Skip to content

Έιντε: Ανάσταση της διαδικασίας από τις πλευρές και όχι από τα ΗΕ (και ο ΝΝ)

Αύγουστος 3, 2017

(Διαβάζεται και ως επικήδειος λόγος – σίγουρα όχι αναστάσιμος)

Η ανάσταση της διαδικασίας για το Κυπριακό που έληξε στο Κραν Μοντάνα δεν μπορεί να γίνει από τα Ηνωμένα `Εθνη αλλά μέσω μιας συμφωνίας των δυο πλευρών, και εάν αυτές συμφωνήσουν, τότε ο ΓΓ των ΗΕ θα είναι εκεί, δήλωσε ο Ειδικός Σύμβουλος του ΓΓ του ΟΗΕ `Εσπεν Μπαρθ `Ειντε, μετά τη συνάντησή του με τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας Νίκο Αναστασιάδη.

 

Ο κ. `Ειντε είπε στις δηλώσεις του πως αυτό που έμεινε από αυτή τη φάση είναι μια καλύτερη κατανόηση για το πού μπορεί να βρεθεί μια συμφωνία, «αν ποτέ υπάρξει μια νέα προσπάθεια, και εάν κάποιος προσπαθήσει ξανά», όπως ανέφερε.

 

Ερωτηθείς αν τα ΗΕ πιστεύουν πως η διαδικασία που έληξε στο Κραν Μοντάνα είναι νεκρή ή μπορεί να επεκταθεί, ο κ. ‘Ειντε είπε πως η διαδικασία που οδήγησε στο Κραν Μοντάνα έληξε στο Κραν Μοντάνα, δηλαδή η Διεθνής Διάσκεψη, όπως είπε και ο ΓΓ, αλλά αυτό δεν σημαίνει πως δεν μπορεί να αναστηθεί.

 

«Αυτό που λέει και νομίζω ότι και οι ηγέτες συμφωνούν, (αν και) δεν μιλώ εκ μέρους τους, αλλά κατά την αίσθηση μου αυτό αποτελεί μια συναντίληψη, είναι πως δεν μπορεί να αναστηθεί από τα ΗΕ. Η ανάσταση θα πρέπει να γίνει από εδώ και σε αρμονία και μέσω συμφωνίας των πλευρών και εάν συμφωνήσουν ο ΓΓ είναι εκεί», επεσήμανε.

 

Ο κ. ‘Ειντε είπε πως αυτή ήταν η τελευταία του συνάντηση με τον κ. Αναστασιάδη υπό αυτή τη μορφή. Είχαμε μια καλή, φιλική συζήτηση για την κοινή μας εμπειρία σε αυτή τη διαδικασία, ανέφερε.

 

Είπε πως έχει ανάμεικτα αισθήματα για το γεγονός ότι φεύγει από την Κύπρο. «Νομίζω ότι πετύχαμε πολλά σε αυτή τη διαδικασία και νομίζω ότι ο κ. Αναστασιάδης και ο κ. Ακιντζί, με τη βοήθειά μας και με όλη τη διεθνή υποστήριξη και την υποστήριξη από τον κόσμο εδώ στην Κύπρο, κατάφεραν να προχωρήσει αυτή η διαδικασία πιο πολύ από οποιουσδήποτε δυο ηγέτες πριν από αυτούς»

 

Αλλά την ίδια στιγμή δεν μπορούμε να κρύψουμε το γεγονός ότι δεν πετύχαμε να λύσουμε το πρόβλημα, ανέφερε, προσθέτοντας πως θα ήταν καλύτερα να έφευγε μετά που θα βοηθούσε τους ηγέτες να πετύχουν μια διευθέτηση που να μπορεί να εφαρμοστεί.

