Skip to content

Μυστική πρόταση ΗΠΑ για ένωση Ελλάδας – Κύπρου! Του Θάνου Τζήμερου(*)

Αυγούστου 21, 2014

Πολλοί σχολιαστές στο μπλοκ, έχουν ταυτίσει τις απόψεις  μου με αυτές του κυρίου Θάνου Τζήμερου, προτού καν γνωρίζω για την ύπαρξη του.

Προφανώς είχαν δίκιο.

Το θέμα αφορά φυσικά το μεγάλο, διαχρονικό μας άλλοθι, το Κυπριακό αλλά είναι εξόχως επίκαιρο με τις αθλιότητες που ακούμε σήμερα από τους λαϊκιστές, τους καταστροφολόγους, τους καταστροφολάγνους, τους δογματικούς και τους πικκαρισμένους σε σχέση με το νομοσχέδιο για τις εκποιήσεις.

Τελοσπάντων, με Κυπριακό και στόχευση σε άλλους προβληματικούς, τους λυσοφοβικούς, υπερπατριώτες και εθνικιστές να επανέλθουμε στην πραγματικότητα.

 Μυστική πρόταση ΗΠΑ για ένωση Ελλάδας – Κύπρου! Του Θάνου Τζήμερου(*)

Την πρόταση την οποία υποστηρίζει έντονα ο Αμερικανός Πρόεδρος, επεξεργάστηκε ειδικός σύμβουλός του, πρώην Αμερικανός Υπουργός Εξωτερικών. Το βασικό σχέδιο είναι η πλήρης ένωση της Ελλάδας με την Κύπρο με μόνη παραχώρηση στην Τουρκία μιας βάσης στο ανατολικό άκρο της Κύπρου, στη χερσόνησο της Καρπασίας. Η περιοχή θα εξακολουθήσει να είναι έδαφος της κοινής πλέον Ελληνοκυπριακής Δημοκρατίας, αλλά θα ενοικιαστεί για 50 χρόνια στους Τούρκους, ώστε να εξασφαλιστεί ότι η Κύπρος δεν θα χρησιμοποιηθεί ως βάση για επίθεση εναντίον τους. Το σχέδιο περιλαμβάνει απόδοση στους Έλληνες της Κωνσταντινούπολης των περιουσιών τους που είναι δεσμευμένες μετά τα γεγονότα του 1955, επαναπατρισμό όσων θέλουν να επιστρέψουν, αποζημιώσεις σε όσους δεν θελήσουν και επαναφορά του ειδικού καθεστώτος των νήσων Ίμβρου και Τενέδου. Για να διασφαλισθούν τα δικαιώματα της τουρκοκυπριακής μειονότητας η Κύπρος χωρίζεται σε 7 επαρχίες και δύο από αυτές, εκ περιτροπής, θα διοικούν Τουρκοκύπριοι, διορισμένοι από την Ελληνική Κυβέρνηση. Η πρόταση υποβλήθηκε στον Έλληνα Πρωθυπουργό από τον Αμερικανό Πρόεδρο καθώς οι ΗΠΑ πιστεύουν ότι η συμμετοχή της Κύπρου στο ΝΑΤΟ μέσω της ένωσής της με την Ελλάδα είναι παράγοντας σταθερότητας στην Ανατολική Μεσόγειο.

 

Η παραπάνω είδηση είναι πέρα για πέρα αληθινή. Όμως λείπουν τα ονόματα και οι χρονολογίες. Διατυπώθηκε το 1964 από τον Αμερικανό πρώην ΥΠΕΞ Ντην Άτσεσον, στον τότε πρωθυπουργό Γεώργιο Παπανδρέου και είχε την σθεναρή υποστήριξη του Αμερικανού προέδρου Λίντον Τζόνσον.

 

Γιατί την αναφέρω;

 

Πρώτον, για να αισθανθούμε πόσο διαφορετικός είναι ο ιστορικός χρόνος από τον προσωπικό. Αυτές τις μέρες συμπληρώνονται 50 χρόνια από το σχέδιο Άτσεσον, και, φυσικά, θα έληγε η περίοδος ενοικίασης της βάσης της Καρπασίας, η οποία θα ξαναγινόταν ελληνικό έδαφος. Αν την είχαμε δεχθεί δεν θα είχε γίνει το πραξικόπημα κατά του Μακαρίου, δεν θα είχε γίνει η τουρκική εισβολή και η ιστορία του Ελληνισμού θα ήταν γραμμένη διαφορετικά.

 

Δεύτερον, για να διαπιστώσουμε ότι η ελληνική εξωτερική πολιτική είναι μια αλυσίδα χαμένων ευκαιριών. Κάθε φορά, για λόγους εσωτερικής κατανάλωσης και ικανοποίησης ενός ανόητου εθνικιστικού λαϊκισμού, ζητάμε πάντα περισσότερα από αυτά που μπορούμε να αποκτήσουμε. Η πρόταση Άτσεσον απορρίφθηκε και από τον Μακάριο και από τον Παπανδρέου ως πρόταση… μειοδοσίας γιατί στόχος ήταν η πλήρης ένωση και η παραχώρηση της βάσης της Καρπασίας τον… αμαύρωνε!

 

Τρίτον, για να δούμε πώς ένα μικρό κράτος μπορεί να πετύχει μεγάλους στόχους αν έχει υπεύθυνη ηγεσία με αίσθηση του timing. Τότε η Σοβιετική Ένωση προσέγγιζε την Κύπρο. Ο Μακάριος (του οποίου τον τυχοδιωκτικό ρόλο κάποια στιγμή η ιστορία θα επαναξιολογήσει) ενέδιδε στο φλερτ. Οι ΗΠΑ φυσικά ανησυχούσαν. Είμαστε λίγο μετά την κρίση των πυραύλων της Κούβας, και δεν ήθελαν μια νέα Κούβα στην Ανατολική Μεσόγειο. Θα έπαιζαν ανοιχτά το χαρτί της Τουρκίας, διότι την θεωρούσαν πιο σημαντική στρατηγικά από την Ελλάδα αλλά ο Τζόνσον ετοιμαζόταν για εκλογές και δεν ήθελε να χάσει τις ψήφους της ελληνικής ομογένειας. Το πόση πρεμούρα είχε να κλείσει το θέμα αποδεικνύεται από το ότι έστειλε δύο φορές με απόσταση μιας μέρας το προεδρικό αεροσκάφος στην Τουρκία και στην Ελλάδα για να μεταφέρει στην Ουάσιγκτον τον Τούρκο Πρωθυπουργό Ισμέτ Ινονού και τον Γ. Παπανδρέου, με τις ακολουθίες τους, ώστε να συναντηθούν και να συζητήσουν επ’ ευθείας τις λεπτομέρειες του σχεδίου π.χ. την ακριβή οριοθέτηση της βάσης. Η συνάντηση ουδέποτε έγινε διότι την αρνήθηκε ο Γ. Παπανδρέου! Αν ζούσε το 1964 ο Ελευθέριος Βενιζέλος θα άρπαζε την ευκαιρία από τα μαλλιά. Ο Παπανδρέου και Μακάριος την άφησαν να χαθεί για μερικά «ηρωικά» πρωτοσέλιδα εσωτερικής κατανάλωσης, καθώς η διαρροή του σχεδίου στον Τύπο στις 15 Αυγούστου 1964 προκάλεσε την… έντονη αγανάκτηση του ελληνικού λαού, υποδαυλισμένη όπως πάντα από τους δημοσιογράφους!

 

Τέταρτον, για να κατανοήσουμε κάτι που έχω βαρεθεί να γράφω και να με κατηγορούν για… αμοραλιστή! Στην διεθνή πολιτική δεν υπάρχουν φίλοι και αγάπες. Δεν υπάρχουν ιστορικοί δεσμοί και συναισθηματικές σάλτσες. Υπάρχουν συμφέροντα και δύναμη. Δεν υπάρχει ένα διεθνές δικαστήριο που να υποχρεώσει τον εν αδίκω ευρισκόμενο να συμμορφωθεί. Μια απόφαση των διεθνών θεσμών υπέρ σου μπορεί να μένει εσαεί ανεκτέλεστη αν ο αντίδικος είναι ισχυρός ή εκμεταλλεύεται καλύτερα τις διεθνείς ισορροπίες. Ακόμα κι αν η πολιτική σου στηρίζεται σε μια ανώτερη ηθική (παραβλέπω τα εγγενή προβλήματα αντικειμενικού ορισμού αυτής της έννοιας…) θα πρέπει να έχεις τη δύναμη να μπορείς να την επιβάλεις. Κάθε «τζάμπα μαγκιά» πληρώνεται, συχνά πανάκριβα. Ο Γ. Παπανδρέου επιστρέφοντας από την Ουάσιγκτον αφού έβγαλε έναν δεκάρικο για την περήφανη στάση της Ελλάδας (πόσες φορές το έχουμε ακούσει αυτό…) εκμυστηρεύτηκε  στους συνεργάτες του ότι «αυτά, οι μεγάλοι δεν τα συγχωρούν. Ηδη άρχισε η αντίστροφη μέτρηση της ανατροπής μου. Τελειώσαμε.» Σε ένα χρόνο ήρθαν τα Ιουλιανά.

 

Πέμπτον, για να αντιληφθούμε ότι οι «έξω», δεν σχηματίζουν γνώμη για την ποιότητα των πολιτικών μας από τα πληρωμένα παπαγαλάκια του ελληνικού μηντιακού συστήματος και η πραγματική ιστορία απέχει πολύ από τις αγιογραφίες των πρωταγωνιστών της που μαθαίνουμε στο σχολείο. Η μελέτη των απόρρητων αρχείων της εποχής είναι αποκαλυπτική: Ο Μακάριος λέει ότι την πρόταση δεν την είχε καν διαβάσει πριν την απορρίψει! Ο Φινλανδός μεσολαβητής του ΟΗΕ Τουομιόγια δήλωσε ευθέως «ο Αρχιεπίσκοπος Μακάριος εματαίωσε την ένωσιν της Κύπρου με την Ελλάδα». Ήδη ο Μακάριος είχε αποδεχθεί α) τις συμφωνίες Ζυρίχης και Λονδίνου, οι οποίες απέκλειαν την ένωση, β) την εγκατάσταση τουρκικής στρατιωτικής δύναμης στο νησί, γ) το καθεστώς συνδιοίκησης με Τουρκοκύπριο αντιπρόεδρο και, επιπλέον, είχε παραχωρήσει δύο στρατιωτικές βάσεις και στρατιωτικές διευκολύνσεις σε διάφορα σημεία της Κύπρου στη Μ. Βρετανία! Αλλά το σχέδιο Άτσεσον τον υποβίβαζε από εθνάρχη σε νομάρχη. Και το απέρριψε. Ο τότε Βρετανός πρωθυπουργός σερ Ντάγκλας Χιουμ αποκαλεί τον Μακάριο «βρωμιάρη του γλυκού νερού» και ο αμερικανός πρεσβευτής στη Λευκωσία Ουίλκινς τον περιγράφει ως «εγκληματικά απερίσκεπτο» (criminally foolhardy). Οι Αμερικανοί, μετά την εμπειρία τους με τον Παπανδρέου τον “στολίζουν» ως έναν «φλύαρο γέρο, με λόγια του αέρα, χωρίς δύναμη να πάρει μια απόφαση ή να προσφέρει μια λύση».

 

Προφητικός ο Τζόνσον αποχαιρέτησε από τον Λευκό Οίκο τον Γ. Παπανδρέου, και τον Αντρέα που τον συνόδευε, λέγοντας: «Τις προηγούμενες μέρες μόλις και μετά βίας εμπόδισα τους Τούρκους από το να εισβάλλουν στην Κύπρο. Ξέρετε, κ. Παπανδρέου είναι καλύτερα να συνομιλείς πριν, παρά μετά από μια εισβολή.» Ήταν 10 χρόνια πριν το 1974.

 

Η ιστορία διδάσκει αν θες να διδαχθείς.

 

* Ο κ. Θάνος Τζήμερος είναι πρόεδρος του κόμματος «Δημιουργία Ξανά»

Πηγή

Ο Μαύρος Πητ.

Αυγούστου 8, 2014

Περίεργη η καλοκαιρινή μελαγχολία.

Βρίσκεσαι με αγαπημένα πρόσωπα σε μια ξανθή αμμουδιά, ο ήλιος λάμπει, αλλά όχι τόσο πολύ, το νερό κρυστάλλινο, η ανθρώπινη παρουσία  ελεγχόμενη, είσαι ντε φάκτο απομονωμένος αφού εκεί που είσαι και να θέλει κάποιος να σε πάρει τηλέφωνο, δεν μπορεί όσο και να προσπαθήσει.

Το μεγάλο άλλοθι προσφέρει και αυτές τις μικρές  χαρές στη ζωή μας.

Όλα αυτά είναι καλά, καλή είναι  και η συνειδητοποίηση πως έχεις τις χαρές, πως είναι δικές σου, σου φέρνουν μια άπειρη ικανοποίηση που όμως δεν αργεί να σκοντάψει, δεν αργεί να γίνει μελαγχολία.

Μη ρωτάτε γιατί.

Ίσως γιατί «ξεγελιέσαι πως υπάρχει αθανασία…», αλλά δεν…

Ίσως να είναι  το αίσθημα της απόκτησης σε σχέση με την ελπίδα. Η οποία ελπίδα προφανώς είναι πιο δυναμική αφού υπονοεί προοπτική ενώ  αντίθετα η απόκτηση είναι μάλλον κάτι στατικό.

Ή ίσως ακόμη να είναι  το αίσθημα της τελείωσης:  το βρήκες και αυτό, έκλεισες, μετά τι;

Έφτασες εκεί που ήθελες, μετά που;

 

Λίγες μέρες αργότερα βρέθηκα σε ένα άλλο σκηνικό πιο ορθόδοξης μελαγχολίας.

Σε μια παραλία πάλι.

Αλήθεια, αν ξεκινήσει κάποιος  περπατώντας  από ένα σημείο της παραλίας  του νησιού μας, πόσο θα χρειαστεί να κάνει το γύρο όλων των 650 χιλιομέτρων της ακτογραμμής μας;

Μα, θα μπορέσει άραγε να κάνει το γύρο;

Να το βάλουμε και σε πλαίσιο πολιτικό: Κύπρος μετά τη λύση δε νοείται αν δεν μπορείς  να κάνεις το γύρο όλου του  νησιού, περπατώντας, τρέχοντας, ποδηλατώντας χωρίς τεχνητά εμπόδια.

Τα φυσικά θα τα ξεπεράσουμε.

Το ίδιο και τα πολεοδομικά.

Θα μπορέσουμε όμως;

Η παραλία βρίσκεται πολύ κοντά στον πολιτισμό, αλλά ήταν σχεδόν έρημη.

Με δυνατό αέρα, μέτρια κύματα και μόνο λίγο κόσμο κρυμμένο πίσω από πρόχειρες κατασκευές, ή κρατώντας τις ομπρέλες μπας και σου φύγουν και  τις βρουν άλλοι, πολλά  χιλιόμετρα μακριά. Τα φοινικόδεντρα διπλωμένα από την έντονη, σταθερή ροή του ανέμου, αν δοκίμαζες απλώς να μιλήσεις έστω σε κάποιο θα ήταν δύσκολο.  Απ’ ότι φαινόταν όμως κάποιοι βρίσκονταν εκεί για ώρες, να μην πω μέρες.  Πως θα είναι άραγε να ζεις σε ένα τέτοιο, ανεμοκεντρικό περιβάλλον, συνεχώς;  Σε ένα μέρος που  είναι δύσκολο ακόμη και το κολύμπι. Αν δεν προσέχεις θα σε πάρει το ρεύμα και θα είσαι τυχερός αν σε βγάλει στην  επόμενη παραλία. Πως μπαίνεις, πως βγαίνεις από εκείνο το «οικοσύστημα»;

Γιατί βλέπετε, σε εκείνα τα μέρη λίγο πολύ έχουν τις ίδιες συνθήκες για το μεγαλύτερο μέρος του 24ωρου.

Τρελαίνεσαι, κουφανίσκεις, αποστασιοποιείσαι;

Σκέφτηκα πάλι, πως μια τέτοια κατάσταση  θα ήταν μια θεμιτή, αν όχι επιθυμητή μοναξιά.

 

Μοναξιά.

 

 

Και κάπου εκεί πήγε το μυαλό μου στον Μαύρο Πητ.  Πέρασε από το όνειρό μου μια πρόσφατη νύχτα, ακατανόητα, ανεξήγητα απροσδόκητα.

Και βρισκόταν στη δική του μοναξιά.

Μια άσχημη, τελική μοναξιά.

Ηταν λίγο πιο μεγάλος μου και τον θυμόμουν από παλιά, από τον καιρό του σχολείου. Μεγαλόσωμος (μεγαλώνοντας έγινε μάλλον χοντρός), με γρήγορη ανάπτυξη, ξυριζόταν χρόνια πριν αποκτήσω στοιχειώδες χνούδι κάτω από τη μύτη, καυκατζής, αλλά και καυκολόος. Για κάποιο λόγο που δε θυμάμαι είχα μέσα μου την ικανοποίηση πως εκείνος μπορεί να ξεχώριζε, μπορεί να ήταν από τους μάγκες, μπορεί να ήταν από τα αστέρια, αλλά εγώ ήμουν από τους άριστους της τάξης μου, ενώ εκείνος ανήκε στους μέτριους και κάτω.

Ψυχρή αντικειμενικότητα, ή απλώς κεκαλυμμένη ζήλια;

Δεν γνωριζόμασταν προσωπικά παρά το γεγονός πως καταγόμαστε περίπου από την ίδια γειτονιά.

Μετά ηταν ο στρατός.

Ηταν η πρώτη μου μέρα στο ΚΕΝ, το Κέντρο Εκπαιδεύσεως Νεοσυλλέκτων. Εγώ απόλυτα χαμένος και ψαρωμένος, κάτι εντελώς αναμενόμενο από ένα στροβολιώτικο βουτυρόπαιδο.

«Τι θέλει να πιει ο νέος;»

«Τ…ιιιιίποτα, είμαι εντάξει!»

«Μα κάτι πρέπει να πιεις, τι προτιμάς;»

«Εεε,.. αρέσκει μου η Mirinda(*)!»

«Mirinda; Πάρε Mirinda ππουστόνεο!»

Και έγειρα όχι γιατί με έσπρωξαν, αλλά από την ορμή του ζεστού νερού που πετάχτηκε από το παγούρι του  Παφίτη δεκανέα.

Ο Μαύρος Πητ βρέθηκε στο ΚΕΝ ερχόμενος από την μονάδα του με κάποια αποστολή, να πάρει ή να φέρει πράγματα. Ηταν δόκιμος αξιωματικός, φορούσε τα διακριτικά του, φορούσε και τα πράσινα γυαλιά Ray-Ban, και ένοιωσα μια μιζέρια από τη σύγκριση.

Εκείνος  χαλαρός,  με το τσιγαράκι του, με τον σιοφέρη του . Εγώ μέσα στις σκόνες, στη ζέστη, στο έλεος των «εκπαιδευτών» μας.

Η σύγκριση δεν ήταν καλή.

Το όνομα «Μαύρος Πητ» δεν υπήρχε τότε, δε  μου είχε περάσει από το μυαλό ούτε την εποχή του σχολείου, ούτε και του στρατού. Τον ταύτισα με το όνομα αυτό πολλά χρόνια αργότερα.

Δεν τον είδα ξανά κατά τη διάρκεια της στρατιωτικής μου θητείας.

Την οποία ολοκλήρωσα  ευδόκιμα: έγινα και εγώ αξιωματικός, χωρίς καν να βάλω μέσο, άσε που έγινα νομίζω καλός αξιωματικός.

Φυσικά, όταν έφευγα από το στρατό, δεν μπορούσα να κρατήσω τίποτα άλλο πάρα τη φράση: ρίχνω μαύρη πέτρα πίσω μου.

 

Μοιραία, δεν ήταν έτσι, γιατί λίγα χρόνια αργότερα, μετά τη συμπλήρωση της ακαδημαϊκής μου μόρφωσης, βρεθήκαμε πάλι. Τον βρήκα ξανά στην εφεδρεία όπου έτυχε να είμαστε έφεδροι αξιωματικοί στο ίδιο τάγμα.

Είχαμε πλέον μια ίσος προς ίσος σχέση: εγώ ωρίμασα τελικά, γέμισα αυτοπεποίθηση, εκείνος συνέχιζε λίγο πολύ στο ίδιο μοτίβο, αλλά δεν βρισκόμασταν πια ούτε στο σχολείο, ούτε στο ΚΕΝ.

Παρέα και με άλλους συναδέλφους περάσαμε μάλιστα καλά κατά τη διάρκεια των πολλών παρουσιάσεων μας τα πολλά εκείνα χρόνια της εφεδρείας. Μια νύχτα είχαμε πει να βγούμε έξω με τις συνοδούς ή τις συζύγους μας μάλιστα.

Και γνώρισα την πρώτη του γυναίκα.

Την οποία άφησε λίγο αργότερα.

Δεν θυμάμαι πόσα κοπελλούθκια είχαν κάνει.

Επαγγελματικά είχε ασχοληθεί νωρίς με νέες τεχνολογίες σε μια εποχή που πολλοί δεν τολμούσαν, είχαμε μάλιστα συνεργαστεί και λίγο, και οφείλω να πω ότι τον είχα εκτιμήσει με εκείνη την εκτίμηση του ενήλικα προς ενήλικα, όταν τα πράγματα βαίνουν καλώς.

Λίγο αργότερα, φάνηκε πως η δουλειά του ηταν ένας καθρέφτης. Καθρέφτης που έδειχνε μια στρεβλωμένη πραγματικότητα, γιατί η δουλειά του έκλεισε τελικά κακήν κακώς.

Η νέα φάση ηταν ο δεύτερος γάμος με κόρη γνωστής οικογένειας, γνωστών επιχειρήσεων στις οποίες ενεπλάκη σε όλο το μήκος και βάθος.  Εγώ ήμουν, χμμ, ακόμη αναποφάσιστος, και κάπου με εντυπωσίαζε πάλι αυτή η «καριέρα» σε πολύ υψηλούς ρυθμούς.

Πλησιάζαμε προς το τέλος της άλλης μας καριέρας ως συνάδελφοι έφεδροι, και ο Μαύρος Πητ όλο και γινόταν παρόμοιος με τον ήρωα του Ντίσνεϊ  χόντρυνε πολύ, κάπνιζε αλυσιδωτά, συμπεριφερόταν με κακία σε φίλους και συναδέλφους, αυτή η στοιχειώδης αλληλεγγύη μεταξύ εφέδρων  αξιωματικών που όλοι διατηρούσαμε, χάθηκε.

Αργούσε να φανεί, ή δε φαινόταν καθόλου, έπαιζε πελλόν και το κυριότερο απέφευγε πλέον να μιλήσει και να κοινωνικοποιηθεί.

Δε φαινόταν να μεγαλώνει καλά.

Μετά χώρισε ξανά. Νομίζω με άλλα κοπελλούθκια.

Μετά χαθήκαμε και από την εφεδρεία.

Μετά τον είχα δει μια νύχτα σε ένα νυχτερινό στέκι. Υπεύθυνος επί της ασφάλειας – έκανε βασικά face control σε μτσιούς τζιαι μιτσιές. Μέσα στη δυνατή μουσική και τα ποτά ήρθε να μου πει ένα «γεια, τι κάνεις;».

Φορούσε τα μαύρα γυαλιά, και έμοιαζε πλέον 100% με τον ήρωα  του Ντίσνεϊ.

Πριν λίγες μέρες πέρασε από το όνειρο μου.

Έμενε λέει κάπου μόνος, είχε γίνει υπέρβαρος και φιλάσθενος.

Μια μέρα δεν ξύπνησε.

Τον έψαξαν μόλις την επόμενη.

(*) Η λέξη Mirinda δεν είναι απλό όνομα. Στην Εσπεράντο σημαίνει αξιοθαύμαστο ή όμορφο.

Μηναλλάγια: παράδοση, επιστήμη ή απάτη;

Αυγούστου 5, 2014

strovoliotis:

Αυτό το κείμενο γράφτηκε πριν 5 χρόνια. Παραμένει ένα απο τα πιο δημοφιλή κείμενα του ιστολογίου, ενώ αυτές τις μέρες το ψάχνουν πάρα πολλοί. Το αναδημοσιεύω λοιπόν για να πάρει μια καινούργια «ζωη».

Δημοσιεύθηκε αρχικά στο Στροβολιώτης:

«Από Αύγουστο χειμώνα, και από Μάρτη καλοκαίρι» λέει η λαϊκή σοφία. Και δεν έχει και άδικο. Είναι αλήθεια πως  στη Λευκωσία  ζούμε ακόμα στον ρυθμό των 40ριών, και εν πάση περιπτώσει έχουμε θερμοκρασίες πάνω από την κανονική θερμοκρασία για την εποχή. Σε ορεινές και ημιορεινές περιοχές όμως, το μακρυμάνικο είναι απαραίτητο το βραδάκι, και σύντομα το πουλοβεράκι.

Ο Αύγουστος ως ο τελευταίος ημερολογιακά μήνας του καλοκαιριού δίνει τροφή για σκέψη για τη συνέχεια. Είναι λογικό να πάει το μυαλό μας στον επόμενο χειμώνα, ήταν ακόμη πιο λογικό να κοίταζαν οι παλιοί στον ουρανό και αλλού για να βρουν σημάδια για τον επερχόμενο χειμώνα. Για μας τους σύγχρονους ίσως να είναι λίγη η σημασία της εποχής αυτής εκτός βεβαίως από την συνεισφορά της στην ποσότητα του διαθέσιμου νερού. Για τις προηγούμενες γενιές όμως, τις εξαρτώμενες από την φύση, από την γεωργία από την κτηνοτροφία, η έλευση του χειμώνα είχε σημασία αντίστοιχη…

Προβολή αρχικού 2.839 επιπλέον λέξεις

Φταίει μόνο ο Έρογλου; – Του Νίκου Στέλγια (Καθημερινή).

Αυγούστου 4, 2014
Ένα πολύ διαφωτιστικό κείμενο από τον πολύ ενημερωμένο ανταποκριτή της Καθημερινής στην Τουρκία. Διαβάστε το για ενημέρωση και προβληματισμό.

Ο Νίκος Αναστασιάδης επιλέγει τη μάταια προσπάθεια να τα βρει με τους λυσοφοβικούς, δίνοντας άλλοθι στο ΑΚΕΛ το οποίο βολεύεται να παίζει πελλόν. Δίνει επίσης άλλοθι στην Τουρκία η οποία στο παρόν σημείο φαίνεται επίσης να βολεύεται. Αν δεν τολμήσει να προχωρήσει στο προσεχές διάστημα, αν δεν πάρει πρωτοβουλίες που θα φέρουν όλους προ των ευθυνών τους, θα χάσει την ευκαιρία, και το δικό  του βασικό πλεονέκτημα της ευρείας αποδοχής. 

 

Αλήθεια φταίει μόνο ο Ντερβίς Έρογλου για την κατάρρευση των συνομιλιών; Οι ευθύνες του κ. Έρογλου και της τ/κ πλευράς αποτελούν τη μοναδική απάντηση στο αδιέξοδο που ονομάζεται «κυπριακό ζήτημα»;

 

Ο κακός.

Ο κακός.

Η προηγούμενη διακυβέρνηση δεν φέρει καμία ευθύνη για αυτό το αποτέλεσμα; Οι τυχοδιωκτισμοί, οι λεπτοί μικροκομματικοί υπολογισμοί, τα ξεπερασμένα μοντέλα συνεργασίας με τα μικρότερα κόμματα, τα οποία επισκίασαν τις συνομιλίες δεν ευθύνονται για το σημερινό αδιέξοδο; Η χρήση του φυσικού αερίου ως μέσο επίδειξης ανδρισμού και όχι ως μέσο οικοδόμησης οδών εμπιστοσύνης και επικοινωνίας με την τ/κ κοινότητα και την Άγκυρα, δεν συνέβαλε στο σημερινό αδιέξοδο;

Τι θα έχει να πει ο ιστορικός του μέλλοντος για τη στάση της νυν διακυβέρνησης στο Κυπριακό; Με ποιον τρόπο να προσεγγίσει τη διπλωματική μυωπία και υπεροψία της; Πώς να εξηγήσει κανείς τους χειρισμούς μιας ηγεσίας, η οποία αδυνατεί να συλλάβει τη σύγχρονη τουρκοκυπριακή και τουρκική πραγματικότητα. Είναι εύκολο κανείς να καταθέτει στο τραπέζι των συνομιλιών προτάσεις του τύπου «άμεση απόσυρση 5000-10000 τουρκικών στρατευμάτων». Ωστόσο, το μυστικό των συνομιλιών κρύβεται στη δυνατότητα πραγματοποίησης αυτών των προτάσεων.  Από ό,τι φαίνεται, η παρούσα διακυβέρνηση προτίμησε να ακολουθήσει την αναποτελεσματική πορεία των προηγούμενων κυβερνήσεων.Σε τουλάχιστον δύο πεδία, η Λευκωσία φέρει μεγάλες ευθύνες, όπως άλλωστε και η ηγεσία του Ντερβίς Έρογλου, για το αδιέξοδο στις συνομιλίες.

Πρώτα απ’ όλα, η ε/κ πλευρά έμεινε ανεξεταστέα στο μάθημα του «πάρε-δώσε». Στο μικρό νησί, το οποίο ονομάζεται Κύπρος, τα πολιτικά αλισβερίσια έχουν ένα χρυσό κανόνα: Τη συνεχή διαπραγμάτευση, την ανταλλαγή «προϊόντων» και «υπηρεσιών». Αυτή η αρχή είναι ο θεμέλιος λίθος του πελατειακού μας συστήματος. Η ε/κ ηγεσία επέλεξε να χειριστεί το Κυπριακό αγνοώντας εντελώς τον χρυσό κανόνα της διαπραγμάτευσης.

Τα τελευταία χρόνια η ε/κ ηγεσία επιστρέφει στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων έχοντας θέσει πολύ ψηλά τον πήχη των απαιτήσεων της. Απαιτούμε –δικαίως– το άνοιγμα του Βαρωσιού, την αποστρατικοποίηση της νήσου δίχως να αναλογιζόμαστε τις λεπτές ισορροπίες στο εσωτερικό της τ/κ κοινότητας και της Άγκυρας.  Δεν σκεφτόμαστε καθόλου ότι, ακόμη και σε περίπτωση που η άλλη πλευρά αλλάξει στάση και είναι έτοιμη να βάλει την υπογραφή της σε μια συνθήκη ειρήνης, η τ/κ ηγεσία και η Άγκυρα θα είναι υποχρεωμένες να «πωλήσουν» το πακέτο λύσης στους πολίτες τους.

Γι’ αυτό τον λόγο, ξεχνάμε ότι το Βαρώσι είναι ο άσος στο μανίκι του Έρογλου και του Ερντογάν. Και γι’ αυτό ακριβώς τον λόγο ξεχνάμε ότι η αποστρατικοποίηση της νήσου δεν είναι μια υπόθεση που αφορά αποκλειστικά την τ/κ ηγεσία. Το συγκεκριμένο ζήτημα αφορά όλους του κατοίκους της νήσου και όλες τις εγγυήτριες δυνάμεις.  Εφόσον πιστεύουμε στη σημασία της αποστρατικοποίησης δεν θα ήταν προτιμότερο να ξεκινήσουμε με αμοιβαία βήματα. Δεν έχει έρθει επιτέλους η ώρα για να αποτελέσουν παρελθόν από τη σύγχρονη ιστορία της Κύπρου η ΤΟΥΡΔΥΚ και η ΕΛΔΥΚ;

Η δεύτερη μεγάλη αδυναμία της ε/κ πλευράς αφορά στην έλλειψη κατανόησης της σημασίας και της βαρύτητας της επικοινωνιακής πτυχής του κυπριακού ζητήματος. Στην άλλη πλευρά της πράσινης γραμμής, υπάρχουν συμπολίτες μας, οι οποίοι επιθυμούν να ενημερωθούν για την τροπή των εξελίξεων στο Κυπριακό και να οικοδομήσουν γέφυρες επικοινωνίας με την ε/κ κοινότητα.

Αλλά και στην Τουρκία, νέοι άνθρωποι και νέα μέσα ενημέρωσης, με φιλελεύθερη, δημοκρατική αλλά και σοσιαλιστική κοσμοθεωρία είναι έτοιμα να καταρρίψουν τα κατάλοιπα του Ψυχρού Πολέμου και του μιλιταρισμού στην Πράσινη Γραμμή.

Η ε/κ πλευρά χρειάζεται μεθοδικότητα, επιστημονική σκέψη και διεξοδική ανάλυση για την εκμετάλλευση αυτών των ευκαιριών. Τέλος σημειώνουμε και το εξής: Από το 1974 μέχρι σήμερα τη βάση των συνομιλιών αποτελεί το ομοσπονδιακό μοντέλο. Σήμερα, δυστυχώς μεγάλες μερίδες της τ/κ κοινότητας εξακολουθούν να πιστεύουν ότι η ε/κ πλευρά δεν έχει αποδεχθεί το συγκεκριμένο μοντέλο.

Πολλοί συμπολίτες μας πιστεύουν ότι οι συνομιλίες είναι ένα τέχνασμα για να επιτευχθεί η αφομοίωση της τ/κ κοινότητας στην Κυπριακή Δημοκρατία. Η παγίωση της εν λόγω αντίληψης δεν οφείλεται μόνο στην πολιτική στάση της τ/κ Δεξιάς. Την ίδια ευθύνη για τη δημιουργία αυτού του κλίματος καχυποψίας έχουν και οι ηγεσίες της ε/κ πλευράς, οι οποίες δεν καταβάλλουν ουσιαστικές προσπάθειες ανατροπής αυτής της εικόνας.

 

Πηγή.

 

Αναφορικά με τις συζητήσεις περί εκποιήσεων.

Αυγούστου 1, 2014

 Αξίωμα 1: οι μαζικές εκποιήσεις *δεν* συμφέρουν. Ούτε στις τράπεζες ούτε στην κυβέρνηση, ούτε σε οποιονδήποτε άλλο παίχτη του τοπικού συστήματος. Συνεπώς όσοι τις επικαλούνται είναι ανόητοι και λαϊκιστές. Εκτός και αν υπονοούν πως μας κυβερνούν προδότες που θέλουν να πουλήσουν τη χώρα σε ξένα γερακικά ταμεία.

Αξίωμα 2:  λαϊκιστές είναι επίσης όσοι κατηγορούν τις τράπεζες όπως δεν στηρίζουν την ανάπτυξη την ίδια ώρα που κάνουν ό,τι μπορούν να δυσκολέψουν την είσπραξη του λαβείν τους.

Αξίωμα 3: δεν μπορώ να φανταστώ πως ένας τραπεζίτης που τα έχει 400, θα κυνηγήσει μέχρις εσχάτων τον μικρό αν μπορεί να τα πάρει από τον μεγάλο…

 

Τα ανωτέρω θα τα συναντήσετε και πιο κάτω. Τις προάλλες έστειλα ένα Tweet που έγινε αφορμή για μια πολύ μακρά συζήτηση στο Facebook:

«Απορία: όταν υποθηκεύαμε ό,τι είχαμε και δεν είχαμε για να κτίσουμε ή να επιχειρήσουμε, δεν γνωρίζαμε τι θα γινόταν αν δεν πληρώναμε;»

Θα παραθέσω εδώ μόνο τα δικά μου σχόλια που ακολούθησαν και μάλιστα μόνο αυτά που θεωρώ πως αξίζει να καταγραφούν σε κάτι πιο μόνιμο από το Facebook.

Μονομιάς πήρα απαντήσεις σχετικά με τις συνθήκες που άλλαξαν, και σχολίασα;

«Δηλαδή όσοι κτίζαμε ή επιχειρούσαμε θεωρούσαμε πως θα έχουμε πάντα συνθήκες οικονομικής ειρήνης και γενικά άπειρης ευδαιμονίας; ή ακόμη θεωρούσαμε πως δεν θα πήγαινε κάτι στραβά, και δεν θα κάναμε ποτέ λάθος; Γιατί, ξέρεις, αν ίσχυε αυτό που λες, δεν θα χρειαζόταν καν να βάλαμε υποθήκη όλο μας το είναι και όλα θα πήγαιναν ρολόι!»

Χρειάστηκε να απαντήσω και στο ερώτημα αν ακόμα και οι μικροί δανειολήπτες είχαν κάνει κάτι κακό, ερωτώντας κάτι που σημαντικό:

« Έπαιρνε ( ο «μικρός» δανειολήπτης) όμως δάνειο ανάλογο του εισοδήματος του; Κοίταξε, δεν φταίνε μόνο οι δανειολήπτες, κάποιοι εκ των οποίων θα χάσουν περιουσίες. Φταίνε και οι τράπεζες οι μέτοχοι και οι καταθέτες των οποίων έχουν ήδη χάσει και θα χάσουν δισεκατομμύρια. Αυτό είναι κάποιου είδους δικαιοσύνη, γιατί δεν βρέχει από κάπου λεφτά.»

Μα θα χάσουν οι φτωχοί τις περιουσίες τους:

«Άσε τα παραμύθια. Ξέρεις πολύ καλά πως η προσπάθεια δεν γίνεται για το σπιτάκι της πωλήτριας του Ζορμπά. Γίνεται για τους μεγάλους που κρύβονται πίσω από το λαϊκισμό των κομμάτων που υποστηρίζουν δήθεν την πρώτη κατοικία…»

 

Δεν μπόρεσα να παρακολουθήσω όλη τη συζήτηση όταν άναψε, και εγέρθηκαν και ένα σωρό άλλα ζητήματα, γι’ αυτό ώρες μετά έκανα  μια γενική τοποθέτηση:

«Δεν επιθυμώ να εμπλακώ σε εφ ‘όλης της ύλης διάλογο σε αυτή την ανάρτηση. Να αναφέρω επίσης πως λυπάμαι για τον έντονο λόγο που χρησιμοποιήθηκε. Θα προσπαθήσω με αυτό το σχόλιο να περιγράψω το λογικό πλαίσιο που στηρίζει την πιο πάνω ανάρτηση μου.

  1. Η κοινωνία μας, το σύστημα μας είναι κατ’ επιλογήν και με την έγκριση της συντριπτικής πλειοψηφίας των πολιτών αστική δημοκρατία με ελεύθερη καπιταλιστική οικονομία. Σε κάθε περίπτωση λοιπόν οι λύσεις πρέπει να βρίσκονται εντός αυτού του πλαισίου. Λύσεις εκτός του πλαισίου είναι χρήσιμες μόνο θεωρητικά.
  2. Ως θέμα αρχής όποιος δανείζεται με υποθήκη είναι δυνατόν να χάσει την υποθήκη του για μια ολόκληρη σειρά από λόγους.
  3. Ως θέμα αρχής τα δανεικά πρέπει να πληρώνονται γιατί πρόκειται για λεφτά άλλων.
  4. Υπεράνω όλων αυτών όμως βρίσκεται η επιβίωση τους συστήματος. Στα πλαίσια του (1) κρίναμε πως μας χρειάζεται ένα τραπεζικό σύστημα. Για να το κρατήσουμε πήραμε πρωτοφανή και άδικα μέτρα που κατά τεκμήριο έπληξαν κυρίως τους έχοντες. Στη συνέχεια αντιληφθήκαμε αυτό που έλεγε το σύνολο της αριστερής διανόησης και οικονομολογίας: δεν μας πάττισε το κράτος, οι τράπεζες μας πάττισαν. Και το έκαναν αυτό γιατί διαχειρίστηκαν άθλια τα λεφτά των καταθετών τους με αποτέλεσμα να τα χάσουν. Ε, για να συνεχίσει να υπάρχει αυτό το σύστημα που είπαμε πως μας χρειάζεται, πρέπει να εισπράξουν οι τράπεζες τα χρωστούμενα, ξεκινώντας από τα μεγαλύτερα ποσά. Και για να γίνει αυτό πρέπει να διευκολύνουμε τη διαδικασία, να την κάνουμε συντομότερη από …δέκα χρόνια, και να δώσουμε κίνητρο σε όσους παίζουν πελλόν να πληρώσουν.
  5. Στο δρόμο θα υπάρχουν απώλειες, ουσιαστικές, που αφορά εκείνους οι οποίοι με την ανοχή ανόητων τραπεζιτών πήραν δάνεια που δεν μπορούν ποτέ να εξοφλήσουν, και παραπλεύρων, που αφορά ανθρώπους που βρέθηκαν σε δύσκολη θέση χωρίς να φταίξουν τίποτα.
  6. Για τη δεύτερη κατηγορία, αλλά και για την πρώτη, όπου υπάρχει λόγος, το κράτος οφείλει να ορίσει ένα δίκτυο ασφαλείας για να μην έχουμε ακραίες κοινωνικές συνέπειες. Εκτός αυτού οφείλει να διευκολύνει την ομαλοποίηση της κατάστασης και της δραστικής μείωσης των μη εξυπηρετούμενων δανείων. Αυτή είναι η δουλειά του, και όχι να περνά ειδικούς νόμους για προστασία όποιου φωνάζει πιο δυνατά.
  7. Εδώ κλείνει η εξίσωση. Και χωρίς να το θέλω μου ήρθε στο μυαλό μια αναφορά που λένε οι φίλοι μου οι κομμουνισταί: δεν υπάρχει άτομο, ατομική περίπτωση, ατομικό συμφέρον. Υπάρχει η κοινωνία και το υπέρτερο συμφέρον του συστήματος, και το σύστημα που έχουμε αυτή τη στιγμή πρέπει να πάρει δύσκολες αποφάσεις αν πρόκειται να επιβιώσει.»

 

Μετά είχαμε την εισήγηση από κάποια φίλη, πως το να παίρνεις δάνειο από μια τράπεζα που «χάλασε» είναι κάτι ανάλογο με το να αγοράζεις τοστιέρα που δεν δουλεύει:

«Αγαπητή φίλη, ατυχής η παρομοίωση. Για να πάρεις μια τοστιέρα δίνεις λεφτά. Στην περίπτωση των δανείων *παίρνεις* τα λεφτά κάποιου άλλου.

Αν είναι κάτι που βγαίνει από την ανάρτηση πάντως είναι η συνειδητή επιλογή κάποιων να μην πληρώσουν, ίσως όχι γιατί δεν μπορούν, αλλά επειδή είναι «χαλασμένο το σύστημα» και το εκδικούνται. Ακόμη και αν είναι θεμιτή αυτή η επιλογή, θα ήθελα να ακούσω λύσεις για το τι κάνουμε, αν δεν πάρουμε τις οφειλόμενες αποφάσεις για την εκποίηση.

Α, και κάτι άλλο: διαδικασία εκποίησης υπάρχει γιατί ανέκαθεν ήταν δεδομένο πως όποιος δεν πληρώνει, χάνει την περιουσία του. Η αδυναμία της οφειλόταν στο γεγονός πως μπορούσε να τραβήξει σε απίστευτο βάθος χρόνου και συνεπώς τα γεγονότα την καθιστούσαν άνευ σημασίας.»

Και η συνέχεια για την τοστιέρα:

«Αγαπητή φίλη δεν είναι έτσι: η τράπεζα δεν εμπορεύεται λεφτά. Παίρνει καταθέσεις και δίνει δάνεια, γι’ αυτό ακριβώς το λόγο έχει ή θα έπρεπε να έχει εποπτεία πολύ πιο αυστηρή από την Ηλεκτραγορά.

Ο νόμος μοιραία πρέπει να καλύπτει όλες τις περιπτώσεις. Οι καλόπιστοι θα πρέπει να βρουν λύση με την τράπεζα τους. Θεωρητικά θα τους βοηθήσει και το κράτος, και εδώ ίσως θα έπρεπε να γίνονταν περισσότερα. Αλλά αντιλαμβάνεσαι πως αν ξεκινούμε με τις εξαιρέσεις, δεν θα μείνει τελικά νόμος…

 

Ναι το bail in είναι επί του παρόντος Κυπριακή πρωτοτυπία, με συγκεκριμένα κοινωνικά και οικονομικά χαρακτηριστικά: έπληξε αντικειμενικά τους έχοντες. Ανάλογες δράσεις αλλού κατέληξαν ως επιβάρυνση στο σύνολο των φορολογουμένων, άρα ήταν πιο άδικες.

Οι τράπεζες θα κάνουν αυτό που λες ( να ξεκινήσουν έντονες προσπάθειες από τους μεγάλους χρεώστες) , όταν έχουν στα χέρια τους και τα ανάλογα όπλα. Έλα στη θέση ενός τραπεζίτη: θα κυνηγήσει τον μεροκαματιάρη ή τον επιχειρηματία με τη Μερσεντές και το πούρο που παίζει πελλόν και δεν βγαίνει στα τηλέφωνα;»

Την επόμενη, θεώρησα καλώ να θυμίσω την πιο κάτω Κυπριακή παροιμία:

 

 

«Απού ξοθκιάζει τρανταθκυό

αμμά σοθκιάζει τράντα

ξυπόλυτος τζιαι τίτσιρος

τζιαι φυλακήν εν πάντα.»

 

Όλη η συζήτηση στον τοίχο μου στο Facebook την 28η Ιουλίου 2014.

 

 

Η αφάνταστη αχαπαροσύνη της Ελληνικής αριστεράς.

Ιουλίου 28, 2014

Το κειμενο ψαρεύτηκε από εδώ, αφορά πρωτίστως τον ΣΥΡΙΖΑ, αλλά λίγο πολύ αφορά και το ΚΚΕ.  Δεν χρειάζεται να κάνω σχόλια για να δικαιολογήσω τον ευγενικό τίτλο που συνοδεύει αυτή την αναρτηση.

 

Θα παραπέμψω μόνο σε ένα κειμενο ενός άλλου συναδέλφου μπλόκερ, του Γρηγόρη, με τον οποίο έχουμε χαοτικές διαφορές στα κοινωνικά – οικονομικά θέματα, αλλά εδώ προσυπογράφω.

 

Εκείνο που βγαίνει έντονα είναι πως η αριστερά δεν έχει κανένα δικαίωμα να διεκδικεί ηθική ανωτερότητα: ίδια λάθη, ίδια αντιδραστικά πλασματα, ίδιος συντηρητισμός και τακτικισμός με τη χειρότερη δεξιά…

 

Ειλικρινά, αλίμονο στην Ελλάδα αν αυτοί οι καρά – ανεύθυνοι άνθρωποι πάρουν ποτέ την εξουσία.

 

Η επόμενη εθνική καταστροφή.

Η επόμενη εθνική καταστροφή.

Σύγκλιση Ελλάδας – Κύπρου ενάντια στην κατοχή, τα δεσμά της τρόικας και των Μνημονίων

 

Είναι σε όλους γνωστό ότι το καλοκαίρι του 1974 η Τουρκία, με αφορμή το εγκληματικό αμερικανόπνευστο πραξικόπημα της Χούντας κατά του Μακαρίου, εισέβαλε καταλαμβάνοντας το 37% του νησιού, το οποίο όχι απλώς κατέχει ώς σήμερα, αλλά επιπλέον εφαρμόζει σταθερή πολιτική μεθοδικής εθνοκάθαρσης, εποικισμού και τουρκοποίησης. Ακόμα και τους ίδιους τους Τουρκοκύπριους, έχει μετατρέψει σε παρίες στην ίδια τους τη χώρα.

Η ωμή αυτή πραγματικότητα θέτει ευθέως την ανάγκη απάντησης στο κρίσιμο ερώτημα τί είναι το Κυπριακό. Είναι το Κυπριακό μια διαφορά δύο κοινοτήτων ή κατ’ ουσίαν το πρόβλημα υφίσταται εξαιτίας των ανοιχτών εξωτερικών επεμβάσεων της Τουρκίας εναντίον ενός κράτους-μέλους του ΟΗΕ και της Ε.Ε., επεμβάσεων που έχουν ήδη επιβάλει τον ακρωτηριασμό της Κυπριακής Δημοκρατίας στον Βορρά και απειλούν ευθέως την κυριαρχία της στα ελεύθερα εδάφη διά της προσπάθειας επιβολής μιας πρωτοφανούς στα παγκόσμια χρονικά λύσης που καταργεί κάθε έννοια κράτους δικαίου και βασικής δημοκρατικής αρχής;

Είναι επίσης γνωστά σε όλους τα γεγονότα του Μαρτίου 2013 που οδήγησαν στον εξανδραποδισμό της κυπριακής οικονομίας και την υπαγωγή της στη μνημονιακή κατάσταση της αποικίας χρέους. Είναι το ζήτημα αυτό υπόθεση ενός «προβληματικού κράτους» και ενός λαού «κλεφτών και τεμπέληδων» που οφείλουν να υποστούν τα επίχειρα της «κακίας» τους ή μήπως το πρόβλημα υφίσταται διότι το πολυδιεκδικούμενο «αβύθιστο αεροπλανοφόρο» αναβαθμίστηκε περαιτέρω σε άμεσο παραγωγό υδρογονανθράκων;

Στις δύο παραπάνω μεταβλητές παραμέτρους πρέπει αναγκαία να προστεθεί και η σταθερά, ότι δηλαδή η Κύπρος δεν έχει απλώς κάποια γεωπολιτική αξία και σημασία, πράγμα που ο καθένας θα πιστοποιούσε, αλλά κεντρική, καθώς βρίσκεται στην καρδιά της Ευρώπης – Ασίας και Αφρικής, στην καρδιά του αξονικού χώρου.

Σε αυτό το πεδίο λοιπόν, χρειάζεται να αποκτήσουμε μια στρατηγική. Στρατηγική πολύπλευρης σύγκλισης Ελλάδας και Κύπρου. Αλληλεγγύης, αδελφικής συμπαράταξης χωρών, κοινωνιών και κινήματος, ενάντια στις γεωπολιτικές επιβουλές για την αποτίναξη των δεσμών της τρόικας και των Μνημονίων. Να αποτελέσει η Ελλάδα με την Κύπρο έναν πυρήνα αντίστασης, που, απευθυνόμενος στις χώρες και τους λαούς του ευρωπαϊκού Νότου και της Μεσογείου, να σημάνει την απαρχή μιας διαφορετικής πορείας για τους λαούς και τους εργαζόμενους ολόκληρης της Ευρώπης.

Η Κυπριακή Δημοκρατία, παρά τις ατέλειες και δυσλειτουργίες της, παρά την αδυναμία της ν’ ασκήσει εξουσία στο κατεχόμενο τμήμα του νησιού, αποτελεί ένα σύγχρονο, δημοκρατικά λειτουργούν κράτος, που εγγυάται αποτελεσματικά τα ανθρώπινα δικαιώματα για όλους τους Κύπριους πολίτες, ανεξάρτητα από τη θρησκεία τους ή την εθνική τους καταγωγή και με πλήρη σεβασμό προς αυτές. Ως εκ τούτου η αντικατάστασή της από δύο προτεκτοράτα, συγκροτημένα σε εθνο-θρησκευτική βάση, όχι μόνο δεν συνιστά επανένωση του νησιού, αλλά σημαίνει την οριστική υπαγωγή του σε καθεστώς πολλαπλής, νεο-αποικιακής δουλείας και λεηλασίας των φυσικών του πόρων.

Η αποτίναξη των Μνημονίων και η διατύπωση αξιόπιστων εναλλακτικών σχεδίων για την έξοδο από την κρίση, που θα στηρίζονται στην παραγωγική ανασυγκρότηση, την εμβάθυνση της δημοκρατίας και την πολιτιστική αναγέννηση, είναι κοινά ζητούμενα για Ελλάδα και Κύπρο. Ήρθε ο καιρός να εγκαταλειφτεί το δόγμα -φύλλο συκής των ευθυνών των ελλαδικού Ελληνισμού- ότι η Κύπρος αποφασίζει και η Ελλάδα συμπαρίσταται και να συναποφασιστεί ενιαία στρατηγική αντιμετώπισης των προβλημάτων και των κινδύνων, στο πλαίσιο του πληττόμενου ευρωπαϊκού Νότου, στο πλαίσιο της Ε.Ε. της οποίας αποτελούν ισότιμα μέλη, στο πλαίσιο των ιστορικών και συμβατικών ευθυνών που έχει η Ελλάδα απέναντι στην Κύπρο.

Η Αριστερά, ως υπεύθυνη, βαθιά φιλειρηνική, δημοκρατική, πατριωτική και διεθνιστική δύναμη, θα αντισταθεί σθεναρά σε κάθε απόπειρα κατάλυσης της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Αθήνα, 24 Ιουλίου 2014

ΟΙ ΥΠΟΓΡΑΦΟΝΤΕΣ

 

Αναγνωστόπουλος Θανάσης, μέλος γραμμ. ΝΕ Α’ Αθήνας ΣΥΡΙΖΑ, Αξελός Λουκάς, μέλος ΚΕ ΣΥΡΙΖΑ, Αρχοντόπουλος Γιώργος, μέλος Πρωτοβουλίας SOSτε το νερό, υποψ. ευρωβουλευτής ΣΥΡΙΖΑ, Ασημακόπουλος Βασίλης, πρώην μέλος ΚΕ ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ, Βαμβακάς Κώστας, δημοτικός σύμβουλος Ελευσίνας-Μαγούλας, Δερμενάκης Παύλος, μέλος γραμμ. ΝΕ Βορείων ΣΥΡΙΖΑ, μέλος ΔΣ ΜΑΧΩΜΕ, Ελληνιάδης Στέλιος, μέλος ΚΕ ΣΥΡΙΖΑ, Θεοδωρόπουλος Γιώργος μέλος ΚΕ ΣΥΡΙΖΑ, περιφ. σύμβουλος Κ. Μακεδονίας, Θεωνάς Γιάννης, μέλος ΚΕ ΣΥΡΙΖΑ, Καϊτατζή-Γουίτλοκ Σοφία, καθηγ. ΑΠΘ, μέλος ΣΥΡΙΖΑ, Καρακώστα Εύη, στέλεχος ΣΥΡΙΖΑ, Κασιμάτη Νίνα, μέλος επιτρ. προγρ. ΣΥΡΙΖΑ, Κατρούγκαλος Γιώργος, ευρωβουλευτής ΣΥΡΙΖΑ, Κοδέλας Δημήτρης βουλευτής ΣΥΡΙΖΑ, Κοτσακάς Αντώνης, στέλεχος ΣΥΡΙΖΑ, Κουρουμπλής Παναγιώτης, βουλευτής ΣΥΡΙΖΑ, Κυριακάκης Βασίλης, βουλευτής ΣΥΡΙΖΑ, Κωνσταντακόπουλος Δημήτρης, μέλος τμημ. εξωτερ. πολιτικής ΣΥΡΙΖΑ, Λάμπρου Βύρωνας, μέλος ΚΕ ΣΥΡΙΖΑ, Λαοκράτης Βάσσης, φιλόλογος – συγγραφέας, μέλος ΣΥΡΙΖΑ, Λατζανάκη Μαρία, μέλος ΚΕ ΣΥΡΙΖΑ, Μαντάς Μάκης, μέλος ΚΕ ΣΥΡΙΖΑ, Ματζουράνης Σωκράτης, στέλεχος ΣΥΡΙΖΑ, Μητρόπουλος Αλέξης, βουλευτής ΣΥΡΙΖΑ, Μιχελογιαννάκης Γιάννης, βουλευτής ΣΥΡΙΖΑ, Μούστος Μανώλης, μέλος ΚΕ ΣΥΡΙΖΑ, Μπανιά Σοφία, μέλος ΚΕ ΣΥΡΙΖΑ, Μπελαντής Δημήτρης, μέλος ΚΕ ΣΥΡΙΖΑ, Μπουλούμπαση Άβα, μέλος ΚΕ ΣΥΡΙΖΑ, Μπρέστα Μαρίνα, μέλος ΚΕ ΣΥΡΙΖΑ, Νικολακάκης Γιώργος, μέλος ΚΕ ΣΥΡΙΖΑ, Νικολόπουλος Ηλίας, συνταγματολόγος, υποψ. ευρωβουλευτής ΣΥΡΙΖΑ, Ξυδάκης Νίκος, υποψ. ευρωβουλευτής ΣΥΡΙΖΑ, Ξυδιάς Βασίλης, εκπαιδευτικός – θεολόγος, μέλος ΣΥΡΙΖΑ, Παναγιώτου Σπύρος, δημοτικός σύμβουλος Γαλατσίου, Παναγούλης Στάθης, βουλευτής ΣΥΡΙΖΑ, Πάντζας Γιώργος, βουλευτής ΣΥΡΙΖΑ, Ρινάλντι Ρούντι, μέλος Πολιτικής Γραμματείας ΣΥΡΙΖΑ, Ρούσσος Σωτήρης, αναπλ. καθηγ. Διεθνών Σχέσεων Παν/μίου Πελοποννήσου, μέλος ΣΥΡΙΖΑ, Σακοράφα Σοφία, ευρωβουλευτής ΣΥΡΙΖΑ, Σερμέτης Τριαντάφυλλος, πρόεδρος Α’ ΕΛΜΕ Πέλλας, υποψ. περιφ. σύμβουλος, Σιάχος Μιχάλης, μέλος ΓΣ ΠΟΕΣΥ, μέλος γραμμ. Τμημ. ΜΜΕ ΣΥΡΙΖΑ, Σπύρου Μπενέτος, υπ. περιφερειάρχης Ν. Αιγαίου, Σταθάς Γιάννης, βουλευτής ΣΥΡΙΖΑ, Σωτηρίου Ελένη, μέλος Πολιτικής Γραμματείας ΣΥΡΙΖΑ, Ταυρής Νίκος, μέλος ΚΕ ΣΥΡΙΖΑ, Τεμπονέρας Διονύσης, μέλος ΚΕ ΣΥΡΙΖΑ, Τζαφέρης Γιώργος, μέλος γραμμ. ΝΕ Πειραιά ΣΥΡΙΖΑ, Τοζίδης Γιώργος, οικονομολόγος, στέλεχος ΣΥΡΙΖΑ, Τριανταφύλλου Μαρία, βουλευτής ΣΥΡΙΖΑ, Τσέλου Ειρήνη, μέλος ΚΕ ΣΥΡΙΖΑ, Τσουκαλάς Δημήτρης, βουλευτής ΣΥΡΙΖΑ, Τσούτσιας Γιάννης, δημοτικός σύμβουλος Βριλησσίων, Φινάλης Ερρίκος, μέλος ΚΕ ΣΥΡΙΖΑ, Φωτιάδου Σία, μέλος ΔΣ Σωμ. Συντ. δικηγόρων, μέλος ΣΥΡΙΖΑ, Χαραλαμπίδου Δέσποινα, βουλευτής ΣΥΡΙΖΑ, Χατζηαντωνίου Γιάννης, γραμμ. ΟΜ ΣΥΡΙΖΑ Δικηγόρων, πρώην μέλος Πολιτικής Γραμματείας ΣΥΡΙΖΑ, Χατζηλάμπρου Βασίλης, βουλευτής ΣΥΡΙΖΑ, Χατζησταυράκη Μαρία, μέλος ΚΕ ΣΥΡΙΖΑ, Χερουβής Γιώργος, μέλος ΝΕ Βορείων ΣΥΡΙΖΑ, Χρυσόγονος Κώστας, ευρωβουλευτής ΣΥΡΙΖΑ, Ψιμούλη Χρυσούλα, μέλος ΚΕ ΣΥΡΙΖΑ.

 

 

 

Κύπρος και Ομοσπονδία

Ιουλίου 22, 2014

strovoliotis:

Να μάθουμε λοιπόν για την ομοσπονδία;

Ανεβάζω ξανά το κείμενο, γιατί αυτή ήταν μία από τις ελάχιστες ορθές ενέργειες που είχε κάνει τότε η κυβέρνηση Χριστόφια. Έχουν περάσει 4 χρόνια και ακούμε σήμερα ακριβώς τις ίδιες κακοφωνίες των κάθε λογής λυσοφοβικών: Γιαννάκης Ομήρου, Δημήτρης Ταλιαδώρος (πρόεδρος των καθηγητών αν είναι δυνατόν!), Στέλιος Αμερικάνος της Συμμορίας Πολιτών, αλλά και η έξυπνη Χριστιάνα Ερωτοκρίτου του ΔΗΚΟ.
Όπως ακριβώς και με τα οικονομικά, όπως έχουμε τους φανατικούς κομμουνιστές που προτιμούν να διαλύσουν το σύστημα παρά να το δουν να επιβιώνει, έτσι και αυτοί ακριβώς οι ακραίοι: προτιμούν να χάσουν παρά να μοιραστούν για να ικανοποιήσουν τον εθνικισμό και να κρύψουν τους φόβους τους .
Με τέτοιους ανθρώπους σε τόσο σημαντικά πόστα στην περήφανη μας Κυπριακή Δημοκρατία, αποτελεί θαύμα το γεγονός πως υπάρχουμε ακόμη ως κράτος.

Να σημειώσουμε πως η πρωτοβουλία για εισαγωγή της ενότητας «πολιτειακά συστήματα» στην εκπαίδευση ανήκει στον Νίκο Τορναρίτη του ΔΗΣΥ, φαίνεται πως έχει τη στήριξη του προεδρικού, έχει ακόμη σύμφωνα με το ΡΙΚ τη στήριξη ΑΚΕΛ και ΔΗΣΥ αλλά και του Πανεπιστημίου.

 

Έτσι έπρεπε να ήταν.

Δημοσιεύθηκε αρχικά στο Στροβολιώτης:

Για όσους ενδιαφέρονται, και κυρίως, για την ιστορία, μπορείτε να διαβάσετε εδώ το πλήρες κείμενο του φυλλαδίου της κυβέρνησης για την Ομοσπονδία:

Κύπρος και Ομοσπονδία

Προβολή αρχικού

Follow

Ενημερωθείτε για κάθε νέα δημοσίευση στο email σας.

Μαζί με 3.358 ακόμα followers