Skip to content

«Παραπονεμένα λόγια, έχουν τα τραγούδια μας.» Ναι, αλλά κανεί πκιόν!

Ιουλίου 15, 2015

Ήμουν πολύ θυμωμένος πριν ακριβώς τρία χρόνια.

Στροβολιώτης

Σχεδόν δέκα μέρες μακριά από τον ρότσον.  Σχεδόν συνειδητά μακριά από ενημέρωση, μακριά από φίλους που θα μπορούσαν να μου πουν το κάτι τις διαφορετικό και σημαντικό. Το γέρημο το wi-fi όμως, σε κυνηγά όλο και πιο απειλητικά. Πήρα λοιπόν τη δόση μου, λίγο από τις εφημερίδες, λίγο από τις ενημερώσεις στο ΦΒ.

Μόνο λίγο όμως.

Γαμώ το, πως ζούμε έτσι;

Είχαμε πριν ένα χρόνο τη μεγαλύτερη σύγχρονη μας τραγωδία. Μια τραγωδία που δρομολογήθηκε από ένα ελλειμματικό, πλαδαρό, κακομαθημένο κράτος, την απέραντη ανεπάρκεια και ανικανότητα ενός ανθρώπου, μαζί με την πλήρη του αδυναμία να ξεχωρίσει τη θεωρία από την πράξη.

Μια τραγωδία τέτοιου μεγέθους που θα έπρεπε να μας ένωνε, που ίσως να ένωνε άλλους, χωρίς πως και γιατί. Μια τραγωδία που θα μας έκανε μια γροθιά να κτίσουμε την επόμενη μέρα. Και ερχόμαστε ένα χρόνο αργότερα, με την ανικανότητα και την ανεπάρκεια να είναι μεν ακόμα δεσπότες, με την…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 397 επιπλέον λέξεις

Διάλειμμα.

Ιουλίου 4, 2015

Ήδη από χθες και για τουλάχιστον κανένα δεκαήμερο, δεν θα είμαι, και δεν επιθυμώ να είμαι πολύ ενεργός στο δίκτυο.

Το διάλειμμα αυτό δεν προκύπτει μόνο ως κάτι προγραμματισμένο και απαραίτητο, ταιριάζει και πολύ καλά ως συνέπεια της έντασης των τελευταίων ημερών.  Πολλή ένταση και διαπληκτισμοί κυρίως για το ελληνικό ζήτημα.

*Αχρείαστη* ένταση και διαπληκτισμοί για το ελληνικό ζήτημα.

Γιατί ό,τι και να γίνει ο κόσμος θα συνεχίσει να υπάρχει. Οι άνθρωποι θα συνεχίσουν να ζούνε τις ζωές τους, όπως συμβαίνει πάντα μετά από μεγάλες αποφάσεις, μεγάλες καταστροφές ή μεγάλες ανατροπές. Επί του συγκεκριμένου ζητήματος όμως, διαβάστε την μάλλον απαισιόδοξη κατάληξη του  John Lloyd σε ένα από τα πιο σημαντικά κείμενα των ημερών στο Reuters, με τίτλο Greece’s self-inflicted tragedy and the catharsis to come:  «Chaos with a ‘No,’ chaos with a ‘Yes.’  The hole in which Greece has found itself, and which its government has greatly deepened with some aid from the EU, will not be resolved on Sunday. But at least the Greeks, and the world, will know which route the chaos will follow.»

Ναι, χάος, είτε με  ναι, είτε με όχι – και αυτό λίγο πολύ το είχα γράψει και εγώ πριν λίγες μέρες:  Θα γίνει δημοψήφισμα στην Ελλάδα την 5η Ιουλίου;

Συνεπώς, γιατί το ψάχνεις, γιατί το πολεμάς, ιδιαίτερα μετά που φάνηκε πως οι δημοσκοπήσεις δίνουν ένα πολύ κλειστό αποτέλεσμα;

Ακόμη και αυτό ίσως, να είναι παράγων διαλογισμού. Γιατί τι θα γίνει μετά από ένα 51-49;

Να σας πω. Κατ’ αρχάς και όσον αφορά εμένα, δε ζητώ συγγνώμη για καμιά από τις ιδέες  και τοποθετήσεις μου που ίσως προκάλεσαν ένταση.  Ήταν από την αρχή όλες ορθές και παραμένουν τέτοιες – όπως οι ιδέες και οι τοποθετήσεις όλων φυσικά. (Ενώ, πάντα ισχύει και το «μόνο οι ηλίθιοι δεν αλλάζουν ποτέ γνώμη»).

Υπάρχουν όμως και πράγματα πέραν από αυτά που άλλοι τα πιστεύουν και άλλοι τα απορρίπτουν: τα ίδια τα γεγονότα, οι μηχανισμοί του συστήματος και ο τρόπος λειτουργίας του. Και αυτά, ό,τι και να γίνει, θα λειτουργήσουν όπως αναμένεται να λειτουργήσουν. Μακριά από δημοκρατικές επιλογές, μακριά από ιδεολογίες, μακριά από αξιοπρέπειες και ονείρατα για ένα άλλο διαφορετικό (όχι απαραίτητα καλύτερο ή δικαιότερο) κόσμο.

Η μαγκιά είναι,  την επόμενη μέρα, εκείνοι που θα είναι εκεί που πρέπει, κατά πόσο θα κάνουν ό,τι πρέπει, για να κινηθούν τα πράγματα προς τα εκεί που πρέπει.

Ανκαι, ομολογώ πως χρειάζεται ερμηνεία και το «εκεί που πρέπει».

Δεν εμπιστεύομαι την ελληνική κυβέρνηση, με τόσα ψέματα, τόσες παλινδρομήσεις, τόσες ανοησίες που έχουν πει, δεν  έπρεπε να θεωρούντο ποτέ αξιόπιστοι.

Το ερώτημα είναι θα πράξουν το σωστό;

Μακάρι – αν και αμφιβάλλω. Γιατί, συμφέρει, πολιτικά, οικονομικά, κοινωνικά, σε έμενα  στη χώρα μου, στην Ευρώπη μου να πάνε καλά τα πράγματα. Το θέμα είναι μεν ελληνικό, αλλά και ευρωπαϊκό και διεθνές – εχω κάθε δικαιωμα να έχω και άποψη και γνώμη.

Από την άλλη με πιάνει η απελπισία όταν βλέπω από την πλευρά της  Ευρώπης μια ομάδα καλοπροαίρετων ίσως ανθρώπων που θέλουν το καλό της Ευρώπης και της Ελλάδας, αλλά τους λείπει το χάρισμα και η οξυδέρκεια να πάρουν την πρωτοβουλία σε μια δύσκολη στιγμή και να αποτρέψουν τα χειρότερα.

Για να μην πω για τις διαδικασίες τους δηλαδή….

Σε γενικές γραμμές όλα είναι εκεί. Και είτε λόγω επιλογής, είτε λόγω αδυναμίας, ή ανεπάρκειας θα έχουμε τις συνέπειες.

Και θα μπορούσα έξυπνα να πω, «σας τάλεγα». Πιθανότατα, αλλά όταν συμβούν είναι πλέον η νέα πραγματικότητα και αν θέλουμε να συνεχίσουμε να κτίζουμε, αν δε θέλουμε απλώς τη ρεβάνς, αν η εκδίκηση δε μας ενδιαφέρει είτε σερβίρεται ζεστή είτε κρύα, πάμε παρακάτω.

Και αυτό είναι ό,τι με φοβίζει περισσότερο. Θα θέλουν να κτίσουν οι διαχειριστές της νέας πραγματικότητας;  Μέσα στο χάος που άφησε η προηγούμενη;

————————————————————————

Τελειώνω με αυτό: Στο πρόγραμμα QE η Κύπρος  Άρχισαν οι αγορές κρατικών ομολόγων από την ΚΤ.

Αυτό δεν είναι τεράστια επιτυχία, είναι *πρωτοφανής* επιτυχία – αν λάβουμε υπόψιν όσα εγιναν τα τελευταία χρόνια, ειδικότερα τα τελευταία τρία.

Δεν υπάρχει όμως αμφιβολία πως κάποιοι θα επιλέξουν να το δουν αρνητικά. Δικαίωμα τους. Αν οι περισσότεροι το δουν αρνητικά, τότε θα πάρουμε το δρόμο και τις συνέπειες που προστάζει αυτή η επιλογή.

Φυσικά και επιτυχία να είναι αυτό, δε σημαίνει πως υπάρχει εγγύηση πως θα πετύχει και άλλου, με άλλη κουλτούρα, άλλες συνθήκες, άλλα πλάσματα.

Αφού, κάποιοι μπορεί να το δουν ακόμα και αυτό ως αρνητικό: Βρετανική… έφοδος στην Αγία Νάπα. Δήμαρχος Αγίας Νάπας: Αυξάνονται οι πτήσεις και οι κρατήσεις τουριστών από Βρετανία

Ειλικρινά, αν θέλουν να το δουν αρνητικά, ας το κάνουν, οι άνθρωποι δεν ερχόμαστε στον κόσμο με πιστοποιητικό βέλτιστης λειτουργίας!

Έτσι γίνεται.

Πάντα προχωράμε, με τις συνέπειες των εκάστοτε επιλογών μας.

Όπου η Μέρκελ σώζει την Ελλάδα.

Ιουνίου 30, 2015

 

Ενώ οι διάφοροι παλαβοί που τάσσονται υπέρ του – εκ των πραγμάτων – επικίνδυνου και ύπουλου Έλληνα πρωθυπουργού,  Αλέξη Τσίπρα, προβάλλουν σκίτσα όπως το πιο κάτω:

IQ, anybody?

IQ, anybody?

(Η έλλειψη IQ είναι περισσότερο από ορατή)

…μπορεί κάποιος να πάρει μια πιο ορθή άποψη για το τι σημαίνει για την Ελλάδα η στάση της Γερμανίδας καγκελαρίου Ανγκελας Μέρκελ διαβάζοντας ψύχραιμες αναλύσεις, κατά προτίμηση στην αγγλική….

 

Φυσικά ακόμη και τα δικά μας ΜΜΕ (δεν ξέρω στην Ελλάδα), έκριναν τις χθεσινές δηλώσεις της κυρίας Μέρκελ ως ψύχραιμες, μη – εριστικές, δηλώσεις που αφήνουν  τις επιλογές ανοικτές για την Ελλάδα.

Φυσιογνωμικά δε συμπάθησα ποτέ την κ. Μέρκελ, ενώ στην πράξη ήλπιζα πως η αρχηγός του πιο δυνατού κράτους της ΕΕ θα ήταν ένα χαρισματικό άτομο που θα έπαιρνε επάνω του όλα τα προβλήματα για να πάμε τελικά, όλοι μπροστά.  Η στάση της στο θέμα της Ελλάδας  τους τελευταίους μήνες κρινόταν πάντα σε αντιπαραβολή με  τον ψυχρό και μάλλον χαιρέκακο υπουργό της των οικονομικών, Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, αφού πολλοί τους έδιναν τον χαρακτηρισμό «καλός – κακός αστυνομικός» που προσπαθούν να πάρουν την ομολογία από τον εγκληματία….

 

Φυσικά, αυτό ήταν το καλύτερο, γιατί στην πράξη ο φανατισμός και ο κρετινισμός πολλών αδελφών στην Ελλάδα οδηγούσε σε μια παράλογη προσωποποίηση των αποκλειστικά δικών τους προβλημάτων πάνω στην Μέρκελ!

Μέσα σε αυτή την πλημμυρίδα πληροφοριών που αφορούν το ελληνικό ζήτημα, διάβασα χθες ένα άρθρο στο Reuters με τίτλο Insight – Cautious Merkel on verge of biggest risk with «Grexit» που κάνει μια πολύ καλή ανάλυση για τη σχέση Μέρκελ – Ελλάδας.

Το κείμενο ξεκινά με μια φράση που αποδίδεται στον πρώην Αμερικανό υπουργό εξωτερικών Κόλιν Πάουελ που είχε πει για το Ιράκ απευθυνόμενος στον τότε πρόεδρο Μπους: «Αν το καταστρέψεις, γίνεται δικό σου». Κάτι ανάλογο ισχυρίζεται το άρθρο μπορεί να συμβεί και στην Ευρώπη αν καταρρεύσει η Ελλάδα και αποχωρήσει από την ΕΕ. Αυτό το γεγονός θα βαρύνει την υστεροφημία της Μέρκελ και γι’ αυτό το λόγο φαίνεται πως η Γερμανίδα πρωθυπουργός κρατούσε μια ήπια στάση προσπαθώντας να δώσει χώρο στην Ελλάδα.

Φαίνεται μάλιστα πως ιδιωτικά τουλάχιστον, η Μέρκελ ανέφερε και το φόβο της πως η Γερμανία θα κατηγορηθεί πως τινάζει στον αέρα την Ευρώπη για τρίτη φορά σε ένα αιώνα.

Φαίνεται επιπρόσθετα, πως είναι τεκμηριωμένο ότι η Μέρκελ είπε στον Τσίπρα πως «αν μας φέρετε ένα βιώσιμο σχέδιο», εμείς θα το στηρίξουμε… Φυσικά, αν αυτό αληθεύει, κάνει τη στάση του Αλέξη Τσίπρα, (και) εγκληματική.

Εν πάση όμως περιπτώσει, η στάση της αυτή την έχει βοηθήσει να πάρει στήριξη από όλο σχεδόν το πολιτικό φάσμα της Γερμανίας και προς το παρόν να απολαμβάνει ασυλία αφού περίπου όλοι, θεωρούν πως η επιδείνωση της κατάστασης οφείλεται αποκλειστικά στην ελληνική κυβέρνηση.

Η στάση της Μέρκελ είναι πιστεύω η σωστή και ως η ντε φάκτο αρχηγός του πιο ισχυρού κράτους στην Ευρώπη, πρέπει να δώσει τη γραμμή: η Ευρώπη πρέπει να κρατήσει την Ελλάδα στην Ευρώπη, ό,τι και να χρειαστεί – και κυρίως ανεξαρτήτως από το τι θέλει ο Αλέξης Τσίπρας. Θα πάω και ένα βήμα παρακάτω: η ΕΕ πρέπει να παραδεχτεί πως θα πρέπει να (ξανα) πληρώσει για την Ελλάδα – η επιβίωση του ευρύτερου οικοδομήματος είναι πιο σημαντική από τα δισεκατομμύρια του  ελληνικού χρέους (με την ευκαιρία να θυμίσουμε εδώ πως σύμφωνα με τον Χάρη Γεωργιάδη, το ποσό που αναλογεί στην Κύπρο από το ελληνικό χρέος, είναι 330 εκατομμύρια ευρώ).

Να σημειώσω πως το ελληνικό χρέος έχει αποπληρωμή που πάει μέχρι δυο γενιές μπροστά, με πολύ χαμηλό επιτόκιο, είναι δηλαδή ουσιαστικά διυλισμένο στο μέλλον και φαίνεται πως οι δανειστές ήταν διατεθειμένοι να το διυλίσουν ακόμη περισσότερο. Στη σημείο όμως της ρήξης που φτάσαμε, και με την Ελλάδα να αποφασίζει στη βάση του πανικού και των ανεύθυνων συνθημάτων αντί του ορθολογισμού, είναι αναγκαίο να γίνει πιο σαφές, πως είναι σημαντικότερη η επιβίωση της ΕΕ από την αποπληρωμή του χρέους.

Εννοείται, φυσικά, νοουμένου πως οι Έλληνες (όχι ο Τσίπρας) αποφασίσουν σοβαρευτούν και να φτιάξουν ένα κράτος που λειτουργεί χωρίς να κάνει νέα ανεύθυνα ελλείμματα.

Και, να το πούμε και αυτό: ακόμη και αν ο Αλέξης καταφέρει να σύρει τη χώρα στην άβυσσο, η ΕΕ θα πρέπει να είναι εκεί. Πρέπει να είναι η πρώτη και ελπίζω η μόνη ομάδα που θα συμπαρασταθεί στους Έλληνες πολίτες όταν κορυφωθεί η καταστροφή μετά την πτώχευση.

Κάτι τελευταίο για τη Μέρκελ και τη Γερμανία: αν η Ελλάδα πτωχεύσει η Γερμανία μπορεί να χάσει μέχρι και 90 δισεκατομμύρια ευρώ (και αυτό θα γίνει τώρα, όχι σε περίοδο δυο γενιών), άρα μόνο ανόητοι μπορούν να ισχυρίζονται πως οι Γερμανοί σπρώχνουν την Ελλάδα προς την έξοδο. Επίσης άνευ ουσίας είναι και το επιχείρημα πως οι Γερμανοί έχουν περίεργα καπιταλιστικά, ή ιδεολογικά κίνητρα για να σπρώξουν την Ελλάδα εκτός. Μα, είναι δυνατόν η χώρα με τη μεγαλύτερη παραγωγή και τις περισσότερες εξαγωγές να θέλει να υπάρχει αναστάτωση εντός της ομάδας των πιο βασικών της πελατών; Αυτό νομίζω δεν χρειάζεται περισσότερο από μερικά δευτερόλεπτα για να καταλάβει κάποιος πως δεν στέκει…

Όλα αυτά γράφονται όχι για να χουμίσουν τη Μέρκελ, όχι για να μειώσουν τον Αλέξη (ο οποίος με ξεγέλασε και εμένα, αφού γι αρκετό καιρό νόμιζα πως ήταν ο μόνος που είχε επαφή με την πραγματικότητα, σε αντίθεση με τους πολλούς τρελούς  (και τρελές) του κόμματος του), γράφονται για να τονίσουν πως το ευρωπαϊκό όραμα, με όλα του τα προβλήματα, με όλες του τις κρίσεις, με όλες του τις ατέλειες, πρέπει να είναι πιο ψηλά από όλα αυτά. Στην πραγματικότητα είναι το μόνο που έχουμε.

 

Και πέφτει στις πλάτες ανθρώπων σαν τη Μέρκελ να το κρατήσουν ζωντανό. Όσο και αν ακούγεται αιρετικό, η περίοδος που περνούμε μπορεί να αποδείξει πως τελικά, η Μέρκελ αγαπά περισσότερο την Ελλάδα από τον Αλέξη.

 

Υ.Γ. Κάποτε είχα γράψει αυτά για τον Αλέξη Τσίπρα: Πόσο ηλίθιος είναι ο Αλέξης Τσίπρας;

 

 

Θα γίνει δημοψήφισμα στην Ελλάδα την 5η Ιουλίου;

Ιουνίου 27, 2015

 

Το δικαίωμα: ναι, θεωρητικά το έχει το δικαίωμα ο Τσίπρας να ρωτήσει το λαό – άνκαι δεν είμαι σίγουρος για τα τυπικά του ελληνικού συντάγματος. Αν δηλαδή είναι δυνατό να τεθεί ενώπιον του λαού μια χρηματοδοτική συμφωνία. Από την άλλη, δεν πρόκειται για κάτι ανάλογο του δικού μας δημοψηφίσματος του 2004 ή έστω της ίδιας εμβέλειας θέμα.  Πρόκειται για ένα θέμα που κανονικά έπρεπε να μένει σε επίπεδο και ευθύνη της εκλελεγμένης κυβέρνησης.

Οι προτάσεις: επί ποίου κειμένου θα κληθεί ο λαός να αποφασίσει; Εξ όσων γνωρίζω δεν υπάρχει τελικό κείμενο, συνεπώς για ποιο πράγμα άρχισαν ήδη να κραυγάζουν κάποιοι για να πετύχουν το μεγάλο ΟΧΙ;  Μήπως το ερώτημα θα αφορά τελικά θέματα αρχής, ή θέματα ορθής διαχείρισης, ή ακόμη και θέμα επιλογής γεωπολιτικής θέσης; Θα είναι πραγματικά πολύ ενδιαφέρον να δούμε το κείμενο πάνω στο οποίο θα γίνει το δημοψήφισμα. Πιστεύω πως ακριβως αυτό το θεματάκι μπορεί να οδηγήσει σε ακύρωση την όλη άσκηση.

Άστε που υπάρχει και κάτι άλλο πολύ πιο σοβαρό: θα ισχύουν οι έστω γενικές και ασυμπλήρωτες προτάσεις των δανειστών την 5η Ιουλίου;

Οι επιλογές: ακόμα λοιπόν και αν γίνει δημοψήφισμα, ακόμη και αν ισχύουν οι προτάσεις των δανειστών, ποιες θα είναι οι επιλογές του ελληνικού λαού; Δηλαδή αντιλαμβάνεται ο Αλέξης Τσίπρας το παράλογο της άσκησης; Γιατί αν ο λαός πει ΝΑΙ, έχει μπροστά του μια εξαιρετικά δύσκολη (πάλι) περίοδο περισυλλογής, οικονομικής δυσπραγίας με μόνη ελπίδα στο μεσοπρόθεσμο και *αν* η κυβέρνηση και οι θεραπείες δουλέψουν σωστά αυτή τη φορά. Να επαναλάβω για πολλοστή φορά: δεν υπαρχουν θαυματα σε τραγικές καταστάσεις όπως αυτή που περνά η Ελλάδα. Αν όμως ψηφιστεί το ΟΧΙ; Ποια είναι η επιλογή για την Ελλάδα; Πως χρηματοδοτείται η χώρα; Πως επιβιώνουν οι τράπεζες; Ποια η θέση της χώρας σε σχέση με την ΕΕ; Ή μήπως το όλο παιγνίδι είναι αυτό; Η από την πίσω πόρτα νομιμοποίηση της εξόδου από την ΕΕ και η πορεία της χώρας μέσα από τις ιδεοπληξίες του ΣΥΡΙΖΑ, των ΑΝΕΛ, της ΧΑ, του ΚΚΕ, του Σώρρα και του συνόλου των λοιπών πολλών παλαβών ατόμων και οργανώσεων που υπάρχουν στην Ελλάδα και φαντασιώνονται αντί να ζουν.

Αν είναι αυτό, ο Τσίπρας δεν είναι απλώς ανέντιμος: είναι εγκληματίας.

Οι τράπεζες: οι τράπεζες είναι ήδη «σκελετοί». Οι πλείστες καταθέσεις έχουν ήδη κάνει φτερά, εκείνες που έμειναν είναι οι δεσμευμένες και όλο και βρίσκουν τρόπους οι Έλληνες να αποσύρουν τα λεφτά τους. Τα δάνεια και τα κόκκινα δάνεια παραμένουν, από την μια πλευρά το ισολογισμού, από την άλλη είναι περίπου μόνος Ο Μάριο Ντράγκι.  Δεν νομίζω να μπορούν να ανοίξουν τράπεζες τη Δευτέρα. Άστε και που ο ίδιος ο Ντράγκι θα φάει το κεφάλι του με τόσο ELA που έχει ήδη δώσει στη χώρα.

Αντιλαμβάνεστε επίσης πως με τόσα δισεκατομμυρια ευρώ ήδη εκτός τραπεζών, τυχόν επιστροφή στη δραχμή θα δημιουργήσει ένα εκρηκτικό περιβάλλον μαύρης αγοράς και ένταση της φτώχειας για τους μη έχοντες.

Ο Αλέξης: νοιώθω πως η επιλογή αυτή θέτει και προ αδιεξόδου τον ίδιο τον Αλέξη. Το κόμμα του και το σύνολο των περιθωριακών της χώρας έχει ήδη ξεσηκωθεί για το ΟΧΙ. Αν το πετύχει θα έχει το πρόβλημα που ανέφερα πιο πάνω: δεν υπάρχει επιλογή για το ΟΧΙ. Εκτός και αν μιλάμε – επαναλαμβάνω – για προσχεδιασμένη έξοδο από ΕΕ και το ευρώ και πορεία της χώρα σε αχαρτογράφητα νερά.  Δεν μπορώ να ξέρω τι έχει στα μυαλό του. Αν όμως βγει το ΝΑΙ; Αν βγει το ΝΑΙ, μετά την κινητοποίηση όλων των φιλοκυβερνητικών δυνάμεων, η μόνη επιλογή του Αλέξη είναι να παραιτηθεί. Που σημαίνει θα χρειαστεί και άλλος χρόνος, και άλλες διαδικασίες για να έχει η χώρα αξιόπιστη ηγεσία. Αλλά δεν τον έχει ούτε τον χρόνο – ούτε τα λεφτά. άρα; Πόσο πιο παλαβή θα μπορούσε να είναι μια τέτοια σοβαρή απόφαση;

Η ΕΕ. Δεν έχω αμφιβολία πως το μεγαλύτερο μέρος της ευθύνης για την ελληνική τραγωδία το φέρει η ίδια η Ελλάδα, οι πολιτικοί της και οι νοοτροπίες της. Από κει και πέρα όμως διαισθάνομαι πως η ΕΕ φάνηκε κατώτερη των περιστάσεων αναφορικά με την κρίση αυτή. Δεν ξέρω αν αυτό έχει να κάνει με ανεπάρκεια, αμέλεια, ή ανικανότητα να αξιολογήσουν και να παρακολουθήσουν ενδελεχώς και από την αρχή την εξέλιξη του προβλήματος και των θεραπειών που είχαν προταθεί, διαδικαστικές δηλαδή αδυναμίες, ή αν το θέμα είναι πολιτικό. Κατά πόσον δηλαδή η επιβίωση μιας περιφερειακής χώρας είναι πολιτικά το ίδιο σημαντική σε σχέση με τον σκληρό πυρήνα της ΕΕ. Ίσως να έχει να κάνει και με πιο ρομαντικά ζητήματα: κατά πόσον δηλαδή είχαμε (ή μάλλον δεν…) ένα χαρισματικό άτομο που θα μπορούσε να αλλάξει την πορεία των πραγμάτων, όσο ήταν αυτό εφικτό.

Η περιρρέουσα: *αν* γίνει δημοψήφισμα, τα πράγματα νομίζω είναι ξεκάθαρα. Η Ελλάδα ξύπνησε σε συνθήκες πόλωσης και φανατισμού. Διαβάστε ας πούμε το κελάηδημα του Πάνου Καμμένου:

Ή τις σκέψεις της Ζωής:

Κωνσταντοπούλου: Ο ελληνικός λαός καλείται να δώσει απάντηση αντίστασης στους μνημονιακούς εκβιασμούς και την ασφυξία. 

Ή του Λαφαζάνη & co:

 

ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ : ΓΙΑ ΕΝΑ ΠΑΝΙΣΧΥΡΟ «ΟΧΙ» ΣΤΙΣ ΕΚΒΙΑΣΤΙΚΕΣ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΤΩΝ «ΘΕΣΜΩΝ»

 

Η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει – είναι επιλογή του ιδίου του θεού:

Κάντε κουράγιο...

Κάντε κουράγιο…

Και η ρομαντική απάντηση:

Μένουμε;

Μένουμε;

 

Έρχονται πολύ δύσκολες μέρες για την Ελλάδα αλλά και όλη την ΕΕ.

 

*Αν* γίνει τελικά το δημοψήφισμα. Γιατί επιμένω: είναι μια παράλογη απόφαση χωρίς επιλογές, μόνο περιπέτειες.

 

 

 

 

 

Και αν το «κακό» ΔΝΤ, έχει δίκιο;

Ιουνίου 25, 2015

 

Οι εξελίξεις για την Ελλάδα φάνηκε πως όδευαν προς θετικό τέλος, όταν αποκαλύφθηκε πως η ελληνική κυβέρνηση παρουσίασε μια πρόταση η οποία περιλάμβανε μέτρα 8 δισεκατομμυρίων ευρώ, ένα νούμερο που φαίνεται πως «λογιστικά» έκλεινε τη διαφορά που υπήρχε με τους δανειστές.

Φυσικά, όταν γράφουμε «μέτρα», εννοούμε νούμερα και όταν λέμε νούμερα, εννοούμε λεφτά που θα πληρώσει ο κόσμος, ή δεν θα πληρώσει το κράτος. Τα «μέτρα» δηλαδή είτε θα ήταν αύξηση εσόδων, είτε μείωση εξόδων, είτε ένα μείγμα και από τα δυο.

Να πούμε κατ’ αρχάς πως τα 8 δις ήταν ένα νούμερο εκπληκτικά μεγαλύτερο από το ποσό που περιλαμβανόταν στο λεγόμενο μειλ Χαρδούβελη (που ήταν τα μέτρα που θα λάμβανε η προηγούμενη κυβέρνηση για να προχωρήσει σε ολοκλήρωση του μνημονίου), και που ο Τσίπρας και η ομάδα του τόσο κατηγόρησαν.

 

Αυτό όμως είναι παρελθόν.

 

Η διαπραγμάτευση πήγε σε πολύ μάκρος, η κατάσταση στην οικονομία προφανώς και επιδεινώθηκε, γιατί ποιος παίρνει αποφάσεις, κάνει κινήσεις, προσλαμβάνει κόσμο όταν κάθε πρωί αναμένει να ακούσει πως πτώχευσε πάλι η χώρα ή πως δε θα ανοίξουν οι τράπεζες;

Ο Τσίπρας είχε κάθε δικαίωμα να διαπραγματευτεί στη βάση της εντολής που πήρε από τους ψηφοφόρους – δε λέω το ίδιο για τον Βαρουφάκη ο οποίος φαίνεται είχε μια άλλη απεχθή ατζέντα και γι’ αυτό, ευτυχώς αποπέμφθηκε.

Ο Τσίπρας όμως είχε και καθήκον να συμβιβάσει την ιδεολογία του και τις υποσχέσεις που είχε δώσει με την πραγματικότητα και τους άτυπους κανόνες που διέπουν αυτά τα ζητήματα.  Και η πραγματικότητα που κάποιοι από εμάς λέγαμε από την αρχή, δεν είχε καμία σχέση με τη δημαγωγία και τον λαϊκισμό που συνόδευσε την προεκλογική του εκστρατεία.

 

Ομολογώ πως σε κάποιες περιπτώσεις και ακούγοντας φοβερά πράγματα από κάποιους άλλους του ΣΥΡΙΖΑ θεώρησα πως στην εξέλιξη της διαδικασίας ο μόνος άνθρωπος που είχε έστω και λίγη επαφή με την πραγματικότητα ήταν τελικά ίδιος ο Αλέξης Τσίπρας. Οι άλλοι, ήταν μεταφορικά και κυριολεκτικά , αλλού…

Γι’ αυτό είχα αναθαρρήσει και εγώ όταν φάνηκε πως η ελληνική κυβέρνηση κατέληξε σε *δική* της πρόταση που είχε εκ πρώτης όψεως, αποδεχθεί για συζήτηση η τρόικα – κυρίως οι ευρωπαίοι εταίροι. Η πρόταση εκείνη φαινόταν να κλείνει λογιστικά  τουλάχιστον, τη διαφορά.

Αμέσως άρχισαν και οι αναλύσεις, κάποιες από τις οποίες έλεγαν το αυτονόητο: 8 δις ευρώ μέτρα σε μια ήδη πιεσμένη οικονομία και ακόμη πιο πιεσμένη οικονομία, είναι σίγουρη συνταγή για συνέχιση της τραγικής ύφεσης με όλα τα επακόλουθα.

Και κάπου εκεί, μας προέκυψε ο κακύτερος από τους κακούς θεσμούς. Το ΔΝΤ λέει, διάβασε το χαρτί του Τσίπρα, είδε πως τα «ισοδύναμα» μέτρα αφορούσαν κάπου 95% νέους φόρους, και τους είπε: μα, είστε σοβαροί; 8 δις μέτρα, από τα οποία το 95% είναι νέοι φόροι, είναι συνταγή καταστροφής και βέβαιης συνέχισης της βαθύτατης ύφεσης. Όλοι έχουν πιεσθεί, αλλά αν πιεσθούν και άλλο οι επιχειρήσεις, δε θα έχουν κανένα απολύτως λόγο να επενδύσουν, να προσλάβουν και η χώρα θα συνεχίσει να βυθίζεται. Άσε που τα εισοδήματα από νέους φόρους δεν μπορεί ποτέ να είναι σίγουρα και άρα σε μερικούς μήνες θα είχαμε τα ίδια προβλήματα ελλείμματος και πάλι.

Οι τεχνοκράτες του ΔΝΤ βάζουν πάνω από όλα, τη βιωσιμότητα του όποιου προγράμματος. Άλλο δηλαδή η συμφωνία, άλλο αν τα νούμερα φαίνεται να «βγαίνουν» στη θεωρία, αλλά μπορούμε να βασιστούμε πως πράγματι έτσι θα γίνει; (Εδώ υπάρχει και ένα θεμαρτάκι με τη γενικότερη αξιοπιστία της Ελλάδας). Προφανώς λοιπόν, τα μοντέλα του ΔΝΤ έλεγαν πως αν υποσχεθείς ένα Χ εισόδημα από ένα Ψ φορολογικό μέτρο, το τελικό αποτέλεσμα θα είναι πιο κοντά στο Χ/2 ας πούμε, και άρα η χώρα θα αντιμετωπίσει νέα προβλήματα.

Το ΔΝΤ όμως έγινε στην πράξη Τσιπρικότερο του Τσίπρα. Γιατί λέει, αν είναι να βελτιώσεις το ισοζύγιο, με νέες επιβαρύνσεις στο επιχειρείν, σκοτώνεις την όποια ελπίδα για ανάπτυξη, άρα ουσιαστικά προκρίνεις υφεσιακά μέτρα, κάτι που ο Αλέξης διακηρύττει από καιρό πως *δεν* επιθυμεί. Η επιπρόσθετη επιβάρυνση των επιχειρήσεων όμως, αυτό το αποτέλεσμα θα έχει. Αυτό λέει η οικονομική θεωρία, αυτό λέει και η κοινή λογική.

Η εναλλακτική του ΔΝΤ φυσικά, δεν ήταν καλή: να δοθεί έμφαση στις αποκοπές συντάξεων και επιδομάτων. Σε μια κοινωνία που έχει χάσει πάρα πολλά. Όμως, η αλήθεια είναι πως αν πρέπει να κανείς κάτι, αυτό είναι όντως λιγότερο υφεσιακό μέτρο.

Η θέση αυτή του ΔΝΤ περιγράφηκε αμέσως από ΜΜΕ και πολιτικούς ως …πιο σκληρή, έστω και αν είναι ντε φάκτο λιγότερο υφεσιακή.  Φυσικά, αν θυμηθούμε τη δική μας περιπέτεια με την ΑΤΑ επί Χριστόφια, πιθανότατα να ισχύει το αλλού μας τρώει….

Εγώ πιστεύω πως  στην κατάσταση που φτάσαμε, το ΔΝΤ συμπεριφέρθηκε πιο υπεύθυνα από τους Ευρωπαίους, βλέποντας πέραν της λογιστικής, βλέποντας λίγο πιο μπροστά και τους είπε πως έχοντας μπροστά τους 2 πολύ κακές επιλογές, η καλύτερη για τη χώρα είναι εκείνη με τις πιο πολλές περικοπές παρά τους πιο πολλούς φόρους. Μόνο έτσι – ίσως- να υπάρχει προοπτική για την Ελλάδα.

Και αν έχει δίκιο;

Και αν έχει δίκιο;

Υπάρχουν όμως  ακόμη δυο ζητήματα:

  1. Η τελευταία αυτή παρέμβαση του ΔΝΤ ερμηνεύτηκε από τον ίδιο τον Αλέξη Τσίπρα ως προσπάθεια πολιτικής παρέμβαση, προσπάθεια δηλαδή να δυσκολέψουν οι Ευρωπαίοι την ελληνική κυβέρνηση για να ξεφορτωθούν ένα ενοχλητικό λαϊκιστή, ή να αποδομήσουν ένα μαχητή ιδεολόγο που αμφισβητεί την καθεστηκυία ευρωπαϊκή σοφία. Ο πρωθυπουργός της Ιταλίας Ματέο Ρέντσι φάνηκε πως είχε παρόμοιες σκέψεις στο μυαλό του. Αν αυτό έχει  την οποιαδήποτε σχέση με την πραγματικότητα είναι λανθασμένο, αρνητικό και καθόλου ευρωπαϊκό. Ο Τσίπρας όντως δυσκολεύει τα πράγματα είτε με την ιδιότητα του ως λαϊκιστής είτε ως ιδεολόγος. Αποτελεί όμως την επιλογή του ελληνικού λαού και με αυτόν πρέπει να τα βρούμε οι υπόλοιποι. Αν δεν τα βρούμε, θα υπάρξουν συνέπειες. Και για την Ελλάδα *κυρίως*, και για τους Έλληνες, αλλά και για τους υπόλοιπους Ευρωπαίους. Αυτό και μόνο ίσως να εξηγεί γιατί οι διαδικασίες φαίνονται να μην έχουν ποτέ τέλος.  Εν πάση περιπτώσει, προς το παρόν ελπίζω οι σχετικές δηλώσεις να είναι μόνο η «νόμιμη» πολιτική άμυνα του Τσίπρα στην τελευταία κίνηση εξορθολογισμού του ΔΝΤ και να μην έχει ουρά.
  2. Το άλλο αφορά το χρέος. Το ελληνικό χρέος ήδη κουρεύτηκε κατά πολλές δεκάδες δισεκατομμύρια. Ακριβώς λόγω αυτό του κουρέματος (κυρίως) κατέρρευσαν οι τράπεζες μας και χρειάστηκε και η Κύπρος μνημόνιο και πρόγραμμα στήριξης. Το ποσό που μένει όμως με το ΑΕΠ να έχει μειωθεί πάνω από 20%, είναι αδύνατο να πληρωθεί. Έστω και αν η περίοδος αποπληρωμής πάει μέχρι και 50 χρόνια, έστω και αν το επιτόκιο είναι  εξωφρενικά χαμηλό. Οι εταίροι είχαν αναφέρει πως θα ξαναδούμε το θέμα αυτό. Υπάρχουν ήδη αναλύσεις που λένε για επιπρόσθετη επιμήκυνση, για ακόμη μικρότερο επιτόκιο για ουσιαστική «διύλιση» του χρέους αυτού στο απώτατο μέλλον, συνοπτικά: ξεχάστε το!  Αυτό φαίνεται μεν να το αποδέχονται (θεωρητικά) οι εταίροι, με σοβαρή επιφύλαξη όμως, για τη στιγμή της αποδοχής αυτής, λόγω των αυτονόητων πολιτικών συνεπειών που θα έχει μια τέτοια παραδοχή στους δικούς τους ψηφοφόρους.  Αντιλαμβάνομαι τη δυσκολία, αλλά κάτω από τις περιστάσεις αυτό πρέπει να ξεπεραστεί. Οποιαδήποτε συμφωνία πρέπει να συνοδευτεί και με ξεκάθαρη τοποθέτηση για το χρέος. Είτε συμπαθεί κανείς τον Τσίπρα είτε όχι, πρέπει να του αναγνωριστεί πως θα έχει να το παλέψει το θέμα στο κόμμα του και τη βουλή, αλλά κυρίως, θα πρέπει να εφαρμόσει τη συμφωνία, να κυβερνήσει τη χώρα του και να την οδηγήσει στην ανάπτυξη και την έξοδο από αυτή την τραγωδία.

Μιλώντας για αγάπη….

Ιουνίου 24, 2015

…με εντεκάχρονους που νομίζουν πως ακόμη πρέπει να μισούν τα κορίτσια και που νομίζουν πως αν κάποιος αγαπήσει ένα κορίτσι, νομιμοποιούνται οι άλλοι να τον κοροϊδεύουν,  άρα νοιώθει άσχημα κλπ, κλπ.

Εξηγώ πόσο φυσιολογικό είναι να αγαπάς ένα κορίτσι.

Και πόσο θέμα μη – ντροπής είναι.

Όλοι οι μεγάλοι που γνωρίζετε, δεν αγαπούν τον/την σύντροφο τους – τους ρωτώ; (Και μια γεύση ειρωνείας πλημμύρισε το στόμα μου).

Και βγαίνει ο Δεληβοριάς.

Εξηγώ την ιστορία του αγοριού που κάνει ό,τι μπορεί για να τραβήξει την προσοχή του κοριτσιού που αγαπά, και που γίνεται στην εφηβεία, εντός  5 ετών από τώρα, ας πούμε.

Κάτι λένε πως δεν καταλαβαίνουν από τους στίχους – δε διευκρινίζουν αν αφορά τον στίχο για τους «άγνωστους φαλλούς».

Μετά, πολύ βολικά, συνεχίζει ο Λαυρέντης.

Α, μεγαλώσαμε τώρα, τους λέω, και οι περιπέτειες της αγάπης παίρνουν άλλη μορφή. Το κορίτσι σπουδάζει στη Γαλλία, το αγόρι βρίσκεται στην Αθήνα.

 

Άρα, το κορίτσι είναι μεγαλύτερο, λέει.

Όχι απαραίτητα λέω, μπορεί το αγόρι να έχει ήδη σπουδάσει, μπορεί να είναι μεγαλύτερο και έχει τελειώσει, μπορεί να σπουδάζει στην Αθήνα.

Ναι αλλά αν το κορίτσι σπουδάζει γιατρός και το αγόρι σκουπιδιάρης, πότε θα βρεθούν;

Βάσιμη και προφανής απορία.

Συνεχίζει το τραγούδι, πρώτη φορά ακούω τα λόγια μου λέει, μέχρι τώρα πρόσεχα μόνο τη μουσική.

«Ζηλεύω το μικρό σου το γατί
στα πόδια σου κοιμάται όταν διαβάζεις,
δεν ξέρω αν κοιμάστε και μαζί
ή μ’ άλλο στο κρεβάτι το αλλάζεις…»

– Αλλά, τι εννοεί εκεί που θέλει να μάθει αν το κορίτσι αλλάζει τον γάτο στο κρεβάτι;;;

…..

 

2+1 άκυρα επιχειρήματα των αρνητών της λύσης.

Ιουνίου 17, 2015

Δεν είναι έκπληξη η ενημέρωση πως σε αυτή την ανάρτηση κεντρικό ρόλο παίζει ο αγαπημένος μου εθνικιστής δημοσιογράφος, Λάζαρος Μαύρος.  Πρόκειται για συζητήσεις που είχαμε στο ΦΒ όπου ο αγαπητός φίλος Λάζαρος γίνεται όλο και πιο ενεργός, νοιώθοντας ίσως πως είναι ένας χώρος που δεν μπορεί να καταλάβει με ευκολία. Γιατί, αντίθετα με τους μονολόγους και τους επιλεγμένους «δικούς» του σχολιαστές στο ράδιο, στο ΦΒ βρίσκει αντίλογο. Και δυσκολεύεται πολύ να τα βγάλει πέρα, άρα συνειδητοποιεί την ανάγκη να το πολεμήσει.

Κόπιασε Λάζαρε!

Λοιπόν, πριν μερικές μέρες, ο Λάζαρος ανέβασε μια φωτογραφία για τον Μαντέλα, και δημοσίευσε και το εξής κείμενο:

(Πολύ) πέρα βρέχει.

(Πολύ) πέρα βρέχει.

 

«Η ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ μορφή

των εμπράκτως αγωνισθέντων

ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΡΑΤΣΙΣΜΟΥ, μακροχρονίως

και μηδέποτε υποταχθέντων

ή έστω συμβιβασθέντων,

Υ Π Η Ρ Ξ Ε ο επί 27 χρόνια φυλακισμένος

ηγέτης του A.N.C. Αφρικανικού Εθνικού Κογκρέσσου

Ν Ε Λ Σ Ο Ν ΜΑΝΤΕΛΑ,

του ΝΙΚΗΦΟΡΟΥ αγώνα

κατά του Ρατσιστικού Καθεστώτος

των Λευκών στη Νότιο Αφρική.

 

Ο ΝΕΛΣΟΝ ΜΑΝΤΕΛΑ και το A.N.C.

όταν ο αγώνας τους οδήγησε στην

ΚΑΤΑΡΡΕΥΣΗ και την ή τ τ α του ρατσιστικού

καθεστώτος ΑΠΑΡΤΧΑΪΜ το 1989-1990,

Α Π Ε Ρ Ρ Ι Ψ Α Ν μετά βδελυγμίας

την πρόταση των Λευκών

(Φρεντερίκ ντε Κλερκ – τελευταίου Λευκού

Προέδρου του Ρατσιστικού Καθεστώτος)

για υιοθέτηση στη Νότιο Αφρική,

της συζητούμενης και τότε για την Κύπρο,

ΔΙΖΩΝΙΚΗΣ Δικοινοτικής Ομοσπονδίας,

ΑΠΟΦΑΙΝΟΜΕΝΟΙ ότι αποτελούσε

καθεστώς διάσωσης και

συντήρησης του ΡΑΤΣΙΣΜΟΥ:

Του ρ-α-τ-σ-ι-σ-τ-ι-κ-ο-ύ ΔΙΑΧΩΡΙΣΜΟΥ

του λαού, του πολιτεύματος, του εδάφους.»

Yiannos C. Ioannou: Ειλικρινά δεν ξέρω αν πρέπει να γελάσω ή να πάρω στα σοβαρά αυτή την αναφορά, αφού είναι εμφανές πως πρόκειται για παντελώς άσχετα θέματα και συνεπώς νομίζω το πρώτο μου σχόλιο είναι αρκετό: «Να θυμάστε αυτή την ανάρτηση, γιατί θα μας προκύπτει κάθε λίγο. Ο Μαντέλα απέρριψε, άρα πρέπει και εμείς. Η ουσία είναι πως τα δυο δεν έχουν την παραμικρή σχέση. Οι ιστορικές διαδρομές και τα δεδομένα επί του εδάφους των δυο χωρών δεν έχουν την παραμικρή ομοιότητα. Είναι άλλο ένα μη – επιχείρημα – ίσως το απόλυτο μη επιχείρημα.

Χρειάζεται να πούμε περισσότερα;

Η δεύτερη «μάχη», αυτή τη φορά για τη «μοναδικότητα της ΔΔΟ, έγινε στον τοίχο του φίλου Κωνσταντίνου Οδυσσέως στο φβ και εξελίχθηκε ως εξής:

 

Κούλλα Αντωνίου: Να μου ονομάσετε μιά χώρα που να έχει ώς πολίτευμα την Δ.Δ.Ο.;

Yiannos C. Ioannou: Δεν υπάρχει καμία. Λοιπόν; ;;;

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΟΔΥΣΣΕΩΣ: Υπάρχουν δεκάδες ομοσπονδίες στον κόσμο.

Yiannos C. Ioannou: Προφανώς. Και δε νομίζω να υπάρχει οποιοδήποτε κράτος που έχει ακριβώς το ίδιο πολίτευμα με κάποιο άλλο. Η ερώτηση της Κούλλας είναι εξ αρχής άκυρη

Κούλλα Αντωνίου: Καθόλου άκυρη. Και επιμένω. Σε ποιά χώρα υπάρχει ΔΔΟ. Αναφέρεται μία έστω και μία.

Κούλλα Αντωνίου: Η ΔΔΟ δεν είναι απλά ομοσπονδία κ. Οδυσσέως. Είναι Διζωνική (δύο ζώνες) Δικοινοτική (δύο κοινότητες).

Nektarios Michalak Pastry: περιμενω υποδειξη κυριε Οδυσσεως μιας χωρας στην οποια αναφερεσε

Nektarios Michalak Pastry: κυριε Yiannos C. Ioannou και σε σενα το ιδιο ερωτημα

Yiannos C. Ioannou: Δεν υπάρχει λόγος να σας απαντήσω αφού σίγουρα γνωρίζετε ή θα έπρεπε να γνωρίζετε πως η πλειοψηφία των χωρών του κόσμου έχουν στοιχεία ομοσπονδίας είτε αναφορικά με το έδαφος είτε με την εθνική προέλευση των πολιτών τους. Το κλειδί, και επαναλαμβάνω, είναι πως θα δυσκολευτείτε πάρα πολύ να βρείτε δύο χώρες με *ακριβώς* το ίδιο πολίτευμα. Γι αυτό το επιχείρημα σας απλώς *δεν* είναι επιχείρημα. Α, και επειδή δεν υπάρχει αλλού ακριβώς το ίδιο πολίτευμα ποια είναι η εισήγηση σας, ή κουβέντα να γίνεται;

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΟΔΥΣΣΕΩΣ: Αγαπητέ μου Νεκτάριε, επειδή βαρέθηκα να λέω και να ξαναλέω ότι η ΔΔΟ είναι αυτή τη στιγμή η μόνη κοινή βάση για συμφωνία, καθώς είναι η μόνη κάτω από την οποία έθεσαν τις υπογραφές τους οι Μακάριος, Κυπριανού, Παπαδόπουλος, Ντενκτάς και Ταλάτ και επειδή υποθέτω ότι το πείσμα σας οφείλεται στο γεγονός ότι έχετε εναλλακτικά σενάρια να προτείνετε για τερματισμό της τουρκικής κατοχής, που αποτελεί ντροπή και ξεφτίλα έναντι της ελληνικής μας ιστορίας, παρακαλώ ΕΣΕΙΣ να μας πείτε με ποιο τρόπο θα τερματιστεί αυτή η ξεφτίλα που ζούμε εδώ και 41 χρόνια.

Άννα Σεργίου: Έχει και την πλάκα της η υπόθεση: Όταν τους ζητήσεις να αναφέρουν παράδειγμα ομοσπονδίας μιλάνε για δεκάδες παραδείγματα. Όταν τους ζητήσεις παράδειγμα διζωνικής πάνε στο κοιμητήριο αρπάζουν το φτυάρι και ξεθάβουν Μακάριο, Κυπριανού, Παπαδόπουλου, Ντενκτάς (ο Κληρίδης του …γλύτωσε… μάλλον θα το έχουμε στην επόμενη φουρνιά…) Δώστε κύριε Οδυσσέως παράδειγμα διζωνικής! Έχετε;

Yiannos C. Ioannou: Έχει άλλη τόση πλάκα να ακούς συνήθως ατεκμηρίωτη κριτική και όταν φτάνουμε στο δια ταύτα …. μούγκα! Άννα Σεργίου μπορεί να είναι αγνά τα κίνητρά σας αλλά ανάλογες θέσεις είναι οι αγαπημένες των εξτρεμιστών στης Τουρκίας. Σκεφτείτε το λίγο.

George Georgiou: Όσον αφορά τη λύση επιδιώκουμε όσοι αντιτιθέμεθα στη ΔΔΟ και που λέτε ότι δεν σας απαντούμε κ. Οδυσσέως, είναι πολύ απλή. Είμαστε Ευρωπαίοι πολίτες κ. Οδυσσέως. Όπως είναι και οι Τουρκοκύπριοι. Εκεί είναι η λύση.

Yiannos C. Ioannou: Και όμως το επιχείρημα πως είμαστε όλοι Ευρωπαίοι, λειτουργεί ακριβώς ανάποδα: σε πολλές χώρες της Ευρώπης υπάρχουν χαρακτηριστικά ομοσπονδίας τόσον αναφορικά με το έδαφος όσον επίσης και την εθνοτική δομή των πολιτειακών τους οργάνων. Αυτό ήταν αναγκαίο για να βρεθεί ο ελάχιστος κοινός παρονομαστής που θα κρατούσε τις χώρες μαζί. Έτσι θα κάνουν και οι Ευρωπαίοι της Κύπρου.

Κούλλα Αντωνίου: Κανείς στο κόσμο δεν αποδέχθεικε κούρεμα καταθέσεων.

Κούλλα Αντωνίου: Κανείς στο κόσμο δεν αποδέχθεικε διζωνική,δικοινοτική,ομοσπονδία.

Yiannos C. Ioannou: Διακρίνω μια αδυναμία παράθεσης επιχειρημάτων;

 

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΟΔΥΣΣΕΩΣ:  Ώστε για κάποιους είναι απλό. Θα πούμε απλά στους ΤΚ ότι είμαστε όλοι Ευρωπαίοι και το Κυπριακό λύθηκε…

 

Το Κυπριακό θα λυθεί όταν σταματήσουν αυτά τα τερατώδη ψέματα για το ότι η λύση θα είναι ρατσιστική και ότι θα καταπατά τα ανθρώπινα δικαιώματα κτλ, διότι το ψέμα έχει κοντά ποδάρια και οι συνέπειες της ντε φακτο διχοτόμησης είναι μπροστά στα μάτια του κόσμου και το βλέπει. Ο κόσμος θέλει λύση. Όσοι δεν το κατάλαβαν ακόμη ας αρχίσουν να το ψυλιάζονται έστω, για να μην βρεθούν μπροστά σε εκπλήξεις…

 

Κούλλα Αντωνίου: Όσοι σήμερα, ξένοι και δικοί μας, πιέζουν προς μιαν άδικη και εξωπραγματική λύση με το πρόσχημα ότι τάχα είναι η τελευταία, μοναδική και μάλιστα επείγουσα ευκαιρία μας, σίγουρα δεν θέλουν το καλό μας, όπως και το 2004. Προσπαθούν να μας δεσμεύσουν άρων-άρων στερώντας μας τα σιδε-ρόφρακτα ανθρώπινα μας δικαιώματα και με τον τετραγωνισμό του κύκλου που επισείουν, να μας καταδικάσουν στο διηνεκές σε ένα σκοτεινό και επισφαλές μέλλον. Ο μόνος δρόμος που μπορεί να οδηγήσει ΕΚ και ΤΚ στην διαρκή ειρήνη και ευημερία είναι αυτός της ΕΕ, κάτω από το Ευρωπαϊκό Κεκτημένο.

Κούλλα Αντωνίου: Από την 1.5.2004 η Κύπρος αποτελεί πλήρες και ισότιμο μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης και υπάγεται στο δίκαιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Σύμφωνα με την νομολογία του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκης Ένωσης, το Δίκαιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης υπερισχύει του εθνικού δικαίου των χωρών μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, περιλαμβανομένων τόσων των ημεδαπών νόμων όσο και του Συντάγματος.

Yiannos C. Ioannou: Το ευρωπαϊκό κεκτημένο είναι *και* ομοσπονδιακό. Μάθετε λίγη ανάγνωση πριν να συνθηματολογείτε ασύστολα.

 

Marios Pirtas: yanos allo i omospodia kai allo i ddo pou ipirxe mono stin tsekoslobakia 3eris eki pou stilame na doume pos litourgi

 

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΟΔΥΣΣΕΩΣ: Αφήστε αυτά τα προκατασκευασμένα επιχειρήματα που δεν αντέχουν στη βάσανο της πολιτικής και της αλήθειας.

Άννα Σεργίου: Πριν επικαλεστήκατε δεκάδες ομοσπονδίες κ. Οδυσσέως… Τώρα δυσκολεύεστε να αναφέρετε μια ίδι ή έστω παρόμοια με την προτεινόμενη για την Κύπρο… Γιατί άραγε; Η λύση είναι απλή και σας την ανέφερα αξνά αλλά εσείς μείνατε προσκολλημένος σε κάτι που σκέφτηκαν κάποιοι (χωρίς να ρωτηεθί ο λαός, την μια και μοναδική φορά που ρωτήθηκε άστραψε ένα βιζυνόπατσο της τάξης του 76% στην διζωνική και στους υποστηρικτές της…) πριν σαράντα χρόνια!!! (Τότε που βλέπαμε ασπρόμαυρη τηλεόραση!!!!) Πλήρης κατοχύρωση όλων των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, ελευθερία διακίνσης, εγκατάστασης και δραστηριοποίησης σε όλη την Κύπρο, οι περιουσίες να επιστραφούν στους νόμιμους ιδιοκτήτες, έξω οι έποικοι, έξω ο στρατός κατοχής, όχι σε αναχρονιστικές εγγυήσεις, δημοκρατικο πολίτευμα με μια λέξη (που προκαλεί πανικό τους υποστηρικτές της διζωνικής) ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ!!

Yiannos C. Ioannou: Ελευθερία και ενωμένη Κύπρος μόνο με ΔΔΟ. Ειναι ο μόνος ελάχιστος κοινός παρονομαστής. Μα νομίζετε ζείτε μόνη σας; Λίγος σεβασμός δεν έβλαψε ποτέ!

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΟΔΥΣΣΕΩΣ: Άννα Σεργίου Κυρία Σεργίου απάντησα. Δεν μπορώ να απαντώ συνέχεια τα ίδια πράγματα επειδή εσείς δεν θέλετε να καταλάβετε. Δικαίωμά σας να κλείνετε τα αυτιά σας και τα μάτια σας και να λέτε «λαλαλαλαλλαλαλλαλλαλαλα» κάθε φορά που σας απαντούμε. Δικαίωμά μας κι εμάς κάποια στιγμή να πούμε φτάνει. Δεν θα μας τρολλάρετε αδιάκοπα εσείς. Επαναλαμβάνω απάντησα στο ερώτημά σας.

Ρεζουμέ: δεν μπορούμε να ονομάσουμε άλλη χώρα με ΔΔΟ, αλλά μπορούμε να ονομάσουμε δεκάδες χώρες στον κόσμο που έχουν ομοσπονδιακά χαρακτηριστικά, ως ελάχιστο κοινό παρανομαστή για να κρατηθούν μαζί.

 

Και αφού πιάσαμε το Λάζαρο στην αρχή, να δούμε και λίγο την παντελή του αδυναμία να κάνει μια σωστή γεωπολιτική ανάλυση:

«Η «λύση» εναντίον

Ισραήλ & Αιγύπτου

 

Π Ο Ι Α ΕΙΝΑΙ, άραγε, τα στοιχεία της λύσης» του Κυπριακού,

μέσα από τα οποία η Τουρκία σχεδιάζει κι ευελπιστεί ότι, με αυτά,

θα ακυρώσει και θα εξουδετερώσει τις εκλαμβανόμενες από την ίδια

ως εχθρικές, δύο ήδη αναπτυσσόμενες, Τριμερείς Συνεργασίες

(α) Ισραήλ – Ελλάδος – Κύπρου και

(β) Αιγύπτου – Ελλάδος – Κύπρου;

 

Αμφότερες οι Τριμερείς, ανεξαρτήτως των επίσημων δηλώσεων

των μετεχουσών χωρών ότι απευθύνονται για ευρύτερη ειρηνική

συνεργασία σε όλες τις άλλες χώρες της περιοχής,

εκ των πραγμάτων, εκμηδενίζουν, τους ζωτικής γεωστρατηγικής

σημασίας, για την ίδια την Άγκυρα, νεο-οθωμανικούς σχεδιασμούς της,

να καταστεί η ίδια ο ΗΓΕΜΟΝΑΣ της ανατολικής Μεσογείου;

 

Π Ρ Ω Τ Ι Σ Τ Ω Σ είναι:

Να επιτύχει να υποτάξει και να θέσει υπό τον έλεγχό της,

εκείνο που η ίδια θεωρεί ως τον «πιο αδύναμο κρίκο».

Να επιτύχει, μέσα από τη «λύση»,

τη διάλυση τού εις χείρας των Ελλήνων Κυπρίων κράτους

της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Να καταστήσει αυτήν την ΚΔ «Εκλιπούσα».

Και στη θέση της να εγκαταστήσει «μίαν και μόνη διεθνή προσωπικότητα,

μίαν και μόνη κυριαρχία» ισοτίμως συγκυριαρχούμενη από την ίδια την Τουρκία,

μέσω των εν Κύπρω Τουρκοκυπρίων,

συγκροτημένων σήμερα σε Ψευδοκράτος

και, με τη «λύση», συγκροτημένων σε ισότιμη, συνιδιοκτήτρια

ολόκληρης της Κύπρου, τ/κ Συνιστώσα Πολιτεία…

 

Ω Σ ΗΔΗ κεκτημένο της, ως βάση της εξόρμησής της, προς

επίτευξη αυτού του στόχου, η Τουρκία επαίρεται ότι έχει

το ΚΕΙΜΕΝΟ της Κοινής Διακήρυξης Αναστασιάδη – Έρογλου

της 11ης Φεβρουαρίου 2014.

Το οποίο κι η ίδια παρουσίασε ως τρόπαιο,

στα απευθυνόμενα προς την Ευρωπαϊκή Ένωση έγγραφά της,

με πιο σημαντικό το 105σέλιδο της 23ης Ιουνίου 2014.

 

Διότι, ακριβώς, το ΚΕΙΜΕΝΟ της 11.2.2014 προσφέρει στην Τουρκία,

μέσω των Τ/κ, την πλήρη συγκυριαρχία εφ’ ολοκλήρου της Κύπρου.

Και στη θέση της νυν ΚΔ εγκαθιστά τον ελεγχόμενο από την ίδια

Διζωνικό Συνεταιρισμό των Δύο Ίσου Καθεστώτος και ισότιμης

συγκυριαρχίας Συνιστώντων Κρατών («πολιτειών»).

 

Α Υ Τ Η Ν την προοπτική επιτυχίας των τουρκικών σχεδιασμών

είχε στο μυαλό του ο ΠτΔ κ. Αναστασιάδης όταν έλεγε 3 Αυγ. 2014

στο «Βήμα» των Αθηνών ότι, η Άγκυρα, μέσω των Τ/κ,

στο κράτος «Δύο Ταχυτήτων», το οποίο θ’ αντικαταστήσει την ΚΔ εντός ΕΕ,

θα έχει την ευχέρεια να εκβιάζει ακόμα και τις αποφάσεις

του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου.

 

Πολύ περισσότερο, αυτό το κράτος της «λύσης»,

αντικαθιστώντας την ΚΔ στις δύο Τριμερείς,

θα επιβάλει την Τουρκία ως τον έχοντα, πλέον,

το Γενικό Πρόσταγμα, στις σχέσεις με τον Ισραήλ και την Αίγυπτο:

Στην «ευρείας κλίμακας στρατηγική σπουδαιότητα» της περιοχής

της Αν. Μεσογείου, που εξηγούσε από το 2001

στο νεο-οθωμανικό «Στρατηγικό Βάθος» του (σελ.280)

ο Αχμέτ Νταβούτογλου…

ΛΑΖΑΡΟΣ Α. ΜΑΥΡΟΣ»

Απίστευτο, ε; Δύσκολα μπορεί να φανταστεί κάποιος γεωπολιτική ανάλυση που να μην έχει την παραμικρή σχέση ούτε με τη γεωγραφία ούτε φυσικά με την πολιτική. Δεν δύνασαι να αντιληφθείς αγαπητέ Λάζαρε πως οι συνεργασίες στις οποίες αναφέρεσαι γίνονται πολύ πιο ισχυρές και θεμιτές από *όλους* τους εμπλεκόμενους αν περιλαμβάνουν *και* την Τουρκία; Ζητώ πολλά, ε;

Λάζαρος Μαύρος: Να ερωτήσεις την Τουρκία αγαπητέ Γιάννο. Εκείνη έχει την ΕΑΥΤΗΣ αρμοδιότητα. Κι εμείς τη διαβάζουμε στα ΚΕΙΜΕΝΑ της και στη διαχρονική πολιτική της. Τίποτ’ ἀλλο….

Yiannos C. Ioannou:  Αλλο να διαβάζεις, άλλο να μαθαίνεις…

Λάζαρος Μαύρος:  Και μια μικρή απορία αγαπητέ Γιάννο. Από το 2010, εκδόθηκε στα ΕΛΛΗΝΙΚΑ το βιβλίο του Νταβούτογλου «Στρατηγικό Βάθος», εκδόσεις Ποιότητα. Πέντε χρόνια γιατί ΔΕΝ ΕΙΔΑ ΜΙΑ έστω αναφορά ΔΙΚΗ ΣΟΥ που να δείχνει ότι το διάβασες;

Λάζαρος Μαύρος:  Γιατί ΔΕΝ διάβασες Νιχάτ Ερίμ; Γιατί δεν διάβασες Ισμαήλ Τάνσου; Γιατί ΔΕΝ διάβασες Γιαμάκ Κεμάλ; Γιατί ΔΕΝ διάβασες ΕΣΥ ΠΟΥ ΞΕΡΕΙΣ ΝΑ ΜΑΘΑΙΝΕΙΣ

Yiannos C. Ioannou:  Που ξέρεις ότι δεν;;; Επειδή όμως δεν είμαι φανατικός, δεν θεωρώ πως η απόλυτη αλήθεια μπορεί να κλειστεί σε ένα βιβλίο, ούτε καν μέσα στην Αγία Γραφή και οπωσδήποτε όχι στο Κεφάλαιο. Ποιος είναι ο Αχμέτ Νταβούτογλου για να μπορεί να καθορίσει την τύχη μου; Μόνο κάτι ηττημένα μυαλά μπορεί να πέσουν στην παγίδα.

—————–

Λοιπόν, να βάλουμε αυτά τα «επιχειρήματα» των λυσοφοβικών στο ράφι, μέχρι να δούμε τι άλλο θα βρουν αυτή τη φορά.

Αρέσει σε %d bloggers: