Skip to content

Ο νούσιμος κύριος David Hannay

Ιανουαρίου 28, 2015

Στα σχόλια της χτεσινής ανάρτησης θα βρείτε το πλήρες βιογραφικό του νέου Υπουργού Εξωτερικών της Ελλάδας κυρίου Νίκου Κοτζιά. Εκτός από τον οικονομολόγο Γιάννη Βαρουφάκη, ο οποίος θα έχει πάρα πολύ δουλειά και βρίσκεται στο επίκεντρο της προσοχής, ο κ. Κοτζιάς εξάπτει την περιέργεια λόγω της μακράς και πολυδιάστατης πολιτικής του ιστορίας.
Από το βιογραφικό του αντιγράφω: «Τα πιο πρόσφατα επιστημονικά του κείμενα είναι: Cyprus: Thinking outside the Box – The Framework for a Solution, Οξφόρδη».
Στη δουλειά αυτή αναφέρθηκα έμμεσα πριν από λίγο καιρό, αναδημοσιεύοντας μια επιστολή του Sir David Hanney στον Economist.
Η ουσία: το κείμενο για το οποίο φέρεται ως συγγραφέας ο κ. Κοτζιάς, εισηγείται ουσιαστικά «βελούδινο διαζύγιο» στην Κύπρο. Αυτή είναι μια νέα φιλοσοφία λύσης, η οποία δεν έχει υιοθετηθεί από καμιά επίσημη πλευρά. Ο Hanney όμως, προσγειώνοντας τους πιθανούς υποστηρικτές, λέει το αυτονόητο: ακόμη και στο σενάριο του «βελούδινου διαζυγίου», θα πρέπει να συμφωνήσετε στα *ίδια* πράγματα: εδαφικό, περιουσιακό, ασφάλεια. Άρα προσθέτει ο Hanney, ποιος ο λόγος να κάτσετε να συμφωνήσετε σε αυτά και να καταλήξετε σε μια λιγότερο ικανοποιητική λύση;
Ξέρω γω;
Υποθέτω θα μας εξηγήσει ο Έλληνας ΥΠΕΞ κ. Κοτζιάς….

Στροβολιώτης

Θυμάστε τον κύριο;  Ο μέγιστος στόχος εθνικιστών και λυσοφοβικών την περίοδο ( και για κάποιους ακόμη και τώρα), που είχε στο χαρτοφυλάκιο του την Κύπρο, δεν μας ξέχασε.

Σχολιάζει με μια επιστολή του στο τελευταίο τεύχος του  Economist για το 2014, ένα δημοσίευμα που προηγήθηκε.

Σε εκείνο το δημοσίευμα γινόταν αναφορά στο αδιέξοδο που έφτασε η διαδικασία για το Κυπριακό, γινόταν επίσης αναφορά σε σημεία κλειδιά: 50 χρόνια από τη μέρα που είχαν αρχίσει οι συγκρούσεις στην Κύπρο, 40 από τη μέρα που έκανε την εισβολή η Τουρκία και 10 από τότε που απορρίψαμε το σχέδιο Ανάν. Τελικά ήταν πολλοί οι συμβολισμοί φέτος…

Το περιοδικό πιστεύει ακόμη στον Νίκο Αναστασιάδη, και τον πιστώνει πως επιδιώκει ακόμη τη λύση. Ο Νίκος Αναστασιάδης ανέφερε στο πρόσφατο συνέδριο του περιοδικού για την Κύπρο πως η χώρα προχωρεί σε ανάκαμψη το 2014, αλλά το περιοδικό προσθέτει πως η ανάπτυξη θα φορτσάρει αν πάμε σε λύση και παραθέτει…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 495 επιπλέον λέξεις

10 του Τσίπρα.

Ιανουαρίου 27, 2015

1. Ο πολιτικός όρκος ήταν ένας ευέλικτος συμβολισμός. Καταγράφεται ως θετικός
2. Θετική επίσης και η απουσία γραβάτας – ταιριάζει και με τις ενδυματολογικές επιλογές του γράφοντος.
3. Η συνεργασία με τον επικίνδυνο, «ψεκασμένο» εθνικιστή Καμμένο ήταν μια αστραπιαία κίνηση που θα δείξει αν δουλέψει. Τους ενώνει η αντιμνημονιακή διάθεση – άρα τους ενώνει αυτό που *δεν* καταλαβαίνουν. Το μνημόνιο δεν ήταν *ποτέ* το ελληνικό πρόβλημα. Το 1 και το 3 δείχνουν επίσης ένα ruthless πολιτικό. Δείχνουν και πολλή υποκρισία.
4. Πρώτες δηλώσεις: «θα διαπραγματευτούμε, δε θέλουμε ρήξη, δε θέλουμε ελλείμματα». Εξαιρετικές, οι αγορές και εγώ πήραμε μια πρώτη δόση ηρεμίας και πήγαμε για ύπνο.
5. Ναι, αλλά, αν τα ανωτέρω, πως θα δώσει εκείνα που υποσχέθηκε; Πως θα ανεβάσει μισθούς, πως θα επαναπροσλάβει, πως θα δώσει δωρεάν;
6. Γνωρίζει ο Αλέξης την Κύπρο; Το πρόβλημά της; Θα είναι πολύ τραγικό από τον εθνικιστή Σαμαρά να βρεθούμε στον αχάπαρο Αλέξη (και έχουμε ενδείξεις, α και να μην ακούσω καμιά αντιιμπεριαλιστική απαγγελία, έτσι;)
7. Μιλώντας για Σαμαρά: η συμπεριφορά του, στα κυπριακά ονομάζεται γαουροσύνη.
8. Επί της ουσίας: μην κάνετε παραλληλισμούς. Το Κυπριακό μνημόνιο δεν έχει καμιά σχέση με το ελληνικό. Το ίδιο ισχύει και με τη δομή των δυο κρατών – είμαστε καλύτεροι.
9. Επί της ουσίας: το ελληνικό χρέος *δεν* είναι βιώσιμο. Αυτό είναι παλιό δεδομένο. Δεν μπορούν όμως οι ξένοι να το διαγράψουν, γιατί έχουν και εκείνοι εκλογές. Μπορούν όμως να το αναδιαρθρώσουν, να τον επιμηκύνουν, να το αποτοκοποιήσουν, αλλά δεν είναι παλαβοί: πρέπει πρώτα να πεισθούν πως δεν θα υπάρξουν ξανά συνθήκες που θα επαναφέρουν το ίδιο πρόβλημα. Καπίτο;
10. Εύχομαι καλή επιτυχία στον Αλέξη. Μακάρι να αποδειχθεί καλύτερος διαχειριστής του συστήματος. Γιατί ακόμη και εκείνος δεν πιστεύω να νομίζει πως μπορεί να κάνει κάτι παραπάνω.

Αρκάς

Αρκάς

Υ.Γ. 1 Κλασσική η συμπεριφορά του ΚΚΕ: να γαμηθείτε όλοι, εμείς είμαστε βολεμένοι, δε θέλουμε ευθύνη, δε θέλουμε υποχρεώσεις.

Υ.Γ. 2. Τώρα που ο Αλέξης τα βρήκε με τους Ανεξάρτητους Ελληνες του Καμμένου, θα σταματήσει το ΑΚΕΛ να ξιππάζεται όταν εισηγούμαστε συνεργασία ΔΗΣΥ – ΑΚΕΛ για Κυπριακό;

 

Απόγευμα Πέμπτης.

Ιανουαρίου 21, 2015

Η καλλιτεχνική εκπαίδευση της πριγκηπέσας διαρκούσε συνολικά μιάμιση ώρα – με μικρό ενδιάμεσο διάλειμμα για να μεταβούμε από το ένα σημείο στο άλλο, σε γειτονικές περιοχές – το περπάτημα μου, το έκανα σε δυο φάσεις – συνολικά περίπου μιάμιση ώρα.

Η δική μου άσκηση, ή έστω «άσκηση».


Αυτή, η απαραίτητη άσκηση ή «άσκηση» που μου επιτρέπουν οι – ελπίζω προσωρινά – σκουριασμένες κλειδώσεις και μου επιβάλλει ο πανικός του μετρήματος των χρόνων.

 
Περιπλάνηση σε γειτονιές παλιές – σε γειτονιές γέρημες, εγκαταλειμμένα εργοστάσια με αγιωμένες κατασκευές από τσίγκους – σε πανάσχημα κτίρια της δεκαετίας του 70 και 80, τότε που η αισθητική ήταν απούσα από την εξίσωση της δόμησης.

 
Αρχαίοι κάττοι κυκλοφορούν όπως πάντα στα στενά δρομάκια.


Και μετά, ο φοιτητόκοσμος, τα μεταλλαγμένα αλουμινιοποιημένα κτίρια κατάλληλα για τις ανάγκες της κάθε σχολής, πολλά χρόνια πιο πίσω ήταν οι ανάλογες εικόνες τον καιρό που σπούδαζα εγώ, σε πόλη μακρινή, τώρα – literally – within walking distance, στην Έγκωμη και στον Άγιο Δομέτιο.

 
Ακόμη, ο μακρύς πεζόδρομος – ποιότητα ζωής – με τις κακόγουστες τσιμεντόπλακες. Με γνώση πως δεν είσαι ποτέ πολύ μακριά από τα σκατά. Με τις οικιακές βοηθούς να κουβαλούν μωρά ή ψώνια, με κάποιες άλλες, αναβαθμισμένες σε Κυπραίες κυρίες ασιάτισσες να κάνουν βόλτα με τις φόρμες και τα ακουστικά των έξυπνων κινητών στα αυτιά τους. Με τις πίσω βιτρίνες των λαμπερών μπροστινών μαγαζιών παρηκμασμένες, με σημάδια της νέας τεχνολογίας μόλις 5 χρόνια πιο πριν αλλά ήδη φθαρμένη και ξεπερασμένη.


Ανάγκη να περάσουμε από το μαγαζί πριν να πάμε στο σπίτι. Μαζεύουν τα στολίδια στους δρόμους της Λευκωσίας. Μου φαίνεται πολύ σημαντικό. Μου φαίνεται πως αυτά τα Χριστούγεννα ήταν το τέλος μιας εποχής.

 
Καλής ή κακής δεν συγκόφκω.

 
Δεν ήμουν καλά τις τελευταίες μέρες, και το περίεργο είναι πως δεν ένοιωθα καλά γιατί δεν ένοιωθα αρκετά κακά. Βλέπετε, η πορεία των ετησίων κρυολογημάτων, όσο φθείρεται το κορμί είναι περίπου δεδομένη.

Και τώρα, που νομίζω είναι το φεύγα, ανέμενα να νοιώθω χειρότερα.

 

Προσπαθώ.

Επιστροφή στη λίθινη εποχή (*)

Ιανουαρίου 16, 2015

Εκβιασμούς και πιέσεις από τα ΗΕ καταγγέλει ο Πρόεδρος Αναστασιάδης

Πιέσεις και ωμό εκβιασμό για να επιστρέψει στις συνομιλίες καταγγέλει ο πρόεδρος της Δημοκρατίας Νίκος Αναστασιάδης. Σε συνέντευξη στο τηλεοπτικό σταθμό Μέγκα ο πρόεδρος Αναστασιάδης ξεκαθάρισε σε Ηνωμένα Έθνη και Ηνωμένες Πολιτείες ότι δεν πρόκειται να υποκύψει και να συρθεί σε συνομιλίες κάτω από απειλές ή εκβιασμούς.

Η συνέντευξη του προέδρου Αναστασιάδη – λίγες ώρες μετά την δημοσιοποίηση και επισήμως της έκθεσης του Μπάν Κι Μουν – αποκαλύπτει το παρασκήνιο που διαδραματίζεται για επανέναρξη των συνομιλιών υπό τις σημερινές συνθήκες. Δηλαδή με την παρουσία του Μπαρμπαρός και σε ισχύ τη νέα Νάφτεξ.

Αποκαλυπτικός ήταν ο πρόεδρος της Δημοκρατίας και για τις υποσχέσεις που έλαβε από τα Ηνωμένα Έθνη, την Ουάσιγκτον για το κυπριακό. Ανέφερε χαρακτηριστικά ότι οι υποσχέσεις που έλαβε από τον ίδιο τον Γενικό Γραμματέα, τον Τζόν Κέρι και τον Τζό Μπάιντεν ακόμα και από τον ρώσο υπουργό εξωτερικών, αλλά και τον ίδιο τον Ταγίπ Ερντογάν είναι ότι υπήρχε η προθυμία και η ετοιμότητα της Τουρκίας να προχωρήσει ο διάλογος όπως είχε καθοριστεί.

Αναφέρθηκε ακόμα σε διαβεβαιώσεις που έλαβε από πρέσβη μεγάλης δύναμης , χωρίς όμως να τον κατονομάζει, ότι πριν από την έναρξη του διαλόγου η Τουρκία επρόκειτο να άρει το εμπάργκο στον ελλιμενισμό σκαφών που έφεραν την κυπριακή σημαία. Κατήγγειλε ακόμα ότι παρά τις διαβεβαιώσεις για διαφοροποίηση της τουρκικής πολιτικής, πέντε μέρες μετά εξεδόθη η Νάφτεξ.

Η υπομονή έχει και τα όρια της

Ο πρόεδρος της Δημοκρατίας τόνισε ότι είναι η πρώτη φορά που μιλά επί του θέματος αλλά η υπομονή, όπως τόνισε, έχει και τα όρια της.

Είναι αδιανόητο διεμήνυσε ο πρόεδρος Αναστασιάδης να αναγνωρίζουν την παρανομία αλλά να σε καλούν να συμμετάσχεις σε ένα διάλογο κάτω από τις δοσμένες συνθήκες προκειμένου τάχα να είσαι εποικοδομητικός για να επιλυθούν οι διαφορές.

Ο πρόεδρος Αναστασιάδης εξαπέλυσε δριμεία επίθεση κατά του Μπάν Κι Μουν για την αναφορά του σε απομόνωση των τουρκοκυπρίων και για ελληνοκυπριακές αρχές. Είναι αδιανόητο, τόνισε, ο Γενικός Γραμματέας των Ηνωμένων Εθνών να αναφέρεται σε ελληνοκυπριακές αρχές όταν κάνει αναφορά σε μια χώρα, υιοθετώντας την καθ υπαγόρευση έκθεση που του υπέβαλαν και του επέβαλαν. Επέκρινε επίσης τον αμερικανό πρέσβη στην Κύπρο για την τακτική που ακολουθεί.

Αποκάλυψε ότι στη συνάντηση του χθες με τον αμερικανό πρεσβευτή στη Λευκωσία προέβη σε εντονότατες παραστάσεις καταγγέλλοντας ότι άλλα του έλεγε ο αμερικανός αντιπρόεδρος Τζο Μπάιντεν και άλλα έκανε ο Τζόν Κόνινγκ, ο οποίος, όπως τόνισε, υιοθετεί μια ουδετερότητα και ανοχή στις τουρκικές ενέργειες.

Ο πρόεδρος της Δημοκρατίας κατήγγειλε ακόμα ότι κάποιοι τον θεωρούν δεδομένο λόγω της θέσης του στο σχέδιο Ανάν.

Νόμιζαν ότι θα αποδεχόμουν λόγω της στάσης μου το 2004 την οποιαδήποτε λύση για να ικανοποιήσουν την Τουρκία και τα δικά τους συμφέροντα κατήγγειλε ο πρόεδρος Αναστασιάδης.

Διεμήνυσε τέλος ότι δεν θα πρέπει να εγκαταλείψουμε τη λογική του δικαίου για να υιοθετήσουμε τη λογική των εκβιασμών όπως την υιοθετεί δυστυχώς ο Γενικός Γραμματέας του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών.

Ο πρόεδρος Αναστασιάδης κατήγγειλε θαλάσσια τουρκική εισβολή στην κυπριακή ΑΟΖ . Ξεκαθάρισε ότι δεν αποδέχεται από τώρα ή έστω και στο μέλλον τις αξιώσεις της Τουρκίας για συνεταιρισμό στη διαχείριση του φυσικού αερίου.

Επανέλαβε την ετοιμότητα του για λύση, αλλά όχι την όποια λύση.

Απέρριψε τέλος κατηγορηματικά τις επικρίσεις στο εσωτερικό ότι νέρωσε το κρασί του.

Σύνταξη : Στέλιος Κρέουζος

Πηγή: Ρικ ραδιόφωνο

 

(*) Ισχύει ακόμη και αν οι ανωτέρω δηλώσεις δεν περιλαμβάνουν ούτε το παραμικρό στοιχείο υπερβολής. (και) Γιατί πρόεδρε, όταν λέμε πως μας έχουν ξεγελάσει όλοι, μάλλον εμείς πρέπει να ψάξουμε το λάθος.

 

Conclusion:  if you find yourself in a hole, stop digging. (First law of holes.)

 

Οι εκβιασμοί του καρδιολόγου.

Δεκεμβρίου 29, 2014

Όταν πριν λίγα χρόνια ο γιατρός μου με έκρινε ως ηπίως υπερτασικό, έπρεπε να υποστεί μια διαδικασία συνέντευξης , επιθετικής θάλεγα συνέντευξης, όπου προσπάθησα να μάθω τι είναι  η συστολική πίεση, τι είναι η διαστολική πίεση, από πού μπορεί να προέρχεται η υπέρταση – από ένα σωρό αφετηρίες και αφορμές δηλαδή, πώς θα μπορούσε να με βλάψει, και τι μέτρα έπρεπε να λάβω για να μειώσω τον κίνδυνο – ας το ονομάσουμε «μνημόνιο».

Από τότε ζω με καθημερνό χάπι, που έχει θετικό αποτέλεσμα, έχω εστιάσει την κατανάλωση αλκοόλ στο κόκκινο κρασί που αν είναι να πιεις, καλύτερα αυτό – και πιστέψτε με, δουλεύει, αλλά έχω εμπλακεί και σε μια ηπίως συστηματική διαδικασία άσκησης που είναι η πλέον αποτελεσματική μέθοδος. Και αν δει κανείς τα δεδομένα μου, θα χαρεί γιατί κατάφερα να κρατήσω μια αξιοσημείωτη συνέπεια σε αυτό τον τομέα. Επειδή όμως δεν ένοιωσα αρκετή απειλή για να περιορίσω το φαί και το ποτό (κόκκινο κρασί είπαμε),  η άσκηση με κρατεί μεν σε αρκετά καλή φόρμα, βοηθά πάρα πολύ τον έλεγχο της πίεσης, αλλά δυστυχώς δεν βοήθησε σε εκείνο που ο καρδιολόγος μου είχε θέσει ως πρώτη προτεραιότητα: χάσε εκείνα τα (μόλις) δέκα επιπρόσθετα κιλά. Όντας ψηλό κοπέλλι δεν μου πολυφαίνονται τα δέκα επιπλέον κιλά, αλλά ο γιατρός ηταν σαφής: η ήπια σου υπέρταση είναι δυνατόν να ελεγχτεί χωρίς φάρμακα αν χάσεις αυτά τα δέκα κιλά.

Τελικά, τηρώ λίγο πολύ το «μνημόνιο» μου, αλλά όχι ακριβώς, και μάλιστα αυστηρά κρίνοντας εαυτόν: αποφεύγω να κάνω το βασικό που μου ζήτησε ο γιατρός, τις διαρθρωτικές αλλαγές…

Ο καρδιολόγος μου δεν με απείλησε, δεν με εκβίασε δεν με εκφόβισε, δεν επενέβη στην ελεύθερη μου βούληση: απλώς μου εξήγησε τι μου συμβαίνει και τι θα μπορούσε να μου συμβεί αν έκανα εκείνο ή αν δεν έκανα ετούτο. Μου περιέγραψε το σύστημα, το πλαίσιο στο οποίο βρίσκομαι και μου ξεκαθάρισε και τους κανόνες – και τις συνέπειες.

Don't mess with it!

Don’t mess with it!

Τα θυμήθηκα όλα αυτά όταν από το μεσημέρι ξεκίνησε η εργολαβία: απειλούν για τον Τσίπρα, εκβιάζουν το λαό, προσπαθούν να εκφοβίσουν, στερούν την ελεύθερη βούληση από τους ψηφοφόρους.

Ανοησίες.

Τίποτα από αυτά δε συμβαίνει. Η κατάσταση περιγράφεται με μια μόνο λέξη: συνέπειες.

Αγαπητοί αδελφοί στην Ελλάδα, έχετε πλήρη (και αυτονόητα) δικαιώματα να ψηφίσετε όποιον, ακόμη και ό,τι θέλετε, αλλά να γνωρίζετε πως όταν παίζετε ποδόσφαιρο σε γήπεδο του ποδοσφαίρου, σε επίσημο αγώνα, με διαιτητές και επόπτες, τότε πρέπει να θυμάστε τους κανόνες. Αν τους παραβιάσετε, τότε θα έχετε συνέπειες. Και αυτές οι συνέπειες έγιναν σαφείς με την κατάρρευση του ελληνικού χρηματιστηρίου τις τελευταίες βδομάδες αλλά και σήμερα. Οι αγορές που σπάνια κάνουν λάθος, και που έριξαν σήμερα  τις τιμές μέχρι και -11%, για να κλείσουν τη μέρα μόνο με -4% – γιατί μεγάλο μέρος της ανησυχίας έχει ήδη προεξοφληθεί και θεωρείται πως αυτή τη φορά η Ελλάδα δεν είναι πλέον συστημική χώρα και ας πάει όπου θέλει. Και επειδή οι χώρες παίζουν και ξιπαίζουν, μπαίνουν και βγαίνουν από το ευρώ, αλλά δεν εξαφανίζονται,  η νέα φάση της περιπετειώδους πορείας της  Ελλάδας, θα δώσει σίγουρα ευκαιρίες κέρδους σε κάποιους, άρα ναι μεν φεύγουμε, ναι μεν βγαίνουμε, αλλά δε φεύγουμε εντελώς και δε βγαίνουμε εντελώς.  (Άσχετο, αλλά κατ’ αναλογία: η Ρωσία αντιμετωπίζει σοβαρά προβλήματα, κάποια εγγενή της οικονομίας της, λόγω της διαφθοράς, λόγω του άκαμπτου και παλιομοδίτικου καπιταλισμού του Πούτιν, αλλά και λόγω των πολιτικών επιλογών του Πούτιν. Όλα αυτά ψιλοπανικόβαλαν τον Πούτιν  και τον οδήγησαν να απευθυνθεί στο πατριωτικό αίσθημα των Ρώσων  μετά έδωσε και οικονομικά  κίνητρα αφού το επιτόκιο για το ρούβλι ανέβηκε μέχρι και το εξωπραγματικό 17%. Σας ρωτώ τώρα, ανεξαρτήτως συναισθημάτων, ή ακόμη και οικονομικών κινήτρων, θα αφήνατε τα λεφτά σας στη Ρωσία; Ή μήπως θα αφήνατε τις συνέπειες να λειτουργήσουν όπως αναμένεται – χωρίς ίχνος συνομωσιολογίας.)

Όταν λοιπόν ο γιατρός σου εξηγεί που βρίσκεσαι, ή όταν είσαι ενταγμένος σε ένα σύστημα, οι παλληκαρισμοί έχουν το όριο τους. Μπορεί να σε βοηθήσουν να κερδίσεις κάτι, όπως οπουδήποτε άλλου επιλέξεις να μπλοφάρεις, αλλά τελικά οφείλεις να ακολουθήσεις το σύστημα – και να πίνεις τα χάπια σου. Και αν δεν το κάνει ο Τσίπρας, η περιπέτεια της Ελλάδας θα πάρει πολύ άσχημη τροπή. Η περιρρέουσα ατμόσφαιρα δείχνει πως προς το παρόν μόνο λίγοι εκτός της χώρας εμπιστεύονται τον ανεύθυνο λαϊκισμό του… (*)

Εννοείται, πως υπάρχει αναλογία με τους δικούς μας τους παλληκαράδες της παρδαλής αντιπολίτευσης και του μηδενικού κόστους. Μόνη διαφορά μέχρι στιγμής τουλάχιστον, η τοποθέτηση ορίου στους παλληκαρισμούς τους, περίπου επί της κόκκινης γραμμής.

Οφείλω να το επαναδιατυπώσω, λακωνικά: δεν έχω δικαίωμα να επιβάλω ή να αποτρέψω την ψήφο του οποιοδήποτε πολίτη, ή εκλελεγμένου εκπρόσωπου. Δικαιούμαι όμως  να αναλύσω και να εξηγήσω τις συνέπειες στο βαθμό που τις κατανοώ.

Όταν μου εξήγησε ο καρδιολόγος μου τι είχα, θα μπορούσα να μην πάρω τα χάπια, θα μπορούσα να συνεχίσω να τρώγω και να πίνω όπως πριν, θα μπορούσα να μην γυμναζόμουν, θα μπορούσα να ήμουν δέκα κιλά πιο βαρύς και θα μπορούσα να πήγαινα για ύπνο μια Παρασκευή βράδυ και να μη ξυπνούσα ποτέ.

Ή για να μη γρουσουζεύω, θα μπορούσα να πήγαινα για ύπνο μια Παρασκευή βράδυ και να είχα περισσότερες πιθανότητες να μην ξυπνήσω ποτέ.

(*) Σε αυτό το πλαίσιο πρέπει να παραδεχτώ πως το ΚΚΕ μέσα στη μοναξιά και το βόλεμα των χαμηλών του ποσοστών, είναι τουλάχιστον πιο τίμιο: αρνείται να υπηρετήσει ένα σύστημα στο οποίο δεν πιστεύει. Τελεία, όχι όμως παύλα: έχει την πολυτέλεια αλλά πλέον και τον επαγγελματισμό,  να κρίνει τους πάντες και τα πάντα στο χαλαρό και το ανέξοδο.

Και κάτι άλλο: τα συστήματα αλλάζουν. Κάποτε γιατί ωρίμασε μια αλλαγή, κάποτε γιατί έγινε μια επανάσταση που είχε στο μυαλό ένα περίπου πως θα είναι τα πράγματι την επόμενη μέρα. Στην παρούσα φάση μπορώ να σκιτσάρω ανώριμες κυρίως αλλαγές, αλλά στο «περίπου» δεν βλέπω απολύτως τίποτα ρεαλιστικό.

Ο νούσιμος κύριος David Hannay

Δεκεμβρίου 24, 2014

Θυμάστε τον κύριο;  Ο μέγιστος στόχος εθνικιστών και λυσοφοβικών την περίοδο ( και για κάποιους ακόμη και τώρα), που είχε στο χαρτοφυλάκιο του την Κύπρο, δεν μας ξέχασε.

Σχολιάζει με μια επιστολή του στο τελευταίο τεύχος του  Economist για το 2014, ένα δημοσίευμα που προηγήθηκε.

Σε εκείνο το δημοσίευμα γινόταν αναφορά στο αδιέξοδο που έφτασε η διαδικασία για το Κυπριακό, γινόταν επίσης αναφορά σε σημεία κλειδιά: 50 χρόνια από τη μέρα που είχαν αρχίσει οι συγκρούσεις στην Κύπρο, 40 από τη μέρα που έκανε την εισβολή η Τουρκία και 10 από τότε που απορρίψαμε το σχέδιο Ανάν. Τελικά ήταν πολλοί οι συμβολισμοί φέτος…

Το περιοδικό πιστεύει ακόμη στον Νίκο Αναστασιάδη, και τον πιστώνει πως επιδιώκει ακόμη τη λύση. Ο Νίκος Αναστασιάδης ανέφερε στο πρόσφατο συνέδριο του περιοδικού για την Κύπρο πως η χώρα προχωρεί σε ανάκαμψη το 2014, αλλά το περιοδικό προσθέτει πως η ανάπτυξη θα φορτσάρει αν πάμε σε λύση και παραθέτει το πόρισμα της πρόσφατης μελέτης του PRIO Cyprus Centre που δίνει ένα επιπρόσθετο  κατά  2.8% ρυθμό ανάπτυξης για 20 χρόνια αν πάμε σε λύση (καλό θα ήταν, αλλά αμφιβάλλω).

Εκτός από αυτή την προοπτική λέει, υπάρχει και το γκάζι, το οποίο έφτασε όμως  στο σημείο να προκαλεί εμπόδια, και λόγω του Μπαρμπαρός, αλλά και λόγω της στάσης της Λευκωσίας που όπως φαίνεται, λέει το περιοδικό, δεν ευνοεί κατασκευή αγωγού μέσω  Τουρκίας. Σε όλα αυτά προστίθεται και το γεγονός πως η ενταξιακή πορεία της Τουρκίας βρίσκεται σε αδιέξοδο, κάτι που είναι αρνητικό  (και κάτι, προσθέτω εγώ, που λίγοι ΕΚ αντιλαμβάνονται…)

Στη συνέχεια ο Economist αναφέρεται σε διάφορες μελέτες, θεωρίες και εισηγήσεις από διάφορους για μια νέα προσέγγιση: αφήστε την ΔΔΟ, μελετήστε τη λύση δυο κρατών.  Σκέψεις για κάτι τέτοιο υπήρξαν σε μελέτη του International Crisis Group, ενός νέου βιβλίου για την Κύπρο στην αγγλική: Resolving Cyprus: New Approaches to Conflict Resolution. Εδώ να προσθέσουμε και το νέο βιβλίο του Σταύρου Λυγερού.

Ο David Hannay πιάνει αμέσως το νόημα και λέει με δυο λόγια  πως ακόμη και για λύση δυο κρατών να πάμε, πάλι θα πρέπει να λύσουμε με κάποιο τρόπο τα βασικά προβλήματα τα οποία τώρα φαίνονται άλυτα: εδαφικό, περιουσιακό, προσφυγικό, συνταγματικό, συνεπώς ουσιαστικά αν τα καταφέρουμε, θα έχουμε περίπου το ίδιο αποτέλεσμα χωρίς τα πλεονεκτήματα της συνοχής που θα έδινε μια λύση ΔΔΟ.

Α, και προσθέτει  ο βετεράνος Βρετανός διπλωμάτης: δεν γεννήθηκε ακόμη ο Ελληνοκύπριος πρόεδρος που θα υπογράψει την αναγνώριση του βορρά ως ανεξάρτητου κράτους.

Ο άνθρωπος είναι νούσιμος.

Θα γέρασε και άλλο από τότε.

Θα γέρασε και άλλο από τότε.

Ολόκληρη η επιστολή:

SIR – Your report from Nicosia conveyed that atmosphere of terminal pessimism and boredom which seems to afflict most of the commentators and mediators who deal with the Cyprus problem. The trouble is that the alternatives to a bi-zonal, bi-communal federation all require the parties to cut deals on precisely the same issues that are frustrating a successful conclusion to the UN-led negotiations: territory, property, security.

 

Why should the parties reach painful compromises for a lesser reward? Ergun Olgen, the chief negotiator for the Turkish-Cypriot president, has been peddling the same highly theoretical objections to federation since he worked for Rauf Denktash at the end of the last century. And the Greek-Cypriot reaction to recent Turkish maritime provocations seems to be blinding them to the hard fact that the gasfields will bring real benefits to the peoples of the island only if they can co-operate over their development, including with Turkey. In any case, I suspect the Greek-Cypriot president who will accept partition and recognise the Turkish Republic of North Cyprus as an independent, sovereign state and full member of the EU has not yet been born.

 

Better surely for all parties to get back to the negotiating table and give the new UN envoy a fair chance to tease out a solution.

 

David Hannay

British special representative for Cyprus, 1997-2003

London

 

Ένα άρθρο μου από το 2009:  Ο μισητός David Hannay ξανακτυπά.

Το σύστημα λειτουργεί. Άριστα.

Δεκεμβρίου 23, 2014

Ο παλιόφιλος Ανεφ Ορίων  επιμένει να ζει στο βόλεμα που του προσφέρει μια ιδεολογία που όλα τα λύνει, όλα τα εξηγεί, στο άψε σβήσε.  Αναδημοσιεύει στο τελευταίο του άρθρο κείμενα της «Δέφτερης Ανάγνωσης», που είναι  η κατ’ εξοχήν θεωρητική ιστοσελίδα για όσους χαίρονται να τα βλέπουν όλα εξηγημένα και ερμηνευμένα σύμφωνα με το ευαγγέλιο (τους). Και φυσικά, εξόχως απλοϊκά!

Διαβάστε αυτό: «Όλα όμως αποκαλύπτουν τη σήψη και τη διαφθορά δύο εγγενή χαρακτηριστικά του αστικού συστήματος της Κύπρου, [και του οικονομικού και πολιτικού], παρά τις κινήσεις για χειραγώγηση της κοινής γνώμης επ’ αυτών μέσα από μονόπλευρες, επιλεκτικές και αποσπασματικές αναφορές, προβολές και παρουσιάσεις στον αστικό Τύπο…»

Η βρώμα και η δυσωδία, οι μίζες και οι κομπίνες η χρεοκοπία και η ανάγκη στήριξης δημοσιονομικών και τραπεζών είναι απλά χαρακτηριστικά του κακού αυτού συστήματος που έχουμε.

Τελεία!

Α, ξέχασα κάτι: αν υπάρχουν τυχόν αποκλίσεις, αν υπάρχει η υποψία πως έστω κάτι δεν είναι έτσι, η εξήγηση είναι σαφής:  τα ΜΜΕ είναι όλα ελεγχόμενα από το κακό κράτος της βαθιάς δεξιάς και σας μεταδίδουν αλλοιωμένες ειδήσεις.

Τέλος!

Δεν χρειάζεται να σκεφτείτε τίποτα άλλο, μην κάνετε τον κόπο, κουτσιά καθαρισμένα!

Εγώ ξεκινώ από αυτό:  Αν ο Χ του ΑΚΕΛ, ο Ψ του ΔΗΣΥ, ο Ζ του ΔΗΚΟ, ο Ρ της ΕΔΕΚ πάνε φυλακή, καλά να πάθουν και αυτό δείχνει πως υπάρχουν κακοί άνθρωποι, κακοί δημόσιοι λειτουργοί, ή λειτουργοί των κοινών, και μάλιστα ανήκουν σε όλα τα κόμματα. Αυτό  όμως δεν δίνει ασυλία σε όλους εμάς τους λοιπούς. Κακή η ισοπέδωση γιατί σίγουρα και στον ιδιωτικό τομέα υπάρχουν κακοί άνθρωποι, κακοί επιχειρηματίες, κακοί τραπεζίτες – και σίγουρα ανήκουν και στη δική μας περίπτωση σε όλους τους κομματικούς χώρους.

Εδώ θα αναφερθώ στην ατυχέστατη αντίδραση του ΑΚΕΛ για την καταδίκη του στελέχους του Βενιζέλου Ζαννέτου για την υπόθεση της Δρομολαξιάς: λέει το κόμμα πως ο άνθρωπος τους είναι αθώος, λέει πως επειδή για εκείνον δεν ζητήθηκε δήμευση περιουσίας, σημαίνει πως δεν έφαγε ο ίδιος, σημαίνει πως είναι καλό πλάσμα. Ανοησίες! Η καταδίκη του Ζαννέτου έγινε για πολύ χειρότερο λόγο κατά την άποψή μου:  εκβίαζε ο Ζαννέττος  για να πετύχει την αποπληρωμή παλιών χρεών που αφορούσαν παράγοντες του σωματείου. Παράγοντες του σωματείου ΑΛΚΗ = μέλη του κόμματος και τα μέλη του κόμματος είναι εκείνα που συντηρούν το κόμμα με τις εισφορές τους αν εννοείτε τι εννοώ – παρά το γεγονός πως δεν μπορώ να τεκμηριώσω. Με την πράξη του δηλαδή ο Ζαννέττος ανέδειξε πως το «κοινό συμφέρον» δεν είναι πάντοτε θεμιτός στόχος, μπορεί να γίνει μέρος ενός βρώμικου παιγνιδιού κομπίνας και μίζας.

Έχουμε λοιπόν όλους αυτούς τους παλιάνθρωπους, οι οποίοι αξιοποιούσαν τα αξιώματα τους για να τρώνε οι ίδιοι ή τα κόμματα τους. Κάποιοι ήδη κρίθηκαν ένοχοι, κάποιοι ελπίζω πως θα έχουν σύντομα την ίδια τύχη.

Πως και επιμένω λοιπόν ότι το σύστημα λειτουργεί ακόμα, και μάλιστα άριστα;

Σας έχει μπει ποτέ αγκάθι, ή ξανίδα στο χέρι την ώρα που κάνετε δουλειές; Αν εξέχει, το βγάζετε με μια τσιμπίδα. Αν όχι, μπορεί να πάει και βαθιά, μένει μέσα στο σώμα, σας πονάει, αλλά τελικά δημιουργείται απόστημα, πύον, το σώμα σας κάνει  πόλεμο σε βάρος του αγκαθιού και τελικά το ξένο σώμα απολακτίζεται προς τα έξω και καθαρίζει η πληγή και κατ’ επέκταση το σώμα σας.

Λοιπόν, η κρίση που ζούμε αυτά τα χρόνια, η χρεοκοπία, ή ουσιαστική εκχώρηση κυριαρχίας για τα οικονομικά θέματα σε τρίτους (κάποιοι λένε πως αυτό είναι καλό),  είναι ακριβώς η απόδειξη πως το σύστημα λειτουργεί άριστα. Γιατί με όλες αυτές τις κομπίνες, τις μίζες ή ακόμα και τις καλόπιστες ή κακόπιστες αστοχίες στον ιδιωτικό τομέα, δεν ήταν δυνατόν να συνεχίζει να δουλεύει σωστά το σύστημα. Δεν ήταν δυνατόν να συνεχίσουν να είναι οι μίζες, οι κομπίνες και οι αστοχίες *μέρος* του συστήματος.

Γι’ αυτό μέσα από την «κρίση» είχαμε την ευκαιρία να τα τερματίσουμε όλα αυτά. Και φαίνεται πως σε κάποιο βαθμό, αξιοποιήσαμε την ευκαιρία.

Οι εμπειρίες των τελευταίων ετών ελπίζω να γεμίσουν τις φυλακές με παντός είδους μαφίες, ελπίζω να δώσουν μαθήματα στους άλλους και ελπίζω πως θα καταφέρουμε να λειτουργήσουμε πλέον πιο τίμια και πιο σωστά.

Χωρίς φυσικά να υπάρχει εγγύηση πως δεν θα την πάθουμε ξανά: η ανθρώπινη μνήμη είναι αδύνατη και η επαφή με το μέλι είναι πειρασμός στον οποίο  κάποιοι δεν δύνανται να αντισταθούν.

Μέχρι τότε ας ελπίσουμε τουλάχιστον πως θα γυρίσουμε φύλλο, πως θα μπορέσει να ζήσει η πλειοψηφία των πολιτών κάτω από ένα καλύτερο καθεστώς γενικά και ειδικά για τον κάθε ένα…

Follow

Ενημερωθείτε για κάθε νέα δημοσίευση στο email σας.

Μαζί με 4.060 ακόμα followers