Skip to content

Θα γίνει δημοψήφισμα στην Ελλάδα την 5η Ιουλίου;

Ιουνίου 27, 2015

 

Το δικαίωμα: ναι, θεωρητικά το έχει το δικαίωμα ο Τσίπρας να ρωτήσει το λαό – άνκαι δεν είμαι σίγουρος για τα τυπικά του ελληνικού συντάγματος. Αν δηλαδή είναι δυνατό να τεθεί ενώπιον του λαού μια χρηματοδοτική συμφωνία. Από την άλλη, δεν πρόκειται για κάτι ανάλογο του δικού μας δημοψηφίσματος του 2004 ή έστω της ίδιας εμβέλειας θέμα.  Πρόκειται για ένα θέμα που κανονικά έπρεπε να μένει σε επίπεδο και ευθύνη της εκλελεγμένης κυβέρνησης.

Οι προτάσεις: επί ποίου κειμένου θα κληθεί ο λαός να αποφασίσει; Εξ όσων γνωρίζω δεν υπάρχει τελικό κείμενο, συνεπώς για ποιο πράγμα άρχισαν ήδη να κραυγάζουν κάποιοι για να πετύχουν το μεγάλο ΟΧΙ;  Μήπως το ερώτημα θα αφορά τελικά θέματα αρχής, ή θέματα ορθής διαχείρισης, ή ακόμη και θέμα επιλογής γεωπολιτικής θέσης; Θα είναι πραγματικά πολύ ενδιαφέρον να δούμε το κείμενο πάνω στο οποίο θα γίνει το δημοψήφισμα. Πιστεύω πως ακριβως αυτό το θεματάκι μπορεί να οδηγήσει σε ακύρωση την όλη άσκηση.

Άστε που υπάρχει και κάτι άλλο πολύ πιο σοβαρό: θα ισχύουν οι έστω γενικές και ασυμπλήρωτες προτάσεις των δανειστών την 5η Ιουλίου;

Οι επιλογές: ακόμα λοιπόν και αν γίνει δημοψήφισμα, ακόμη και αν ισχύουν οι προτάσεις των δανειστών, ποιες θα είναι οι επιλογές του ελληνικού λαού; Δηλαδή αντιλαμβάνεται ο Αλέξης Τσίπρας το παράλογο της άσκησης; Γιατί αν ο λαός πει ΝΑΙ, έχει μπροστά του μια εξαιρετικά δύσκολη (πάλι) περίοδο περισυλλογής, οικονομικής δυσπραγίας με μόνη ελπίδα στο μεσοπρόθεσμο και *αν* η κυβέρνηση και οι θεραπείες δουλέψουν σωστά αυτή τη φορά. Να επαναλάβω για πολλοστή φορά: δεν υπαρχουν θαυματα σε τραγικές καταστάσεις όπως αυτή που περνά η Ελλάδα. Αν όμως ψηφιστεί το ΟΧΙ; Ποια είναι η επιλογή για την Ελλάδα; Πως χρηματοδοτείται η χώρα; Πως επιβιώνουν οι τράπεζες; Ποια η θέση της χώρας σε σχέση με την ΕΕ; Ή μήπως το όλο παιγνίδι είναι αυτό; Η από την πίσω πόρτα νομιμοποίηση της εξόδου από την ΕΕ και η πορεία της χώρας μέσα από τις ιδεοπληξίες του ΣΥΡΙΖΑ, των ΑΝΕΛ, της ΧΑ, του ΚΚΕ, του Σώρρα και του συνόλου των λοιπών πολλών παλαβών ατόμων και οργανώσεων που υπάρχουν στην Ελλάδα και φαντασιώνονται αντί να ζουν.

Αν είναι αυτό, ο Τσίπρας δεν είναι απλώς ανέντιμος: είναι εγκληματίας.

Οι τράπεζες: οι τράπεζες είναι ήδη «σκελετοί». Οι πλείστες καταθέσεις έχουν ήδη κάνει φτερά, εκείνες που έμειναν είναι οι δεσμευμένες και όλο και βρίσκουν τρόπους οι Έλληνες να αποσύρουν τα λεφτά τους. Τα δάνεια και τα κόκκινα δάνεια παραμένουν, από την μια πλευρά το ισολογισμού, από την άλλη είναι περίπου μόνος Ο Μάριο Ντράγκι.  Δεν νομίζω να μπορούν να ανοίξουν τράπεζες τη Δευτέρα. Άστε και που ο ίδιος ο Ντράγκι θα φάει το κεφάλι του με τόσο ELA που έχει ήδη δώσει στη χώρα.

Αντιλαμβάνεστε επίσης πως με τόσα δισεκατομμυρια ευρώ ήδη εκτός τραπεζών, τυχόν επιστροφή στη δραχμή θα δημιουργήσει ένα εκρηκτικό περιβάλλον μαύρης αγοράς και ένταση της φτώχειας για τους μη έχοντες.

Ο Αλέξης: νοιώθω πως η επιλογή αυτή θέτει και προ αδιεξόδου τον ίδιο τον Αλέξη. Το κόμμα του και το σύνολο των περιθωριακών της χώρας έχει ήδη ξεσηκωθεί για το ΟΧΙ. Αν το πετύχει θα έχει το πρόβλημα που ανέφερα πιο πάνω: δεν υπάρχει επιλογή για το ΟΧΙ. Εκτός και αν μιλάμε – επαναλαμβάνω – για προσχεδιασμένη έξοδο από ΕΕ και το ευρώ και πορεία της χώρα σε αχαρτογράφητα νερά.  Δεν μπορώ να ξέρω τι έχει στα μυαλό του. Αν όμως βγει το ΝΑΙ; Αν βγει το ΝΑΙ, μετά την κινητοποίηση όλων των φιλοκυβερνητικών δυνάμεων, η μόνη επιλογή του Αλέξη είναι να παραιτηθεί. Που σημαίνει θα χρειαστεί και άλλος χρόνος, και άλλες διαδικασίες για να έχει η χώρα αξιόπιστη ηγεσία. Αλλά δεν τον έχει ούτε τον χρόνο – ούτε τα λεφτά. άρα; Πόσο πιο παλαβή θα μπορούσε να είναι μια τέτοια σοβαρή απόφαση;

Η ΕΕ. Δεν έχω αμφιβολία πως το μεγαλύτερο μέρος της ευθύνης για την ελληνική τραγωδία το φέρει η ίδια η Ελλάδα, οι πολιτικοί της και οι νοοτροπίες της. Από κει και πέρα όμως διαισθάνομαι πως η ΕΕ φάνηκε κατώτερη των περιστάσεων αναφορικά με την κρίση αυτή. Δεν ξέρω αν αυτό έχει να κάνει με ανεπάρκεια, αμέλεια, ή ανικανότητα να αξιολογήσουν και να παρακολουθήσουν ενδελεχώς και από την αρχή την εξέλιξη του προβλήματος και των θεραπειών που είχαν προταθεί, διαδικαστικές δηλαδή αδυναμίες, ή αν το θέμα είναι πολιτικό. Κατά πόσον δηλαδή η επιβίωση μιας περιφερειακής χώρας είναι πολιτικά το ίδιο σημαντική σε σχέση με τον σκληρό πυρήνα της ΕΕ. Ίσως να έχει να κάνει και με πιο ρομαντικά ζητήματα: κατά πόσον δηλαδή είχαμε (ή μάλλον δεν…) ένα χαρισματικό άτομο που θα μπορούσε να αλλάξει την πορεία των πραγμάτων, όσο ήταν αυτό εφικτό.

Η περιρρέουσα: *αν* γίνει δημοψήφισμα, τα πράγματα νομίζω είναι ξεκάθαρα. Η Ελλάδα ξύπνησε σε συνθήκες πόλωσης και φανατισμού. Διαβάστε ας πούμε το κελάηδημα του Πάνου Καμμένου:

Ή τις σκέψεις της Ζωής:

Κωνσταντοπούλου: Ο ελληνικός λαός καλείται να δώσει απάντηση αντίστασης στους μνημονιακούς εκβιασμούς και την ασφυξία. 

Ή του Λαφαζάνη & co:

 

ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ : ΓΙΑ ΕΝΑ ΠΑΝΙΣΧΥΡΟ «ΟΧΙ» ΣΤΙΣ ΕΚΒΙΑΣΤΙΚΕΣ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΤΩΝ «ΘΕΣΜΩΝ»

 

Η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει – είναι επιλογή του ιδίου του θεού:

Κάντε κουράγιο...

Κάντε κουράγιο…

Και η ρομαντική απάντηση:

Μένουμε;

Μένουμε;

 

Έρχονται πολύ δύσκολες μέρες για την Ελλάδα αλλά και όλη την ΕΕ.

 

*Αν* γίνει τελικά το δημοψήφισμα. Γιατί επιμένω: είναι μια παράλογη απόφαση χωρίς επιλογές, μόνο περιπέτειες.

 

 

 

 

 

Και αν το «κακό» ΔΝΤ, έχει δίκιο;

Ιουνίου 25, 2015

 

Οι εξελίξεις για την Ελλάδα φάνηκε πως όδευαν προς θετικό τέλος, όταν αποκαλύφθηκε πως η ελληνική κυβέρνηση παρουσίασε μια πρόταση η οποία περιλάμβανε μέτρα 8 δισεκατομμυρίων ευρώ, ένα νούμερο που φαίνεται πως «λογιστικά» έκλεινε τη διαφορά που υπήρχε με τους δανειστές.

Φυσικά, όταν γράφουμε «μέτρα», εννοούμε νούμερα και όταν λέμε νούμερα, εννοούμε λεφτά που θα πληρώσει ο κόσμος, ή δεν θα πληρώσει το κράτος. Τα «μέτρα» δηλαδή είτε θα ήταν αύξηση εσόδων, είτε μείωση εξόδων, είτε ένα μείγμα και από τα δυο.

Να πούμε κατ’ αρχάς πως τα 8 δις ήταν ένα νούμερο εκπληκτικά μεγαλύτερο από το ποσό που περιλαμβανόταν στο λεγόμενο μειλ Χαρδούβελη (που ήταν τα μέτρα που θα λάμβανε η προηγούμενη κυβέρνηση για να προχωρήσει σε ολοκλήρωση του μνημονίου), και που ο Τσίπρας και η ομάδα του τόσο κατηγόρησαν.

 

Αυτό όμως είναι παρελθόν.

 

Η διαπραγμάτευση πήγε σε πολύ μάκρος, η κατάσταση στην οικονομία προφανώς και επιδεινώθηκε, γιατί ποιος παίρνει αποφάσεις, κάνει κινήσεις, προσλαμβάνει κόσμο όταν κάθε πρωί αναμένει να ακούσει πως πτώχευσε πάλι η χώρα ή πως δε θα ανοίξουν οι τράπεζες;

Ο Τσίπρας είχε κάθε δικαίωμα να διαπραγματευτεί στη βάση της εντολής που πήρε από τους ψηφοφόρους – δε λέω το ίδιο για τον Βαρουφάκη ο οποίος φαίνεται είχε μια άλλη απεχθή ατζέντα και γι’ αυτό, ευτυχώς αποπέμφθηκε.

Ο Τσίπρας όμως είχε και καθήκον να συμβιβάσει την ιδεολογία του και τις υποσχέσεις που είχε δώσει με την πραγματικότητα και τους άτυπους κανόνες που διέπουν αυτά τα ζητήματα.  Και η πραγματικότητα που κάποιοι από εμάς λέγαμε από την αρχή, δεν είχε καμία σχέση με τη δημαγωγία και τον λαϊκισμό που συνόδευσε την προεκλογική του εκστρατεία.

 

Ομολογώ πως σε κάποιες περιπτώσεις και ακούγοντας φοβερά πράγματα από κάποιους άλλους του ΣΥΡΙΖΑ θεώρησα πως στην εξέλιξη της διαδικασίας ο μόνος άνθρωπος που είχε έστω και λίγη επαφή με την πραγματικότητα ήταν τελικά ίδιος ο Αλέξης Τσίπρας. Οι άλλοι, ήταν μεταφορικά και κυριολεκτικά , αλλού…

Γι’ αυτό είχα αναθαρρήσει και εγώ όταν φάνηκε πως η ελληνική κυβέρνηση κατέληξε σε *δική* της πρόταση που είχε εκ πρώτης όψεως, αποδεχθεί για συζήτηση η τρόικα – κυρίως οι ευρωπαίοι εταίροι. Η πρόταση εκείνη φαινόταν να κλείνει λογιστικά  τουλάχιστον, τη διαφορά.

Αμέσως άρχισαν και οι αναλύσεις, κάποιες από τις οποίες έλεγαν το αυτονόητο: 8 δις ευρώ μέτρα σε μια ήδη πιεσμένη οικονομία και ακόμη πιο πιεσμένη οικονομία, είναι σίγουρη συνταγή για συνέχιση της τραγικής ύφεσης με όλα τα επακόλουθα.

Και κάπου εκεί, μας προέκυψε ο κακύτερος από τους κακούς θεσμούς. Το ΔΝΤ λέει, διάβασε το χαρτί του Τσίπρα, είδε πως τα «ισοδύναμα» μέτρα αφορούσαν κάπου 95% νέους φόρους, και τους είπε: μα, είστε σοβαροί; 8 δις μέτρα, από τα οποία το 95% είναι νέοι φόροι, είναι συνταγή καταστροφής και βέβαιης συνέχισης της βαθύτατης ύφεσης. Όλοι έχουν πιεσθεί, αλλά αν πιεσθούν και άλλο οι επιχειρήσεις, δε θα έχουν κανένα απολύτως λόγο να επενδύσουν, να προσλάβουν και η χώρα θα συνεχίσει να βυθίζεται. Άσε που τα εισοδήματα από νέους φόρους δεν μπορεί ποτέ να είναι σίγουρα και άρα σε μερικούς μήνες θα είχαμε τα ίδια προβλήματα ελλείμματος και πάλι.

Οι τεχνοκράτες του ΔΝΤ βάζουν πάνω από όλα, τη βιωσιμότητα του όποιου προγράμματος. Άλλο δηλαδή η συμφωνία, άλλο αν τα νούμερα φαίνεται να «βγαίνουν» στη θεωρία, αλλά μπορούμε να βασιστούμε πως πράγματι έτσι θα γίνει; (Εδώ υπάρχει και ένα θεμαρτάκι με τη γενικότερη αξιοπιστία της Ελλάδας). Προφανώς λοιπόν, τα μοντέλα του ΔΝΤ έλεγαν πως αν υποσχεθείς ένα Χ εισόδημα από ένα Ψ φορολογικό μέτρο, το τελικό αποτέλεσμα θα είναι πιο κοντά στο Χ/2 ας πούμε, και άρα η χώρα θα αντιμετωπίσει νέα προβλήματα.

Το ΔΝΤ όμως έγινε στην πράξη Τσιπρικότερο του Τσίπρα. Γιατί λέει, αν είναι να βελτιώσεις το ισοζύγιο, με νέες επιβαρύνσεις στο επιχειρείν, σκοτώνεις την όποια ελπίδα για ανάπτυξη, άρα ουσιαστικά προκρίνεις υφεσιακά μέτρα, κάτι που ο Αλέξης διακηρύττει από καιρό πως *δεν* επιθυμεί. Η επιπρόσθετη επιβάρυνση των επιχειρήσεων όμως, αυτό το αποτέλεσμα θα έχει. Αυτό λέει η οικονομική θεωρία, αυτό λέει και η κοινή λογική.

Η εναλλακτική του ΔΝΤ φυσικά, δεν ήταν καλή: να δοθεί έμφαση στις αποκοπές συντάξεων και επιδομάτων. Σε μια κοινωνία που έχει χάσει πάρα πολλά. Όμως, η αλήθεια είναι πως αν πρέπει να κανείς κάτι, αυτό είναι όντως λιγότερο υφεσιακό μέτρο.

Η θέση αυτή του ΔΝΤ περιγράφηκε αμέσως από ΜΜΕ και πολιτικούς ως …πιο σκληρή, έστω και αν είναι ντε φάκτο λιγότερο υφεσιακή.  Φυσικά, αν θυμηθούμε τη δική μας περιπέτεια με την ΑΤΑ επί Χριστόφια, πιθανότατα να ισχύει το αλλού μας τρώει….

Εγώ πιστεύω πως  στην κατάσταση που φτάσαμε, το ΔΝΤ συμπεριφέρθηκε πιο υπεύθυνα από τους Ευρωπαίους, βλέποντας πέραν της λογιστικής, βλέποντας λίγο πιο μπροστά και τους είπε πως έχοντας μπροστά τους 2 πολύ κακές επιλογές, η καλύτερη για τη χώρα είναι εκείνη με τις πιο πολλές περικοπές παρά τους πιο πολλούς φόρους. Μόνο έτσι – ίσως- να υπάρχει προοπτική για την Ελλάδα.

Και αν έχει δίκιο;

Και αν έχει δίκιο;

Υπάρχουν όμως  ακόμη δυο ζητήματα:

  1. Η τελευταία αυτή παρέμβαση του ΔΝΤ ερμηνεύτηκε από τον ίδιο τον Αλέξη Τσίπρα ως προσπάθεια πολιτικής παρέμβαση, προσπάθεια δηλαδή να δυσκολέψουν οι Ευρωπαίοι την ελληνική κυβέρνηση για να ξεφορτωθούν ένα ενοχλητικό λαϊκιστή, ή να αποδομήσουν ένα μαχητή ιδεολόγο που αμφισβητεί την καθεστηκυία ευρωπαϊκή σοφία. Ο πρωθυπουργός της Ιταλίας Ματέο Ρέντσι φάνηκε πως είχε παρόμοιες σκέψεις στο μυαλό του. Αν αυτό έχει  την οποιαδήποτε σχέση με την πραγματικότητα είναι λανθασμένο, αρνητικό και καθόλου ευρωπαϊκό. Ο Τσίπρας όντως δυσκολεύει τα πράγματα είτε με την ιδιότητα του ως λαϊκιστής είτε ως ιδεολόγος. Αποτελεί όμως την επιλογή του ελληνικού λαού και με αυτόν πρέπει να τα βρούμε οι υπόλοιποι. Αν δεν τα βρούμε, θα υπάρξουν συνέπειες. Και για την Ελλάδα *κυρίως*, και για τους Έλληνες, αλλά και για τους υπόλοιπους Ευρωπαίους. Αυτό και μόνο ίσως να εξηγεί γιατί οι διαδικασίες φαίνονται να μην έχουν ποτέ τέλος.  Εν πάση περιπτώσει, προς το παρόν ελπίζω οι σχετικές δηλώσεις να είναι μόνο η «νόμιμη» πολιτική άμυνα του Τσίπρα στην τελευταία κίνηση εξορθολογισμού του ΔΝΤ και να μην έχει ουρά.
  2. Το άλλο αφορά το χρέος. Το ελληνικό χρέος ήδη κουρεύτηκε κατά πολλές δεκάδες δισεκατομμύρια. Ακριβώς λόγω αυτό του κουρέματος (κυρίως) κατέρρευσαν οι τράπεζες μας και χρειάστηκε και η Κύπρος μνημόνιο και πρόγραμμα στήριξης. Το ποσό που μένει όμως με το ΑΕΠ να έχει μειωθεί πάνω από 20%, είναι αδύνατο να πληρωθεί. Έστω και αν η περίοδος αποπληρωμής πάει μέχρι και 50 χρόνια, έστω και αν το επιτόκιο είναι  εξωφρενικά χαμηλό. Οι εταίροι είχαν αναφέρει πως θα ξαναδούμε το θέμα αυτό. Υπάρχουν ήδη αναλύσεις που λένε για επιπρόσθετη επιμήκυνση, για ακόμη μικρότερο επιτόκιο για ουσιαστική «διύλιση» του χρέους αυτού στο απώτατο μέλλον, συνοπτικά: ξεχάστε το!  Αυτό φαίνεται μεν να το αποδέχονται (θεωρητικά) οι εταίροι, με σοβαρή επιφύλαξη όμως, για τη στιγμή της αποδοχής αυτής, λόγω των αυτονόητων πολιτικών συνεπειών που θα έχει μια τέτοια παραδοχή στους δικούς τους ψηφοφόρους.  Αντιλαμβάνομαι τη δυσκολία, αλλά κάτω από τις περιστάσεις αυτό πρέπει να ξεπεραστεί. Οποιαδήποτε συμφωνία πρέπει να συνοδευτεί και με ξεκάθαρη τοποθέτηση για το χρέος. Είτε συμπαθεί κανείς τον Τσίπρα είτε όχι, πρέπει να του αναγνωριστεί πως θα έχει να το παλέψει το θέμα στο κόμμα του και τη βουλή, αλλά κυρίως, θα πρέπει να εφαρμόσει τη συμφωνία, να κυβερνήσει τη χώρα του και να την οδηγήσει στην ανάπτυξη και την έξοδο από αυτή την τραγωδία.

Μιλώντας για αγάπη….

Ιουνίου 24, 2015

…με εντεκάχρονους που νομίζουν πως ακόμη πρέπει να μισούν τα κορίτσια και που νομίζουν πως αν κάποιος αγαπήσει ένα κορίτσι, νομιμοποιούνται οι άλλοι να τον κοροϊδεύουν,  άρα νοιώθει άσχημα κλπ, κλπ.

Εξηγώ πόσο φυσιολογικό είναι να αγαπάς ένα κορίτσι.

Και πόσο θέμα μη – ντροπής είναι.

Όλοι οι μεγάλοι που γνωρίζετε, δεν αγαπούν τον/την σύντροφο τους – τους ρωτώ; (Και μια γεύση ειρωνείας πλημμύρισε το στόμα μου).

Και βγαίνει ο Δεληβοριάς.

Εξηγώ την ιστορία του αγοριού που κάνει ό,τι μπορεί για να τραβήξει την προσοχή του κοριτσιού που αγαπά, και που γίνεται στην εφηβεία, εντός  5 ετών από τώρα, ας πούμε.

Κάτι λένε πως δεν καταλαβαίνουν από τους στίχους – δε διευκρινίζουν αν αφορά τον στίχο για τους «άγνωστους φαλλούς».

Μετά, πολύ βολικά, συνεχίζει ο Λαυρέντης.

Α, μεγαλώσαμε τώρα, τους λέω, και οι περιπέτειες της αγάπης παίρνουν άλλη μορφή. Το κορίτσι σπουδάζει στη Γαλλία, το αγόρι βρίσκεται στην Αθήνα.

 

Άρα, το κορίτσι είναι μεγαλύτερο, λέει.

Όχι απαραίτητα λέω, μπορεί το αγόρι να έχει ήδη σπουδάσει, μπορεί να είναι μεγαλύτερο και έχει τελειώσει, μπορεί να σπουδάζει στην Αθήνα.

Ναι αλλά αν το κορίτσι σπουδάζει γιατρός και το αγόρι σκουπιδιάρης, πότε θα βρεθούν;

Βάσιμη και προφανής απορία.

Συνεχίζει το τραγούδι, πρώτη φορά ακούω τα λόγια μου λέει, μέχρι τώρα πρόσεχα μόνο τη μουσική.

«Ζηλεύω το μικρό σου το γατί
στα πόδια σου κοιμάται όταν διαβάζεις,
δεν ξέρω αν κοιμάστε και μαζί
ή μ’ άλλο στο κρεβάτι το αλλάζεις…»

– Αλλά, τι εννοεί εκεί που θέλει να μάθει αν το κορίτσι αλλάζει τον γάτο στο κρεβάτι;;;

…..

 

2+1 άκυρα επιχειρήματα των αρνητών της λύσης.

Ιουνίου 17, 2015

Δεν είναι έκπληξη η ενημέρωση πως σε αυτή την ανάρτηση κεντρικό ρόλο παίζει ο αγαπημένος μου εθνικιστής δημοσιογράφος, Λάζαρος Μαύρος.  Πρόκειται για συζητήσεις που είχαμε στο ΦΒ όπου ο αγαπητός φίλος Λάζαρος γίνεται όλο και πιο ενεργός, νοιώθοντας ίσως πως είναι ένας χώρος που δεν μπορεί να καταλάβει με ευκολία. Γιατί, αντίθετα με τους μονολόγους και τους επιλεγμένους «δικούς» του σχολιαστές στο ράδιο, στο ΦΒ βρίσκει αντίλογο. Και δυσκολεύεται πολύ να τα βγάλει πέρα, άρα συνειδητοποιεί την ανάγκη να το πολεμήσει.

Κόπιασε Λάζαρε!

Λοιπόν, πριν μερικές μέρες, ο Λάζαρος ανέβασε μια φωτογραφία για τον Μαντέλα, και δημοσίευσε και το εξής κείμενο:

(Πολύ) πέρα βρέχει.

(Πολύ) πέρα βρέχει.

 

«Η ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ μορφή

των εμπράκτως αγωνισθέντων

ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΡΑΤΣΙΣΜΟΥ, μακροχρονίως

και μηδέποτε υποταχθέντων

ή έστω συμβιβασθέντων,

Υ Π Η Ρ Ξ Ε ο επί 27 χρόνια φυλακισμένος

ηγέτης του A.N.C. Αφρικανικού Εθνικού Κογκρέσσου

Ν Ε Λ Σ Ο Ν ΜΑΝΤΕΛΑ,

του ΝΙΚΗΦΟΡΟΥ αγώνα

κατά του Ρατσιστικού Καθεστώτος

των Λευκών στη Νότιο Αφρική.

 

Ο ΝΕΛΣΟΝ ΜΑΝΤΕΛΑ και το A.N.C.

όταν ο αγώνας τους οδήγησε στην

ΚΑΤΑΡΡΕΥΣΗ και την ή τ τ α του ρατσιστικού

καθεστώτος ΑΠΑΡΤΧΑΪΜ το 1989-1990,

Α Π Ε Ρ Ρ Ι Ψ Α Ν μετά βδελυγμίας

την πρόταση των Λευκών

(Φρεντερίκ ντε Κλερκ – τελευταίου Λευκού

Προέδρου του Ρατσιστικού Καθεστώτος)

για υιοθέτηση στη Νότιο Αφρική,

της συζητούμενης και τότε για την Κύπρο,

ΔΙΖΩΝΙΚΗΣ Δικοινοτικής Ομοσπονδίας,

ΑΠΟΦΑΙΝΟΜΕΝΟΙ ότι αποτελούσε

καθεστώς διάσωσης και

συντήρησης του ΡΑΤΣΙΣΜΟΥ:

Του ρ-α-τ-σ-ι-σ-τ-ι-κ-ο-ύ ΔΙΑΧΩΡΙΣΜΟΥ

του λαού, του πολιτεύματος, του εδάφους.»

Yiannos C. Ioannou: Ειλικρινά δεν ξέρω αν πρέπει να γελάσω ή να πάρω στα σοβαρά αυτή την αναφορά, αφού είναι εμφανές πως πρόκειται για παντελώς άσχετα θέματα και συνεπώς νομίζω το πρώτο μου σχόλιο είναι αρκετό: «Να θυμάστε αυτή την ανάρτηση, γιατί θα μας προκύπτει κάθε λίγο. Ο Μαντέλα απέρριψε, άρα πρέπει και εμείς. Η ουσία είναι πως τα δυο δεν έχουν την παραμικρή σχέση. Οι ιστορικές διαδρομές και τα δεδομένα επί του εδάφους των δυο χωρών δεν έχουν την παραμικρή ομοιότητα. Είναι άλλο ένα μη – επιχείρημα – ίσως το απόλυτο μη επιχείρημα.

Χρειάζεται να πούμε περισσότερα;

Η δεύτερη «μάχη», αυτή τη φορά για τη «μοναδικότητα της ΔΔΟ, έγινε στον τοίχο του φίλου Κωνσταντίνου Οδυσσέως στο φβ και εξελίχθηκε ως εξής:

 

Κούλλα Αντωνίου: Να μου ονομάσετε μιά χώρα που να έχει ώς πολίτευμα την Δ.Δ.Ο.;

Yiannos C. Ioannou: Δεν υπάρχει καμία. Λοιπόν; ;;;

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΟΔΥΣΣΕΩΣ: Υπάρχουν δεκάδες ομοσπονδίες στον κόσμο.

Yiannos C. Ioannou: Προφανώς. Και δε νομίζω να υπάρχει οποιοδήποτε κράτος που έχει ακριβώς το ίδιο πολίτευμα με κάποιο άλλο. Η ερώτηση της Κούλλας είναι εξ αρχής άκυρη

Κούλλα Αντωνίου: Καθόλου άκυρη. Και επιμένω. Σε ποιά χώρα υπάρχει ΔΔΟ. Αναφέρεται μία έστω και μία.

Κούλλα Αντωνίου: Η ΔΔΟ δεν είναι απλά ομοσπονδία κ. Οδυσσέως. Είναι Διζωνική (δύο ζώνες) Δικοινοτική (δύο κοινότητες).

Nektarios Michalak Pastry: περιμενω υποδειξη κυριε Οδυσσεως μιας χωρας στην οποια αναφερεσε

Nektarios Michalak Pastry: κυριε Yiannos C. Ioannou και σε σενα το ιδιο ερωτημα

Yiannos C. Ioannou: Δεν υπάρχει λόγος να σας απαντήσω αφού σίγουρα γνωρίζετε ή θα έπρεπε να γνωρίζετε πως η πλειοψηφία των χωρών του κόσμου έχουν στοιχεία ομοσπονδίας είτε αναφορικά με το έδαφος είτε με την εθνική προέλευση των πολιτών τους. Το κλειδί, και επαναλαμβάνω, είναι πως θα δυσκολευτείτε πάρα πολύ να βρείτε δύο χώρες με *ακριβώς* το ίδιο πολίτευμα. Γι αυτό το επιχείρημα σας απλώς *δεν* είναι επιχείρημα. Α, και επειδή δεν υπάρχει αλλού ακριβώς το ίδιο πολίτευμα ποια είναι η εισήγηση σας, ή κουβέντα να γίνεται;

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΟΔΥΣΣΕΩΣ: Αγαπητέ μου Νεκτάριε, επειδή βαρέθηκα να λέω και να ξαναλέω ότι η ΔΔΟ είναι αυτή τη στιγμή η μόνη κοινή βάση για συμφωνία, καθώς είναι η μόνη κάτω από την οποία έθεσαν τις υπογραφές τους οι Μακάριος, Κυπριανού, Παπαδόπουλος, Ντενκτάς και Ταλάτ και επειδή υποθέτω ότι το πείσμα σας οφείλεται στο γεγονός ότι έχετε εναλλακτικά σενάρια να προτείνετε για τερματισμό της τουρκικής κατοχής, που αποτελεί ντροπή και ξεφτίλα έναντι της ελληνικής μας ιστορίας, παρακαλώ ΕΣΕΙΣ να μας πείτε με ποιο τρόπο θα τερματιστεί αυτή η ξεφτίλα που ζούμε εδώ και 41 χρόνια.

Άννα Σεργίου: Έχει και την πλάκα της η υπόθεση: Όταν τους ζητήσεις να αναφέρουν παράδειγμα ομοσπονδίας μιλάνε για δεκάδες παραδείγματα. Όταν τους ζητήσεις παράδειγμα διζωνικής πάνε στο κοιμητήριο αρπάζουν το φτυάρι και ξεθάβουν Μακάριο, Κυπριανού, Παπαδόπουλου, Ντενκτάς (ο Κληρίδης του …γλύτωσε… μάλλον θα το έχουμε στην επόμενη φουρνιά…) Δώστε κύριε Οδυσσέως παράδειγμα διζωνικής! Έχετε;

Yiannos C. Ioannou: Έχει άλλη τόση πλάκα να ακούς συνήθως ατεκμηρίωτη κριτική και όταν φτάνουμε στο δια ταύτα …. μούγκα! Άννα Σεργίου μπορεί να είναι αγνά τα κίνητρά σας αλλά ανάλογες θέσεις είναι οι αγαπημένες των εξτρεμιστών στης Τουρκίας. Σκεφτείτε το λίγο.

George Georgiou: Όσον αφορά τη λύση επιδιώκουμε όσοι αντιτιθέμεθα στη ΔΔΟ και που λέτε ότι δεν σας απαντούμε κ. Οδυσσέως, είναι πολύ απλή. Είμαστε Ευρωπαίοι πολίτες κ. Οδυσσέως. Όπως είναι και οι Τουρκοκύπριοι. Εκεί είναι η λύση.

Yiannos C. Ioannou: Και όμως το επιχείρημα πως είμαστε όλοι Ευρωπαίοι, λειτουργεί ακριβώς ανάποδα: σε πολλές χώρες της Ευρώπης υπάρχουν χαρακτηριστικά ομοσπονδίας τόσον αναφορικά με το έδαφος όσον επίσης και την εθνοτική δομή των πολιτειακών τους οργάνων. Αυτό ήταν αναγκαίο για να βρεθεί ο ελάχιστος κοινός παρονομαστής που θα κρατούσε τις χώρες μαζί. Έτσι θα κάνουν και οι Ευρωπαίοι της Κύπρου.

Κούλλα Αντωνίου: Κανείς στο κόσμο δεν αποδέχθεικε κούρεμα καταθέσεων.

Κούλλα Αντωνίου: Κανείς στο κόσμο δεν αποδέχθεικε διζωνική,δικοινοτική,ομοσπονδία.

Yiannos C. Ioannou: Διακρίνω μια αδυναμία παράθεσης επιχειρημάτων;

 

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΟΔΥΣΣΕΩΣ:  Ώστε για κάποιους είναι απλό. Θα πούμε απλά στους ΤΚ ότι είμαστε όλοι Ευρωπαίοι και το Κυπριακό λύθηκε…

 

Το Κυπριακό θα λυθεί όταν σταματήσουν αυτά τα τερατώδη ψέματα για το ότι η λύση θα είναι ρατσιστική και ότι θα καταπατά τα ανθρώπινα δικαιώματα κτλ, διότι το ψέμα έχει κοντά ποδάρια και οι συνέπειες της ντε φακτο διχοτόμησης είναι μπροστά στα μάτια του κόσμου και το βλέπει. Ο κόσμος θέλει λύση. Όσοι δεν το κατάλαβαν ακόμη ας αρχίσουν να το ψυλιάζονται έστω, για να μην βρεθούν μπροστά σε εκπλήξεις…

 

Κούλλα Αντωνίου: Όσοι σήμερα, ξένοι και δικοί μας, πιέζουν προς μιαν άδικη και εξωπραγματική λύση με το πρόσχημα ότι τάχα είναι η τελευταία, μοναδική και μάλιστα επείγουσα ευκαιρία μας, σίγουρα δεν θέλουν το καλό μας, όπως και το 2004. Προσπαθούν να μας δεσμεύσουν άρων-άρων στερώντας μας τα σιδε-ρόφρακτα ανθρώπινα μας δικαιώματα και με τον τετραγωνισμό του κύκλου που επισείουν, να μας καταδικάσουν στο διηνεκές σε ένα σκοτεινό και επισφαλές μέλλον. Ο μόνος δρόμος που μπορεί να οδηγήσει ΕΚ και ΤΚ στην διαρκή ειρήνη και ευημερία είναι αυτός της ΕΕ, κάτω από το Ευρωπαϊκό Κεκτημένο.

Κούλλα Αντωνίου: Από την 1.5.2004 η Κύπρος αποτελεί πλήρες και ισότιμο μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης και υπάγεται στο δίκαιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Σύμφωνα με την νομολογία του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκης Ένωσης, το Δίκαιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης υπερισχύει του εθνικού δικαίου των χωρών μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, περιλαμβανομένων τόσων των ημεδαπών νόμων όσο και του Συντάγματος.

Yiannos C. Ioannou: Το ευρωπαϊκό κεκτημένο είναι *και* ομοσπονδιακό. Μάθετε λίγη ανάγνωση πριν να συνθηματολογείτε ασύστολα.

 

Marios Pirtas: yanos allo i omospodia kai allo i ddo pou ipirxe mono stin tsekoslobakia 3eris eki pou stilame na doume pos litourgi

 

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΟΔΥΣΣΕΩΣ: Αφήστε αυτά τα προκατασκευασμένα επιχειρήματα που δεν αντέχουν στη βάσανο της πολιτικής και της αλήθειας.

Άννα Σεργίου: Πριν επικαλεστήκατε δεκάδες ομοσπονδίες κ. Οδυσσέως… Τώρα δυσκολεύεστε να αναφέρετε μια ίδι ή έστω παρόμοια με την προτεινόμενη για την Κύπρο… Γιατί άραγε; Η λύση είναι απλή και σας την ανέφερα αξνά αλλά εσείς μείνατε προσκολλημένος σε κάτι που σκέφτηκαν κάποιοι (χωρίς να ρωτηεθί ο λαός, την μια και μοναδική φορά που ρωτήθηκε άστραψε ένα βιζυνόπατσο της τάξης του 76% στην διζωνική και στους υποστηρικτές της…) πριν σαράντα χρόνια!!! (Τότε που βλέπαμε ασπρόμαυρη τηλεόραση!!!!) Πλήρης κατοχύρωση όλων των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, ελευθερία διακίνσης, εγκατάστασης και δραστηριοποίησης σε όλη την Κύπρο, οι περιουσίες να επιστραφούν στους νόμιμους ιδιοκτήτες, έξω οι έποικοι, έξω ο στρατός κατοχής, όχι σε αναχρονιστικές εγγυήσεις, δημοκρατικο πολίτευμα με μια λέξη (που προκαλεί πανικό τους υποστηρικτές της διζωνικής) ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ!!

Yiannos C. Ioannou: Ελευθερία και ενωμένη Κύπρος μόνο με ΔΔΟ. Ειναι ο μόνος ελάχιστος κοινός παρονομαστής. Μα νομίζετε ζείτε μόνη σας; Λίγος σεβασμός δεν έβλαψε ποτέ!

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΟΔΥΣΣΕΩΣ: Άννα Σεργίου Κυρία Σεργίου απάντησα. Δεν μπορώ να απαντώ συνέχεια τα ίδια πράγματα επειδή εσείς δεν θέλετε να καταλάβετε. Δικαίωμά σας να κλείνετε τα αυτιά σας και τα μάτια σας και να λέτε «λαλαλαλαλλαλαλλαλλαλαλα» κάθε φορά που σας απαντούμε. Δικαίωμά μας κι εμάς κάποια στιγμή να πούμε φτάνει. Δεν θα μας τρολλάρετε αδιάκοπα εσείς. Επαναλαμβάνω απάντησα στο ερώτημά σας.

Ρεζουμέ: δεν μπορούμε να ονομάσουμε άλλη χώρα με ΔΔΟ, αλλά μπορούμε να ονομάσουμε δεκάδες χώρες στον κόσμο που έχουν ομοσπονδιακά χαρακτηριστικά, ως ελάχιστο κοινό παρανομαστή για να κρατηθούν μαζί.

 

Και αφού πιάσαμε το Λάζαρο στην αρχή, να δούμε και λίγο την παντελή του αδυναμία να κάνει μια σωστή γεωπολιτική ανάλυση:

«Η «λύση» εναντίον

Ισραήλ & Αιγύπτου

 

Π Ο Ι Α ΕΙΝΑΙ, άραγε, τα στοιχεία της λύσης» του Κυπριακού,

μέσα από τα οποία η Τουρκία σχεδιάζει κι ευελπιστεί ότι, με αυτά,

θα ακυρώσει και θα εξουδετερώσει τις εκλαμβανόμενες από την ίδια

ως εχθρικές, δύο ήδη αναπτυσσόμενες, Τριμερείς Συνεργασίες

(α) Ισραήλ – Ελλάδος – Κύπρου και

(β) Αιγύπτου – Ελλάδος – Κύπρου;

 

Αμφότερες οι Τριμερείς, ανεξαρτήτως των επίσημων δηλώσεων

των μετεχουσών χωρών ότι απευθύνονται για ευρύτερη ειρηνική

συνεργασία σε όλες τις άλλες χώρες της περιοχής,

εκ των πραγμάτων, εκμηδενίζουν, τους ζωτικής γεωστρατηγικής

σημασίας, για την ίδια την Άγκυρα, νεο-οθωμανικούς σχεδιασμούς της,

να καταστεί η ίδια ο ΗΓΕΜΟΝΑΣ της ανατολικής Μεσογείου;

 

Π Ρ Ω Τ Ι Σ Τ Ω Σ είναι:

Να επιτύχει να υποτάξει και να θέσει υπό τον έλεγχό της,

εκείνο που η ίδια θεωρεί ως τον «πιο αδύναμο κρίκο».

Να επιτύχει, μέσα από τη «λύση»,

τη διάλυση τού εις χείρας των Ελλήνων Κυπρίων κράτους

της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Να καταστήσει αυτήν την ΚΔ «Εκλιπούσα».

Και στη θέση της να εγκαταστήσει «μίαν και μόνη διεθνή προσωπικότητα,

μίαν και μόνη κυριαρχία» ισοτίμως συγκυριαρχούμενη από την ίδια την Τουρκία,

μέσω των εν Κύπρω Τουρκοκυπρίων,

συγκροτημένων σήμερα σε Ψευδοκράτος

και, με τη «λύση», συγκροτημένων σε ισότιμη, συνιδιοκτήτρια

ολόκληρης της Κύπρου, τ/κ Συνιστώσα Πολιτεία…

 

Ω Σ ΗΔΗ κεκτημένο της, ως βάση της εξόρμησής της, προς

επίτευξη αυτού του στόχου, η Τουρκία επαίρεται ότι έχει

το ΚΕΙΜΕΝΟ της Κοινής Διακήρυξης Αναστασιάδη – Έρογλου

της 11ης Φεβρουαρίου 2014.

Το οποίο κι η ίδια παρουσίασε ως τρόπαιο,

στα απευθυνόμενα προς την Ευρωπαϊκή Ένωση έγγραφά της,

με πιο σημαντικό το 105σέλιδο της 23ης Ιουνίου 2014.

 

Διότι, ακριβώς, το ΚΕΙΜΕΝΟ της 11.2.2014 προσφέρει στην Τουρκία,

μέσω των Τ/κ, την πλήρη συγκυριαρχία εφ’ ολοκλήρου της Κύπρου.

Και στη θέση της νυν ΚΔ εγκαθιστά τον ελεγχόμενο από την ίδια

Διζωνικό Συνεταιρισμό των Δύο Ίσου Καθεστώτος και ισότιμης

συγκυριαρχίας Συνιστώντων Κρατών («πολιτειών»).

 

Α Υ Τ Η Ν την προοπτική επιτυχίας των τουρκικών σχεδιασμών

είχε στο μυαλό του ο ΠτΔ κ. Αναστασιάδης όταν έλεγε 3 Αυγ. 2014

στο «Βήμα» των Αθηνών ότι, η Άγκυρα, μέσω των Τ/κ,

στο κράτος «Δύο Ταχυτήτων», το οποίο θ’ αντικαταστήσει την ΚΔ εντός ΕΕ,

θα έχει την ευχέρεια να εκβιάζει ακόμα και τις αποφάσεις

του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου.

 

Πολύ περισσότερο, αυτό το κράτος της «λύσης»,

αντικαθιστώντας την ΚΔ στις δύο Τριμερείς,

θα επιβάλει την Τουρκία ως τον έχοντα, πλέον,

το Γενικό Πρόσταγμα, στις σχέσεις με τον Ισραήλ και την Αίγυπτο:

Στην «ευρείας κλίμακας στρατηγική σπουδαιότητα» της περιοχής

της Αν. Μεσογείου, που εξηγούσε από το 2001

στο νεο-οθωμανικό «Στρατηγικό Βάθος» του (σελ.280)

ο Αχμέτ Νταβούτογλου…

ΛΑΖΑΡΟΣ Α. ΜΑΥΡΟΣ»

Απίστευτο, ε; Δύσκολα μπορεί να φανταστεί κάποιος γεωπολιτική ανάλυση που να μην έχει την παραμικρή σχέση ούτε με τη γεωγραφία ούτε φυσικά με την πολιτική. Δεν δύνασαι να αντιληφθείς αγαπητέ Λάζαρε πως οι συνεργασίες στις οποίες αναφέρεσαι γίνονται πολύ πιο ισχυρές και θεμιτές από *όλους* τους εμπλεκόμενους αν περιλαμβάνουν *και* την Τουρκία; Ζητώ πολλά, ε;

Λάζαρος Μαύρος: Να ερωτήσεις την Τουρκία αγαπητέ Γιάννο. Εκείνη έχει την ΕΑΥΤΗΣ αρμοδιότητα. Κι εμείς τη διαβάζουμε στα ΚΕΙΜΕΝΑ της και στη διαχρονική πολιτική της. Τίποτ’ ἀλλο….

Yiannos C. Ioannou:  Αλλο να διαβάζεις, άλλο να μαθαίνεις…

Λάζαρος Μαύρος:  Και μια μικρή απορία αγαπητέ Γιάννο. Από το 2010, εκδόθηκε στα ΕΛΛΗΝΙΚΑ το βιβλίο του Νταβούτογλου «Στρατηγικό Βάθος», εκδόσεις Ποιότητα. Πέντε χρόνια γιατί ΔΕΝ ΕΙΔΑ ΜΙΑ έστω αναφορά ΔΙΚΗ ΣΟΥ που να δείχνει ότι το διάβασες;

Λάζαρος Μαύρος:  Γιατί ΔΕΝ διάβασες Νιχάτ Ερίμ; Γιατί δεν διάβασες Ισμαήλ Τάνσου; Γιατί ΔΕΝ διάβασες Γιαμάκ Κεμάλ; Γιατί ΔΕΝ διάβασες ΕΣΥ ΠΟΥ ΞΕΡΕΙΣ ΝΑ ΜΑΘΑΙΝΕΙΣ

Yiannos C. Ioannou:  Που ξέρεις ότι δεν;;; Επειδή όμως δεν είμαι φανατικός, δεν θεωρώ πως η απόλυτη αλήθεια μπορεί να κλειστεί σε ένα βιβλίο, ούτε καν μέσα στην Αγία Γραφή και οπωσδήποτε όχι στο Κεφάλαιο. Ποιος είναι ο Αχμέτ Νταβούτογλου για να μπορεί να καθορίσει την τύχη μου; Μόνο κάτι ηττημένα μυαλά μπορεί να πέσουν στην παγίδα.

—————–

Λοιπόν, να βάλουμε αυτά τα «επιχειρήματα» των λυσοφοβικών στο ράφι, μέχρι να δούμε τι άλλο θα βρουν αυτή τη φορά.

«Κύπρος: πικράθηκα στα ελληνικά, πληγώθηκα στα τούρκικα» («Kıbrıs: Rumca küstüm, Türkçe kırıldım.»

Ιουνίου 9, 2015

Ζούμε αν όχι ιστορικές στιγμές, σίγουρα σημαντικές στιγμές. Απλώς αντιγράφω από τον Φιλελεύθερο και τους ευχαριστώ πολύ.

 

 

Το πλήρες κείμενο του ποιήματος της Φαϊζέ Οζντεμιρτζιλέρ, που δραματοποίησε και ανέβασε ο Γιασάρ Ερσόι, παραθέτει το  philenews. Το κείμενο της παράστασης «Κύπρος: πικράθηκα στα ελληνικά, πληγώθηκα στα τούρκικα», που παρακολούθησαν χθες βράδυ οι Νίκος Αναστασιάδης και Μουσταφά Ακιντζί, απαγγέλθηκε ως έχει στα τούρκικα από τον Τουρκοκύπριο καλλιτέχνη με υπέρτιτλους στα ελληνικά.   Η μετάφραση έγινε από ομάδα φοιτητών του Πανεπιστημίου Κύπρου υπό την καθοδήγηση του καθηγητή Νιαζί Κιζίλγκιουρέκ.   Το ποίημα, όπως και η παράσταση, καταπιάνεται με τα γεγονότα που συνέβηκαν στην Κύπρο τα τελευταία 60 χρόνια.    «Κύπρος: Πικράθηκα στην Ελληνική, πληγώθηκα στην Τουρκική» της Φαϊζέ Οζντεμιρτζιλέρ

 

—————————————————-

 -α- Δίπλα στα παιδικά μου χρόνια στέκονται τα νιάτα των γονιών μου, που δόλια πήρες απ’ τα χέρια μου. Να τα φας, να τα μασήσεις, να τα καταπιείς, Κύπρος, μαζί κι εμάς, να σκάσεις. Σκόρπισέ μας σαν ροδιού σπόρους σε ξένους χάρτες, και να ζήσει ο κόσμος π’ ανάθεμά σε, ω νησί! Κοίτα από μακριά εσύ την ειρήνη και η ειρήνη εσένα. Με τη μύτη σου που μεγάλωσε απ’ το ψέμα, εσύ είσαι ένας ου τόπος κι εμείς ένα τίποτα. Δε γλίτωσες ούτε από εγγυήτριες, ούτε από σημαίες. Μείναμε δίχως γιορτή στην ίδια μας την πατρίδα. Εσύ με ξένες γιορτές ανατράφηκες, Κύπρος, ησύχασε. Για όλα φταίει ο ποιητής και η θεά… Χαραγμένα στα βουνά σου τ’ αποτυπώματα του «πούστη του Ρεμπώ», της «πόρνης Αφροδίτης».

 -β- Μια φορά πεθαίνουμε, μα εσύ πέθανες πολλές. Πολλές φορές σκοτώθηκες, πολλές φορές σκότωσες, Κύπρος. Σκοτωθήκαμε κι εμείς κι εσύ. Ούτε χαΐρι είδαμε, ούτε «hayır» είπαμε ποτέ μας. Είσαι ο φονιάς είσαι κι ο δήμιος σ’ αυτό το έγκλημα. Ό,τι φάρμακο κι αν με ποτίσεις οξύνει τις βρισιές μου. Τώρα, μετά χαράς, όλα τα κράτη που ιδρύθηκαν στο σώμα σου πάρτα και χώσ’ τα στον κώλο σου. Σου επιστρέφω όλα τα διαβατήρια και τις ταυτότητες που μου χάρισες. Στην Τουρκική να γράψουν τον θάνατό μου, και στην Ελληνική την κηδεία σου. Αν θέλουν ας σε πλύνουν, αν θέλουν ας σε κάψουν, κι ας αλληλοτρώγονται πάνω από τον τάφο σου. Ακόμα αν θέλουν, ας βράσουν την ιστορία σου να πιούνε το ζουμί της. Πότε θα γίνεις άνθρωπος; Πότε θα γίνεις νησί, νησί μου; Αυτό να μου πεις. Τα χώματά σου ποτίστηκαν με αίμα, για σκοπούς ακατανόητους. Στον Ρωμιό έριξαν το φταίξιμο οι Τούρκοι που σκότωσαν τον Τούρκο, και στον Τούρκο οι Ρωμιοί που σκότωσαν Ρωμιό. Θύματα έπεσαν και Τούρκοι και Ρωμιοί, ενώ σαν ήρωες ζουν και βασιλεύουν οι εντολοδόχοι. Πότε θα τιμήσεις τους πατριώτες σου, τα θύματα από σφαίρες οικείες; Πότε θα δικάσεις τους φονιάδες σου; Πότε επιτέλους θ’ αγκαλιάσεις τους αγνοούμενούς σου; Πότε θα δώσεις λόγο για τους πολέμους σου; Δε σε ρωτάω καν… Πολλές οι ατυχίες στην ιστορία σου, στη γεωγραφία σου αδικήθηκαν τα ηλιοβασιλέματα, και στα βιβλία στήνουν χορό σου τα ψέματα. Πότε επιτέλους θα καταγράψεις τη μνήμη σου; Πότε θα τιμήσεις τις σιωπηλές γυναίκες σου που όταν αγάπησαν πληγώθηκαν κι όταν πληγώθηκαν διχάστηκαν; Πότε θα ντρέπονται οι ποιητές σου να δηλώνουν πως είναι ευτυχισμένοι; Πότε οι συγγραφείς σου θα σταματήσουν να πουλούν τυφλές ελπίδες; Πότε θα μας δείξεις, Κύπρος, τις πληγές σου Αυτές  που πήρες από τις χρήσιμες συζητήσεις; Πότε θα γυμνωθείς να κάνεις έρωτα μαζί μας, και πότε τα παιδιά μας θα γεννήσεις; Πες μου, πότε! Βαρέθηκα τα παιχνίδια που έπαιξαν στις πλάτες σου, και τα παιχνίδια σου σε μένα. Η αππωμάρα σου παράγινε κι οι αππωμένοι σου το παρακάνουν. Ναι, είσαι το «αβύθιστο αεροπλανοφόρο» της Μεσογείου, αλλά πότε θα σταματήσεις να κοιτάς αφ’ υψηλού την Αφρική; Πότε θα βρίσεις την Αμερική; Πότε θα πετάξεις τους γαιόσακους απ’ την κοιλιά σου στη θάλασσα; Πότε επιτέλους θα ωριμάσεις; Πες μου Κύπρος, πότε;  

 -γ- Οι μανάδες φύλαγαν τους ανθούς της πορτοκαλιάς, οι πατεράδες πάγωναν τα ποτά στα κρύα νερά των πηγαδιών και τα παιδιά σου έδιναν ονόματα στα περιστέρια. Όλοι αυτοί έφυγαν. Παίζοντας με την τουρκικότητα και την ελληνικότητά μας, έφτιαξαν τον σκύλο και τον γάτο. Μαγείρευαν καυγάδες, μαζικές σφαγές, κι εμείς ψήναμε την προσφυγιά. Και όλα αυτά μας τα ‘δειχναν για νίκες, κι εμείς τα χάψαμε. Για χρόνια ο ταχυδρόμος δε μας έφερνε τα γράμματα από τους τόπους που μας χώρισαν. Σαν άνοιξαν οι πόρτες, οι οροφές των σπιτιών μας ήταν από καιρό γκρεμισμένες, και στα δωμάτια που γεννηθήκαμε είχαν από καιρό φωλιάσει τα περιστέρια. Ψάχναμε τον Νώε μας, την κιβωτό μας, τη θάλασσά μας ψάχναμε, τον εαυτό μας στις ακτές μας, και δε βρήκαμε τίποτα. Η οργή μας ενάντια στα οδοφράγματα, ήταν ανίκανη να ρίξει τη τείχη.  Πεθαίναμε και δεν μπορούσαμε να λουστούμε στα δικά μας νερά. Κατακομματιαστήκαμε, Κύπρος. Να, το βλέπεις. Δε βρέθηκαν ποιητές-βελόνια και ποιήματα-κλωστές να ράψουν τα κομμάτια σου. Κι ούτε ένας ράφτης δεν γεννήθηκε στα χώματά σου, να ράψει τους Ιουλίους σου.

 -δ- Πικράθηκα στην Ελληνική, πληγώθηκα στην Τουρκική, διχάστηκα στην Ελληνική, διχοτομήθηκα στην Τουρκική, Κύπρος. Κατάλαβέ το, επιτέλους. Πολύ βαρέθηκα εγώ, Κύπρος. Δεν τους μπορώ τους δεξιούς και τους αριστερούς σου, να το ξέρεις αυτό. Με σπάραξαν οι μουχλιασμένες γλώσσες, με αγανάκτησε το μπαγιάτικο που σερβίρουν για καινούριο. Δεν μπόρεσες καν να κρατήσεις τις δυο σου γλώσσες, ούτε τις δυο θρησκείες να βιώσεις. Δεν είδες προκοπή, Κύπρος, ούτε από τα τζαμιά ούτε από τις εκκλησιές σου. Να θαφτεί στη γη ο ήχος των καμπάνων σου, και η προσευχή του Ιμάμη σου. Ούτε barış έχεις, ούτε ειρήνη εσύ. Επιμένουν στο «peace» για σένα, επιμένουν να σε ππισέψουν… Με το κουρελιασμένο χάλι σου κάτω από τόσες σημαίες, μόνο για αυτοκτονία όρεξη έχω, όμως εσύ χωρίς ντροπή προσπέρασες την απομόνωσή μου.

 -ε- Ένα λάθος στην ανατολή της Μεσογείου, ένα αδιόρθωτο λάθος είμαστε, μια επαρχία που νομίζαμε πως ήμασταν νησί, και στην κίτρινη μας αγκαλιά μισοκοιμόντουσαν τα φίδια, καρτερώντας τον καλό λόγο να τα βγάλει απ’ τις τρύπες τους. Πέρασαν από μπροστά μας ένα ένα όλα του έρωτα, έφυγαν και χάθηκαν μια μοβ πίκρα. Σαν βαθυγάλαζο όραμα κύλησε το μακρινό εκείνο καλοκαίρι αφήνοντας πίσω του συνειδητά στ’ αυλάκι τη μυρωδιά και τον τρόμο του. Ήταν θετές εκείνες οι χαρές στην εποχή των πουλιών, τα πουκάμισα του πατέρα μου είχαν τσέπες πολλές, να ζευγαρώνουν άνετα τα περιστέρια. Λίγο λιλά τα φουστάνια της μητέρας μου, λίγο πολύχρωμα, μα πιο πολύ γαλάζια. Αντικρίζουν τη ζωή σαν ντροπή και στα τρία χωρίζουν τώρα τους ανθρώπους. Αυτούς που ζουν στις αναμνήσεις. Εκείνους που πέθαναν στις αναμνήσεις. Τους τρίτους ας τους βρουν οι ιστορικοί. Δικός μου ο πιο βαρύς πόνος της δικαίωσης, αυτός που μου γκρεμίζει το πιο ασυμβίβαστο και γιασεμένιο είναι μου. Να λοιπόν γιατί κι εγώ γίνομαι φονιάς των λησμονημένων. Αν ήταν να χαρίσω σ’ ένα καλοκαίρι τα γραπτά μου, στα περασμένα καλοκαίρια θα τα χάριζα, σίγουρα όχι σ’ αυτά που θα ‘ρθουν.

 -στ- Είναι που δεν έχω να χάσω τίποτα, που χάνω τον εαυτό μου κι όλο φεύγω. Αν έχω ένα ποίημα, αν είμαι ποιητής μιγάς, την τρέλα του Ιουλίου τη δείχνω στον Ιούνιο, κι έτσι αναχωρώ. Αν έχω ένα ποίημα, κι αν εσείς ταξιδιώτες βυθισμένου πλοίου έχετε θέση σε αυτό, κι αν έζησε πραγματικά η Annabell Lee, αν στ’ αλήθεια έζησε η Fahriye Abla κι αν ζει ακόμα, κι αν όντως τίποτα δεν έχω πια να χάσω, μη με αγαπάτε! Μη μ’ αγαπά κανείς εκτός από τη μάνα μου. Δεν είχα σκοπό να γεννηθώ, ούτε η μάνα μου να με γεννήσει. Να λοιπόν γιατί ξεκίνησα τη ζωή ως ένα ατύχημα. Αν με ρωτούσαν θα έμενα στον κόλπο της μητέρας μου, ακόμα και στο σπέρμα του πατέρα μου. Θα τους επέστρεφα τα πάντα, όσα μου άρπαξαν με δόλο μέσα απ’ τα χέρια μου. Στη μητέρα μου τ’ αμπέλια, στον πατέρα μου το αλκοόλ, τα γλέντια με τη σουλτανίνα και στους δυο. Γυναίκα με γέννησε και μένα, όπως εσάς. Μη με αγαπάτε! Μη μ’ αγαπήσει κανείς εκτός από τη μάνα μου. «Αν έχεις ανάγκη να οργιστείς έλα», λέει η βρομερή μανόλια «Αν έχεις ανάγκη να αγαπήσεις έλα», λέει η τρελή μανόλια «Συνέχισε να μ’ αγαπάς», λέει η μανόλια του έρωτα. Δεν έχεις από πού να πιαστείς σ’ αυτό το σώμα. Τι λογής μανόλια είναι αυτή; Στα κλαριά στέκει με φωτογένεια η κρεμάλα. Τι λογής μανόλια είναι αυτή; Τα ραδιόφωνα δεν παίζουν πια τα αγαπημένα μας τραγούδια, εμβατήρια ακούγονται μονάχα. Τα αγαπημένα μας τραγούδια δεν παίζουν πια στα σημαιοφόρα ραδιόφωνα. Τι απόμεινε να χάσουν όσοι έχασαν τα τραγούδια τους; Μη με αγαπάτε!  Μη μ’ αγαπά κανείς εκτός από τη μάνα μου. Είναι η πρόταση του ποιητή. Αφήνω το παιδί μέσα μου να νομίζει ότι φιλά τους χώρους που προσπέρασε ο χρόνος. Αφήνω καμένα γαρίφαλα να μυρίσουν, αφήνω πασχαλιές να με κυριαρχήσουν. Η μανόλια που όρμησε στα μπαλκόνια μου, ή θα μ’ αφήσει να φύγω, ή θα εξαφανιστεί, ή θα μυρίσει επιτέλους. Τι νομίζετε μας έμεινε να χάσουμε, αφού χάσαμε την πατρίδα μας; Ένα μόνο σας ζητώ, μη με αγαπάτε! Μη μ’ αγαπά κανείς εκτός από τη μάνα μου. Για νικητή περνούσα παλιά τον εαυτό μου, σαν δέντρο που αρνιόταν να γίνει λαβή για το τσεκούρι.  Μα  ύστερα κατάλαβα απ’ τη χαλασμένη μου σκιά, ότι εγκατέλειψαν τον κορμό μου τα κλαδιά. Τα νεύρα μου ασθενούν μέρα με τη μέρα, τα νερά μου πολεμούν με την έρημο. Για τόσα χρόνια απελπισμένα στα πονεμένα μέρη μου σαπίζουν οι αζαλέες. Κάθε συνταγή και παρηγοριά. Σαν μπαίνει ο Σεπτέμβρης πάντα εκείνο τον ποιητή θυμάμαι, που σαν ο Dağlarca έμπαινε της πόρτας, στηνόταν όρθιος και κουμπωνόταν. Μα εγώ δε μπορώ ν’ απαρνηθώ το φθινόπωρο. Μη ρωτάτε τι γυρεύει μια τέτοια λέξη σ’ αυτό το ποίημα, δεν τα ρωτάμε αυτά. Τι γυρεύει το κόκαλο στο ψάρι, τ’ αγκάθι στο τριαντάφυλλο και τα λοιπά και τα λοιπά… Δεν υπάρχει ιδανική ζωή, τέλειο ποίημα. Δεν υπάρχει έρωτας ευτυχισμένος, απλά δεν υπάρχει. Πάντα κάτι λείπει ή κάτι περισσεύει.  Εγώ, εσύ, αυτός, αυτή, εμείς, εσείς κι αυτοί.  Μα δε βλέπετε; Τα υποκείμενα είν’ άρρωστα, τα ρήματα σε κώμα. Και ‘συ Ayşe μείνε στη θέση σου, στη Συρία μην πας, μην πας στην Αίγυπτο, αυτοί να πάνε, εσύ μην πας. Άραγε, ήταν ένας Ιούλιος παλιός που άρπαξε τα βιβλία μου; Δεν το θυμάμαι καν. Τώρα, κουρασμένος στα δωμάτια, άψυχος στους δρόμους. Διασχίζουμε το καλοκαίρι χωρίς να δούμε τη θάλασσα, εγώ και το σώμα μου, χωρίς πίστη, χωρίς βιβλία.  Ξεχωριστός ήμουν κάποτε, σαν δέντρο ελεύθερο σε παρθένο δάσος. Κράτησε πολύ αυτή η εκεχειρία; Μείνε στη θέση σου Ayşe, μην πας στη Δαμασκό. Μέρα τη μέρα αποτραβιέμαι, προς τα μέσα. Τραβώ το χέρι μου…  Δε βλέπεις, η «ειρήνη» δεν είναι «peace» τον Σεπτέμβριο, είναι ακόμα πιο βρώμικη.  Ayşe μην πας στη Δαμασκό, ούτε στο Χαλέπι να πας. Δε λέω να γυρίσεις στο σπίτι σου, προς Θεού… Τελείωσε τις διακοπές σου και βγες μια βόλτα Ayşe. Η Λευκωσία, ένα πουκάμισο λερωμένο στους δυο γιακάδες, Κ’ η Λήδρας στο κέντρο τρυπημένη. Αχ, να ‘ταν ένα θερινό σινεμά…

-ζ- Αναζητείται μπογιά για τις σημαίες. Χαμένη η συνείδηση κι αναζητείται. Αναζητείται η άρνηση. Ο απολογισμός βαρύς, η ψυχή τραυματισμένη. Πότε το φθινόπωρο έγινε καλοκαίρι; Πότε ο Οκτώβριος Ιούλιος; Έλεγαν ότι θα έφταναν ένα βράδυ ξαφνικά, μα χαλασμένος ο ωροδείχτης και κουρασμένος ο λεπτοδείχτης. Γι’ αυτό κατέβηκαν ξημέρωμα.  Δεν ήταν ο Γκοντό, ούτε ο Μπέκετ… Δεν αστειεύονταν, έκοψαν, έγραψαν χωρίς περίσκεψη. Λοξό κι αλλήθωρο το σήμερα, απόλυτα τυφλό, το χθες νεκρό από καιρό.  Αδιάφορα ξαπλώνει η αγαπημένη με μάτια αμυγδαλωτά. Το μέλλον ανήκει στο παρελθόν από καιρό. Η βρωμιά της Τετάρτης λέρωσε την Πέμπτη. Κούφια τα μεγάλα ωραία λόγια, η Ενότητα, η Αλληλεγγύη, ο Αγώνας…    Χιλιάδες στρατιώτες, χιλιάδες όπλα, χιλιάδες τανκς. Και η σημαία πάνω στα πτώματα των ελαιόδεντρων, φαίνεται απ’ το δωμάτιο του Ανδρέα, φωτισμένη. Λένε πως παλιά το βουνό είχε πέντε δάχτυλα, μα τώρα ένα μόνο, κι αυτό σαν καυλί…

 -η- Μελαχρινοί μπήκαμε, ξανθοί βγήκαμε απ’ τα σχέδια της ειρήνης. Οι ρίζες μας έμειναν στο παρελθόν, και οι Ιούλιοι που κάποτε ριζώναμε είναι η διαθήκη μας που πρέπει να γραφτεί πάνω στις ταφόπλακές μας: «Ο πιο μεγάλος πόνος μας είναι που δε γίναμε λαός να κυματίσει στη Μεσόγειο». Τι αξίζει στην Ατλαντίδα να γίνεσαι φουρτούνα; Αχ μεγάλε αδερφέ, αχ George Orwell! Κάποιοι μας παρακολουθούσαν για χρόνια. Πέρασαν οι καιροί που έσωζαν την Κοκκινοσκουφίτσα, αργά το καταλάβαμε πως και το κορίτσι ήταν κατάσκοπος του λύκου. Η βρωμιά των σφαλμάτων μαζεύτηκε στα μαλλιά μας. Ποτέ μας δεν τολμήσαμε να πούμε «στο διάολο η άρνηση, ζήτω η ομολογία», σαν αργοπορημένες Εύες, αργοπορημένοι Αδάμ . Το μήλο είχε κοπεί από καιρό, προ πολλού μοιράστηκε στα δυο. Δυο φόβοι για χρόνια κοιμούνταν ύπουλα στην ίδια ζυγαριά, ο ένας της Διχοτόμησης, της Ένωσης ο άλλος. Δυο φόβοι δίπλα δίπλα γεννούν τον μέγα φόβο, τον σιχαμερό, σε κάθε μέρος του κόσμου. Κι η ζυγαριά που ταλαντεύεται, σύντροφος αυτής της κακόγουστης φάρσας. Το ρεφρέν του χθες αιχμαλώτισε το σήμερα. Γυρνά, ξαναγυρνά στα στόματα η μπαγιάτικη αφήγηση, μα εγώ στην άλλη πλευρά της ζυγαριάς, τόσο ασήμαντος και τόσο ξένος…  

-θ- Σας παρακαλώ, μη μου μιλάτε για τον θάνατο και τη ζωή για μια σημαία, μη μου μιλάτε για κυριαρχία, αφού δεν μπόρεσα για μια φορά να πω «πατρίδα» στον τόπο που γεννήθηκα. Ας βρωμίσει η ιστορία, δε με νοιάζει,  ας κοπεί η γεωγραφία, αδιαφορώ. Κι εσείς, μέσα στο στεγνό πλήθος, ένα απότιστο γεράνι σε νοθευμένα συλλαλητήρια. Εγώ, αντάρτης γεννημένος από ένα χλωμό και ανήθικο τριαντάφυλλο. Θλίψη με διακατέχει, της σουλτανίνας που σάπισε προτού γίνει κρασί. Δε βλέπετε;  οι δυο μόνιμοι φόβοι μια τρομακτική αρμονία υφαίνουν. Καρδιά μου, αχ καρδιά μου… αζαλέα που αναζητεί τη βρισιά. Κανείς δεν συγχωρείται στην πόλη αυτή. Μόνο ο ποιητής που για τον γλάρο του ψάχνει νησί, για το νησί του θάλασσα, για τη θάλασσά του χάρτη,  και για τον χάρτη του άτλαντα. Συγκινείται κανείς σαν μείνει σε νησί χωρίς Πόλη, σε νησί χωρίς νησί, δίχως όνομα, είναι πολύ βαρύ. Η πόλη αυτή δεν συγχωρεί αυτούς που κυνηγούν τη νίκη, Χρειάζεται αυτούς που ρισκάρουν την ήττα. Στα αστέρια που αναβοσβήνουν με τις εποχές, πάνω από τα κυπαρίσσια με την ίδια απελπισία, ίσως δοθεί συγχώρεση… στο αχυρένιο χρώμα των τειχών, ίσως… στα άσματα που φωλιάζουν κάτω απ’ τα τείχη, γιατί όχι… στους έρωτες που μοιάζουν με τους τόπους που γεννήθηκαν, μπορεί… αλλά σ’ αυτούς που ζουν κολακεύοντας τον γκρίζο λύκο, ποτέ… Μια οργή χρειαζόμαστε που δε θα πάψει, μέχρι να υψωθούν τα κύματα στην ψυχή των κατακτημένων. Μέχρι τα αφημένα φθινόπωρα να κάνουν έρωτα με την άνοιξη, μέχρι ν’ αδειάσει η μουχλιασμένη οργή στους δρόμους.  Θέλουμε σώματα στεγνά, ολότελα απότιστα. Τα βρωμερά σοκάκια που είδατε τους φονιάδες του Kutlu Adalı και δεν είπατε λέξη… Τα ποταπά παράθυρα που είδατε αυτούς που σκότωσαν τον Ahmet Gürkan και σιωπήσατε… Οι αισχρές πόρτες που είδατε τους δολοφόνους του Ayhan Hikmet και κατάπιατε τη γλώσσα σας, δε θα βρείτε συγχώρεση σ’ αυτή την πόλη. Ούτε αυτοί που καλλιεργούν φόβους για την Αφρική, και παίρνουν χόμπι απ’ την Ευρώπη. Ούτε οι κλειστές πόρτες, ούτε οι εραστές  που δεν κατάφεραν μαζί να τις ανοίξουν.   Αυτή η πόλη χρειάζεται: εραστές που θα πουν «αυτός είναι ο δικός μας δρόμος», δρόμους που θα πουν «αυτοί είναι οι δικοί μου εραστές», ταινίες που θα μας κάνουν να πούμε «είδα μια ταινία και ράγισε η ζωή μου», μυθιστορήματα που θα μας κάνουν να πούμε «διάβασα ένα βιβλίο κι έσπασε η ζωή μου», ποιήματα που θα μας κάνουν να πούμε «διάβασα ένα στίχο και διαλύθηκε η ζωή μου», και θέατρα που θα μας κάνουν να πούμε «είδα ένα έργο κι άλλαξε η ζωή μου». Αυτή η πόλη χρειάζεται: Όχι ποιητές που αγαπούν τον θάνατο, μα ποιητές που δε φοβούνται τον θάνατο, έξυπνα έργα που θα αναταράξουν τις ψυχές των ανθρώπων, απελπισμένους συγγραφείς που πολεμούν τη στρατιωτική θητεία. Αυτά χρειάζεται η πόλη αυτή. Δε χρειαζόμαστε ταμπού, μόνο φέρετρα για να τα θάψουμε. Όχι στρατηγοί που ξεπερνούν τα όρια, όχι μπότες, ξυπόλητοι Σωκράτηδες χρειάζονται σ’ αυτή την πόλη. Μεγάλη συμφορά να μείνεις χωρίς Πόλη στη Λευκωσία.

 -ι- Μετά απ’ όλα αυτά, δεν μπορεί να συγχωρέσει η Λευκωσία την Πόλη κι η Πόλη τη Λευκωσία. Μα δε γεννήθηκε ακόμα η πόλη που θα δώσει όνομα σε αυτό το νησί που δεν έχει όνομα, σε αυτό το νησί που δεν είναι νησί. Αυτό το κοντινό παρελθόν, που τις σελίδες του τις ξεφυλλίζουμε χωρίς να τις διαβάζουμε, και τις φωτογραφίες του κοιτάζουμε χωρίς να βλέπουμε. Φοβάμαι ότι στο κοντινό μέλλον θα μας γίνει μπελάς. Φοβάμαι ότι αυτή η περιβόητη παραδεισένια Δικοινοτική διζωνική πατρίδα δε θα βρει θέση ούτε στα σκουπίδια της ιστορίας. Αυτό το σχολείο που τελειώσαμε βιαστικά, απ’ τους αναστεναγμούς των νεκρών θα πέσει πάνω στο κεφάλι μας στο μάθημα της εθνικής ασφάλειας. Φοβάμαι, φοβάμαι πολύ για τη δικαιοσύνη που θα ζήσει κάτω απ’ το όριο της φτώχειας κι εκεί θα ξεψυχήσει.

 -ια- Κάθε που αρχίζω ένα έργο έρχεται το καλοκαίρι. Και σαν μπει το καλοκαίρι χάνω τον ύπνο μου σ’ αυτό τον τόπο. Στον τόπο αυτό το καλοκαίρι έχει ένα πρόσωπο θρυμματισμένο.  Σ’ αυτή την ψεύτικη ζωή το καλοκαίρι είναι θέμα ζωής και θανάτου. Μιλάω σοβαρά.  Σ΄ εμάς εδώ το καλοκαίρι έχει χίλια πρόσωπα, μα οι άνθρωποι κανένα. Ακόμα και ο πολυδόξαστος Ιούλιος, ντρέπεται να κοιτάξει το πρόσωπό του, οι άνθρωποι καθόλου. Σ΄ εμάς εδώ, το καλοκαίρι είναι αβάσταχτο απ’ τις πολλές σημαίες και γιορτές. Αβάσταχτο κι αδιάβατο. Η ειρήνη είναι βερεσέ και η ελπίδα μετρητοίς. Όλα αυτά είναι δικά μας, κι όμως δεν ανήκουμε σ’ αυτά. Η γλώσσα είναι φοβερά επικίνδυνη.   Τα ποιήματά μας τουφεκίζονται. Γιατί άνθρωποι με σαπισμένη γλώσσα είναι αδιάκοπα μπρος στη σκηνή. Εδώ γύρω, οι νεκροί μας ζουν, οι ζωντανοί μας πεθαμένοι. Οι συνειδήσεις χαμένες, και αγύρευτες. Σε μας εδώ το καλοκαίρι είναι ανομολόγητο κι ατιμασμένο. Γιατί ένας άνθρωπος δε λύγισε το γόνατο μπροστά στους μαζικούς τάφους.   Ενθάδε κείνται για καιρό οι Έλληνες νεκροί, επάνω τους φύτεψαν ξενώνες και τζαμιά. Ενθάδε κείνται για καιρό οι νεκροί Τούρκοι, μωρά και γέροι. Σε μας εδώ το καλοκαίρι, είναι μια τελετή τραγική, με κόκαλα που σιωπηλά επιστρέφονται, παιδιά που ανταλλάζουν ματιές με τα κρανία των γονιών τους, αυτών που έπεσαν το μαύρο καλοκαίρι. Κι ένας Άμλετ, κι αυτός κομματιασμένος, να πέφτει από τα πρόσωπά τους. Σε μας εδώ το καλοκαίρι, να ζει κανείς ή να μη ζει; Μα ποιο το δίλημμα; Μόνο ο θάνατος.   Σε μας εδώ το καλοκαίρι, ένα λιοντάρι δημοκράτης πιστά ακολουθεί τους ανόητους, τους τυφλωμένους απ’ την πίστη.    Σε μας εδώ το καλοκαίρι, η αριστεροί χιουνκιάρμπεγεντί  κι οι δεξιοί ιμάμ μπαϊλντί. Σε μας εδώ το καλοκαίρι, βιβλίο λογίζεται των ουρανών. Σε μας εδώ το καλοκαίρι, μια ψεύτικη λατρεία με κολακείες των δήμιων, Παρασκευή χωρίς γραμμόφωνο. Το καλοκαίρι προχωρεί κι ενώνεται με το φθινόπωρο στην κόλαση.

 -ιβ- Χρόνια τώρα το καλοκαίρι περιμένω. «Σας αρέσει ο Μπραμς;» ρωτώ, φωνή καμιά. Ρωτώ για την ερωτική ζωή του Μακαρίου κανείς δε μ’  απαντά. Είχα κι εγώ σχέδια πολλά, τα νερά σου ήταν γεμάτα με αυτά. Εγώ τα ‘ριξα στα νερά σου σκόπιμα, Κύπρος.  Περιπλανήθηκα με το όπλο στον κρόταφο, αυτό που τράβηξες σαν πόθησα να ζήσω κοντά σου. Και τελικά, σαν ένα τεράστιο γαρίφαλο που του περίσσευε το κόκκινο, κατάφερα κι εγώ να πω «αγάπα ή απαρνήσου»… Άδικα με κατηγορείς, Κύπρος! Και μην ξεχνάς, τα ίδια μου ‘λεγες για χρόνια. Πικράθηκα στην Ελληνική, πληγώθηκα στην Τουρκική, Κύπρος! Τράβα τη σκανδάλη, σκότωσε ό,τι σου μοιάζει,  αλλά συγχώρα.   Στους ‘Έλληνες δεν επιτρέπεται να πλησιάζουν τους τάφους των Τούρκων θυμάτων, κι αν είναι φιλειρηνιστές που συναντώνται με άδεια, γρήγορα εξαφανίζονται. Και οι πατριώτες, με μόνη έγνοια το διαβατήριο της Δημοκρατίας, λησμόνησαν το τραύμα στην κοιλιά, κατάλαβέ το Κύπρος, κουράστηκα απ’ όλα αυτά!   Ήμουν παιδί, μοσχοβολιά ανθού πορτοκαλιάς, ήμουν παιδί, και μυρωδιά ολμοβόλου σε δίσκους βινυλίου. Δεν θα ζητήσω συγνώμη από σένα, όμως, έχω πράγματα να ομολογήσω. Τη βόμβα στο Μπαϊρακτάρ Τζαμί εγώ την έβαλα. Τη χούντα εγώ τη φώναξα. Εγώ προσκάλεσα τον τουρκικό στρατό, και μήνυσα στην Ayşe να πάει διακοπές. Και στ’ ακρογιάλι σαν ξεχύθηκαν οι τουρκικές στρατιές, εγώ ήμουν που έφτιαξα στα πεταχτά τραγούδι: «Απ’ την Κερύνεια ο δρόμος μας για την Ανατολή». Και τον Μακάριο εγώ τον έκρυψα απ’ τη χούντα. Εγώ ήμουν στο ράδιο κραυγάζοντας το ψέμα: «Ο τουρκικός στρατός κυκλώνει το νησί». Κι εγώ ήμουν η αιτία όλων των φονικών. Δεν το ‘γραψαν, όμως εγώ ήμουν που σκότωσα στο μπάνιο τα παιδιά.            

-ιγ- Ω, αγαπημένη Κύπρος, να γυρίζαμε τον χρόνο, μια τελευταία φορά το κράτος να μας έφτιαχναν, να γίνονταν εγγυητές μια τελευταία φορά, για την ασφάλεια, την προστασία της ζωής μας. Ύστερα, εμάς να βάλουν να ρημάξουμε τη Δημοκρατία που έφτιαξαν για μας. Να γύριζαν στο ’62 και τους δυο δημοσιογράφους να σκότωναν, να γύριζαν στο ’74, να γινόταν πραξικόπημα, επιχείρηση, απελευθέρωση. Χωρίς τις βρετανικές βάσεις, τι θα κάναμε εμείς Κύπρος; πώς θα πυκνώναμε τα καρκινώματά μας; Χωρίς την ελληνική μεραρχία πώς θα κοντοφέρναμε στον Όμηρο; Χωρίς τον τουρκικό στρατό πώς θα γνωρίζαμε τις μυστικές υπηρεσίες και το «βαθύ» κράτος;   Μίλησε Κύπρος, μη σιωπάς!   Σιωπάς; Ας συνεχίσουμε τότε τον αγώνα που κάνει τους φονιάδες ήρωες. Πρώτα, να βομβαρδίσουμε τα γιασεμιά στις αυλές μας, να φουσκώσουν τα εθνικά αισθήματα ακόμα και των μυρωδιών τους… Αν δεν άνοιγαν οι κλειστές πόρτες, θα μπορούσες εσύ να τις ανοίξεις με τα ίδια σου τα χέρια; Μη σιωπάς, μίλα και αφέσου στον ύπνο σου, Κύπρος. Εσύ ν’ αποκοιμιέσαι στ’ όνειρο, κι εγώ με τα όνειρά μου να παραμένω ξύπνιος. Μα, άρπαξε τ’ όπλο σου και σκότωσέ με, δε χάνω τίποτα, ούτε και ‘σύ έχεις κάτι να χάσεις… Έτσι κι αλλιώς ποτέ μου δε γεννήθηκα, ποτέ δεν έζησα σ’ αυτό τον τόπο.  

 

————————————–

 

Η μετάφραση   Η μετάφραση στην ελληνική γλώσσα έγινε από τους φοιτητές του μεταπτυχιακού προγράμματος του Τμήματος Τουρκικών και Μεσανατολικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Κύπρου Γιώργο Κρητικό, Μαρία Βασιλείου-Εξήντα, Κατερίνα Αντωνίου, Σωτήρη Παύλου, Τροοδία Σιακά, Σπύρο Παναγή και Μιχάλη Θεοδώρου υπό την εποπτεία του Νιαζί Κιζιλγιουρέκ. Η διόρθωση έγινε από τον Μιχάλη Θεοδώρου. Η ομάδα των μεταφραστών ευχαριστεί τον καθηγητή Μιχάλη Πιερή για την ανάγνωση του έργου και τις διεισδυτικές και εύστοχες παρατηρήσεις του.

 

Φωτογραφία: Ανδρέας Σουτζής

Φωτογραφία: Ανδρέας Σουτζής

 

5 σύντομοι λόγοι για τη λύση.

Ιουνίου 6, 2015
  1. Η Κύπρος εισήλθε την 1η Μαΐου 2004 δια όλων των εδαφών της στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Αυτό είναι αλήθεια αλλά όχι η πλήρης αλήθεια. Η Κύπρος εισήλθε στην ΕΕ και με το σύνταγμα της, το οποίο παραμένει κολοβό. Οι εταίροι μας στην ΕΕ και τον κόσμο αναμένουν να επιλύσουμε και το ένα ζήτημα και το άλλο.
  2. Δεν θέλουμε εγγυήσεις. Προφανώς. Αλλά τις έχουμε ήδη. Και η προσπάθεια είναι να τις αποσείσουμε, να τις αντικαταστήσουμε με κάτι καλύτερο με τρόπο που να νοιώθουμε και εμείς, και οι άλλοι ασφάλεια.
  3. Η οικονομία δεν αντέχει μια «ακριβή» λύση. Πράγματι, μια «ακριβή» λύση έχει σαφώς κόστος, αλλά επίσης έχει κόστος και το καθεστώς της ακριβής μη – λύσης. Νομίζω δεν είναι δύσκολο να καταλάβουμε γιατί. Αντίθετα, στη μετά τη λύση Κύπρο θα έχουμε από τη μια πολλές εξοικονομήσεις, από την άλλη θα προκύψουν εισοδήματα από την αναμενόμενη ανάπτυξη. Και ενώ τα έξοδα που γίνονται τώρα από όλους είναι απλώς έξοδα, τα έξοδα που θα γίνουν μετά θα είναι επένδυση και για μας, και για τα παιδιά μας.
  4. Η λύση είναι αδύνατο να χρηματοδοτηθεί – στο βαθμό που χρειάζεται – από ξένους κάτω από τις παρούσες δύσκολες συνθήκες. Να μην περιμένουμε δώρα. Λίγοι θα μας κάνουν χάρη. Η δουλειά είναι όπως πάντα, στο χέρι μας.
  5. Τέλος: η μη λύση δεν είναι βιώσιμη. Δεν μπορείς να προγραμματίσεις , να σχεδιάσεις να αναπτύξεις πόρους και γεωστρατηγικές συμμαχίες σε μισή χώρα.

Το κείμενο αυτό δημοσιεύτηκε νέα σελίδα
Στηρίζουμε τις συνομιλίες – Προχωράμε για λύση στο ΦΒ.

Καρπασία, Μάρτης 2015

Καρπασία, Μάρτης 2015

Η Ελένη Θεοχάρους *δεν* είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα του ΔΗΣΥ.

Ιουνίου 1, 2015

 

«Αν υπάρχει Κυπριακή Δημοκρατία βεβαίως και βρίσκεται στα πλάνα μου η διεκδίκηση της Προεδρίας τις επόμενες εκλογές», δήλωσε η Ευρωβουλευτής του ΔΗΣΥ, Ελένη Θεοχάρους, στην εκπομπή του Ράδιο Πρώτο «Όλα στο φως».

«Αν λυθεί το κυπριακό, είτε με καλή συμφωνία, είτε με κακή, θα αποχωρήσω από την πολιτική ζωή».

Οι πιο πάνω δηλώσεις της Ευρωβουλευτού του ΔΗΣΥ είναι εξόχως προβληματικές σε τρία επίπεδα.

  1. Προβάλλουν την αδυναμία του κόμματος της να απαντήσει σε μια απίστευτα προσβλητική για να μην πω προδοτική χοντράδα.
  2. Προσβάλλει τον πρόεδρο Αναστασιάδη, την κυβέρνηση του, το σύνολο των θεσμών αλλά και εμάς τους παλαβούς συμπολίτες της: αν έχει έστω και τον παραμικρό φόβο πως *δεν* θα υπάρχει Κυπριακή Δημοκρατία, τι κάνει εδώ; Αν ανησυχεί ας πάει να βρει μια καινούργια πατρίδα, ας πούμε στα νησιά Κάιμαν. Γιατί αν δεν έχει κάτι συγκεκριμένο στο μυαλό της και πάντως κάνει τέτοια δήλωση, είναι απλώς ανέντιμη.
  3. Γράφτηκε και από άλλους, αλλά το τονίζω και εγώ: το δεύτερο μέρος της δήλωσης είναι παραδοχή για την πλήρη πολιτική της μη – χρησιμότητα. Με δυο λόγια δηλαδή, λέει πως εγώ είμαι εδώ για το Κυπριακό. Λύστε το ή κλείστε το και εγώ πάω σπίτι μου. Δεν έχω τίποτα άλλο να προσφέρω ή να συνεισφέρω. Δεν με ενδιαφέρει ποσώς να κτίσω ούτε και ένα χαλικάκι στο οικοδόμημα της νέας Κύπρου. Άστε που υπάρχει και μια άλλη ουρά: αφού εγώ είμαι η μέγιστη πατριώτισσα που μπορώ να σας σώσω όλους εσάς ευτελείς μου συμπατριώτες, μη διανοηθείτε να ψηφίσετε ΝΑΙ σε οποιοδήποτε σχέδιο (που δεν έχουμε καν δει ακόμη), κάνετε υπομονή μέχρι το 2018 και μετά μην έχετε έγνοια! Θα τα αναλάβω όλα εγώ! Δύσκολα μπορεί να βρει κάποιος καλύτερο παράδειγμα έπαρσης, ιδιοτέλειας και υποτίμησης της νοημοσύνης μας.

Τα σημεία 2 και 3 αποδεικνύουν νομίζω την πολιτική ποιότητα της κυρίας, η οποία έστω και αν εξελέγη ευρωβουλευτίνα με τον Δημοκρατικό Συναγερμό, παίρνοντας 23 χιλιάδες σταυρούς προτίμησης περισσότερους από τον Χρήστο Στυλιανίδη – και καταγράφοντας συνολικό  αριθμό ψήφων πάνω από όλα τα κόμματα εκτός ΔΗΣΥ και ΑΚΕΛ, αποτελεί πολύ μεγάλο πρόβλημα για τον ΔΗΣΥ.

Εύκολα μπορεί να αντιπαραβάλει κάποιος πως η δύναμη της Ελένης Θεοχάρους είναι τόσο μεγάλη, που δεν μπορεί ρεαλιστικά να τα βάλει κανείς μαζί της στο Κόμμα. Όμως, αγαπητέ Αβέρωφ, μπορείς να αξιολογήσεις γιατί το κόμμα που τώρα ηγείσαι είναι πλέον σαφώς το πρώτο κόμμα και εύκολα μπορεί να φλερτάρει προσεχώς με το 40%; Οφείλεται αυτό στους παραδοσιακούς (και μοιραία απαραιτήτους) ψηφοφόρους της εθνικοφροσύνης, που όπως και οι παραδοσιακοί ΑΚΕΛικοί θα ψηφίσουν το κόμμα τους ό,τι και να γίνει; Γνωρίζεις φυσικά πως αυτό το κομμάτι του εκλογικού σώματος φθίνει και φεύγει από τη μόδα, ή οι μελέτες σου λένε κάτι άλλο;

 

Ή μήπως η έκρηξη του ΔΗΣΥ οφείλεται στη συσπείρωση των φιλελεύθερων, των προοδευτικών και εκσυγχρονιστών ψηφοφόρων της δεξιάς αλλά και της αριστεράς, οι οποίοι κάτω από κάποιες προϋποθέσεις θεωρούν τον ΔΗΣΥ ως το πιο προοδευτικό κόμμα της νήσου;

Η εκτίμηση μου ελπίζω πως είναι ορθή. Και αν είναι έτσι, από τα τρία σημεία που έχω τονίσει στην αρχή του άρθρου, το πλέον σημαντικό είναι το πρώτο. Γιατί η κυρία Θεοχάρους πιθανό να βγει στη σύνταξη ακόμα και σε λίγους μήνες από σήμερα – στη βάση των ιδίων των δηλώσεων της- , κάτι που της εύχομαι ολόψυχα, η αδυναμία όμως του ΔΗΣΥ να συνεχίσει να εκπέμπει τα σωστά μηνύματα και να εμπνέει τους σωστούς ψηφοφόρους είναι ένα πολύ πιο δύσκολο και διαχρονικό πρόβλημα. Ειδικά αν λάβει κανείς υπόψιν πως το εθνικιστικό κέντρο παραμένει αυτό που είναι και βυθίζεται μέσα στις έριδες του ποιος είναι ο εθνικιστικότερος και απορριπτικότερος ηγέτης, ειδικά αν λάβει κανείς υπόψιν πως το ΑΚΕΛ επιμένει να βρίσκεται στην ντουλάπα και δεν έχει αντιληφθεί ακόμη ποια είναι η οδός της παραγωγικής συμμετοχής στην πολιτική.

Ένας ΔΗΣΥ με τις σωστές προοδευτικές και φιλελεύθερες πολιτικές σε Κυπριακό (μέχρι να λυθεί) στα οικονομικά και κοινωνικά θέματα, και κυρίως με στελέχη που να τα στηρίζουν γιατί τα πιστεύουν και όχι επειδή πρόκειται για την τελευταία κομματική απόφαση, έχει κάτω από τις περιστάσεις τις καλύτερες πολιτικές προοπτικές.

Η Ελένη Θεοχάρους με τον κακόγουστο και παλαιομοδίτικο της εθνικισμό αποτελεί δύσκολο οπισθοδρομικό βαρίδι.

 

Ο ΔΗΣΥ που δεν θέλουμε.

Ο ΔΗΣΥ που δεν θέλουμε.

Για την ίδια, ασχολήθηκα ξανά εδώ και ασχολήθηκε εκείνη μαζί μου, εδώ:

 

Αρέσει σε %d bloggers: