Skip to content

Κερδίσαμε λοιπόν….

Φεβρουαρίου 9, 2017

Γιατί όταν ένα πρόσωπο με μακρά πολιτική καριέρα και παρουσία σε υψηλό πολιτειακό αξίωμα, κρίνεται ένοχο για τόσο σοβαρά αδικήματα, σημαίνει μεν πως η διαφθορά και η «μόλυνση» επηρεάζει μέχρι και τα υψηλότατα δώματα της κοινωνίας μας, αλλά σημαίνει επίσης και πως το «σύστημα» έχει άμυνες. Τουλάχιστον το κομμάτι του, με εκπρόσωπο την δικαστή Λένα Δημητριάδου (επίσης Μαρίνα Παπαδοπούλου και Χαράλαμπο Χαραλάμπους).

Γιατί όταν ένας πρόεδρος διορίζει κάποιο ως «άριστο», τον υπερασπίζεται (καθηκόντως) στο δικαστήριο, και παρ’ όλα ταύτα το «σύστημα» κάνει τη δουλειά του, τότε ακόμη και ο ίδιος ο πρόεδρος πρέπει να αισθάνεται καλά.

Γιατί όταν ακούς πως για μια απόφαση χρειάστηκαν 9 ώρες να αναγνωσθεί, έγινε λεπτομερής αναφορά σε όλους τους μάρτυρες και τα ζητήματα για να μην μείνει τίποτα που μπορεί να εφεσιβληθεί ως παράλειψη, από τη μια θυμάσαι τις πολύωρες ομιλίες του Κάστρο, από την άλλη νοιώθεις πως (και πάλι) το «σύστημα» δούλεψε ορθά όχι μόνο στο παρόν στάδιο, αλλά κάνοντας και πρόνοια για το επόμενο – για να μην αφεθεί οποιαδήποτε υπόνοια για στημένη απόφαση.

Γιατί όταν ένα από τα μεγαλύτερα δικηγορικά γραφεία του νησιού κρίνεται ένοχο,  σιγουρεύεσαι μεν, πως το «κρυφό» έγκλημα του λευκού κολάρου υπάρχει αλλά είναι το ίδιο ευάλωτο απέναντι σε ένα σωστό δικαστικό σύστημα, όσο και το υπόλοιπο έγκλημα.

Γιατί όταν σε μια απόφαση δικαστηρίου χαρακτηρίζεται ως «εμπαθής και επιδιώκουσα των εντυπωσιασμό» η πιο δημοφιλής βουλευτίνα της αντιπολίτευσης, ξέρεις πως όταν  λένε (λέμε) κάποιοι το ίδιο, δεν είναι κομματική αντιπολίτευση που κάνουμε, περιγραφή της πραγματικότητας κάνουμε. Τώρα, δεν μπορεί να πουν πως δεν ξέρουν όσοι την ψήφισαν.

Με δυο λόγια: οι δικαστές έκαναν καλή δουλειά. Είναι σημαντικό, αφού  δύσκολα μπορεί να πει κάποιος αυτή την απλή φράση για οποιοδήποτε άλλο θεσμό.

…………………………………………………………………………………………………………………………………………

Γιατί – τέλος-  σε αυτή την υπόθεση ενεπλάκη και ο γράφων, με ένα απειροελάχιστο τρόπο. Προβληματισμένος, από όλα αυτά που γίνονταν, είχα γράψει ένα άρθρο στις 17 Μαρτίου του 2015. Δεν γνώριζα προσωπικά κανένα εκ των εμπλεκομένων, αλλά κατέληξα να  λάβω επιστολή από το δικηγορικό γραφείο Νεοκλέους. Δεν τους άρεσε μια αναφορά που είχα παραθέσει στο άρθρο, έστω και αν διευκρίνιζα πως δεν την υιοθετούσα).  Σε δεύτερο άρθρο στις 24 Μαρτίου 2015  είχα εξηγήσει την αντίδραση μου .

Θα μου πείτε τι σχέση έχει αυτό; Για την ουσία τίποτα, αλλά επειδή το σημερινό άρθρο  έχει νούμερο 999 στο μπλοκ μου, θεώρησα ορθό να το αναφέρω. Ακόμη και η ερασιτεχνική ενασχόληση με την επικαιρότητα, κάτι μπορεί να προσφέρει.

Το δημοψήφισμα του 2004 στην Κύπρο – από τα αρχεία μου 4 : Ο ύμνος του (Κυπριακού) Ναι!

Φεβρουαρίου 7, 2017

Από όσο θυμάμαι, το παρόν πρότζεκτ είχε ολοκληρωθεί σε 1-2 μέρες. Κάποιος είχε την ιδέα, κάποιος έγραψε στίχους, έγινε διανομή σε όσους μπορούσαν να κάνουν αλλαγές και βελτιώσεις, και έγινε η ηχογράφηση. Τυπώθηκαν λίγα CDs που διανεμήθηκαν κυρίως στο συλλαλητήριο υπέρ του ΝΑΙ που είχε γίνει την Τεταρτη πριν από το δημοψήφισμα του 2004.

Ο Λουκιανός Κηλαηδόνης (που απεβίωσε σήμερα) δεν είχε ενημερωθεί. Κάποιοι του κατήγγειλαν το συμβάν, και αν θυμαμαι καλά είχε εκδώσει μια γενική ανακοινωση πως η ερμηνεία αυτή είχε γίνει χωρίς τη γνώση του.

Μικρή συνεισφορά στη μνήμη του.

Στροβολιώτης

 

 

 

Στην Κερύνεια λέμε ναι, και στη Μόρφου λέμε ναι

Στο Βαρώσι λέμε ναι, στη Γιαλούσα λέμε ναι

Εις την Κύπρολέμε ναι, στην ομοσπονδία ναι

Όχι λέμε στον Τάσσο, όχι στη διχοτόμηση,

Όχι λέμε στον Τάσσο, όχι και στον Ντενκτάς.

 

Στους Κυπρίους λέμε ναι, στους ανθρώπους λέμε ναι

Στην αγάπη λέμε ναι, στη φιλία λέμε ναι

Στη Λουκέρνη λέμε ναι, στην ομοσπονδία ναι

Όχι λέμε στον Τάσσο, όχι στη διχοτόμηση,

Όχι λέμε στον Τάσσο, όχι και στον Ντενκτάς.

 

Στη σκέψη, ναι, στην τόλμη, ναι,

Στη δράση, ναι, στη βράση, ναι, Στην άπλα, ναι, στην ξάπλα, ναι

Στις βάρκες, ναι, στις τσάρκες, ναι

Στους φίλους, ναι, στις πλάκες, ναι

Στους Τουρκοκύπριους, ναι

(στην επανάληψη: Στην επανένωση, ναι)

 

ΕΠΑΝΑΛΗΨΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΡΧΗ

 

Στην Κερύνεια λέμε ναι…

…………………………………

…………………………………

 

Παα ραμ παμ πα ρα ρα ραμ…

……………………

 

Όχι λέμε στον Τάσσο, όχι στη διχοτόμηση,

Όχι λέμε στον Τάσσο, όχι και στον Ντενκτάς.

 

ΝΑΙ!!!

Ο Υμνος του Ναι!


Δείτε την αρχική δημοσίευση

Άλλος ένας φίλος ορφάνεψε.

Φεβρουαρίου 5, 2017

Εντάξει, μην το πάρετε πολύ κυριολεκτικά, γιατί όταν κάποιος βρίσκεται ήδη στην έκτη δεκαετία της ζωής του, ίσως να πρέπει πρώτα να ευλογεί το θεό (λέμε τώρα), που έφτασε μέχρι εκεί, και μετά να λυπάται που έχασε τον τελευταίο του γονιό.

Σε αυτή την περίπτωση όμως η καλά εννοούμενη ισοπέδωση του θανάτου, λειτουργεί ως απόλυτα φυσιολογική πράξη, τα (μεγάλα) παιδιά να αποχαιρετούν τη γηραιά μάνα, να ξέρεις ότι λυπούνται, αλλά να χαμογελούν και αυθόρμητα, εντάξει, καλά πήγε, άφησε πίσω της οικογένεια, ανθρώπους, ιστορία.

Το πλήθος στην τοπική εκκλησία περιλάμβανε πολλούς γνωστούς, με αρκετούς από αυτούς βρεθήκαμε λιγότερες φορές κοινωνικά τα τελευταία χρόνια από όσες σε αυτή την εκκλησία για διάφορες τελετές.

Πιο χαρούμενες παλιότερα, κυρίως αποχαιρετιστήριες τώρα.
Βλέποντας γκρίζα, ώριμα μαλλιά, ή και καθόλου, όπως η επιλογή του γράφοντος, θυμόσουν και τις φωτογραφίες που σκάναρες πρόσφατα σε εκείνο το πάρτι που κάναμε οι συμμαθητές εκείνο τον Ιούνη πριν να πάμε όλοι στο στρατό.

Αλλάξαμε τόσο πολύ από τότε, ή άραγε άλλα πλάσματα βλέπω στις φωτογραφίες;

(Η κηδεία δεν αφορά άμεσα κανένα από τους εικονιζόμενους)

 

Ο φίλος και συμμαθητής, γίνεται λοιπόν επίσημα «ορφανός», έφυγαν όλοι πριν από εκείνο.

Εγώ είχα βρεθεί σε ανάλογη θέση στα τέλη της 4ης μου δεκαετίας, στην τρυφερή ηλικία των 38 ετών όταν είχαν φύγει όλοι οι πριν και πιο πριν από μένα. Και μπορεί ο βολικός μου κυνισμός να έκανε αστεία ακόμη και για αυτό. Έλεγα, «καθάρισα τώρα, δεν έχω κανένα πριν από μένα για να ανησυχώ, ούτε αρρώστιες ούτε προβλήματα, ούτε άλλα τρεχάματα, εσείς οι άλλοι, κοιτάξτε πως θα τα καταφέρετε», αλλά φυσικά, αυτό ήταν άμυνα της κακιάς ώρας.

Γιατί, ναι, δεν είχα ποτέ αρκετή εμπειρία να πάρω ένα μπράβο για κάτι που πέτυχα στη δουλειά, ή τη ζωή μου, λίγο αργότερα δεν είχα κανένα να μου πει ένα καλό λόγο για την οικογένεια και τα παιδιά μας, για τη δική τους πρόοδο, για το δικό τους μεγάλωμα.

Και επειδή πιθανόν να βρεθεί κάποιος υποψιασμένος, δηλώνω πως δεν σκέφτηκα ποτέ πως έχασα και τυχόν βοήθεια και στήριξη, δεν είναι του χαρακτήρα μου αυτά και εδώ, δεν κρύβομαι.

Μπορώ μάλιστα να πω, ότι η έλλειψη οποιουδήποτε πίσω και πριν από μένα, ήταν ώρες ώρες τρομακτική, ένοιωθα πως είχα ένα κενό λίγο πιο κάτω από μένα, ένα κενό από το οποίο έπρεπε να παλέψω, μόνος, χωρίς, άλλα εμπόδια, να μείνω μακριά, όσο τουλάχιστον χρειάζεται.

Γι’ αυτό νέε ορφανέ μου φίλε, καλωσόρισες στο κλαμπ, έχω πολλή εμπειρία και γνώση να μοιραστώ μαζί σου, θα συνεχίσουμε. Έχουμε ακόμη πολλή δουλειά.

Μπορεί ο παπάς στην εκκλησία να έλεγε «πάντα ματαιότης τα ανθρώπινα», ως μια έμμεση απειλή, γίνετε δηλαδή εσείς καλοί χριστιανοί όπως σας προστάζουμε, διαφορετικά δεν θα καταλήξετε ποτέ στην ευδαιμονία του άλλου, του μη ανθρώπινου κόσμου, αλλά παραδόξως είχε και δίκιο: ό,τι και όσο υπάρχει είναι εδώ, μόνο εδώ. Δεν μπορώ να ξέρω τι μου έμεινε να κάνω, αλλά ξέρω πως όσα περισσότερα κάνω και ζήσω τόσο λιγότερο μάταια θα φαίνονται όλα όταν και όποτε  κοιτάζω προς τα πίσω.

Στο κάτω κάτω, κάποιοι πεθαίνουν πολύ πιο πριν από την ημέρα του θανάτου τους.

 

Γουρουνάκι

Φεβρουαρίου 4, 2017
Σε καλή φόρμα και καλή διάθεση. Το πρωινό τρέξιμο με πήρε μέχρι το γουρουνάκειο μέρος όπου χλαπακιάσαμε το ψεσινό δείπνο με την παρέα.
Είμαι καλά που μπορώ να τα κάνω και τα δυο. Το ένα με επιδόσεις χμμμ… χοντροκόκαλου ώριμου δρομέα, το άλλο, ακόμα, με πολλή όρεξη.
Το πολύχρωμο πλήθος στην παλιά πόλη ήταν περισσότερο και πιο πολύχρωμο από ότι συνήθως. Πιο όμορφο, πιο σέξι ίσως σε ένα όμορφο πρωινό. Να δούμε τι γιορτή γιορτάζουν στην άλλη άκρη της γης.

Στο μακρύδρομο ένας πλανόδιος πωλητής είχε πρωί πρωί τους «Χαρταετούς». Αν δεν ήταν το Τρίτο πόσοι θα το ήξεραν αυτό το κομμάτι;

Κάπου εκεί γύριζαν και διαφοροι νεαροί μασκαρεμένοι. Τους είχαμε δει από ψες. Κρατούσαν χεράκια, δεν φαίνονταν ερωτευμένοι φαίνονταν να περνούν καλά. Το πολύ είκοσι; Αδύνατον να ξύπνησαν τόσο πρωί και να μασκαρεύτηκαν! Μάλλον δεν θα κοιμήθηκαν….

Κοντά στο διχοτομικό ξενοδοχείο πολλά μεγάλα λεωφορεία. Μάλλον θα πάρουν μαζικά τους απ’ εκεί κάπου απ’ εδώ.

Άλλη μια γιορτή ίσως; Πάνε να ζήσουν το καρναβάλι στη Λεμεσό;

Από διάφορα κτίρια ακούγονταν ψαλμοί και τραγούδια. Η μερα του θεού (τους).

Θα πάω σπίτι. Θα συνεχίσω στο Joe Bonamassa mood.
Facebook Mar 13, 2016 10:52am

Πασχαλινές εμπειρίες

Φεβρουαρίου 4, 2017

Πασχαλινές εμπειρίες 1.

Στο σπίτι φίλου με συγγενική παραγωγή ζιβανίας.

Το μέρος μυρίζει ανάλογα. Και εύκολα οι συνειρμοί οδηγούν την κουβέντα με τα οχι και τόσο θρησκευόμενα κοπελλούθκια μας στο περί της θείας κοινωνίας θέμα.

Η κόρη: «Πίνω πάντα μετά τον αδελφό μου «τζείνον το πράμα» (που έχει και τη σχετική μυρωδιά) στην εκκλησία, – για να καθαρίζει με το στόμα του το κουτάλι από τα στομάτων των άλλων».

 

Facebook May 02, 2016 7:31pm

Πασχαλινές εμπειρίες 2.
Στην εποχή του i-phone (έστω και αν όλη η οικογένεια είναι με android), κάποια πράγματα περιγράφονται ως σημαντικά. Όταν ας πούμε την πρώτη μέρα μακριά από το κέντρο φτάνεις στον άλλο σου χώρο και χρειάζεται να γίνουν κάποιες δουλειές, μετρά πάρα πολύ να μοιραστεί έστω μέρος αυτών των δουλειών δια τέσσερα και όχι δια δυο όπως ήταν πάντα.
Και μετά είναι οι άλλες οι δουλειές, οι αποκλειστικά δικές σου, για τις οποίες έχεις τον πλήρη εξοπλισμό. Ναι, το ξανάπαθε ο γιος, να πιάσει το κλαδευτήρι του φραμού και να κάνει (για λίγο) πολύ καλή δουλειά. Αυτή τη φορά η προσοχή του εστιάστηκε στο μεγάλο το κλαδευτήρι με το κοντάρι που μου έκανε δώρο η σύζυγος – από το Lidl. Μόλις κατάλαβε πως δουλεύει έπιασε δουλειά. Του έδωσα προδιαγραφές για κλάδεμα και τα κατάκοψε όλα – και λίγα παραπάνω.


Φυσικά, η εξήγηση που του είχα δώσει, πως δηλαδή η δουλειά ολοκληρώνεται και με το μάζεμα των κλαδεμάτων, δεν έγινε προφανώς κατανοητή αφού αμέσως μετά το κλάδεμα, επήλθε ξαφνική και έντονη κούραση.


Αυτά φυσικά, είναι μικροαστικές εξυπνάδες. Εκείνος που αξίζει να καταγραφεί είναι εκείνος ο άλλος δωδεκάχρονος, με βαρύ βήμα τριανταπεντάρη και καθήκοντα επίσημου ψήστη στο εστιατόριο εκεί στην ποταμοσιά – που ίσως να είναι εκεί για τρεις γενιές. Η περήφανη μάνα του, μας είπε πως όχι μόνο τα καταφέρνει άριστα στο ψήσιμο από πέρσι το καλοκαίρι, αλλά αυτό τον καιρό, τα βράδια κάνει και τον σκοπό στην τοπική λαμπρατζιά, αφού πάντα υπάρχει ο κίνδυνος να έρθουν οι μιτσιοί του διπλανού χωριού να βάλουν πρόωρα φωτιά – και να ατιμάσουν το δικό του χωριό. Εκείνη τη μερα ήταν με τρεις ώρες ύπνο. Τα συνομήλικα βουτυρούθκια μας, με τουλάχιστον εννιά.


Για να κλείσω όμως, θα επανέλθω στην πρώτη πρόταση αυτής της ανάρτησης. Έπαθαν και οι δυο ξαφνικό και εκπληκτικό κόλλημα με το τάβλι αλλά και το σκάκι. Ο γιος είχε δεχθεί μαθήματα παλιότερα, αλλά προτιμούσε τα Lego. Τώρα όμως με προκαλούσε και έδειχνε πως είχε ξαφνικά ανέβει κατηγορία. Αν μαθαίνει και αυτά τα παιγνίδια στα σχολεία και με τους συμμαθητές, πάμε καλά! Ο ενθουσιασμός απέραντος!


Η κόρη δεν είχε το ανάλογο τουπέ, αλλά μαθαίνει πάρα πολύ γρήγορα και λειτουργούσε και εκείνη με την έγκλιση την προστακτική – προς το παρόν προς τον αδελφό: «Κωστή να παίξουμε τάβλι!»


Και όταν την πρώτη μέρα νύχτωσε και μετά ζήτησαν και πήραν τα ανδροειδή, είπα πως κάνουμε έστω και κάτι μικρό, καλά!

 

Facebook May 02, 2016 9:54pm

Φύγαν τα κοπελλούθκια

Φεβρουαρίου 4, 2017

Φύγαν τα κοπελλούθκια για μια βδομάδα και η σύζυγος ζητά μια ιδιαίτερη χάρη: να την εισαγάγω στα κοινωνικά δίχτυα.
Απωθημένα;
Το βραδάκι βγαίνουμε οι δυο μας , όπως (πολύ) παλιά. Η πόλη πολύχρωμη, ζεστή, πολύ ζεστή.
Κόσμος πολύς το βράδυ αυτής της αργίας – απροσδόκητο.
Σχεδόν, έκπληξη. (Και) που τόσος κόσμος αμέριμνος τριγυρνά, τρώει , πίνει περνά καλά κάτω στους μακρύδρομους.
Η νύχτα (πολύ) ζεστή – βεβαίως, η μέρα που προηγήθηκε ήταν η θερμότερη του χρόνου. Όχι μόνο γιατί η θερμοκρασία εκεί ψηλά, στα 850ΗΡΑ ήταν τρομακτικά υψηλή. Αλλά και γιατί η αδυσώπητη μοίρα της γεωγραφίας έφερε άλλη μια τραγωδία σε αυτό το νησί.
Καήκαμε.
Δεν είναι η πρώτη μας φορά, δεν είμαστε ασυνήθιστοι – και για να προλάβω τους φίλους, την καλύτερη αναδάσωση την κάνει η ίδια η φύση, μακριά από ανθρώπινες ευαισθησίες και αισθητική – πάντα έτσι ήταν.
Όσο και να οδηγεί την άμυνά μου ο κυνισμός όμως, δεν γίνεται να χάνουμε και πλάσματα την ώρα που κάνουν και εκείνοι, απλώς, τη δουλειά τους.
Γίνεται χειρότερο όταν οι καλοί και οι κακοί προσπαθούν να σκοράρουν πολιτικούς πόντους στο φόντο της μυρωδιάς του καμένου πεύκου, και να μην πω και τι άλλο και κατηγορηθώ για αήθη εκμετάλλευση του ανθρώπινου πόνου.
Όμως, περνώ καλά – δεν βγάζω υποκρισία- αλλά δεν νοιώθω καλά. Όχι πως θα μπορούσα να κάνω κάτι, αλλά γιατί δεν έχω την παραμικρή διάθεση να αρνηθώ το αυτονόητο.
Στα νεοφανή στέκια της παλιάς πόλης, ακούεις όλων των λογιών τους ήχους, μυρίζεσαι τις μυρωδιές, δοκιμάζεις και ηδονίζεσαι από τις εικόνες.
Καραγκιόζης έξω από το παλιό σχολειό, προηγήθηκε κουαρτέτο εγχόρδων, πιο κάτω ζωντανά μπαγλαμαδάκια και ήχοι 100 χρονών.
Μένει όμως ένας ήχος τζαζ. Κλασικός, διαχρονικός, μια ιστορία μάλλον λυπημένη, αλλά ένας ήχος που προσφέρει ο,τι είναι απαραίτητο αυτή τη στιγμή: την ευγνωμοσύνη που ζούμε, νοιώθουμε, λυπόμαστε, περνούμε καλά.

Facebook Jun 20, 2016 11:27pm

Υλικό αρχείου

Φεβρουαρίου 4, 2017

 

Ανέβασα αυτή τη φωτογραφία στο ΦΒ γιατί θεώρησα καλή ιδέα να παρουσιάσω ένα κυβερνητικό έγγραφο, σε μια γλώσσα που πιθανότατα να μην γίνει εύκολα κατανοητή από πολλούς. Από το αρχείο του μακαρίτη του παπά μου, και πάντως μετά το 1974.

Προσεκτικοί αναγνώστες των κοινωνικών δικτύων είδαν το όνομα, έψαξαν την υπογραφή και καταλήξαμε σε ενδιαφερον συμπέρασμα:

 

Σαφώς και μοιάζει η υπογραφή. Δεν γνωρίζω τι είχε κάνει ο παπάς μου τότε, αλλά πρέπει να σημειωθεί πως ο υπογράφων τελικά κατέληξε στη φυλακή γιατί «παρέλειψε» όπως με κακία σημείωσε καποιος φίλος.

Αρέσει σε %d bloggers: