of Yannoudi wine by the Tsiakkas Winery.

I’m not a wine connoisseur but I can tell a good wine, and this is a superb wine. Full marks to the producers and may they be able to keep on doing a fine job.

A million thanks to the friends who supplied this unique bottle that made us feel unmiserable and unblue.

On other headlines…

Facebook Dec 27, 2016 10:22pm

Ο Τίγρης της Τασμανίας

Ιανουαρίου 17, 2017

Ναι, ρε , ο άνεμος δυναμώνει, φυσά από το νοτιά, αλλά αυτό που φοβάστε θα έρθει από τη δύση.

Που να σας εξηγώ τώρα.

Ναι, ρε, θα είναι χειμωνιάτικο το ξημέρωμα αύριο, δεν γίναμε ακόμη Σαχάρα, θα μας βρέξει θα μας χιονίσει και όχι, δεν το είπαν τα μηναλλάγια, το είπε η γεωγραφία και το κλίμα.

Είπαμε και πολλά άλλα σήμερα. Πάλι ήταν σαν να μιλούσε η γεωγραφία και το κλίμα, αλλά άκουγε μόνο ο τοίχος.

Γίνεται και έτσι. Γιατί, γι’ αυτό ακριβώς το λόγο δε θα βρείτε πια ούτε ένα Τίγρη της Τασμανίας.

Αντίθετα, εγώ πριν να δοκιμάσω να κοιμηθώ βρήκα τη γάτα, όπως πάντα αγκαλιά με την κόρη. Και να διαμαρτύρονται και οι δυο, αλλά πρέπει να βγει έξω. Η μόνη πετυχημένη δράση της ημέρας.

Καληνύχτα (όχι σε όλους)


Facebook Dec 28, 2016 11:49pm

Πάει κι’ αυτή η Κυριακή.

Ιανουαρίου 16, 2017


Η οποία προηγήθηκε της σημερινής Δευτέρας. Και αν προσέξατε, ω αγαπημένοι φίλοι, ακόλουθοι και σχολιαστές,  σήμερα είχα σχεδόν μηδενική συμμετοχή στον αγώνα τον καλό για την προώθηση αντικειμενικά ορθών επιλογών και διαδικασιών.

Αργά την Κυριακή, μετά από ατέρμονους  και άνευ χρονοδιαγραμμάτων αγώνες, ευνοούμενους από την μελαγχολική απραξία της ημέρας, είπα να δω και τον τύπο.

Τον τυπωμένο τύπο, τον οποίο όσο περνά ο καιρός και όπως πρέπει να κάνει ένας χμμμμ (αρκετά) ώριμος νέος,  αγνοώ αφού προτιμώ  την εικονική ενημέρωση που μου δίνουν οι διάφορες οθόνες που παρακολουθώ (όχι τι βι).

Και ξαφνικά συγκινούμαι! Κοίταξε ρε, που μένει και κάτι που κάνω! Κοίταξε που δεν πάνε όλα στο διάολο!

Θα μου πείτε, τι ήταν αυτό που σε έκανε να νοιώσεις την ένταση;

Δυο πράγματα.

Διάβαζα τη μεγάλη καλαμαρίστικη εφημερίδα, που βγάζει παράρτημα στο νησί. Γυρίζω στη στήλη με τα παραπολιτικά που γράφει ένας τύπος που γουστάρω. «Η ώρα της «λυσιφοβίας»», γράφει! Όπα λέω, μας έπιασε την πατέντα! Έστω και αν όταν χρησιμοποίησα για πρώτη φορά τη λέξη για λόγους αισθητικής έγραψα «λυσοφοβία», με «ο». Το είχα κάνει πριν δέκα και βάλε χρόνια και ναι, αν υπάρχει ποτέ αρχείο ας γραφτεί το όνομα του λεξιπλάστη. (Και το έχω γράψει ξανά αυτό, για να μη ξεχνιόμαστε).

Δεν κοιτάζω (εδώ) την ουσία, ο Στέφανος Κασιμάτης αναφέρεται στην ελληνική πολιτική σκηνή, εγώ (τότε και από τότε) στην Κυπριακή. Τα κίνητρα, αλλά και τα κριτήρια είναι βεβαίως τα ίδια.

Και προφανώς, δεν έγραφα ανοησίες. Αυτό είναι που μου δίνει την ικανοποίηση.

Στην επόμενη σελίδα, σε όλη την ολόκληρη,  μεγάλου σχήματος σελίδα, φορτσάρει ο μεγάλος δισεκατομμυριούχος απατεών. Ο Σώρρας,  για τον οποίο γράφω από το 2012 και έφαγα βρισίδι και μπούλλιιγκ πολύ περισσότερο (αν πιστεύετε) και από το Κυπριακό (για απορίες στο μπλοκ, με τα άρθρα με τις εκατοντάδες σχόλια). Ε, τώρα ο λεβέντης μας τρέμει, έχει γίνει mainstream και αν όλα πάνε καλά θα βρίσκεται σύντομα πίσω από τα σίδερα.

Το τραγικό είναι ότι δεν υπάρχει ποινή για τον κρετινισμό εκ προθέσεως.

Α, και έτσι τέλειωσε μια ευτυχισμένη μερα, ε;


-Παπά, να με βοηθήσεις, λέει με μια πολύ ευπρόσδεκτα φιλική διάθεση ο γιος (γνωρίζει για το χούιν μου).

Ευχαρίστως γιε μου, και κυριολεκτικά τα αφήνω όλα και εστιάζω πάνω του. Ο γιος που βαριέται το διάβασμα, που δεν έχει ποτέ φυσικά διάβασμα, που τα αφήνει όλα την τελευταία στιγμή γιατί έχει και φιλότιμο και δεν μπορεί να μην τα κάνει, θέλει να γράψουμε έκθεση μαζί!  Βράδυ της Κυριακής!

Τη γενική ιστορία για κάτι μεταξύ πραγματικότητας και φαντασίας, ένα δικό του βερσιόν του Τζακ και της φασολιάς την έχει, του δίνω ιδέες για την εξέλιξη και την πλοκή. Αντιδρά πάντα αρνητικά – όπως αναμένεται, μετά χαμογελά και μου λέει, εντάξει, πες μου το ξανά!

Και βγάζουμε έκθεση καμιά 500ριά λέξεις και νοιώθουμε ένας ευτυχής γιος και ένας δεκάκις ευτυχής παπάς.

Μετά πρέπει να κλείσουμε. Και τον τελευταίο καιρό γίνεται όλο και πιο δύσκολο με την κόρη. Γιατί θέλει να κοιμάται με τη γάτα. Κατ΄ ακρίβεια θέλει να νοιώθει την ανάσα της γάτας. Επικαλούμαι ζητήματα υγιεινής,  λογικής, δικής της άνεσης, κινδύνου να έχουμε ατυχήματα, όλα δηλαδή θέματα που χειρίζονται άριστα οι 12χρονοι. Αντιδρά, ναζιάρικα και συνεπώς απόλυτα αποφασιστικά και με αναγκάζει σε υποχώρηση.

Ένας συμβιβασμός – τελικά-  πάντα κάνει καλό. Και δουλεύει.

Σκεφτόμουν όμως: άλλο η σχέση ή ακόμη και ο εθισμός του γιου στα ηλεκτρονικά, με αυτήν τι θα κάνουμε; Αν πάθει κάτι η Μορτίσια, πως θα το χειριστούμε;

Ναι, άριστη η αγάπη και η συνύπαρξη με τα ζώα, αλλά εκείνη η ευλογημένη η γραμμή που είναι άραγε να την χαράξουμε;

Ναι, σήμερα δεν έγραψα, δεν «πρόσφερα», δεν τσακώθηκα. Ήμουν κυρίως εκτός πόλεως.

Εκεί έξω το λένε κάποιοι «Αλκυονίδες» και νομίζουν πως δεν είναι απλώς μια μυθική περιγραφή, νομίζουν πως είναι νομοτέλεια.

Ναι, στενοχωριέμαι όταν δεν βρέχει τον χειμώνα, είχαμε καθηκόντως και τους κακούς χειμώνες των προηγουμένων χρόνων, φέτος έβρεξε, για ένα σχεδόν μήνα. Τράβηξε η γη, ποτίστηκαν τα δέντρα, – το πιο συγκινητικό – πρασίνισε το χορτάρι. Εκείνο που βλαστά πάντα στην διακεκαυμένη μας γη, λίγο πολύ κάθε χρόνο.

Θυμάμαι πως ήταν όλα στο τέλος του άνομβρου φθινοπώρου. Θυμάμαι το θαυμασμό που ένοιωθα για την αντοχή της φύσης από τη μια και την οδυνηρή, σχεδόν ηδονική προσμονή από την άλλη, για την έλευση της ευλογημένης βροχής.

Και σκέφτηκα πως έτσι ήταν πάντα σε αυτό το ξερονήσι. Και πάντα βλέπαμε ανομβρίες και ζόρια.

Και είμαστε ακόμη εδώ, εμείς και η νήσος.

Λένε πως ο  τόπος εν ο άδρωπος. Με όσα (καταφέραμε να) περάσουμε και (καταφέρνουμε να) περνάμε, μήπως ισχύει το αντίστροφο;


Και αν προχωρούσα;

Ιανουαρίου 13, 2017

Θυμάστε εκείνες τις παλιές καλές και ενεργότερες εποχές;

Παρελθούσες πάντως – αλλά ενδιαφέρουσες.

Εκείνες λοιπόν τις εποχές που ήταν το πρόσωπο που σε ενδιέφερε, και το έβλεπες στο σχολείο τη μια, λίγο μετά στην παραλία, στο πάρτι, τον επόμενο χρόνο στο πανεπιστήμιο, μετά σε μια συναυλία.

Και πάντα, και κάθε φορά σχεδίαζες να κάνεις το μεγάλο βήμα γιατί ήταν μέσα στο μυαλό σου, ήξερες πως ήταν η καρδούλα σου και ήθελες να το δείξεις, να κάνεις την κίνηση, αλλά πάντα κάτι συνέβαινε, κάποιος, ή κάτι άλλο έμπαινε στη μέση και την τελευταία στιγμή έκανες πίσω – ή δεν μπορούσες να κάνεις μπροστά.

Και πήγαινες σπίτι το βράδυ και λυπόσουν και δεν σε έπαιρνε ο ύπνος, κάπου ένοιωθες και τύψεις, και σκεφτόσουν: και αν προχωρούσα;

(Facebook 13 Ιανουαρίου 07.53)

Λοιπόν, δεν το λύσαμε (ακόμη).

Ιανουαρίου 13, 2017

Λοιπόν, δεν το λύσαμε (ακόμη). Μπορεί και να μην το λύσουμε γιατί μια από όλες τις παραμέτρους δεν ταιριάζει: οι προσωπικές φιλοδοξίες του σουλτάνου. Δείτε αυτό)

Αλλά: ήταν μια πολύ καλή μέρα η σημερινή, από τις καλύτερες. Σε σημείο που να φαίνονται τραγικά μοναχικοί οι διχοτομιστές. Και πλήρως αποστερημένοι από επιχειρήματα: το μεγαλύτερο τους ΨΕΜΑ περί διάλυσης της ΚΔ με τη ΔΔΟ πάει (ξανά), περίπατο. Δεν υπάρχει τέτοιο πράγμα, το ξέρουν, τους το λένε όλοι, αλλά δεν έχουν την εντιμότητα να παραδεχτούν την αθλιότητα της υπονομευτικής συμπεριφοράς τους.

Ηταν μια μεγάλη μερα για τον Νίκο Αναστασιάδη, *και* αναφορικά με τον στόχο, αλλά *και* για τους χειρισμούς, καλά πήγε νομίζω και ο Ακιντζί.

Καλύτερα όμως πήγε η ιδέα και το όνειρο: ναι, μπορούμε να τα καταφέρουμε, ναι, είναι δυνατόν να αποσείσουμε την κατοχή αλλά και τη μιζέρια.

Ο τεράστιος αλλά και ταπεινός στόχος της ζωής σε μια κανονική, ευρωπαϊκή χώρα είναι προσιτός όσο ποτέ.

Θα δούμε, ακόμα.

(Facebook 12 Ιανουαρίου 2017 21.22)

Υ.Γ. Μετά, δεν κατάλαβα τι έγινε.

Τώρα, έχουμε (και) κατοχή.

Ιανουαρίου 12, 2017
Μπορεί να φαίνεται πως δεν πάνε όλα καλά, ή όσο καλά έπρεπε να πάνε, μπορεί να φαίνεται πως τα πράγματα δεν κυλάνε με την ταχύτητα που πρέπει, αλλά το όλο σκηνικό που στήθηκε μου φαίνεται τέτοιο που παγιδεύει όλους τους παίχτες.
Και πριν να αρχίσουν οι φωνές από τους ανησυχούντες, διαβάστε το «παγιδεύει» με την καλύτερη των ερμηνειών.
Είναι φανερό πως για όλα τα κεφάλαια υπάρχει ένα σαφές, καλά δουλεμένο πλαίσιο μέσα στο οποίο κινούνται οι δυο πλευρές. Πιστεύω πως μετά την κατάθεση των χαρτών και εν όψει της σημερινής διάσκεψης έχουμε ή θα έχουμε σαφή πλαίσια και για αυτά τα δυο κεφάλια.
Μετά είναι ασαφές το που πάμε. Δεν γνωρίζω αν θα βρεθεί κανένα μαγικό ραβδί για να οδηγήσει σε ολοκλήρωση τη διαδικασία αυτή τη βδομάδα. Εκείνο που ακόμη φοβάμαι είναι κατά πόσον επιθυμούν όλοι να *ολοκληρωθεί* η διαδικασία. Και φυσικά, ο φόβος αφορά πλέον κυρίως την Τουρκία, αφού η Ελλάδα φαίνεται να ταυτίζεται με τη νούσιμη πολιτική Αναστασιάδη. Διαβάζοντας όμως χτες τις δηλώσεις στελέχους της αντίστοιχης ….ΕΔΕΚ της Τουρκίας, που χρησιμοποιούσε μάλιστα την ίδια τοξική φρασεολογία, ανησυχώ για το πόσο θα θελήσει να παίξει το χαρτί του Κυπριακού ο Ερντογάν με δεδομένες τις προσωπικές του φιλοδοξίες που περνούν από το Τουρκικό κοινοβούλιο. Αυτή η πλευρά της Τουρκίας με ανησυχεί περισσότερο από τις αναφορές πως θέλουν, λέει, διασφάλιση των 4 ελευθεριών για Τούρκους πολίτες εντός της Κύπρου μετά τη λύση. Αυτό, ξέρουν πως δεν γίνεται και δεν υπάρχει περίπτωση να γίνει.
Συνοψίζοντας λοιπόν, το σκηνικό που χτίστηκε παγιδεύει όλες τις πλευρές με την καλή έννοια. Η παρουσία ΟΗΕ και ΕΕ στο υψηλότερο επίπεδο δεν είναι ούτε τυχαία ούτε τυπική: θα ωθήσουν τα πράγματα προς το τέλος.
Γιατί, όσο και αν κάποιοι παγιδεύτηκαν στο σύνδρομο της Στοκχόλμης και επιμένουν για να μην πω επιλέγουν να ζήσουν με την κατοχή, το Κυπριακό πρόβλημα μια μέρα θα λυθεί. Και αυτή η μέρα φαίνεται πολύ κοντά αυτό το πρωινό.
Και επειδή αυτό το εξαιρετικά απλό ζήτημα φαίνεται να μην γίνεται κατανοητό από πολλούς – σημάδι, είτε των συνειδητών επιλογών τους για διχοτόμηση, είτε συνέπεια του ανωτέρω συνδρόμου, θα το επαναλάβω άλλη μια φορά: με ΔΔΟ απελευθερώνεται το σύνολο της νήσου. Όλη η Κύπρος θα είναι ευρωπαϊκό έδαφος, θα διοικείται από Κυπραίους και η Τουρκία θα γίνει τρίτη χώρα.
Τώρα, έχουμε (και) κατοχή.
Αρέσει σε %d bloggers: