Skip to content

Η δική μου ανάγνωση της «Προσμονής και της Απόγνωσης» του Γιώργου Παυλίδη.

Απριλίου 3, 2014

Λίγες μέρες μετά που πήρα στα χέρια μου το βιβλίο του Γιώργου Παυλίδη «Της προσμονής και της απόγνωσης», έπρεπε να βοηθήσω το γιο μου σε μια σχολική εργασία.  Έπρεπε να γράψουμε κάτι για ένα μύθο του νερού.

Η μνήμη ήταν πολύ φρέσκια για να μου δώσει οποιαδήποτε άλλη επιλογή από το να χρησιμοποιήσω στοιχεία από το βιβλίο. Φυσικά, ενώ ο Γιώργος ζούσε στον Λάρνακα – το χωριό καταγωγής του παπά μου – , εγώ ήμουν από την αρχή βούτυρος  Λευκωσιάτης, και όχι μόνο δεν συμπαθούσα το χωριό όταν ήμουν μωρό αφού πάντα μύριζε άσχημα, δεν ήξερα καν την ιστορία και τους μύθους του. Έτσι έστειλα μήνυμα στο Γιώργο αναζητώντας επιβεβαίωση, και πιο κάτω ακολουθεί ο σχετικός διάλογος:

  • Καλησπέρα Γιώργο.  Οι 3 κόρες και η πυραμίδα αφορούν το Τρουλλίν;

  • Ακριβώς! Και το παράξενο Γιάννο είναι ότι την ίδια ιστορία, με ασήμαντες παραλλαγές, την άκουσα πριν την εισβολή από τη μακαρίτισσα τη γιαγιά μου…

  • Ωραία! Θα αξιοποιηθεί αφού ο γιος μου πρέπει να γράψει έκθεση για ένα «μύθο του νερού».

  • Θέλω πνευματικά δικαιώματα!

  • Θα τα αποδώσω :) !

Ο Κωστής για τον Λάρνακα.

Ο Κωστής για τον Λάρνακα.

(Στοιχεία για την πιο πάνω ιστορία που αφορά τον πυραμιδωτό λόφο που βρίσκει κάποιος ανεβαίνοντας στον Λάρνακα της Λαπήθου από τον Κοντεμένο, όπως την έγραψε και την ορθογράφησε ο Κωστής μου, βρήκα στον  «Φιλόσοφο Οζνέρ» στο βιβλίο του Γιώργου.)

Εδώ είμαστε λοιπόν, να κάνουμε ξανά ανάγνωση του βιβλίου, και να αποδώσουμε “δικαιώματα”!

Να δούμε πρώτα κάποια τεχνικά δεδομένα. Το βιβλίο εκδόθηκε για πρώτη φορά το 2013, από τις εκδόσεις «Αρμίδα», ένας οίκος που από  όσο γνωρίζω κάνει εξαιρετική δουλειά στην προβολή έργων νέων συγγραφέων.

Αποτελείται από 20 περίπου μικρές αυτόνομες ιστορίες που απλώνονται σε 138 σελίδες. Δεν ξεκινά όμως με ιστορία του Γιώργου. Ξεκινά με μια ιστορία του Τάκη Χατζηγεωργίου που αφορά τη δική του γέννηση, τα μακρινά χωριά της Πάφου, το Κυπριακό πρόβλημα, τα ορατά μα εξ ίσου μακρινά χωριά της Κερύνειας.

 

Ο τίτλος είναι εξόχως ενδεικτικός για το περιεχόμενο. Παίζει με την αντίθεση του θετικισμού που εκφράζεται με το αίσθημα της  «Προσμονής» και του αρνητισμού και της απελπισίας που εκφράζονται με την  «Απόγνωση».  Εκ των υστέρων, εύχεσαι να έγραφε παραμύθια ο Γιώργος και όχι να μετέφερε ιστορίες. Γιατί το παίξιμο με τα θετικά και τα αρνητικά της ύπαρξης μας, τα όμορφα και τα άσχημα μας, δεν είναι μόνο το ώριμο περιεχόμενο ενός βιβλίου, είναι η ζωή η πραγματικότητα και ο αγώνας  των περισσοτέρων από εμάς.

Θετική είναι η ελπίδα πως μεγαλώνοντας, και παλεύοντας για κάποια πράγματα, αυτά θα γίνουν καλύτερα, θετική είναι η φιλοδοξία πως τις ντε φάκτο κακές καταστάσεις που βιώνουμε, μπορούμε να τις αλλάξουμε. Θετική είναι η ευχή να μπορούν «να περνούν και  οι άνθρωποι πάνω από τις γραμμές όπως περνούν τα χτηνά, τα νερά ο αέρας και τα πουλιά.»

 

Ο Γιώργος Παυλίδης – όπως και εγώ, όπως και η πλειοψηφία των ανθρώπων που ζουν σήμερα στην Κύπρο ανήκει στο Κυπριακό πρόβλημα. Δεν ανήκουμε στη γενιά του Κυπριακού προβλήματος – ανήκουμε στο ίδιο το Κυπριακό πρόβλημα. Γι’ αυτό το λόγο προφανώς, η πρώτη ιστορία που παρουσιάζει ο Γιώργος στο βιβλίο έχει να κάνει με μια από τις πιο δύσκολες μέρες στην ιστορία του Κυπριακού προβλήματος: την μοιραία εκείνη 20η Ιουλίου του 1974.

Η ιστορία αυτή, του «Μπίλη» εξυπηρετεί πολλούς άλλους σκοπούς:  την περιγραφή μιας άλλης ζωής, εκείνης των μυθικών παιδικών χρόνων, της εποχής της αθωότητας και της πολυτέλειας της αποστασιοποίησης.  Μας περιγράφει κάποιους χαρακτήρες που κοσμούσαν εκείνη τη ζωή. Μας λέει για την παπαδιά η οποία προφανώς καταπιεζόταν από τις αυστηρές θρησκόπληκτες απόψεις του παπά για το σεξ, και έκανε μάτι στον …τράγο, μια παρατήρηση η οποία από μόνη της δίνει στο βιβλίο και την ιδιότητα της ιστορικής μαρτυρίας για θρησκευτικά, ιστορικοσεξουαλικά ζητήματα.

Όλα αυτά που έγιναν θρύψαλα όταν έπεσε η πρώτη πόμπα. Είναι ίσως ενδιαφέρον το γεγονός πως στα περισσότερα χωριά της Κύπρου, η 15η Ιουλίου του 1974 δεν σήμαινε και πολλά πράγματα, σε αντίθεση με την 20η του μήνα όταν τα αεροπλάνα του εισβολέα δεν σου έδιναν το δικαίωμα να τα αγνοήσεις.

 

Στη συνέχεια, το βιβλίο περιοδεύει στα φοιτητικά χρόνια του Γιώργου και στη γνωριμία του με τον τουρκοκύπριο συμπατριώτη μας Ζεκκί.  Ο Ζεκκί λοιπόν ήταν ο πρώτος Κυπραίος που συνάντησε στη Μόσχα ο Γιώργος, και ήταν επίσης ο Παφίτης Τουρκοκύπριος που έμενε στο σπίτι του στο Λάρνακα της Λαπήθου.

Εδώ ταιριάζει μια προσωπική αναφορά: στο δεύτερο μισό της δεκαετίας του 80 όταν είχα τελειώσει τις δικές μου σπουδές, είχα οργώσει την τότε διαθέσιμη Κύπρο, και αγάπησα πιο πολύ την περιοχή του Ακάμα και της ορεινής Πάφου. Αξιοποιώντας ένα πρόγραμμα του προέδρου Γιώργου Βασιλείου απέκτησα το δικαίωμα να συντηρήσω και να μείνω σε ένα σπίτι στο τουρκοκυπριακό χωριό Τέρα. Ένα χωριό του οποίου όπως έμαθα αργότερα, οι κάτοικοι μετέβησαν ένα χρόνο μετά τα τραγικά γεγονότα του Ιουλίου του 1974 στον …Λάρνακα της Λαπήθου! Στο βιβλίο υπάρχει  αμφίδρομη αναφορά σε Πάφο και Κερύνεια, σε Τέρα και Λάρνακα της Λαπήθου η οποία οφείλω να παραδεχτώ πως με άγγιξε πολύ προσωπικά.

Οι λοιπές ιστορίες του πρώτου μέρους του βιβλίου αφορούν την περίοδο της ηδονικής επα – ανακάλυψης του βορρά , του Λάρνακα της Λαπήθου, της μυρωθκιάς του Πενταδάκτυλου των αγνώστων μας από εκεί συμπατριωτών. Όλων αυτών των εκπληκτικών εξελίξεων που ακολούθησαν εκείνη την άλλη φοβερή ημερομηνία, την 23η Απριλίου 2003.  Μια κατάσταση ηδονής που καταλάβαιναν αρκετοί, πολύ περισσότεροι από εκείνους που είχαν δει μόνο μια «λειτουργική» βελτίωση για της προσωπικές ανάγκες και βίτσια τους. Θεωρώ πως ανήκω στην πρώτη ομάδα, και πιστεύω πως είμαστε ακόμη  περισσότεροι και από εκείνους τους μίζερους που μπορούν να δουν μόνο τη δεύτερη, τη μειοψηφική ομάδα.

Μετά έρχεται στο σκοτάδι.

Δεν είναι μόνο οι ιστορίες ανθρώπων   που πόνεσαν, που βασανίστηκαν, που αδικήθηκαν μετά το 1974, και κυρίως με την *πάροδο* του χρόνου μετά το 1974. Είναι μαζί και η ανατροφοδοτούμενη απελπισία του μεγαλώματος, η σύγκριση με την πραγματικότητα που συνθλίβει τα όνειρα, τα μικρά φευγαλέα ζητηματάκια της καθημερινότητας.

Είναι ο εφιάλτης, όπως τον κατάλαβα στην πολύ ενοχλητική ιστορία «Παραισθήσεις».

Είναι η σκέψη πως όλα εκείνα τα ιδανικά στα οποία πίστεψες ίσως να μην ήταν τελικά  τόσο «ιδανικά» όσο νόμισες. Είναι η στιγμή που φαίνεται εξόχως πιθανό πως πίσω από τον ψηλό τοίχο τα πράγματα είναι αλλιώς.

Είναι ακόμα η αμφιβολία που υφέρπει και το το ροκάνισμα του ορθολογισμού που τρομοκρατεί!

Είναι όμως και τα ταξίδια που περιγράφει ο Γιώργος, η ανάγκη να πάεις μακριά, να ξεφύγεις, να νοιώσεις πράγματα *πραγματικά* σε τόπους με βαριά ιστορία.

Είναι τέλος και η απόλυτη κακία του καρκίνου  το αδιανόητο της ευθανασίας, η επαφή με την τραγωδία ζητήματα πολύ μαύρα που πραγματικά βαραίνουν τις τελευταίες σελίδες του βιβλίου του Γιώργου. Ο «Στρατής» μπορεί να είναι πολύ ειδική ιστορία, πολύ προσωπική για να είναι αληθινή είναι όμως η συντομογραφία της ζωής μας. Το σενάριο με το οποίο μεγαλώνουμε οι περισσότεροι από μας, λιγότερο ή περισσότερο.

Το βιβλίο τελειώνει με την “Απόγνωση” τελειώνει με μαύρο. Πολύ μαύρο Δυστυχώς.

 

 

«Της προσμονής και της απόγνωσης», του Γιώργου Παυλίδη, του Πενταδάχτυλου και του Λάρνακα της Λαπήθου.

Μαρτίου 30, 2014

Θα γίνει στο σωματείο, το ένα από τα δυο σωματεία του χωριού.

Θα κάνω εγώ  μια αναφορά για το συγκλονιστικό αυτό βιβλίο του χωρκανού Γιώργου Παυλίδη – όχι, αυτή δεν ειναι υπερβολή, είναι θεμιτός, λιτός χαρακτηρισμός.  Τυπικά, ονομάζεται νομίζω, «παρουσίαση βιβλίου.»

Εγώ δεν είχα ζήσει ποτέ στο χωριό.

Όταν το είδα ξανά μετά το άνοιγμα των κανζτελιών, πριν από 11 χρόνια, η δήλωση ήταν ακαριαία: εδώ ανήκω.

Κάτι ανάλογο νοιώθω και για την απέραντη ομορφιά της οροσειράς του Πενταδαχτύλου, μια ποικίλη ομορφιά, μια σαφως πιο μυστηριώδης ομορφιά από εκείνη του Τροόδους, μια ομορφιά που σε καλεί για περιπέτεια.

Αυτά, μας ενώνουν με τον Γιώργο Παυλίδη, μαζί με τις κοινές μας επιθυμίες και όνειρα για το αυριο του τόπου μας, γι’ αυτό, με πολύ μεγάλη χαρά και πολύ περισσότερη τιμή θα μοιραστώ τις εμπειρίες μου για το βιβλίο του  μαζί με όσους Λαρνατζιώτες και όσους άλλους βρεθούν την Τετάρτη  2 Απριλίου στο οίκημα του σωματείου «Λάρνακας Λαπήθου.

 

Της προσμονής και της απόγνωσης.

Της προσμονής και της απόγνωσης.

Δυο άρθρα για το γκάζι, τη Ρωσία την Ουκρανία και τη νέα ισορροπία ενέργειας.

Μαρτίου 27, 2014

Φιλοξενώ και σήμερα άρθρα άλλων συγγραφέων.

Αυτή τη φορά επώνυμων, το πρώτο στα ελληνικά από τον  Ανδρέα Παράσχο της Καθημερινής.  Αφορά *και* το ζήτημα του πως πρέπει να τοποθετηθεί η Κύπρος στο ζήτημα της Ουκρανίας, αλλά  *και* το ευρύτερο ζήτημα της σχέσης Αμερικής – Ρωσίας, η οποία με τη «σκληρή» πολιτική Πούτιν, καταφέρνει να δημιουργήσει ξανά την εικόνα της άλλης υπερδύναμης.

Το άλλο ειναι στην αγγλική, από το περιοδικό Forbes, του Richard Miniter το οποίο αναφέρεται στην επίσκεψη του Οζντίλ Ναμί στην Αμερική, και την πίστη του συγγραφέα πως το γκάζι της περιοχής μας ειναι η εναλλακτική επιλογή που επιθυμεί να έχει *και* η Ευρώπη *και* η Αμερική με δεδομένη την αδυναμία μακροπρόθεσμης εξάρτησης και εμπιστοσύνης στη Ρωσία και το γκάζι της. 

 

Με την Ανατολή ή με τη Δύση

Του Ανδρέα Παράσχου

Αυτά που σήμερα διαδραματίζονται, από την Ουκρανία μέχρι και τη Μέση Ανατολή, τα είχαμε περιγράψει σε δύο διαδοχικά άρθρα από τον Φεβρουάριο του 2012. Η κρίση στην Ουκρανία οδηγεί με ακρίβεια στην επαλήθευση της εκτίμησης ότι το σκληρότερο παιχνίδι θα παιχθεί στην περιοχή μας, λόγω ενεργειακών πηγών και επειδή οι ΗΠΑ έχουν να καλύψουν μία τεράστια τρύπα 7 τρισ. στο έλλειμμά τους. Η ουκρανική κρίση δίνει έρεισμα για συνοπτική ανάλυση των τελευταίων 25 ετών. Συμπέρασμα πρώτο: η απόλυτη κυριαρχία των «πλανηταρχών» των ΗΠΑ, μετά την πτώση της ΕΣΣΔ, εξαϋλώθηκε υπό το βάρος κατά συρροή λαθών που δημιούργησαν χαίνουσες πληγές σε καίρια σημεία του πλανήτη. Η Ουάσιγκτον «αναμετρήθηκε» με τη διεθνή τρομοκρατία αλλά και την υπέθαλψε, για να επιβάλει διεθνώς ένα ιδιότυπο καθεστώς, νόμων και περιορισμών που ίσχυαν για όλους πλην των ΗΠΑ. Πολιτική που έγινε μπούμερανγκ κι επέστρεψε επί των έξυπνων κεφαλών του establishment: Η «αραβική άνοιξη» άνοιξε πύλες κολάσεως σε Αίγυπτο, Λιβύη, Συρία, Υεμένη κ.α., ενώ η «διάσωση» του «πυρηνικού» Ιράκ από τον Σ. Χουσεΐν, είχε αντίτιμο δεκάδες χιλιάδες ζωές, δισεκατομμύρια δολάρια κι ένα ατέρμονα εμφύλιο. Στη Συρία έχασαν το παιχνίδι από μία κίνηση (συμφωνία για τα χημικά) του Πούτιν, ενώ και στο Ιράν, ο ίδιος παίκτης, αφαίρεσε από τον «πυρηνικό «κίνδυνο» τη βαλβίδα. Συμπέρασμα δεύτερο: μέσα από τα αμερικάνικα λάθη, αναδύθηκε ο Πούτιν ως μέγας παίκτης στη διεθνή σκακιέρα. Ο Πούτιν, ανέλαβε (1.1.2000) τα ηνία μιας χώρας διαλυμένης από τη δεκάχρονη ασύδοτη διακυβέρνηση Γιέλτσιν κι ενός μαφιόζικου περίγυρου ολιγαρχών. Τέκνο της διαβόητης Γκα Κε Μπε ήξερε καλά ότι μόνο ο δρόμος της αδυσώπητης πειθαρχίας θα επανέφερε τη Ρωσία σε δεσπόζουσα θέση. Στα 14 χρόνια που μεσολάβησαν έβαλε τάξη στην αχανή χώρα και αξιοποιώντας τις τεράστιες πλουτοπαραγωγικές πηγές της κι έκανε τη μισή Ευρώπη και τη μισή Ασία εξαρτημένες από τους ρωσικούς υδρογονάνθρακες, για να πούμε το ελάχιστο. Έπαιξε τη Δύση με τα δικά της μιντιακά όπλα, πλασάροντας την εικόνα του ήρωα, του θηρευτή και του σκληρού πράκτορα, που δεν διστάζει να εξουδετερώνει αντιπάλους ακόμα κι εξ αποστάσεως, με πολώνιο 210. Είναι όμως όντως κι ο ψυχρόαιμος ηγέτης που σε Μπεσλάν και Μόσχα κι εξολόθρευσε Τσετσένους αυτονομιστές χωρίς να λογαριάσει παράπλευρες απώλειες. Είναι ο τσάρος που «εξήγησε» στους Αμερικανούς ότι η Γεωργία δεν μπορεί να γίνει μέλος του ΝΑΤΟ, όταν σε 48 ώρες μπήκε και βγήκε στη γειτονική χώρα προσαρτώντας Οσσετία και Αμπχαζία. Ωστόσο, η Ουάσιγκτον αγνοώντας το δις εξαμαρτείν ξαναδοκίμασε στην Ουκρανία και η Κριμαία είναι μόνο η αρχή…

Η Κύπρος θα πρέπει να παραταχθεί με τη Ρωσία από την οποία ευεργετήθηκε πολλαπλώς μέχρι τώρα; Για πολλούς λόγους θα ήταν λάθος αλλά κυρίως επειδή στην ενεργειακή αντιπαράθεση τα κυπριακά συμφέροντα είναι ακριβώς απέναντι των ρωσικών. Η ευρωπαϊκή Κύπρος αντιλαμβανόμενη πλέον ότι η Ε.Ε. χρειάζεται επειγόντως εναλλακτικό σχέδιο απεγκλωβισμού, από το ρωσικό ενεργειακό κεφαλοκλείδωμα πρέπει να είναι με την Κύπρο. Πρέπει να βρεθεί στον πυρήνα του καίριας γεωπολιτικής σημασίας εναλλακτικού σχεδίου, αφού στα κοιτάσματα της ανατολικής Μεσογείου, είναι πλέον στραμμένα τα βλέμματα όλων. Τα υπόλοιπα για την πολιτική ηγεσία θα πρέπει να είναι ευκόλως εννοούμενα…

Πηγή.

 

Obama’s Secret Weapon Against Putin?

Behind the scenes, the White House seems to be developing a unique pro-energy strategy to counter Russian adventurism in Crimea.

Hours after he left a National Security Council meeting on Tuesday, the foreign minister of Northern Cyprus, Ozdil Nami, sat down with me. “There is a [new] sense of optimism” regarding Cyprus, he said. (Northern Cyprus is the predominantly Turkish-speaking part of the island of Cyprus, which lies between Turkey and Greece is the Eastern Mediterranean.)
Perversely, Putin and energy are the reasons for the foreign minister’s optimism. Russian premier Vladimir Putin has raised natural-gas prices on the Ukraine and implicitly threatened to do the same to America’s European allies, mainly France and Germany. Western Europe depends on Russian natural gas to supply more than one-third of its power and heat.

As a result, Europe is skittish about confronting Putin. Higher energy prices would anger voters and slow its economy.

Making NATO nations less dependent on Russia–the nation alliance exists to defend against–has become a new priority for the Obama Administration. Yet, the Administration wants to move paper, not ships or tanks.

That’s where Cyprus comes in. The eastern Mediterranean island has discovered vast new fields of natural gas off its shores. Israel made a similarly large offshore find in its waters near Cyprus. Given its proximity, the Israelis plan to locate much of their hydrocarbon recovery infrastructure in Cyprus. With its own finds and Israel’s, Cyprus is poised to become a major energy producer.

So weaning Western Europe (and Ukraine) off Russian gas means bringing Cyprus’ energy on line as soon as possible. And that means reuniting the Turkish and Greek parts of that divided island–a process that has been underway since 2004 and has accelerated since 2009–is now a much higher priority for Washington and Brussels.

The Northern Cyprus foreign minister, who played a key role in 2008-2010 reunification talks, told me that he favors a $1 billion pipeline project to deliver natural gas to Turkey and onward to Europe. Bringing Cyprus’ natural gas fields on stream “would be a welcome development,” he said, that would lower the island’s sky-high electricity costs, create well-paying jobs, and spur foreign direct investment. A water pipeline linking Turkey and Northern Cyprus traces a route similar to the planned gas pipeline. That water pipeline begins delivering fresh water to the island later this year.

When asked about foreign policy implications, he stressed that energy and economic inter-dependence would promote peace between Israel and Turkey, Greece and Turkey and the European Union and Turkey. What about Russia?
Wouldn’t Cyprus natural gas undercut Russia’s pricing power and make Europe more energy independent? Northern Cyprus Foreign minister Nami didn’t want to talk about those geopolitics, though he conceded that the Crimean crisis “may have increased interest” among diplomats in Washington and Brussels.

The Russian invasion, he said, caused “great concern and disbelief…There was no bloodshed [in Crimea] and no U.N. resolutions” authorizing Russian auction. It was a bolt from the blue.

He dismissed any parallels between Cyprus and Crimea. There were United Nations’ resolutions calling for peace keepers for almost a decade before the Turkish army invaded Cyprus in 1974. Greek and Turkish speaking Cypriots were actually killing each, burning public buildings and houses of worship. Then, in what the foreign minister called a “coup d’etat” brought in a new government that threatened to disenfranchise Turkish speakers and forcibly transfer the sovereignty of the nation island to Greece. Only then, he pointed out, did the Turkish army arrive.

In Crimea, he added, there were none of these things. Ukrainians of all tongues and faiths (the Crimean Tatars are overwhelmingly Muslim) were peacefully coexisting until the Russian troops left their bases less than a month ago.

Though he didn’t touch on the subject, some intelligence analysts are now concerned that Crimea could become another Kosovo–with Russians covertly encouraging attacks on Ukrainian speakers and Tartars living who have lived for centuries on that Russian-dominated peninsula. Such attacks could touch off a wave of reprisals and counter-strikes. That might give Russia an excuse to devour the rest of neighboring Ukraine.

Meanwhile, back in Cyprus, political and religious tranquility is more strongly felt than any time since the 1950s. Greek Orthodox, Maronite Christian and Muslim leaders recently issued a joint statement supporting unification, peace and mutual respect. Churches are re-opening in the Muslim-majority Northern Cyprus and mosques once again host prayer services in Greek Orthodox-majority southern part of the island.

We are seeking “problem-free exploration of hydrocarbons,” the minister said. He hopes for unified Cyprus that is prosperous and peaceful–and his dream may come more quickly due to Russia’s aggression in Crimea. There is every sign that Cyprus is on track to become a united, fully integrated member of the European Union. Its currency will be the euro and its hydrocarbons will make Europe less dependent on Russia.

And Cyprus’ rise help punish Putin aggression? The Northern Cyprus minister is too professional to take the bait–but the Obama Administration seems to have stumbled on a winning strategy.

 

Πηγή.

 

 

 

Το παγκόσμιο καταπίστευμα και ένα σ(ω)ρρό ανοησίες

Μαρτίου 26, 2014

Ένα από τα θέματα με τα οποία ασχολήθηκε πολλές φορές το παρόν ιστολόγιο, αφορά την μοναδική περίπτωση Σώρρα και όλων των  σχετικών. Θα συνεχίσω να παρακολουθώ το θέμα, τουλάχιστον μέχρι και τον Αύγουστο του 2014, οπότε λήγουν τα φοβερά ομόλογα που κατέχει ο Σώρρας και τα οποία του δόθηκαν γιατί πούλησε τεχνολογία των Αρχαίων Ελλήνων στη ΝΑΣΑ, αλλά ο Ομπάμα δεν κρατούσε …cash να του δώσει…

Φυσικά, η αποζημίωση για την …αρχαία τεχνολογία ειναι μόνο μια από τις πιθανές πηγές των εκατομμυρίων του Σώρρα. Άλλη πιθανή …πηγή ειναι η ιστορία με την Τράπεζα της Ανατολής, είναι επίσης τα ομόλογα του φοβερού Αμερικάνου δικηγόρου Stephen Louis Wozny, και τώρα τελευταία η περίπτωση του «Παγκοσμίου Καταπιστεύματος». 

Γι’ αυτό το τελευταίο θέμα φιλοξενώ σήμερα κειμενο αναγνώστη/στριας που δεν επιθυμεί να δημοσιευτεί το όνομα του/της.  Θέλω να τονίσω πως υπάρχει ένα χαρακτηριστικό που ενώνει πολλούς αρθρογράφους και ερευνητές που ασχολούνται με το θέμα από την πλευρά του ορθολογισμού: η έρευνα και η τεκμηρίωση και ακόμη η απόδειξη πως οι πληροφορίες που παρουσιάζει η άλλη πλευρά ειναι παντελώς ανυπόστατες. Και το πιο κάτω κείμενο, κάνει ακριβώς αυτό.  

(Φυσικά τα πράγματα γίνονται ολοένα και πιο δύσκολα: στις σελίδες που στηρίζουν το Σώρρα άρχισαν να κάνουν την εμφάνιση τους και πιο προχωρημένα ζητήματα, όπως αυτά των ….εξωγήινων, και της …βιολογικής αθανασίας. Η έρευνα θα ειναι δύσκολη!) 

Λοιπόν, πριν διαβάσετε το άρθρο, δείτε και ένα σχετικό βίντεο – μπόνους! Εδώ θα δείτε πως και ποιος εμπλέκεται στην ιστορία του «Καταπιστεύματος» από την πλευρά της Κύπρου:

 

 

Ο τύπος που το παρουσιάζει έχει το ίδιο όνομα με έμενα. Η σχέση, πιστεύω τερματίζεται εκεί! 

Το τελευταίο καιρό ο Σώρρας και η παρέα του έχουν σταματήσει να σπρώχνουν με το ίδιο πάθος το θέμα των ομολόγων των 600 δις και έχουν επιδοθεί σε ένα νέο παιχνίδι, αυτό της ιστορίας περί κάποιου  παγκόσμιου καταπιστεύματος στο οποίο ο ελληνικός λαός έχει δικαιώματα που ξεπερνούν τα 300 τρισεκατομμύρια[5].

 

Η βάση της θεωρίας τους λέει ότι την 20-1-1930 η Ελλάδα και ειδικά ο Βασιλιάς της Ελλάδος Γεώργιος (σε κάποια από τα άρθρα τους ο Β [5] και σε άλλα ο Α [6]) συμμετείχε στην ίδρυση της Τράπεζας Διεθνών Διακανονισμών (ΒIS) κατά την οποία η Ελλάδα συνέβαλε με 2 εκατομμύρια δολάρια. Στη συνέχεια το 1944 στο Bretton Woods όπου και ιδρύθηκε η Παγκόσμια Τράπεζα και το ΔΝΤ, αποφασίστηκε ότι όλες οι συναλλαγές μεταξύ των χωρών θα έχουν μονοπωλιακό χαρακτήρα και ως συνέπεια κάθε συναλλαγή έχει ένα περιθώριο κέρδους για τις χώρες με σκοπό τη χρηματοδότηση ενός παγκόσμιου καταπιστεύματος  μέσα στο οποίο κάθε κράτος μέλος έχει ποσοστό το οποίο προήλθε από την αρχική συμμετοχή του (βλ. BIS).  Ο Σώρρας ισχυρίζεται ότι γνωρίζει τους μηχανισμούς μέσα από τους οποίους μπορεί να γίνει ανάληψη από αυτό το καταπίστευμα έτσι ώστε να έρθουν τα χρήματα στην Ελλάδα. Αυτή είναι η ιστορία που προσπαθεί να πουλήσει σε Δήμους και κοινότητες αφού σύμφωνα πάντα με τα λεγόμενα του ως θεσμικοί παράγοντες είναι απαραίτητοι για την ενεργοποίηση αυτού του μηχανισμού εκταμίευσης του μερίσματος από το παγκόσμιο καταπίστευμα.

 

Προσπαθώντας λοιπόν να βγάλω νόημα από αυτή την ιστορία την οποία εκτός του ότι δεν την είχα συναντήσει πουθενά στο παρελθόν, έχει πολλά κενά λογικής, υπερβολές και αντισημιτικές αναφορές. Άρχισα την έρευνα λοιπόν έχοντας στο μυαλό μου ήδη ότι πρόκειται για αβάσιμη θεωρία συνομωσίας, πράγμα που δεν είναι σωστό αλλά στη συγκεκριμένη περίπτωση  υπήρχαν όλα τα στοιχεία που έδειχναν προς αυτή τη κατεύθυνση.

 

Ξεκίνησα λοιπόν από τη βάση την οποία περιέγραψα πριν κι έψαξα να βρω στοιχεία για την ιδρυτική συμφωνία της δημιουργίας της BIS. Αυτό που βρήκα είναι ότι:

  •        Η BIS ιδρύθηκε στις 20-1-1930 στη Χάγη και εγγράφτηκε στην κοινωνία των εθνών κατά τη διάρκεια του δεύτερου συνεδρίου της Χάγης που είχαν ως θέμα η διαχείριση των πολεμικών αποζημιώσεων της Γερμανίας από το πρώτο παγκόσμιο πόλεμο (Young Plan)[1]
  •        Ο αριθμό εγγραφής είναι 2398 σαν αποτέλεσμα συμφωνίας κάποιων κρατών για τη διαχείριση των και στην ίδρυση της δεν συμμετείχε η Ελλάδα.[2]
  •        Τα ιδρυτικά της μέλη ήταν η Γερμανία το Βέλγιο το Ηνωμένο Βασίλειο η Ιταλία η Ιαπωνία και η Ελβετία[2][. Το διοικητικό συμβούλιο της BIS συνήλθε για πρώτη φορά το Μάιο της ίδιας χρονιάς[1]
  •        Δυστυχώς για το Σώρρα ούτε ο Γεώργιος Αʼ αλλά ούτε ο Βʼ δεν ήταν παρόν διότι ο Αʼ είχε ήδη πεθάνει (δολοφονήθηκε) 17 χρόνια πριν το 1913[3] ενώ ο Γεώργιος ο Β εκείνη τη περίοδο ήταν εξόριστος[4].

Χρησιμοποιώντας λοιπόν απλή λογική μπορούμε πλέον να συμπεράνουμε ότι η ιστορία που μας πλασάρουν είναι επιεικώς μπαρούφες  διότι απλά αυτά στα οποία βασίζεται δεν ισχύουν. Το αξιοπερίεργο πάντως είναι πως καταλήγει κανείς να φτάσει σε τέτοιου είδους σενάρια.

 

Με λίγη επιπλέον έρευνα μπορεί κανείς να βρει πολύ εύκολα από πού προέρχονται όλα αυτά. Πρόκειται για εξελληνισμό αποσπασμάτων από αμερικάνικες θεωρίες συνομωσίας που συνολικά θα μπορούσαμε να περιγράψουμε ως συνομωσία για παγκόσμια διακυβέρνηση ή νέα τάξη πραγμάτων [6][7][8][9]. Πήρε λοιπόν ο Λαμπράκης τις αμερικλανιές που διάβαζε στο Internet πρόσθεσε λίγη ελληνικούρα θεούς του Ολύμπου και οργόνιο και βασισμένος στην ημιμάθεια και στην ευαισθησία μεγάλου μέρους του νεοελληνικού συνονθυλεύματος έπλασε μια ιστορία. Ο Σώρρας ως βαρβάτος οικονομολόγος (sic) συνέθεσε τον μηχανισμό που θα πουλήσει ρίχνοντας τα στάνταρ του όμως αφού είδε ότι δεν πέρασε σε κυβερνητικό επίπεδο και κατέβηκε σε επίπεδο δημοτικών συμβούλων.

 

Μια από τα ίδια λοιπόν, ένα σ(ω)ρρο βλακείες για να τροφοδοτεί ο Σώρρας και ο Λαμπράκης τη μεγαλομανία τους.

 

Βιβλιογραφία

[1] http://www.bis.org/about/chronology/1929-1939.htm

[2] https://treaties.un.org/doc/Publication/UNTS/LON/Volume%20104/v104.pdf  σελ. 441

[3] http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%93%CE%B5%CF%8E%CF%81%CE%B3%CE%B9%CE%BF%CF%82_%CE%91%CE%84_%CF%84%CE%B7%CF%82_%CE%95%CE%BB%CE%BB%CE%AC%CE%B4%CE%B1%CF%82

[4] http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%93%CE%B5%CF%8E%CF%81%CE%B3%CE%B9%CE%BF%CF%82_%CE%92%CE%84_%CF%84%CE%B7%CF%82_%CE%95%CE%BB%CE%BB%CE%AC%CE%B4%CE%B1%CF%82

[5] http://alfeiospotamos.pblogs.gr/2013/09/trapeza-diethnwn-diakanonismwn-bis-bank-for-international-settle.html

[6] http://alfeiospotamos.blogspot.com/2014/02/bretton-woods-bis.html

[7] http://en.wikipedia.org/wiki/New_World_Order_(conspiracy_theory)

[8] http://www.neilkeenan.net/

[9] http://2012portal.blogspot.com/

 

Ασφάλεια και εγγυήσεις στη μετά τη λύση Κύπρο. Για να ακούω τις κόκκινες γραμμές σας…

Μαρτίου 24, 2014

- Ευρωπαϊκός μανδύας σε νατοϊκή ασφάλεια για την Κύπρο

–  Το επικρατέστερο αυτή τη στιγμή σενάριο για την πτυχή της ασφάλειας στο Κυπριακό

–  Του Λευτέρη Αδειλίνη

Η ε/κ πλευρά τονίζει ότι οι εγγυήσεις πρέπει να καταργηθούν. Η τ/κ πλευρά επιμένει ότι χωρίς τη διατήρηση εγγυήσεων, λύση δεν μπορεί να υπάρξει.  (Οποιος έχει έντονη άποψη και πολλές κόκκινες γραμμές, παρακαλάω να σχολιάσει αυτό, μια συνοπτική, ρεαλιστική περιγραφή της κατάστασης.) 

Διάφορες εκδοχές για την ασφάλεια της Κύπρου μετά από λύση του πολιτικού προβλήματος εξετάζουν ήδη Ευρωπαϊκή Ένωση και Ηνωμένα Έθνη. Στόχος να σκεφθούν όλες οι πλευρές δημιουργικά και να εξουδετερωθούν πολιτικές αντιρρήσεις και ταμπού που υπάρχουν και στις δύο κοινότητες.

Λεπτομερείς συζητήσεις για ασφάλεια και εγγυήσεις δεν γίνονται στο τραπέζι της διαπραγμάτευσης μεταξύ των ομάδων Αναστασιάδη και Έρογλου. Σε αυτή την πτυχή του κυπριακού υπάρχει βαθύ χάσμα αντιλήψεων.

Η ε/κ πλευρά τονίζει ότι οι εγγυήσεις πρέπει να καταργηθούν. Και η τ/κ πλευρά επιμένει ότι χωρίς τη διατήρηση των εγγυήσεων λύση δεν μπορεί να υπάρξει. Λίγο πολύ στο τραπέζι τέθηκαν οι πάγιες αρχικές θέσεις των πλευρών.

Η Τουρκία διαμηνύει ότι δεν έχει πρόβλημα να συζητήσει τις εγγυήσεις, εφόσον δεχθούν κάτι τέτοιο και οι Τ/Κ. Σχετικά ασφαλής οδός για να ενισχυθεί η τουρκική θέση για διατήρηση των εγγυήσεων.

Προτεραιότητα η ασφάλεια
Το ζήτημα της ασφάλειας, μπορεί να μην κυριαρχεί σήμερα στο τραπέζι, αλλά απασχολεί ιδιαίτερα τους Ευρωπαίους εταίρους και τα Ηνωμένα Έθνη. Το ποιος θα αναλάβει την ομπρέλλα προστασίας της Κύπρου, σε περίπτωση λύσης και εφόσον μείνουν ελάχιστα στρατεύματα στο νησί, συζητείται πολύ περισσότερο από τις άλλες πτυχές στην έδρα της ΕΕ και σε πρωτεύουσες που ενδιαφέρονται για το κυπριακό.

Είναι πλέον αντιληπτό από τους εταίρους ότι από τη λύση του προβλήματος εξαρτάται και το αν η ΕΕ και το ΝΑΤΟ θα καταστήσουν απρόσκοπτη τη μεταξύ τους συνεργασία. Ως γνωστόν, λόγω του άλυτου κυπριακού και των αντιδράσεων της Τουρκίας στην ευρωπαϊκή ιδιότητα της Κυπριακής Δημοκρατίας, οι σχέσεις της Ένωσης με τη Συμμαχία αντιμετωπίζουν δυσκολίες εδώ και χρόνια.

Τα σενάρια
Η πτυχή της ασφάλειας συζητείται σε διπλωματικούς κύκλους εντός και εκτός της Κύπρου. Εξετάζονται τα εξής σενάρια:

• Ανάπτυξη στρατιωτών του ΝΑΤΟ στο νησί, οι οποίοι όμως θα παραμένουν μέσα σε στρατόπεδα, για να απαλυνθούν οι πολιτικές αντιδράσεις κυρίως της ελληνοκυπριακής αριστεράς. Είναι αδύναμο σενάριο αφού ήδη ο ΓΓ του ΑΚΕΛ έχει τονίσει δημόσια ότι η παρουσία νατοϊκών στρατευμάτων στην Κύπρο αποτελεί κόκκινη γραμμή για το κόμμα του.
• Ευρωπαϊκό πλέγμα ασφάλειας, για το οποίο μίλησε πρόσφατα σε συνέντευξή του στην εφημερίδα “Πολίτης” ο εκπρόσωπος του προέδρου της Κομισιόν, Ζοζέ Μπαρόσο, στις συνομιλίες Πίτερ βαν Χούφελ. Το πρόβλημα εδώ είναι ότι η ΕΕ δεν έχει δικό της αμυντικό βραχίωνα, ώστε να αναπτύξει στρατεύματα στο νησί. Επιπλέον η τ/κ και τουρκική πλευρά τονίζουν ότι η ΕΕ δεν μπορεί να παράσχει επαρκή ασφάλεια.
• Συνδυασμός ευρωπαϊκών εγγυήσεων με παραμονή περισσότερων Τούρκων στρατιωτών στην Κύπρο μετά τη λύση. Είναι μια εκδοχή που θα εύρισκε υποστήριξη στην τ/κ πλευρά και στην Άγκυρα. Θα αποτελούσε, όμως, βάσιμο λόγο για απόρριψη μιας συμφωνίας λύσης από τους Ε/Κ σε δημοψήφισμα.
• Πλέγμα εγγυήσεων από την ΕΕ και ανάπτυξη στρατιωτών του ΝΑΤΟ “ντυμένων με ευρωπαϊκή στολή”. Είναι το σενάριο που θεωρούν πιο εφικτό εταίροι της Κύπρου στην Ένωση. Εκτιμάται ότι από τη στιγμή που η σφραγίδα στην παροχή ασφάλειας δεν θα είναι νατοϊκή, η ε/κ αριστερά θα δεχθεί να τη συζητήσει.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι έτοιμη να μπει πιο βαθιά στο κυπριακό και η πτυχή της ασφάλειας προσφέρεται. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε ότι σε ευρωπαϊκούς κύκλους το θέμα αυτό συζητείται πολύ περισσότερο από άλλες πτυχές του κυπριακού, όπως η διακυβέρνηση, οι περιουσίες και το έδαφος που κυριαρχούν αυτή τη στιγμή στις διαπραγματεύσεις του Ανδρέα Μαυρογιάννη με τον Κουντρέτ Οζερσάι.

 

Από Καθημερινή.

Εκεί στον (απώτατο) Νότο.

Μαρτίου 20, 2014

 

«Australian officials said the objects were spotted by satellite four days ago in one of the remotest parts of the globe, around 2,500 km (1,500 miles) southwest of Perth in the vast oceans between Australia, southern Africa and Antarctica. »

«A merchant ship diverted for the task was also arriving in the area, Young said. A Royal Australian Navy ship equipped to recover any objects was also en route, but was still «some days away«. »

«University of Western Australia Professor of Oceanography Charitha Pattiaratchi said that, based on currents in the area, if the debris is from the plane it probably would have gone into the water around 300-400 km (180-250 miles) to the west.

The search area covered an ocean ridge known as Naturalist Plateau, a large sea shelf about 3,500 meters (9,800 feet) deep, Pattiaratchi said. The plateau is about 250 km (150 miles) wide by 400 km (250 miles) long, and the area around it is close to 5,000 meters (16,400 feet) deep.

«Whichever way you go, it’s deep,» he said. »

Πηγή.

Για εκείνες τις ώρες που θέλεις να μείνεις (πολύ) μόνος.

Για εκείνες τις ώρες που θέλεις να ξεφύγεις από όλα.

Για εκείνες τις ώρες που νοιώθεις πως θα ήθελες να βρεθείς τόσο μακριά.

Για εκείνες τις ώρες που δε θέλεις ούτε να ακούσεις, ούτε να βλέπεις, ούτε να μαθαίνεις.

Ασύλληπτες κλίμακες! Ξεχωριστός τόπος για να χαθείς. 

Είναι δυνατόν να μην υπάρχει κάπου εκεί ένα φιλόξενο νησάκι; 

...in one of the remotest parts of the globe...

…in one of the remotest parts of the globe…

Το τέλος της ΑΗΚ (…………………………………………………).

Μαρτίου 19, 2014

Δημοσιεύτηκε μια πολύ σημαντική είδηση στον Φιλελεύθερο χτες.  

«Σύμφωνα με τον σχεδιασμό, η πρώτη ιδιωτική εταιρεία παραγωγής ηλεκτρισμού, ανταγωνιστική της ΑΗΚ, αναμένεται ν’ αρχίσει να λειτουργεί εντός του 2016, με αρχική επένδυση της τάξης των €300 εκατ. που θα προέλθουν από το εξωτερικό. Θα εργοδοτήσει απευθείας για τα κατασκευαστικά έργα περίπου 500 – 600 εργαζόμενους ενώ έμμεσα μέσω των υπεργολαβιών αναμένεται να εξασφαλιστεί εργασία για ακόμα μερικές εκατοντάδες εργαζόμενους.

Οι εγκαταστάσεις θα γίνουν στην περιοχή Μαρί – Βασιλικού, δυτικά του ηλεκτροπαραγωγού σταθμού της ΑΗΚ, σε απόσταση 700 μέτρων από την ακτή, ενώ έχει ενταχθεί μέσα στον σχεδιασμό του ενεργειακού κέντρου.
Το κυριότερο ωστόσο είναι ότι οι σχεδιασμοί της εταιρείας λένε ότι μπορεί να προσφέρει ηλεκτρισμό στο μισό κόστος από αυτό της ΑΗΚ, είτε η παραγωγή θα γίνεται με υγρά καύσιμα, είτε με φυσικό αέριο. Όπως δήλωσε στον «Φ» εκπρόσωπος της εταιρείας, οι μελέτες, που είναι λεπτομερείς, δείχνουν πραγματικά ότι θα μπορεί να διατεθεί ηλεκτρισμός στους καταναλωτές -που θα μπορούν να επιλέγουν παρόχους- τουλάχιστον στη μισή τιμή, με δεδομένες τις σημερινές τιμές ανά κιλοβατώρα.»

Ολόκληρη η είδηση βρίσκεται στο πρώτο σχόλιο.

Νοουμένου ότι είναι αληθινή, ποιες οι συνέπειες αυτής της είδησης;

  1. Η νέα μονάδα θα έχει παραγωγή 230ΜΒ. Για σκοπούς σύγκρισης, η ΑΗΚ μπορεί θεωρητικά να παράγει πάνω από 1000ΜΒ, ενώ η προσφορά των αιολικών πάρκων είναι κάτω από 100, αλλά αυτή δεν μπορεί να θεωρηθεί αξιόπιστη πηγή.  Η ουσία είναι πως με το ένα τέταρτο (ή ένα πέμπτο)  σχεδόν της παραγωγής της ΑΗΚ, η νέα εταιρεία θα έχει τη δυνατότητα να συμπιέσει και την ίδια την τιμή της ΑΗΚ προς τα κάτω. Ο ανταγωνισμός δηλαδή θα δουλέψει απολύτως εποικοδομητικά και θετικά για τον καταναλωτή, αφού δεν είναι δυνατόν να συνεχίσει η ΑΗΚ να πουλά τον ηλεκτρισμό της  στην διπλάσια τιμή.
  2. Εδώ ακριβώς προκύπτει και κάποιος κίνδυνος: αφού η νέα μονάδα δεν μπορεί να καλύψει το σύνολο των αναγκών και άρα δεν μπορεί να «κλείσει» την ΑΗΚ, τότε ίσως να έχει πονηρό κίνητρο να επικαλείται την ύπαρξη της ΑΗΚ για να κρατά ψηλά και τις δικές της τιμές – παρά τις εξαγγελίες της. Θα γίνει δηλαδή ακριβώς το αντίθετο εκείνου που ισχυρίζονται όσοι εναντιώνονται στις αποκρατικοποιήσεις: οι τιμές θα παραμείνουν ψηλά γιατί ένας πονηρός καπιταλιστής αξιοποιεί προς το δικό του όφελος την ύπαρξη ενός  μη παραγωγικού κρατικού φορέα.
  3. Εννοείται πως για να έχουν νόημα όλα αυτά θα πρέπει να κινηθούμε προς τον διαχωρισμό του διχτύου διανομής (λίγο πολύ ένα φυσικό μονοπώλιο με τις τεχνολογίες που ισχύουν σήμερα), από τις μονάδες παραγωγής. Αυτό πιθανότατα θα οδηγήσει σε μείωση του κόστους της ΑΗΚ το οποίο θα μεταφερθεί στο δίχτυο, ανεβάζοντας την ίδια στιγμή το κόστος παραγωγής του ιδιώτη παραγωγού.
  4. Η ύπαρξη μιας αρκετά μεγάλης ανταγωνιστικής μονάδας η οποία να σημειωθεί θα δουλεύει με συμβατικά καύσιμα, άρα θα είναι απολύτως συγκρίσιμη με την ΑΗΚ, θα προκαλέσει πολύ μεγαλύτερα προβλήματα στην ΑΗΚ. Το πιο κάτω απόσπασμα προέρχεται από την έκθεση της Γενικής Ελέγκτριας για την ΑΗΚ για το 2012.
    Τα χάλια.

    Τα χάλια.

    Αυτό προκαλεί ρίγος: «Οι ιδιώτες ελεγκτές ύστερα από εξέταση της ταμειακής ροής της ΑΗΚ εξέφρασαν αμφιβολία κατά πόσον η ΑΗΚ μπορεί να θεωρηθεί ως δρώσα οικονομικά επιχείρηση”.

  5. Υπάρχει εξήγηση για αυτό. Η ΑΗΚ χρωστά τόσα πολλά, που δεν είναι βέβαιο πως τα εισοδήματα που θα έχει θα μπορούν να δημιουργήσουν ικανοποιητικό πλεόνασμα για να καλύψει αυτές τις οφειλές. Πόσα χρωστά η ΑΗΚ; Οι δικοί της λογαριασμοί για το 2012 το λένε:
    Κερδοφόρος οργανισμός.

    Κερδοφόρος οργανισμός.

    Η ΑΗΚ λοιπόν χρωστά 1.4 δισεκατομμύρια ευρώ.

  6. Οι συνέπειες των πιο πάνω είναι καταλυτικές: αν κάποιος μπορεί να στήσει καινούργια μονάδα παραγωγής με τα κόστη που αναφέρονται, αν μπορεί να προσφέρει ρεύμα στην τιμή που αναφέρεται είναι αυτονόητο πως ουσιαστικά κανείς επενδυτής που τα έχει τετρακόσια θα έχει λόγο να ασχοληθεί με την αποκρατικοποίηση της Αρχής. Με δυο λόγια η ΑΗΚ φορτωμένη με χρέη και με εξαιρετικά ακριβό προϊόν θα έχει τη τύχη της Eurocypria και του σφαγείου, θα οδηγηθεί λοιπόν στη χρεοκοπία.
  7. Αν ήμουν ο Χάρης Γεωργιάδης και διάβαζα την είδηση, θα πάθαινα ένα μικρό πανικό. Γιατί αν είναι έτσι τα πράγματα, το πιθανό εισόδημα από την αποκρατικοποίηση της ΑΗΚ θα είναι ελάχιστο, και συνεπώς πως θα μαζέψουμε τα απαραίτητα 1.4 δις;
  8. Μια παράπλευρη απορία έχω για όλη αυτή την ιστορία. Στην είδηση αναφέρεται πως ο Κύπριος επιχειρηματίας που σχετίζεται με την ιδιωτική εταιρεία παραγωγής, είναι ο κύριος Αντώνης Κ. Λατούρος. Αν δεν κάνω λάθος το όνομα αυτό έχει να κάνει και με την ιδιοκτησία ενός λατομείου. Έχει σημασία αν είναι πράγματι το ίδιο και το αυτό άτομο; Δεν ξέρω. Αν θυμάστε όμως, ο εκ του ΔΗΚΟ προερχόμενος, και μάλιστα κουμπάρος του Νικόλα Παπαδόπουλου τέως πρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου της ΑΗΚ κ. Γεώργιος Πίπης, οδοντίατρος,  ήταν (και προφανώς είναι) διευθυντής μιας λατομευτικής εταιρίας του πεθερού του. Αν μιλάμε για την ίδια λατομευτική εταιρεία, τότε βρισκόμαστε μπροστά από μια περίπτωση γιγαντιαίας διαπλοκής, που αποφεύχθηκε λόγω της αποχώρησης του ΔΗΚΟ από την κυβέρνηση.
  9. Επειδή στην πιο πάνω παράγραφο γράφω πολλά αν και ίσως, επαναλαμβάνω πως δεν είμαι πληροφορημένος – και δεν έχω τον τρόπο να είμαι. Υποθέσεις και λογικές προεκτάσεις κάνω. Αν είναι λανθασμένες απολογούμαι εκ των προτέρων. Αν γνωρίζει κάποιος, ας ενημερώσει παρακαλώ. (* Νέα ενημέρωση)

10. Πέραν τούτου, και χωρίς να είναι του στυλ μου το μελόδραμα, μετά την ανάγνωση της είδησης αυτής, θεωρώ πως η ΑΗΚ έφτασε στο τέλος της. Ο κύριος Πανόρκος θα ήθελε να κάνει ένα σχόλιο; Γιατί η επαναλαμβανόμενη επιχειρηματολογία πως το εργατικό κόστος ειναι μόνο 10% του συνολικού κόστους του πιο ακριβού ρεύματος στην Ευρώπη, και πως δεν ειναι δυνατόν να φτηνίσει το ρεύμα, αποδεικνύεται πως  ειναι μάλλον αβάσιμη.  Και ναι, αποδεικνύεται πως όχι μόνο ο ανταγωνισμός μπορεί να δουλέψει *υπέρ* του καταναλωτή, αλλά και αντίστροφα, η συνέχιση της ύπαρξης κάποιων κρατικών επιχειρήσεων λειτουργούν σαφώς σε *βάρος* των συμφερόντων μας.

(*) Λοιπόν, η ενημέρωση ήρθε. Ο κ. Πίπης *δεν* φαίνεται να σχετίζεται με τα λατομεία Λατούρος. Συνεπώς η υπόθεση και τα συμπεράσματα που έγραψα πιο πάνω ειναι αβάσιμα.

http://www.quarese.com/el/%CE%B5%CF%84%CE%B1%CE%AF%CF%81%CE%BF%CE%B9/%CE%BB%CE%B1%CF%84%CE%BF%CE%BC%CE%B5%CE%AF%CE%B1-%CF%86%CE%B1%CF%81%CE%BC%CE%B1%CE%BA%CE%AC-plc-lf.html

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 2.952 other followers