 

‘Εκανε λόγο για μεγάλα και περίπλοκα ζητήματα, σημειώνοντας πως αυτό που έμεινε από αυτή τη φάση είναι μια καλύτερη κατανόηση για το πού μπορεί να βρεθεί μια συμφωνία, «αν ποτέ θα υπάρξει μια νέα προσπάθεια, και εάν κάποιος προσπαθήσει ξανά».

 

 

Advertisements

Μεταλλαγμένοι;

Αύγουστος 2, 2017

Μουσταφά Ακιντζί: «δεν θα είχε νόημα η επάνοδος στις συνομιλίες τη δεδομένη στιγμή, γιατί θα έφερνε ακριβώς το ίδιο αποτέλεσμα που προέκυψε στην Ελβετία».

Νίκος Χριστοδουλίδης: «Γιατί δεν υπήρξε αποτέλεσμα στο Κραν Μοντανά; Πολύ απλά διότι η Τουρκία ξέφυγε του σημείου 1 του πλαισίου Γκουτέρες.»

Meanwhile, ΗΠΑ και Ρωσία ανταλλάζουν κυρώσεις, διώχνουν διπλωμάτες, αλλά πάντως τους *συμφέρει* να κανονίζουν συνάντηση των ΥΠΕΞ τους.

Α, πνίγηκε και η συγγραφέας της «Ωδής στο ρίσκο».

Καταλάβετε;

Μπα, ….αμφιβάλλω.

Ναι, κάτι δεν πάει καλά (2)

Ιουλίου 30, 2017

Καλός ύπνος και πρωινό ξύπνημα. Ήδη διάβασα και εφημερίδες. Τρία συμπεράσματα:

1. Αν η ΔΔΟ ήταν η άμυνά μας στην κατοχή και τις επεκτατικές βλέψεις της Τουρκίας, μπορούμε ευθέως να παραδεχτούμε πως επί Νίκου Αναστασιάδη έχουμε ηττηθεί κατά κράτος. Πάει η ΔΔΟ είτε δεχτεί κάποιος πως μέχρι και σχέδιο Γκουτέρες υπήρχε, όπως γράφει η Κατερίνα Ηλιάδη σήμερα στον Πολίτη με ξεκάθαρο το τελικό αποτέλεσμα το οποίο θα κάλυπτε όλους – έστω και αν υπήρχε διαφωνία στο *πως* θα φτάναμε εκεί. Το ίδιο ισχύει και στην άλλη περίπτωση, αφού την πιο πάνω ερμηνεία δεν την δέχεται η πλευρά μας λέγοντας πως σε καμία περίπτωση δεν άφησε να εννοηθεί η Τουρκία πως μπορούσε να δεχτεί αυτά που ισχυρίζεται ο ΟΗΕ πως ήταν *δυνατόν * να ήταν μέρος της τελικής διευθέτησης. Από όσο αντιλαμβάνομαι βεβαίως, ακόμη και αν ισχύει η δική μας ερμηνεία, δεν υπήρχε λόγος να καταρρεύσει η διάσκεψη. Θα μπορούσε να ζητηθεί διάλειμμα- το είχαμε κάνει ξανά- ή να δεχτούμε αναβάθμιση της διάσκεψης σε επίπεδο πρωθυπουργών. Κάτι, που θα λειτουργούσε ως εχέγγυο επιτυχίας και εξασφάλισης «σωστής» λύσης, σε αντίθεση με ό,τι διαρρέει η πλευρά μας.

2. Λαμβανομένων υπόψιν των ανωτερω, και όσο γνωρίζω την πολιτική πορεία του Νίκου Αναστασιάδη κρίνω πως επέδειξε δειλία, ακατανόητη αρνητικότητα και έλλειψη οράματος. Και επειδή επιμένω να παραμένω βλακωδώς ορθολογιστής ψάχνω ακόμη να βρω το γιατί. Γιατί συμπεριφέρθηκε έτσι; Η μόνη «λογική» εξήγηση είναι οι δημοσκοπήσεις. Δεν θα περνούσε λέει η λύση, ο Νίκος Αναστασιάδης είχε υποσχεθεί πως θα έφερνε σχέδιο που θα κέρδιζε την πλειοψηφία σε ένα δημοψήφισμα. Και καλά είχε κάνει. Εδώ βεβαίως τίθενται και άλλα ζητήματα. Τι έκανε η κυβέρνηση 4 χρόνια για να κτίσει κουλτούρα λύσης και συμβιβασμού; Ας το αφήσουμε όμως αυτό. Ένα δημοψήφισμα δεν έχει ποτέ εγγυημένο αποτέλεσμα. Και είναι αφέλεια να αναμένεις πως σε μια δύσκολη διαπραγμάτευση θα πάρεις τέτοιο τέλειο αποτέλεσμα που να μπορέσεις να το «πουλήσεις » στον κόσμο χωρίς καμία προσπάθεια. Κρίνω όμως πως αφού ο Νίκος Αναστασιάδης είχε ο ίδιος καταφέρει να βελτιώσει όλες τις παραμέτρους του σχεδίου Ανάν που είχε στηρίξει το 2004 – εκτός ίσως του εδαφικού, θα είχε ένα εξαιρετικά καλό χαρτί στο χέρι. Πέραν τούτου, η στήριξη της κυβέρνησης, του ΔΗΣΥ του ΑΚΕΛ και της ισχυρής κάτω από τις περιστάσεις κοινωνίας των πολιτών υπέρ της λύσης, θα έδινε ένα δύσκολο αλλά βατό αγώνα για την πλειοψηφία στο δημοψήφισμα.

3. Στη συνάντηση με τη #unitecyprusnow ο ΠτΔ ανέφερε το λογικό επιχείρημα πως αν τον ένοιαζε η εξουσία, θα πήγαινε με τα χίλια στη λύση αφού αυτό θα του έδινε αυτόματα άλλη μια θητεία. Σωστό αυτό. Δυστυχώς όμως δεν τεκμηριώνεται από την όλη του συμπεριφορά. Η σκλήρυνση των θέσεων του η προβολή προαπαιτουμένων για να επιστρέψει στις συνομιλίες που γνωρίζει πως δεν υπάρχει η παραμικρή περίπτωση να γίνουν αποδεκτά, που αποσκοπεί εκτός από τις ψήφους; Και αν το 2013 κέρδισε γιατί πήρε το μεγαλύτερο μέρος όσων από εμάς πίστευαν στη λύση, νομίζει πως μπορεί το 2018 να επαναλάβει το ίδιο αντικαθιστώντας μας, με μερίδα των «σκληρων»; Μα γιατί να τον επιλέξουν οι σκληροί αφού στην καλύτερη περίπτωση θα έχουν μπροστά τους ένα μεταλλαγμένο υποψήφιο σε αντίθεση με το «καλόν πράμαν» τον Νικόλα που πάντα τους χάιδευε τα αυτιά με βολικά συνθήματα και μούχτιν πατριωτισμο;

Clear as mud έτσι; Ναι δεν είμαι σίγουρος τι έγινε δεν καταλαβαίνω που πάμε, ξέρω πως we are in deep shit, και ναι, θα επαναλάβω άλλη μια φορά: κάτι δεν ταιριάζει, κάτι δεν πάει καλά.

A distinctly not brave New World.

Ιουλίου 28, 2017

It is unbelievable that a whole month has already passed. Since that evening we reached the New World. The daughter was holding the premium seat near the window so she holds the credit for the picture.

It was a long trip from Strovolos to Manhattan. Lots of time for thinking/sleeping/watching movies. And it was the day that the conference regarding the future shaping of our country was beginning.

I was quite anxious being away at such an important period in the turbulent history of our little rock.

I was making plans as to how to make a statement to help a little, even from so far away. May be you remember this stupid photo in front of the statue of liberty with the #UniteCyprusNow sign held against my chest.

As the process went on I was utilizing modern technology to stay tuned, and the feelings were mixed. And I was on holiday, and I had to have a good time. At some point, and trying to defend myself against the endless demands of the kids, I went as far as to promise to my daughter that we would spend a whole day at the Luna Park in Coney Island if the Cyprus problem was solved during our stay.

A full month later it was not solved. The visit at Coney Island will probably never be done. Maybe that is not a surprise. We have been there before. What is more worrying though is that everything has also collapsed with this failure. My beliefs, my hopes, my respect to leaders – despite their faults, my strong argument that if something makes sense it will someday prevail – somehow.

We went for a holiday to the New World and we came back to a New but distinctly not brave World at home.

 

Το ξεχασμένο ψήφισμα 1251/99

Ιουλίου 27, 2017

Το ψήφισμα για την ανανέωση της ΟΥΝΦΙΚΥΠ εγκρίθηκε σήμερα ομόφωνα από το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ.

Στο τελευταίο από τις δεκάδες ψηφίσματα του διεθνούς οργανισμού για την Κύπρο, γίνεται ιδιαίτερη, ονομαστική αναφορά στο ψήφισμα 1251 του 1999.

Γιατί άραγε;

Ίσως για αυτό:

«11. Reaffirms its position that a Cyprus settlement must be based on a
State of Cyprus with a single sovereignty and international personality and a
single citizenship, with its independence and territorial integrity safeguarded,
and comprising two politically equal communities as described in the relevant
Security Council resolutions, in a bi-communal and bi-zonal federation, and that
such a settlement must exclude union in whole or in part with any other country
or any form of partition or secession»

Το πλήρες κείμενο εδώ:

http://www.securitycouncilreport.org/…/Cyprus%20SRES1251.pdf

Λοιπόν, νομίζω η σχετική αναφορά είναι σαφής. Αφορά ανόητες έως γελοίες αναφορές για αλλαγή της διαδικασίας, για νέα στρατηγική και λοιπά φαιδρά. Αφορά και τις δυο πλευρές. Και στέλνει μήνυμα: αν θέλετε τη βοήθεια και στήριξη μας, αυτή θα είναι η λύση.

Διαφορετικά, καλή σας τύχη!

Αυτό να το θυμούνται όσοι υποκριτές ή αδαείς επικαλούνται όποτε τους δόξει, τα ψηφίσματα των ΗΕ που αφορούν τη λύση.

Και όμως, κάτι δεν πάει καλά….

Ιουλίου 27, 2017

Μετά από ένα σημείο, το κριτήριο γίνεται απλώς συγκριτικό και όχι απόλυτο. Η «πτώση» του ΠτΔ μετά το Κραν Μοντανά , ή πιο σωστά *από* το Κραν Μοντανά και εδώ, παραμένει η πιο σημαντική παράμετρος που καθορίζει τα γεγονότα, τα οποία αναμφίβολα κινούνται προς άκρως αρνητική κατεύθυνση.

Ακόμα και έτσι όμως , πρέπει να διακρίνουμε και ό,τι μπορεί να είναι θετικό μέσα σε αυτή την άσχημη κατάσταση.

Η διαφάνεια είναι πάντα καλό πράγμα, αλλά η διαφάνεια, όχι η προπαγάνδα. Και παρά το γεγονός πως η δήλωση της πλευράς μας για δημοσιοποίηση των πρακτικών, αρχικά μου είχε φανεί θετική, αντιλήφθηκα πως «πρακτικά» εννοούσαμε τις σημειώσεις που κρατούσε ο δικός μας, Ανδρέας Μαυρογιάννης, δεν αφορούσε επίσημα αποδεκτά πρακτικά που κρατούσαν τα ΗΕ, άρα δεν θα λέγαμε κάτι διαφορετικό από αυτό που ήδη έβγαινε από τις δηλώσεις του ΠτΔ. Συνεπώς τυχόν δημοσιοποίηση τους, θα εξυπηρετούσε μόνο την συνέχιση της κόντρας με τον Άιντε. Κάτω από τις περιστάσεις λοιπόν η έκκληση Γκουτέρες για *μη* δημοσιοποίηση η οποία εισακούστηκε από τον ΠτΔ, κρίνεται ως θετική και εποικοδομητική εξέλιξη.

Επί της ουσίας, στη δήλωση του ΠτΔ περιλαμβάνεται και αυτό:

«2. Σε ερώτηση μου κατά πόσο η τελική τουρκική θέση στο δείπνο ήταν η μετονομασία της Συνθήκης Εγγύησης σε Συνθήκη Εφαρμογής καθώς επίσης μόνιμη παρουσία στο νησί με στρατιωτική βάση, ο κ. Άιντε μου απάντησε ότι είναι σωστή η αντίληψη μου, σημειώνοντας ότι οι Τούρκοι επιθυμούν να διατηρήσουν την παρουσία τους στο νησί για ευρύτερους γεωπολιτικούς λόγους.»

Αλλά και αυτό, που εννοιολογικά μου φαίνεται πως είναι αντιφατικό με το πιο πάνω:

«4. Στην αναφορά μου ότι ο Τούρκος Υπουργός Εξωτερικών, κατά τη διάρκεια του δείπνου της 6ης Ιουλίου, εξέφρασε τη θέση ότι η Συνθήκη Εγγύησης και το δικαίωμα επέμβασης θα πρέπει να παραμείνουν για 15 χρόνια με ρήτρα επανεξέτασης, ο κ. Άιντε απάντησε ότι αυτό ισχύει και καταγράφεται και στα πρακτικά των Ηνωμένων Εθνών.»

Αυτό το σημείο, από ό,τι αντιλαμβάνομαι, ήταν ο λόγος της κατάρρευσης της διαδικασίας.

Κάτι που εκ πρώτης όψεως μου φαίνεται τραγικό και παράλογο. Γιατί αν *δεν* είναι αυτό, είναι εκείνο: μόνιμη παραμονή 30-40 χιλιάδων κατοχικών (και όχι νόμιμων) τουρκικών στρατιωτών, εγγυήσεις επί του συνόλου της νήσου για πάντα και κυρίως *μη* συμφωνία, που αφήνει ανοικτή την πόρτα σε κάθε είδους παραλογισμό και αυθαιρεσία του Ερντογάν.

Γίνεται ακόμη πιο παράλογο και τραγικό αν σκεφτούμε ποιος είναι ο Νίκος Αναστασιάδης και τι είχε δεχτεί το 2004:

«3. The Treaty of Establishment, the Treaty of Guarantee, and the Treaty of
Alliance remain in force and shall apply mutatis mutandis to the new
state of affairs. Upon entry into force of this Agreement, Cyprus shall
sign a Treaty with Greece, Turkey and the United Kingdom on matters
related to the new state of affairs in Cyprus, along with additional
protocols to the Treaties of Establishment, Guarantee and Alliance.»

Στο σχέδιο Ανάν του 2004, η ανάλογη πρόνοια ήταν σαφώς χειρότερη ακόμα και από αυτή την Τουρκική θέση στο 4 πιο πάνω, η οποία θεωρώ πως ήταν δυνατόν να βελτιωνόταν αν αναβαθμιζόταν η διάσκεψη σε επίπεδο πρωθυπουργών – κάτι που δεν έγινε, κυρίως λόγω δικών μας αντιδράσεων.

Γιατί λοιπόν πρόεδρε, το 2004 δέχτηκες εκείνο, γιατί αφού κατάφερες σαφώς να το βελτιώσεις δεν προχώρησες;

Φυσικά, υπάρχει και μια άλλη παράμετρος. Το πλαίσιο Γκουτέρες που για το σημείο αυτό λέει:

«Στο θέμα της Ασφάλειας
– Πιστεύω ότι πρέπει να αρχίσουμε να αναγνωρίζουμε ότι χρειαζόμαστε ένα νέο καθεστώς ασφάλειας και όχι συνέχιση [του υφιστάμενου].
– Χρειάζεται να τερματίσουμε το Δικαίωμα Επέμβασης και της Συνθήκη Εγγυήσεων. Χρειάζεται να αντικατασταθούν με ένα νέο σύστημα διαβεβαιώσεων ώστε όλοι οι Κύπριοι να νοιώθουν ασφάλεια.
– Ένας νέας μηχανισμός εφαρμογής ο οποίος θα εμπλέκει και κάτι εκτός Κύπρου. Οι Εγγυήτριες δεν μπορούν να παρακολουθούν την εφαρμογή των υποχρεώσεών τους.
Για τα στρατεύματα
– Χρειαζόμαστε μείωση των στρατευμάτων από την πρώτη ημέρα και στη συνέχεια σταδιακή απομάκρυνσή στα πλαίσια ενός συμφωνημένου χρονοδιαγράμματος μέχρι να φτάσουν στους αριθμούς της παλαιάς Συνθήκης Συμμαχίας.
– Υπάρχει ένα θέμα για το κατά πόσο θα πρέπει να υπάρξει ρήτρα επανεξέτασης ή οριστικής κατάληξης. Αυτό το θέμα και το χρονοδιάγραμμα θα πρέπει να συζητηθεί στο ανώτατο επίπεδο.»

Μπορεί κάποιος να πει πως οι τουρκικές θέσεις ήταν εκτός του πλαισίου Γκουτέρες, μπορεί όμως και να πει πως ήταν. Και επίσης, μπορεί εύκολα να ισχυριστεί ή να προβλέψει κάποιος πως αν γινόταν η πρωθυπουργική αναβάθμιση στη διάσκεψη, θα υπήρχε χώρος για περαιτέρω συγκλίσεις και βελτιώσεις για το θέμα αυτό. Φυσικά, μπορεί και όχι.

Τελικά, αναβάθμιση δεν έγινε ποτέ. Δεν την επιθυμούσαμε.

Και δεν κατάλαβα ακόμη γιατί.

Σημειώσεις:

1.Ναι, τείνω να θεωρώ πιο ορθό το αφήγημα Άιντε για το τι έγινε στην Ελβετία. Θεωρώ όμως ταυτόχρονα αντιπαραγωγική τη στάση του, με τις συνεχείς δημόσιες δηλώσεις και τάση να επιβάλει από αέρος τις απόψεις του. Αυτά δεν γίνονται εδώ που είναι Βαλκάνια, δεν είναι παίξε – γέλασε.

2. Ναι, ήταν θετική κάτω από τις περιστάσεις η χτεσινή κίνηση του ΠτΔ για μη δημοσιοποίηση «πρακτικών». Ήταν όμως απλώς ψυχροπολεμική η δήλωση Νίκου Χριστοδουλίδη για το θέμα των Μαρωνίτικων χωριών. Θυμίζω πως η κυβέρνηση ενθαρρύνει Ε/κς να πάνε στην Καρπασία και τους δίνει και μικρή οικονομική ενίσχυση, για τα Μαρωνίτικα ισχύουν άλλοι κανόνες;

Αν ήμουν Μαρωνίτης…

Ιουλίου 26, 2017

Η ανακοίνωση του Μουσταφά Ακιντζί για την επιστροφή των Μαρωνιτών στα χωριά τους, έχει δυο διαστάσεις: μια θετική και μια αρνητική.

Η θετική είναι η πραγματική δυνατότητα μέρους των Κυπραίων να επιστρέψουν στα χωριά και στα σπίτια τους (όσοι ζουν ακόμη). 
Η αρνητική έχει να κάνει με την πολιτική και ιστορική σημασία αυτής της απόφασης: ο Ακιντζί (και η Τουρκία) δεν το έκαναν αυτό επειδή αγαπούν τους Μαρωνίτες. Το έκαναν ως ένα ακόμη βήμα προς τη διχοτόμηση του νησιού και την νομιμοποίηση του καθεστώς τους. Μα, τα ψηφίσματα, οι αρχές το δίκιο θα μου πείτε;;; Όλα αυτά καλά, αλλά σημαντικότερος όλων ο χρόνος. Αν όπως φαίνεται η περίοδος της ΔΔΟ έχει κλείσει τον κύκλο της, ο κόσμος δεν θα σταματήσει να προχωρά.

Η έννοια «βελούδινο διαζύγιο» μπορεί να περάσει από το μυαλό κάποιων. Μπορεί με μια τέτοια διευθέτηση να επιτυγχάνεται εκείνο που πολλοί απεχθάνονται: την αποφυγή δηλαδή του μοιράσματος της εξουσίας με τους ΤΚς, αλλά μια επιλογή βελούδινου διαζυγίου θα σημαίνει πως ξανά και πάλι πρέπει να συζητήσουμε με τους Τκς όλα τα θέματα για τα οποία συζητούσαμε τόσα χρόνια, εκτός αυτού που προανέφερα (διαμοιρασμός εξουσίας) – χωρίς όμως τον συνδετικό παράγοντα της ΔΔΟ.

Που σημαίνει πως η μια πλευρά θα τραβά πετσίν και ή άλλη τομάρι . Με σίγουρη την ανεύρεση εστιών σύγκρουσης, ενώ δεν μπορώ να φανταστώ τι μπορεί να γίνει με πιο μεγάλα θέματα όπως FIR και γκάζια.

Μπορεί λοιπόν σε προσωπικό επίπεδο να νοιώθουν όμορφα κάποιοι, αλλά ως (μη κανονική) χώρα μπαίνουμε σε δύσκολη περίοδο. Αναμένω φυσικά πως πολλοί πατριώτες του καναπέ θα αρχίσουν να απειλούν τους Μαρωνίτες για να μην επιστρέψουν – είναι αυτονόητο αυτό, γιατί τους χαλούν τη συνταγή.

Σκεφτείτε όμως τι μπορεί να γίνει αν ανοίξει και το Βαρώσι αύριο.

Και σκεφτείτε με ποια λογική και ποιο θράσος θα μπορέσει να ζητήσει ο οποιοσδήποτε βολεμένος και πλανημένος Εκς πολιτευτής από ένα πρόσφυγα, να μην πάει πίσω στο σπίτι του για να πεθάνει!

Ε, όχι, κοπέλια, η επιταγή σας επεστράφη απλήρωτη.

(Η μισή μου καταγωγή , από την πλευρά του πατέρα μου είναι από τον κατεχόμενο Λάρνακα της Λαπήθου. Δεν ήμουν και δεν θεώρησα ποτέ τον εαυτό μου πρόσφυγα γιατί γεννήθηκα και μεγάλωσα στον Στρόβολο. Υπάρχουν διάφορα διάσπαρτα, μικρά τεμάχια γης που μου ανήκουν (μαζί με δεκάδες άλλους κληρονόμους της οικογένειας) κάπου εκεί. Υπάρχει όμως και ένα μικρό κομμάτι στα Πάναγρα. Εκεί κοντά που έρχεται το νερό από την Τουρκία. Το είχε αγοράσει λίγο πριν το 1974 ο παπάς μου και θα έκτιζε εκεί ένα μικρό εξοχικό. Δεν πρόλαβε – ευτυχώς. Δηλώνω, πως αν μου επιτραπεί, εγώ θα το κτίσω. Και αν ήμουν Μαρωνίτης, θα ετοίμαζα βαλίτσες)

Αρέσει σε %d bloggers: