Skip to content

Το δικαίωμα της απεργίας ως ανάρμοστο υπερόπλο

Μαΐου 7, 2015

Φίλος στο ΦΒ, με προκάλεσε χτες να σχολιάσω το πιο κάτω άρθρο από την Stockwatch. Το θέμα είναι σημαντικό, θεωρώ πως ενώ το δικαίωμα στην απεργία είναι μεν κατοχυρωμένο, ιεραρχικά βρίσκεται ντε φάκτο  *πιο* κάτω από το δικαίωμα του πολίτη στις ουσιώδεις υπηρεσίες που προσφέρει το κρατος. Αν δεν ισχύει αυτό, τότε έχουμε  στρέβλωση και κατάχρηση που πρέπει να διορθωθεί. Το σχόλιο αυτό γίνεται πιο επίκαιρο με δεδομένο πως σήμερα παραλύουν οι υπηρεσίες υγείας του κράτους – με επίκληση μάλλον «θολών» αιτημάτων.

 

Παραθέτω την απάντηση μου, η οποία νομίζω αξίζει τον κόπο να «καδρωθεί» πέραν του ΦΒ και σε ανάρτηση στο ιστολόγιο.

« Όταν μιλάμε για ουσιώδεις υπηρεσίες σε ένα αστικό κράτος με ανεπτυγμένο καπιταλισμό, σημαίνει πως μιλάμε ντε φάκτο για εργαζόμενους που είναι σε καλύτερη μοίρα από τους περισσότερους άλλους εργαζόμενους, με ελάχιστο κίνδυνο να χάσουν τα βασικά μισθολογικά και άλλα τους ωφελήματα.

Θεωρώ πως κάτω από αυτές τις συνθήκες, η απεργία σε αυτές τις υπηρεσίες αποτελεί υπερόπλο που εξυπηρετεί αποκλειστικά και μόνο τα πολύ στενά συμφέροντα μιας πολύ τυχερής τάξης πολιτών σε βάρος του συνόλου. Αν εγώ ανήκα σε αυτή την τάξη προφανώς και δεν θα ήθελα να χάσω το υπερόπλο μου!

Γενικότερα, αν ιδεολογικά, ή απολύτως συμφεροντολογικά ανήκεις σε αυτή την τάξη, τότε δεν χρειάζεται να αλλάξει τίποτα – ο συντηρητισμός πάντα ευνοεί το στάτους κβο. Αν από την άλλη βλέπεις ευρύτερα το συμφέρον το συνόλου ως τον επιθυμητό στόχο, τότε σαφώς χρειάζεται επαναδιαπραγμάτευση και περιορισμός αυτού του υπερόπλου.»

Το σχετικό άρθρο είναι εδώ:

 

Ρύθμιση απεργιών σε ουσιώδεις υπηρεσίες

Ημερομηνία Δημοσίευσης: 06/05/2015 10:53
Προσχέδιο νομοσχεδίου για την απαγόρευση των απεργιών σε ουσιώδεις υπηρεσίες, ετοίμασε η Ομοσπονδία Εργοδοτών και Βιομηχάνων (ΟΕΒ) το οποίο έθεσε ενώπιον της εκτελεστικής εξουσίας.

Σκοπός του νόμου είναι η ορθολογική ρύθμιση του δικαιώματος στις ουσιώδεις υπηρεσίες ώστε χωρίς να αφαιρείται το δικαίωμα της απεργίας, να διασφαλίζεται ότι η άσκηση του θα είναι η έσχατη λύση και ότι στη διάρκεια της δεν θα απειλείται η ζωή, η υγεία, η ασφάλεια ή η ευημερία μέρους ή όλου του πληθυσμού.

Στο νομοσχέδιο ορίζονται 11 δραστηριότητες, υπηρεσίες ως ουσιώδεις, ενώ παρέχεται στο υπουργικό συμβούλιο η δυνατότητα κήρυξης και άλλων υπηρεσιών ως ουσιωδών.

Απαγορεύονται μορφές απεργίας όπως η αυθόρμητη, η πολιτική, η λευκή, η συμπαθείας, η rotating (διαδοχική) και η work – to – rule ( εργασία σύμφωνα με το γράμμα των κανονισμών).

Απαγορεύεται επίσης η απεργία για διαφορά μεταξύ εργοδοτουμένων. Απαγορεύεται τέλος η απεργία για διαφορά δικαιωμάτων αφού η απόφαση της διαιτητικής επιτροπής θα είναι δεσμευτική. Δηλαδή επιτρέπεται απεργία μόνο για διαφορά συμφερόντων.

Συστήνεται εννεαμελής μόνιμη επιτροπή διαιτησίας (4 εργοδοτικοί, 4 εργατικοί και ένας από την κυβέρνηση ως πρόεδρος) εξαετούς θητείας η οποία έχει εξουσία να επιλαμβάνεται όλων των διαφορών σε ουσιώδεις υπηρεσίες μετά την ολοκλήρωση των οποιωνδήποτε άλλων διαδικασιών επίλυσης διαφορών. Επιλαμβάνεται εντός 3 ημερών και εκδίδει απόφαση εντός ενός μηνός.

Οι αποφάσεις της μπορούν να είναι ομόφωνες ή κατά πλειοψηφία και σε περίπτωση διαφοράς δικαιωμάτων είναι δεσμευτικές.

Οι αποφάσεις της επί διαφορών συμφερόντων δεν είναι δεσμευτικές και αν απορριφθούν από κάποιο μέρος τότε μπορούν να ληφθούν απεργιακά ή ανταπεργιακά μέτρα αφού όμως δοθεί 15ήμερη προειδοποίηση και παρέλθουν 30 μέρες από την απόρριψη της απόφασης της επιτροπής.

Σε περίπτωση απεργίας ή ανταπεργίας πρέπει να διατηρείται προσωπικό για διασφάλιση παροχής ελάχιστων επιπέδων της ουσιώδους υπηρεσίας σε όλο τον πληθυσμό.

Σε περίπτωση παράβασης των ουσιωδών διατάξεων του νόμου, προβλέπονται κυρώσεις.

«Η εθελοντική ρύθμιση ενός τόσο σημαντικού για την κοινωνία και οικονομία θέματος, στηρίζεται σε μερικές θεμελιώδεις παραδοχές, υποθέσεις, η βασικότερη των οποίων είναι η ύπαρξη υπεύθυνων και σοβαρών συντεχνιών που δραστηριοποιούνται στα έργα και τις υπηρεσίες που θεωρούνται ουσιώδη. Δυστυχώς η εμπειρία δεν επιβεβαιώνει τη συνδρομή των προϋποθέσεων αυτών», αναφέρεται.

Σημειώνεται ότι οι υφιστάμενοι μηχανισμοί επίλυσης διαφορών που προβλέπονται από «συμφωνίες κυρίων» όπως είναι ο κώδικας βιομηχανικών σχέσεων, η «συμφωνία για τη διαδικασία επίλυσης εργατικών διαφορών σε ουσιώδεις υπηρεσίες» ή και άλλα θεσμικά πλαίσια αποδείκτησαν ανεπαρκείς και ατελέσφοροι στην περίπτωση διαφορών στις ουσιώδεις υπηρεσίες.

«Αποτέλεσμα τούτου ήταν αρκετές φορές να αφεθεί το κοινωνικό σύνολο εκτεθειμένο σε άμεσο κίνδυνο στέρησης ζωτικών για τη διαβίωση του υπηρεσιών λόγω αλόγιστης χρήσης του δικαιώματος της απεργίας από μικρές ή και μεγάλες ομάδες εργαζομένων που στελεχώνουν τους οργανισμούς αυτούς ή νευραλγικά τμήματα της δημόσιας υπηρεσίας», προστίθεται.

«Η νομοθετική ρύθμιση του δικαιώματος της απεργίας στις ουσιώδεις υπηρεσίες έχει συνεπώς καταστεί επιβεβλημένη. Να σημειωθεί ότι η μοναδική νομοθετική ρύθμιση σε ουσιώδη υπηρεσία έχει εισαχθεί τον Μάρτιο του 2012 και αφορά τα αεροδρόμια και τον έλεγχο της εναέριας κυκλοφορίας και αντιμετώπισε κατά τρόπο αποτελεσματικό τις διαδοχικές απεργίες των ελεγκτών εναέριας κυκλοφορίας την περίοδο εκείνη».

Σε όλες τις άλλες περιπτώσεις, εάν οι συντεχνίες επιλέξουν να συμπεριφερθούν ανεύθυνα, η πολιτεία είναι πλήρως ανοχύρωτη. Η μόνη προϋπόθεση για να είναι νόμιμη οποιαδήποτε απεργία είναι να συγκληθεί γενική συνέλευση των μελών της συντεχνίας που επηρεάζονται από την εργατική διαφορά, να γίνει μυστική ψηφοφορία και το αποτέλεσμα της να είναι υπέρ της απεργίας, έστω και με απλή πλειοψηφία των παρόντων.

Το κείμενο ενσωματώνει τις κατευθύνσεις και οδηγίες επί του θέματος της Διεθνούς Οργάνωσης Εργασίας (ILO) αφήνοντας ανέπαφο το υφιστάμενο σύστημα εργασιακών σχέσεων της χώρας επιτρέποντας την προσφυγή σε απεργία μόνο για τους λόγους που και ο κώδικας βιομηχανικών σχέσεων επιτρέπει, ενώ σε όλες τις άλλες περιπτώσεις εργατικών διαφορών προβλέπει δεσμευτική υποχρεωτική διαιτησία, όπως ακριβώς επιτάσσει και ο κώδικας.

«Καθώς η κοινή γνώμη παρακολουθεί με αγωνία τις εξελίξεις θεωρούμε ότι τα χρονικά περιθώρια είναι πολύ μικρά και κάθε καθυστέρηση μπορεί να αποβεί μοιραία για τη μεγάλη προσπάθεια των παραγωγικών δυνάμεων του τόπου για οριστική έξοδο από την πρωτόγνωρη κρίση», τονίζει η ΟΕΒ.

Σε ανακοίνωση της αναφέρει ότι παρακολουθεί με ιδιαίτερη ανησυχία τα τεκταινόμενα κατά το τελευταίο διάστημα στους οργανισμούς που βρίσκονται σε διαδικασία αποκρατικοποίησης και ιδιαίτερα στα λιμάνια και στην ηλεκτρική ενέργεια.

«Ιδιαίτερα προβληματικός είναι ο τρόπος με τον οποίο συμπεριφέρονται κάποιες συντεχνίες που δραστηριοποιούνται στους οργανισμούς αυτούς, αποδεικνύοντας επανειλημμένα την απροθυμία τους να σεβαστούν τα εργασιακά θέσμια και να εφαρμόσουν τις συμφωνίες που έχουν υπογράψει», σημειώνει.

«Καταφεύγοντας κατά το δοκούν και χωρίς να υπάρχει οποιαδήποτε εργατική διαφορά, σε διαδοχικές ή επαναλαμβανόμενες απεργίες, πλήττουν βάναυσα την αιμάσσουσα οικονομία, εκβιάζουν το κοινωνικό σύνολο με στόχο τη διαιώνιση των προνομίων τους και ομηροποιούν το κράτος προκαλώντας τον διεθνή διασυρμό του», σημειώνει.

Σύμφωνα με την ΟΕΒ, έναντι αυτής της «ασύδοτης συμπεριφοράς» και του «ετσιθελισμού» των μειοψηφιών που νέμονται τον εθνικό πλούτο των ημικρατικών οργανισμών, η πολιτεία είναι εντελώς ανοχύρωτη. Σημειώνει ότι με μοναδική εξαίρεση τα αεροδρόμια και τον έλεγχο της εναέριας κυκλοφορίας για τα οποία ψηφίστηκε αποτελεσματική νομοθεσία τον Μάρτιο του 2012, σε όλους τους άλλους τομείς ουσιωδών υπηρεσιών οι συντεχνίες μπορούν ανενόχλητες να παραλύουν κάθε δραστηριότητα πλήττοντας κράτος και κοινωνία έως ότου γίνουν αποδεχτοί οι όροι τους.

Αναφέρει ότι η «συμφωνία για τη διαδικασία επίλυσης εργατικών διαφορών σε ουσιώδεις υπηρεσίες» η οποία συνομολογήθηκε από την ΟΕΒ και τις συντεχνίες ΣΕΚ, ΠΕΟ, ΔΕΟΚ και ΠΑΣΥΔΥ με την προσυπογραφή του υπουργείου εργασίας τον Μάρτιο του 2004, δυστυχώς ουδέποτε έγινε σεβαστή από τις συντεχνίες που δρουν στους επηρεαζόμενους οργανισμούς.

 

 

Μια γραβάτα για την ΑΕΛ.

Απριλίου 28, 2015

Δεν είναι ίδιον του υπογράφοντος να περιλαμβάνει στα κείμενα του το συστατικό της συγκίνησης και του συναισθήματος.

Τουλάχιστον, όχι στα πολιτικά του κείμενα.

Σε άλλα, πιο ανθρώπινα κείμενα, πιο προσωπικά θα μπορούσα να πω σεμνά, όπως στη σειρά «Τα παλιά ημερολόγια» μπορείτε να βρείτε και πολύ αίσθημα και πολύ έρωτα και πολλή ανωριμότητα , απαραίτητα συστατικά της διαδικασίας ενηλικίωσης, κάτι που έγινε – πιστεύω – λίγο μετά τα τριάντα.

Το παρόν όμως, είναι ένα πολιτικό κείμενο. Και περιλαμβάνει παραδόξως και συναίσθημα και συγκίνηση. Και το χειρότερο, όλα αυτά συμβαίνουν στο φόντο μιας από τις λιγότερο δημοφιλείς δραστηριότητες του υπογράφοντος: την μάππα.

Ηταν γραφική η παρουσία των δυο γερόντων. Ο ένας γραβατωμένος, ζαρωμένος, αλλά ακόμα κουβαλούσε στο προφίλ του, το καλούπι του ευθυτενούς ποδοσφαιριστή της δεκαετίας του σαράντα. Ο άλλος, πιο κοντά μας = λιγότερο μακρινός, λιγότερο ηλικιωμένος. Με την άσπρη γενειάδα και την πιο casual ενδυμασία, θα μπορούσε να ήταν συνταξιούχος οικοδόμος.

Μίλησαν στα ελληνικά, κυρίως στα ελληνικά, δεν ξέρω γιατί χειροκροτήσαμε.

Ο πρώτος ήταν από την αρχή καταποντισμένος στη συγκίνηση του. Ήθελε να μιλήσει πολύ, για την ΑΕΛ για την Λεμεσό, για τα χρόνια τότε, ακόμη για την Coventry City.

Κυρίως όμως την ΑΕΛ και τις επιτυχίες της ομάδας τότε, πριν πολλά χρόνια. Πριν καν να γεννηθούμε οι περισσότεροι από μας. Πριν καν να πάρει την σημερινή του μορφή το «Κυπριακό πρόβλημα», άσε που και το ποδόσφαιρο ηταν τότε πολύ διαφορετικό, μακριά από εταιρείες και σπόνσορες. Απλούστερο, ίσως χαμηλότερου επιπέδου, αλλά ποιοτικά δεν ήταν χειρότερο.  Άλλωστε, δεν είχε ξεκινήσει ποτέ ως επιχείρηση, έτσι;

Η αμηχανία ήταν πιο σημαντική από τα πράγματα που μας είπε, γατί όπως και να το κάνεις, ευρισκόμενος σε ένα μεγαλοπρεπές αμφιθέατρο, εντός του μεγάλου εκπαιδευτικού μας ιδρύματος, με τον ίδιο τον πρύτανη παρών, ήταν κάπως άβολο και ο γεράκος  σκόνταφτε κάθε λίγο. Το «έτσι σκέδιον» το είπε τουλάχιστον δέκα φορές, περιγράφοντας ασαφώς κάτι, ή θεωρώντας πως θα αντιλαμβανόμασταν εμείς τι σκέδιον πράματα είχε στο κουρασμένο, αλλά καθαρό μυαλό του.

Με περηφάνια μας έδειξε την φτηνή του γραβάτα, με μεγάλες κίτρινες και μικρότερες μαύρες ρίγες. Την προέταξε κοντά στο μικρόφωνο, σαν να ήθελε να της επιτρέψει να πει και εκείνη λίγα λόγια. Να περιγράψει στιγμές πριν από 70 σχεδόν χρόνια στη ζωή ενός 85χρονου συγκινημένου ανθρώπου.

Ένας σπασμός έμεινε στο πρόσωπο του Σεβίμ, μέχρι που τελείωσε η παρουσίαση του βιβλίου. Σπασμός, συγκίνηση, πίκρα, θλίψη για μια γεμάτη ζωή.

Έκανα παραλληλισμούς, συγκρίσεις και έξυπνα λογοπαίγνια. Για μας, το νησί μας, το πρόβλημα μας, τη ζωή μας εδώ πάνω.

Προτιμώ να σας δείξω μόνο τη φωτογραφία.

 

Sevim

Sevim

 

 

————————————————————————

Από την παρουσίαση του βιβλίου «Μαζί στη μάππα» του Οκάν Νταγλί, που έγινε την 28η Απριλίου 2015 στο πανεπιστήμιο Κύπρου.

 

Cyprus dispute – A new chapter in Cypriot Politics, or is it?

Απριλίου 28, 2015

A view from the north.

«The historical Greek rejections of 14 out of 16 plans with one Turkish rejection and one equal rejection are well documented. The last one being the Annan plan of 2004 which saw an overwhelming rejection by 76% of the GCs came as a massive shock, not only for TCs, but to the international hopes that the Cyprus problem was finally on the verge of being solved. That was then however. Eleven years on the TCs population have sent a powerful message that they are electing a leader that has the will and ambition to solve the problem.»

tfrnorthcyprus

A new chapter in Cypriot Politics,

or is it?

By Ismail Veli…….

The Turkish Cypriot people have elected a new President. Mustafa Akinci who won a resounding victory by winning 60.5% of the votes, with the outgoing Dervish Eroglu only getting 39.5%. TheMustaf Akinci sml turnout at 64 percent of eligible voters was much lower than past elections. No doubt this seems to many TCs to be a new beginning.

Corruption, despotism and exhaustion with the state of politics in the TRNC have all played a part in the people electing Akinci, a left wing independent politician who has an ambition to finally settle the 60 year, never ending Cyprus problem.

Aside from the immense internal problems, solving the Cyprus problem will be a massive challenge. Once the initial euphoria has settled Akinci will no doubt be faced with immense problems, not least in negotiating a settlement with a weak and indecisive Greek…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 465 επιπλέον λέξεις

Κύριε Αναστασιάδη, κύριε Akinci , έχετε δουλειά να τελειώσετε!

Απριλίου 26, 2015

Μετά από 835 αναρτήσεις και σχεδόν μισό εκατομμύριο επισκέψεις, σίγουρα αυτό το ιστολόγιο μπορεί να χαρακτηριστεί πλέον *και* ώριμο *και* αναγνωρίσιμο για τις απόψεις του,  είτε από αυτούς που συμφωνούν μαζί του, είτε από αυτούς που διαφωνούν.

Είναι επίσης και 6 χρόνια μεγαλύτερο, είναι σαφώς κουρασμένο, είναι επίσης υποβαθμισμένο, αφού είναι αλήθεια πως η εξάπλωση των κοινωνικών διχτύων,  κυρίως του φατσοβιβλίου, η επέκταση όλων των παλιών ΜΜΕ και των άλλων καινούργιων ΜΜΕ στο διαδίχτυο είχαν ως αποτέλεσμα τη διάχυση των συζητήσεων σε ένα ευρύτατο χώρο.

Όμως, έχουμε ακόμη δουλειά να κάνουμε. Το μεγαλύτερο βάρος, πέφτει στους κυρίους πιο κάτω:

Akinci

Akinci

Αναστασιάδης

Αναστασιάδης

Και νοιώθω ειλικρινά πως έχουμε τελικά μια ακόμη ευκαιρία – και αυτό είναι ένα αίσθημα στο οποίο δεν πίστεψα ειλικρινά ούτε και την εποχή Χριστόφια – Ταλάτ, – έστω και αν εκφραζόμουν τότε τοιουτοτρόπως.

Στο βαθμό που μπορώ λοιπόν, στα βαθμό που θα υπάρξει κάτι, στο βαθμό που έχει έστω και λίγη σημασία, θα συνεχίσω να είμαι ενεργός προς την κατεύθυνση λύσης με το σωστό περιεχόμενο εντός όσο το δυνατόν πιο ασφυκτικών χρονοδιαγραμμάτων. Έχουμε πολλά βαρίδια να ξαπολύσουμε, έχουμε πολλούς λυσοφοβικούς να ξεπεράσουμε.

Ένας ορθολογιστικά αδικαιολόγητος ενθουσιασμός με έχει συνεπάρει.

«Τι σημαίνει λύση του Κυπριακού;»  με ρωτά ο Κωστής μου, βλέποντας τον σχετικό ενθουσιασμό.

Χμμ, διάφορα πράγματα γιε μου, αν όλα πάνε καλά δε θα χρειαστεί να πας στρατό στα δεκαοχτώ σου.

Project of The Century – Turkish Water coming to Northern Cyprus

Απριλίου 26, 2015
Featured Image -- 5617

Για να μαθαίνουμε τι γίνεται απέναντι. Γιατί από βδομάδας θα είναι όλα στο παιγνίδι.

cyprusscene

Project of The Century – Turkish

Water coming to Northern Cyprus

By Chris Elliott

When I republished recently an article from the TRNC Public Information Office click here about a statement by the Turkish DepuBulent Arincty Prime Minister Bulent Arinc  who said: “It’s all over, water reached Cyprus. Next step is to perform distribution and water management» I used the title » Turkish water has arrived in Northern Cyprus »  on our article and it had and continues to have massive readings.

Perhaps this is from so many people wanting to read good news of events about Northern Cyprus and perhaps those in denial not wanting to accept change.

Having noted the fantastic interest being shown for the water pipeline from Turkey to Northern Cyprus I sought help from the TRNC Ministry of Foreign Affairs, Public Information Office to visit the Geçitköy Dam complex and they, in turn, contacted the…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 1.088 επιπλέον λέξεις

Διάλειμμα σοβαρότητας;

Απριλίου 23, 2015

Όχι, μην ενθουσιαστείτε, δεν γίνονται θαύματα, ο Λάζαρος παρά το σχετικό πρόσφατο άρθρο συνάδελφου οικονομολόγου,  δεν αναστήθηκε και σίγουρα ο Σώρρας δεν έχει τα τρισεκατομμύρια.

Παρ’ όλα ταύτα οι πρόσφατες εξελίξεις, ή οι εξελίξεις to be, με κάνουν να είμαι προσωρινά πλην όμως σαφώς συγκρατημένα αισιόδοξος.

Πριν  προχωρήσω, οφείλω να αναφέρω πως αυτή η εκτίμηση γίνεται ακόμη πιο σημαντική και σοβαρή (για όσους θεωρούν πως ο υπογράφων είναι σοβαρό άτομο), στο φόντο του μπάχαλου με τη νομική υπηρεσία και ευρύτερα τους διορισμούς ανεξαρτήτων αξιωματούχων από τον πρόεδρο. Λαμβάνω ακόμη υπόψιν τους πολύ κάτω των περιστάσεων χειρισμούς  του πρόεδρου Αναστασιάδη για αυτά τα θέματα,

Παρ’ όλα ταύτα λοιπόν, ακόμη και αν λάβουμε υπόψιν τα ανωτέρω, υπάρχουν θετικά πράγματα να αναφερθούν, κάτι που αποδεικνύει πως  η δαρβινική εξέλιξη των Κυπραίων βρίσκεται σε καλύτερη μοίρα από κάποιους γείτονες και αδελφούς οι οποίοι τείνουν προς την αυτοκαταστροφή.

Το πουλλίν που είχε πετάσει.

Το πουλλίν που είχε πετάσει.

Τι έχουμε λοιπόν;

Έχουμε την αναπτέρωση της ελπίδας αναφορικά με τη λύση του γέρημου του Κυπριακού άλλοθι.  Η πολύ πιθανή και απόλυτα ρεαλιστική προοπτική της εκλογής του Μουσταφά Ακιντζί στην ηγεσία των Τουρκοκυπρίων, βάζει ξανά τη διαδικασία των συνομιλιών εντός ενεργού πλαισίου. Και αν όλα πάνε καλά και υπάρξει και θετική ανταπόκριση από την πλευρά Νίκου Αναστασιάδη το Κυπριακό λύνεται εντός λίγων μόνο μηνών.

Ένα τέτοιο ενδεχόμενο φάνταζε απίθανο μόλις πριν λίγες βδομάδες.  Και οφείλω να σημειώσω και να τονίσω πως το θετικό πλαίσιο δεν ορίζεται μόνο από την πιθανή εκλογή Ακιντζί, αλλά και από αντιδράσεις της δικής μας πλευράς.  Η κυβέρνηση αντέδρασε πάρα πολύ προσεκτικά, με τον σεβασμό που απαιτούν οι στιγμές για μια ευαίσθητη διαδικασία που γίνεται στον βορρά. Η εντύπωση που δίνεται είναι πως είμαστε έτοιμοι να αξιοποιήσουμε τη νέα φάση των συνομιλιών.  Αυτό θα δώσει έντονη δυναμική στις συνομιλίες, αλλά και έντονη ώθηση  στην δημοτικότητα του προέδρου Αναστασιάδη ανάμεσα στους νούσιμους πολίτες – κάτι που όπως θα έχει και ο ίδιος προσέξει, φθίνει τελευταίως.

Παράλληλα πρέπει να σημειώσουμε και την εποικοδομητική στάση του ΑΚΕΛ αναφορικά με το κυπριακό. Μπορεί να επιμένουν – καθηκόντως – πως  οι συνομιλίες πρέπει να ξεκινήσουν από τις (όντως σημαντικές) συγκλίσεις Χριστόφια – Ταλάτ, αλλά με όλο το σεβασμό αυτό δεν μπορεί να είναι η μόνη και καταλυτική παράμετρος.  Ένας θετικός Αναστασιάδης απέναντι στον δεδομένα θετικό Ακιντζί και με την Τουρκία διατεθειμένη να παίξει παιγνίδι, έχει σοβαρές προοπτικές και ελπίζω πως το ΑΚΕΛ δε θα επιλέξει να κάψει τα χλωρά μαζί με τα ξερά.

Κάτι που συνεχίζει να πράττει και να επιμένει με εντελώς αποκαρδιωτικό τρόπο για τα οικονομικά – κοινωνικά ζητήματα. Δεν γίνεται σύντροφοι να λειτουργείτε σαν να επιθυμείτε να είναι όλα μαύρα, σαν να θέλετε να αποτύχει όλο το πρόγραμμα για την οικονομία, δεν γίνεται να φαίνεται  χαιρεκακία όταν βγαίνουν κακές ειδήσεις. Δεν γίνεται  να είστε συντηρητικότεροι ακόμη και από ακραίους θεολόγους ευρισκόμενοι συνεχώς στο μέτωπο  που δεν επιθυμεί να αλλάξει απολύτως τίποτα, να μην εκσυγχρονιστεί απολύτως τίποτα, να μην πειραχτεί καμιά στρέβλωση κανένα κακώς νοούμενο κεκτημένο δικαίωμα.

Σε αυτό το σημείο όμως, έχουμε θετικές ειδήσεις που αφορούν άλλους κομματικούς χώρους. ΔΗΚΟ και ΕΔΕΚ αντιλήφθηκαν φαίνεται πως δεν έχουν υπόθεση στο να πλησιάσουν τον ασυγκράτητο, επικίνδυνο και εξόχως ακραίο λαϊκισμό του Λιλλήκκα,  και συμβιβάστηκαν πως πρέπει να κυνηγήσουν πελάτες στη μερίδα των πιο νούσιμων πολιτών.  Οι δηλώσεις του Νίκου Νικολαΐδη της ΕΔΕΚ και του Άγγελου Βότση του ΔΗΚΟ, καθώς και η υπεύθυνη συμπεριφορά των κομμάτων τους στο ζήτημα του πλαισίου αφερεγγυότητας κρίνονται πολύ θετικά και ήδη το παζάρι νοιώθει πως έφυγε από πάνω του το μαύρο πέπλο της αβεβαιότητας  που συνόδευε την πολύμηνη εκκρεμότητα για εκποιήσεις – αφερεγγυότητα.

Δεν θα δούμε θαύματα – για να μην επαναλαμβάνομαι – αλλά έχουμε τώρα ένα πρόβλημα λιγότερο.

Και αν είναι ορθή η ανωτέρω ερμηνεία, στις επόμενες εκλογές ο Γιώρκος θα πάρει τη ψήφο μου – μπας και τρομάξουν περισσότερο εκεί στην ΕΔΕΚ και το ΔΗΚΟ!

Γιατί, νομίζω, πολύς κόσμος  οραματίζεται μια πολιτική κατάσταση, ένα διάλειμμα, έστω, όπου η σοβαρότητα θα είναι η κινητήρια δύναμις, από την κορυφή, τον πρόεδρο της δημοκρατίας, μέχρι και το κοινοβούλιο, μέχρι και τον τρόπο του πολιτεύεσθαι των κομμάτων.

Όπως ήρθαν τα πράγματα, και όσο απογοητευτικό και αν ακούγεται,  ένα διάλειμμα σοβαρότητας είναι το μόνο στο οποίο προσβλέπουμε πλέον.

 

 

Ακιντζί.

Απριλίου 20, 2015

Πάει πολύς καιρός από τότε που παρακολουθούσα προσεκτικά τα πολιτικά των  τουρκοκυπρίων. Η κόπωση του Κυπριακού με είχε καταβάλει. Η αλήθεια είναι πως τις τελευταίες βδομάδες άρχισα να το ψάχνω λίγο το θέμα και όσο περνούσαν  οι μέρες διαισθανόμουν πως κάτι καλό πήγαινε να γίνει. Άκουγα την Παρασκευή στο ράδιο τον Νιαζί Κιζίλγιουρεκ να λέει πως είναι δυνατόν να έχουμε ένα αποτέλεσμα κοντά στο 29-29-29 για τους τρεις πρώτους και έλεγα, μα πως τα λέει αυτά ο Νιαζί, σοβαρός άνθρωπος;

Και όμως, οι δυο πρώτοι κόντεψαν το 29, κατ’ ακρίβεια ο ένας το είδε από κάτω, ο άλλος έπεσε από πάνω.

Και το αποτέλεσμα ήταν η έκπληξη όχι για τους δυο, αλλά για τους τέσσερις.

  1. Ο Ντερβίς Έρογλου ένας πολιτικός που έζησε στη σκιά του Ραούφ Ντενκτάς, είχε αποσυρθεί για κάποια χρόνια, μετά επανήλθε όταν φάνηκε πως η αποτυχημένη (για τους τουρκοκυπρίους) προεδρία Ταλάτ ευνοούσε τον βετεράνο τουρκοκύπριο ηγέτη της δεξιάς. Δεν χρειαζόταν να ανταγωνιστεί, χρειαζόταν να τονίσει τις αποτυχίες του απερχόμενου τότε τουρκοκύπριου ηγέτη. Συντηρητικός σε όλα, εθνικιστής, άνθρωπος χωρίς δική του πρωτοβουλία, σύρθηκε στις συνομιλίες γιατί αυτό νόμιζε πως του έλεγε η Άγκυρα –  δεν είχε εκφραστεί ποτέ πριν υπέρ της λύσης. Η έκπληξη με τον Έρογλου είναι διπλή: πως βρέθηκε στην ηλικία του (σχεδόν 80 ετών), και με πολύ μέτριο αρχείο επιδόσεων να διεκδικεί ξανά την ηγεσία των τουρκοκυπρίων, και μάλιστα στην αρχή θεωρείτο σίγουρος νικητής, αλλά τελικά, η μεγαλύτερη έκπληξη αφορά την πτώση του. Μόλις και κατάφερε να βγει πρώτος, πήρε λιγότερες από 30000 ψήφους.
  2. Ένας βασικός λόγος για τη πτώση του Ντερβίς Έρογλου είναι ο άλλος υποψήφιος από το χώρο της τουρκοκυπριακής δεξιάς: ο Κουντρέτ Οζερσάι (για τον οποίο είχα γράψει εδώ, για αυτόν και για τον άλλο νεαρό εύελπι τουρκοκύπριο πολιτικό, Οζντίλ Ναμί) . Ο Οζερσάι με προφίλ φιλελεύθερου σαραντάρη, μορφωμένος, τεχνοκράτης που θα μπορούσε να διαπραγματευτεί μια αξιοπρεπή λύση για τους τουρκοκυπρίους,  ξεπέρασε σχεδόν την υποψήφια του Ρεπουμπλικανικού Τουρκικού Κόμματος και πήρε μια εντυπωσιακή τέταρτη θέση.  Ο άνθρωπος αυτός θα έχει μια σίγουρη θέση στην Κύπρο της επόμενης μέρας και αυτό είναι καλό για όλους τους Κυπρίους. Είναι βεβαίως πολύ σημαντική η θέση που θα πάρει σε σχέση με το δεύτερο γύρο, και φαίνεται εκ πρώτης όψεως πως δεν θα δώσει γραμμή στους ψηφοφόρους του. Αυτό λογικά, αναμένεται να ευνοήσει τον Ακιντζί.
  3. Ο Οζερσάι σχεδόν ξεπέρασε τη Σιμπέλ Σιμπέρ, που ήταν η επιλογή του αναποφάσιστου Ρεπουμπλικανικού Τουρκικού κόμματος (ΡΤΚ). Κατ’ αναλογία ΑΚΕΛ, το κόμμα αυτό αντιπροσωπεύει κυρίως την παραδοσιακή, ας πούμε «κομμουνιστική» τουρκοκυπριακή αριστερά άνκαι σε οικονομικά – κοινωνικά θέματα, δοκίμασε και άλλες λύσεις. Είναι ένας χώρος που πάντα στήριζε τις προσπάθειες λύσης, κυρίως μετά την άνοδο Ερντογάν αφού πλέον βρισκόταν στην ίδια γραμμή με την Άγκυρα. Από την άλλη, είναι ένας χώρος όπου υπάρχουν τάσεις με ουτοπικές ιδεοληψίες και εξωπραγματικές πολιτικές. Η προερχόμενη από τις «Νέες Δυνάμεις» (ανήκε κάποτε στο Τουρκοκυπριακό ΔΗΚΟ), Σιμπέλ Σιμπέρ, είχε καταφέρει μια επιτυχημένη μεταβατική πρωθυπουργία, και ήταν η τελική επιλογή του κόμματος της Τουρκοκυπριακής αριστεράς, με ενστάσεις  από τη αριστερή πτέρυγα «Λαφαζάνη» ας πούμε, αφού οι πολιτικές της για τα οικονομικά  ήταν πολύ δεξιές για εκείνους.  Η συνταγή δεν δούλεψε τελικά και οι εκλογές κατέγραψαν ένα πολύ αρνητικό αποτέλεσμα για το κόμμα της.  Προβλέπω πως έστω και με το ζόρι θα στηρίξουν Ακιντζί, γιατί θα είναι πάρα πολύ δύσκολο να αφεθεί έστω και υπονοούμενο πως μπορεί να στηριχτεί ο συντηρητικός εθνικιστής Έρογλου.
  4. Ο Μουσταφά Ακιντζί ήταν ο τουρκοκύπριος δήμαρχος Λευκωσίας που είχε συνεργαστεί με τον Λέλλο Δημητριάδη από τη δεκαετία του 1980 για το θέμα των λυμάτων της πρωτεύουσας.  Το κόμμα του δεν είχε καταφέρει ποτέ να έχει πρωταγωνιστικό ρόλο στην τουρκοκυπριακή πολιτική σκηνή, λειτουργώντας πάντα στη σκιά του ΡΤΚ. Για αρκετά χρόνια μάλιστα, είχε βγει σε πρόωρη σύνταξη. Θεωρητικά αντιπροσωπεύει τους  τουρκοκυπρίους σοσιαλδημοκράτες, άνκαι οι πανηγυρισμοί που παρατηρήθηκαν στο χώρο του, μετά την εκλογή Τσίπρα χτυπούν καμπανάκι, στο που μπορεί να κινηθεί αναφορικά με οικονομικά ζητήματα. Ευτυχώς το πολιτικό σύστημα των τουρκοκυπρίων δεν δίνει τόσες πολλές εξουσίες στον πρόεδρο, και συνεπώς ελπίζω πως θα αποφύγουμε Βαρουφάκεια οικονομικά στο βορρά.  Ο ρόλος του προέδρου των τουρκοκυπρίων στην παρούσα συγκυρία αφορά σχεδόν αποκλειστικά το Κυπριακό. Ο Ακιντζί θεωρείται από πολλούς ως αντί – τούρκος και γι’ αυτό παίρνει και συμπάθειες από πολλούς ελληνοκύπριους που δεν βλέπουν τη μεγάλη εικόνα.   Είναι χαρακτηριστικό πως κατ’ εξαίρεση, σε αυτές τις εκλογές, η Τουρκία δεν έχει δείξει προτίμηση για κάποιο υποψήφιο και ελπίζω να μην το κάνει αυτή τη βδομάδα. Ένας τουρκοκύπριος πρόεδρος με ατζέντα λύσης δεν νομίζω να βρεθεί σε αντιπαράθεση με την Τουρκία στο βαθμό που η τουρκική ηγεσία στηρίζει αυτή την προοπτική. Δυστυχώς,  η μετακύλιση του Ερντογάν από χαρισματικό ηγέτη σε αλλοπρόσαλλο, απρόβλεπτο σουλτάνο, δεν μας αφήνει να είμαστε ήσυχοι, αλλά πιστεύω πως ο πιο ψύχραιμος Νταβούτογλου θα στηρίξει  τον πρόεδρο Ακιντζί.
  5. Όπως έχουν τα πράγματα σήμερα, ceteris paribus, αναμένω πως θα εκλεγεί ο Μουσταφά Ακιντζί, ακόμα και αν λάβουμε υπόψιν τη μεγάλη αποχή (που ίσως να οφείλεται και στο γεγονός πως όλοι ανέμεναν πως θα υπάρξει δεύτερος γύρος) , ακόμη και αν λάβουμε υπόψιν πως ο Οζερσάι *δεν* θα δώσει γραμμή στους ψηφοφόρους του. Εκ πρώτης όψεως οι τουρκοκύπριοι ψηφοφόροι χωρίζονται σχεδόν ακριβώς στο 50:50 (αριστερά:δεξιά). Αυτό δεν μπορεί να είναι απόλυτος δείκτης. Η τουρκοκυπριακή δεξιά αντιπροσωπεύει κανονικά πάνω από 60% των τουρκοκυπρίων, το 50:50 σημαίνει πως ήδη κάποιοι ψήφοι της δεξιάς πήγαν στον Ακιντζί,  και αυτό δεν μπορεί να έχει άλλη αφετηρία παρά την προοπτική λύσης. Για όσους θυμούνται, το ΝΑΙ των τουρκοκυπρίων είχε φτάσει το 65% το 2004. Η εκλογή λοιπόν του Μουσταφά Ακιντζί  έχει σαφώς προ-λυσικό προφίλ. Αυτό ανησυχεί ήδη πάρα πολλούς, και στο βορρά και στον νότο.
Τα αποτελέσματα.

Τα αποτελέσματα.

  1. Να δούμε και κάτι άλλο. Στις εκλογές ψήφισαν μόνο κάπου 106 000 πλάσματα. Από ένα σύνολο 177 000 ψηφοφόρων. Αυτό, να σημειωθεί από εκείνους τους ανόητους και στο βορρά και στο νότο που για αλλότριους πολιτικούς σκοπούς λένε κατά καιρούς πως ο πληθυσμός της βόρειας Κύπρου είναι ένα εκατομμύριο ή κοντά σε άλλους φοβερούς αριθμούς. Να πούμε επίσης πως όσο και να μην το χωνεύουν κάποιοι ελληνοκύπριοι, οι εκλογές στον βορρά είναι εκλογές. Ούτε ψευδό, ούτε εισαγωγικά, ούτε τίποτα. Μπορεί να αφορούν ένα μη αναγνωρισμένο καθεστώς, αλλά είναι ένας θεσμός που διαχρονικά έχει βελτιωθεί και κρίνω πως πληροί πλέον όλα τα κριτήρια μιας απόλυτα δημοκρατικής διαδικασίας.
  2. Πολλοί στενοχωρήθηκαν για τα αποτελέσματα των εκλογών. Και στον βορρά, αλλά και στον νότο. Γιατί άλλο να έχεις ένα σκληρό Έρογλου απέναντι, και άλλο να έχεις ένα άνθρωπο που στο χαρτοφυλάκιο του έχει σχεδόν αποκλειστικά τα χαρτιά της λύσης. Ο πρόεδρος Αναστασιάδης έχει ένα πολύ πιο πλήρες χαρτοφυλάκιο. Όχι όμως ανάλογα «καθαρό». Κουβαλά τη στάση του 2004. Κουβαλά και την αμφιλεγόμενη του στάση μετά την εκλογή του στην προεδρία κουβαλά και ένα άλλο σωρό αρνητικών χαρακτηριστικών ή επιδόσεων που μαζεύτηκαν επίσης μετά την εκλογή του.  Με απλά λόγια δεν μπορεί να εμπνεύσει την σιγουριά που χρειάζεται αν είμαστε ειλικρινείς για λύση.  Αν έχω άδικο, και αν ισχύει το αντίθετο – πράγμα στο οποίο θέλω να ελπίζω ακόμη, έχει ο ίδιος την ευθύνη να με διαψεύσει. Άσε που στο σημείο που φτάσαμε  η υστεροφημία του πρόεδρου Αναστασιάδη θα εξαρτηθεί μάλλον αποκλειστικά από τη στάση του στο Κυπριακό. Για τα άλλα, το φόντο είναι πολύ θαμπό.
Follow

Ενημερωθείτε για κάθε νέα δημοσίευση στο email σας.

Μαζί με 4.389 ακόμα followers

Αρέσει σε %d bloggers: