Skip to content

Κύπρος και Ομοσπονδία

Ιουλίου 22, 2014

strovoliotis:

Να μάθουμε λοιπόν για την ομοσπονδία;

Ανεβάζω ξανά το κείμενο, γιατί αυτή ήταν μία από τις ελάχιστες ορθές ενέργειες που είχε κάνει τότε η κυβέρνηση Χριστόφια. Έχουν περάσει 4 χρόνια και ακούμε σήμερα ακριβώς τις ίδιες κακοφωνίες των κάθε λογής λυσοφοβικών: Γιαννάκης Ομήρου, Δημήτρης Ταλιαδώρος (πρόεδρος των καθηγητών αν είναι δυνατόν!), Στέλιος Αμερικάνος της Συμμορίας Πολιτών, αλλά και η έξυπνη Χριστιάνα Ερωτοκρίτου του ΔΗΚΟ.
Όπως ακριβώς και με τα οικονομικά, όπως έχουμε τους φανατικούς κομμουνιστές που προτιμούν να διαλύσουν το σύστημα παρά να το δουν να επιβιώνει, έτσι και αυτοί ακριβώς οι ακραίοι: προτιμούν να χάσουν παρά να μοιραστούν για να ικανοποιήσουν τον εθνικισμό και να κρύψουν τους φόβους τους .
Με τέτοιους ανθρώπους σε τόσο σημαντικά πόστα στην περήφανη μας Κυπριακή Δημοκρατία, αποτελεί θαύμα το γεγονός πως υπάρχουμε ακόμη ως κράτος.

Να σημειώσουμε πως η πρωτοβουλία για εισαγωγή της ενότητας «πολιτειακά συστήματα» στην εκπαίδευση ανήκει στον Νίκο Τορναρίτη του ΔΗΣΥ, φαίνεται πως έχει τη στήριξη του προεδρικού, έχει ακόμη σύμφωνα με το ΡΙΚ τη στήριξη ΑΚΕΛ και ΔΗΣΥ αλλά και του Πανεπιστημίου.

 

Έτσι έπρεπε να ήταν.

Δημοσιεύθηκε αρχικά στο Στροβολιώτης:

Για όσους ενδιαφέρονται, και κυρίως, για την ιστορία, μπορείτε να διαβάσετε εδώ το πλήρες κείμενο του φυλλαδίου της κυβέρνησης για την Ομοσπονδία:

Κύπρος και Ομοσπονδία

Προβολή αρχικού

Αγαπητή Κυπριακή Δημοκρατία, λυπάμαι, αλλά δε θα παραστώ.

Ιουλίου 17, 2014

Είναι μεγάλη κουβέντα να την πει κάποιος, αλλά με τα σύμβολα κατάφερα να ξεμπερδέψω πριν από πάρα πολλά χρόνια. Ήταν ο καιρός των σπουδών μου, ήταν μια ερωτική ιστορία που κατέληξε άσχημα για εμένα, και ήταν και η προσπάθεια μου να την ξεπεράσω. Αυτό έγινε όταν ξεφορτώθηκα, κυριολεκτικά και άλλως πως τα «σύμβολα» που προέκυπταν από εκείνη την ιστορία.

Δεν μπορώ να ισχυριστώ πως από τότε ήμουν αδιάβλητος ή άμεμπτος, στη σχέση μου με τα σύμβολα, στον ανωτέρω τομέα και ευρύτερα στη ζωή μου, αλλά νοιώθω πως σιγά σιγά γίνομαι πιο σωστός, πιο παραγωγικός, πιο χρήσιμος αν επικεντρώνομαι στην ουσία και το αποτέλεσμα.

Όλα αυτά τα σκέφτηκα διαβάζοντας την κατωτέρω πρόσκληση:

 

Ο στρογγυλός αριθμός – σύμβολο, δεν μπορούσε να περάσει απαρατήρητος.

Σαράντα χρόνια μετά σου λέει.

Σαράντα χρόνια δράματος, σαράντα χρόνια θύματα, σαράντα χρόνια αδικημένοι, σαράντα χρόνια αγωνιζόμενοι.

Επίσης: σαράντα χρόνια άλλοθι. Σαράντα χρόνια πολιτικής επιβίωσης της πλειοψηφίας των πολιτικών μας πάνω στο ζόμπι του Κυπριακού. Σαράντα χρόνια ταλαιπωρίας μας από ανθρώπους που ξέρουν άριστα τα συνθήματα, τις ατάκες, γνωρίζουν απ’ έξω όλους τους σχετικούς μύθους – και τίποτα άλλο. Και αποδεικνύεται πως δεν ξέρουν εκείνο το άλλο, όχι επειδή δεν το εκφράζουν, όχι επειδή δεν ασχολούνται.  Δεν το ξέρουν γιατί εκ του αποτελέσματος που βιώνουμε τα τελευταία χρόνια αποδεικνύεται πόσο αχάπαροι ήταν.

Αντιλαμβάνομαι φυσικά  τη θέση του πρόεδρου.

Θα ήταν πολύ πέραν της προσωπικότητας, της κουλτούρας  και της τόλμης του να αγνοήσει το γεγονός.

Και προσέξτε: δεν  εννοώ να ξεχάσουμε το 1974, δεν εννοώ πως πρέπει να συμπεριφερθούμε πως δεν έγινε τίποτα.  Φυσικά και έγιναν πράγματα. Στο βαθμό όμως που το 1974 είναι περισσότερο έτος μυθολογίας, παρά έτος ιστορίας, ε, τότε η όποια εκδήλωση – που αναμένω πως θα γίνει σε αυτά τα πλαίσια –  δε θα μπορούσε να έχει νόημα για μένα.

Τεκμηρίωση;

Ορίστε:

  1. Ναι, πέρασαν 40 χρόνια από το 1974, αλλά το Κυπριακό πρόβλημα είναι δέκα χρόνια αρχαιότερο.  Η Κυπριακή Δημοκρατία όπως συμφωνήθηκε το 1960 με το σύνταγμα και τα εδάφη της, έπαυσε να είναι  το «νόμιμο» ήδη από το 1964. Συνομιλίες δεν διεξάγονται από τη μέρα που γνώρισε ο Μαυρογιάννης τον Οζερσάι. Συνομιλίες διεξάγονται από το 1967. Ακόμα και ο Σαμψών, στο κωμικοτραγικό του διάγγελμα του Ιουλίου του 1974, αναφέρθηκε σε δέσμευση της «κυβέρνησης» του για συνέχιση των συνομιλιών για επίλυση του Κυπριακού προβλήματος. Του ποιου; Μα, δεν μάθαμε πως το Κυπριακό πρόβλημα είναι «πρόβλημα εισβολής και κατοχής»; Εισβολής που έγινε *μετά* το πραξικόπημα; Η προπαγάνδα μας «χάνει» πάντα αυτά τα δέκα χρόνια.
  2. Για δεκαετίες ολόκληρες μεγαλώναμε με ψευδαισθήσεις και παραπλάνηση. Όταν σπούδαζα, έκανα το πατριωτικό μου καθήκον αντικρούοντας την τουρκική προπαγάνδα περί σφαγών των τουρκοκυπρίων κατά το 1974, αλλά και στα δέκα χρόνια που προηγήθηκαν. Αργότερα, είδα και έμαθα πως οι φωτογραφίες και οι πληροφορίες για τη Μαράθα και την Τόχνη ήταν η αλήθεια, ήταν αληθινές όσο ήταν οι δικές μας τραγικές φωτογραφίες από το 1974. Έμαθα πως μέρος του δράματος των αγνοουμένων μας, οφείλεται στο πως συμπεριφέρθηκαν κάποιοι εξ εκείνων, ή χωριανοί αυτών κατά την περίοδο εκείνη.
  3. Μάθαμε από τότε πολύ καλά ποιοι ήταν οι εχθροί και ποιοι οι φίλοι. Στον θαμπό από τους καπνούς λόγω βομβαρδισμών ουρανό της Λευκωσίας, κυκλοφορούσαν τότε μόνο τα Τουρκικά αεροπλάνα, που έκαναν τις βυθίσεις με εκείνο τον ανατριχιαστικό τρόπο. Και όταν το μωρό που ήμουν τότε, ένοιωθε πως τα αεροπλάνα πετούσαν απλώς ψηλά, στοχεύοντας μακρύτερα τις πόμπες τους, και τολμούσα να κοιτάξω τον ουρανό, «έσκαβα» το θολό φόντο για να αναγνωρίσω  «μπλε» αεροπλάνα, ή «κόκκινα» αεροπλάνα για να διώξουν τους κακούς. Δεν χρειάστηκε πολύ καιρός να καταλάβω γιατί δεν είχαν έρθει τα μπλε αεροπλάνα ( ή ήρθαν για λίγο, το βράδυ), από μια μαμμά πατρίδα διαλυμένη, ανήμπορη και συνυπεύθυνη για τα γεγονότα. Μου χρειάστηκε  περισσότερος καιρός για να καταλάβω πως τα άλλα κόκκινα αεροπλάνα των ξανθών, δεν ήταν δυνατό να έρχονταν ποτέ γιατί δε ήθελαν να έρθουν, γιατί τα γεγονότα συνέφεραν στους ξανθούς, και θα ήταν τρελοί να έκαναν κάτι για να τα ανατρέψουν.

Ε, να πάω λοιπόν να ακούσω ένα πρόεδρο να «δουλεύει» πάνω  σε αυτή τη μυθολογία;

Ή να ακούσω άλλους της κομματικής συναπαρτζιάς να μας δουλεύουν κυριολεκτικά επιμένοντας  να απευθύνονται με φαστφουντάδικο μενού  σε λοβοτομημένους;

Έζησα όλη μου τη ζωή με το Κυπριακό πρόβλημα και τα σύμβολά του, και την προπαγάνδα του. Είτε το ορίσεις με την προπαγανδιστική θεωρία, είτε το ορίσεις με την πραγματικότητα. Δεν βλέπω λοιπόν νόημα σε μια εκδήλωση αν δεν υπάρχει –κυρίως- ενσωματωμένη και η αντίδραση και η θέληση για ανατροπή αυτών των χαμένων δεκαετιών.

 

Και δεν βλέπω κάτι τέτοιο.

Δεν το βλέπω από τον πρόεδρο στον οποίο πίστεψα, και ακόμη νομίζω θα τολμήσει να προχωρήσει αν, και όταν υπάρξει η κατάλληλη στιγμή, αλλά…. αλλά όσο περνά ο καιρός δεν τον βλέπω να αγωνιά ιδιαιτέρως για εκείνη τη στιγμή.

Μπορεί φυσικά να λειτουργεί απλώς δημοκρατικά: μπορεί απλώς να κρίνει πως αφού η πλειοψηφία των πολιτικών κομμάτων είναι  τόσο δεδηλωμένα λυσοφοβική και εθνικιστική, αφού εκφράζουν έτσι την πλειοψηφία των ψηφοφόρων ακόμα και του δικού του κόμματος, τότε γιατί να χολοσκά;

Τυπικά έχει την στήριξη του απαράδεκτα αόρατου ΔΗΣΥ (εξαιρετική τακτική κίνηση για ζητήματα εκτός Κυπριακού:  αφήνει τους άλλους να λένε μαλακίες, και κερδίζει πόντους), και του ιδεολογικά σωστού – σε αυτό το θέμα- ΑΚΕΛ, το οποίο όμως νοιώθει πως καλύτερα να λέει από τη μια κάποια σωστά πράγματα, επικεντρωνόμενο όμως στην αντιπολίτευση και την άρνηση και τη δειλία.

Λέω τυπικά, γιατί *και* αυτή τη φορά όσοι βρίσκονται θεωρητικά στη σωστή πλευρά, δεν λειτουργούν ενεργητικά και προληπτικά. Αναμένουν τις εξελίξεις, αφήνοντας μια αόριστη υπόσχεση πως θα λειτουργήσουν σωστά όταν έρθει η ώρα.

Λυπάμαι, αλλά δεν βλέπω να δουλεύει αυτό. Δεν βλέπω να προχωράμε έτσι – αντίθετα αυτή η λογική αφήνει ανέγγιχτες τις σοβαρές πτυχές του προβλήματος μας, αφήνει την προπαγάνδα και τα συνθήματα να οργιάζουν, αφήνει τους μύθους να δεσπόζουν.

Αυτός, δεν είναι ο δικός μου «αγώνας».

 

 

 

Διακοπές σε 9.

Ιουλίου 10, 2014

1. Το ρεκόρ.

Ήταν η  μέρα του ρεκόρ και της αναχώρησης.

 

Έπεσα πολύ έξω στην πρόγνωση μου: “με δυσκολία 43” είχα δηλώσει.

 

Άμα ανέβηκε στους 40 από τις δέκα η ώρα το πρωί, τι περίμενες όμως;

 

Ο σταθμός  ισοφάρισε το εκτρωματικό σχεδόν 45 του Αυγούστου του 2010. Απορώ πως αντέχει εκεί έξω.

 

Η κόρη έμαθε πως να βρίσκει  προγνώσεις στο δίκτυο. Και όταν περίπου αντιλήφθηκε το μέγεθος της αναμενόμενης αλλαγής εν όψει του ταξιδιού μας, είπε να ελέγχει τα δεδομένα κάθε μισή ώρα για να δει αν τα πράγματα θα γινόντουσαν καλύτερα ή χειρότερα.

 

– Τι σημαίνει «ισχυρή βροχή το καλοκαίρι παπά;” με ρωτά.

 

Ο ανταγωνισμός στις υπηρεσίες γύρω από το αεροδρόμιο καλά κρατεί. Τώρα δεν σε φορτώνουν σε εκείνα τα σαραβαλάκια μίνι- μπας από τες χωραφκιές στα γύρω χωριά όπου οδηγείς και σταθμεύεις το αυτοκίνητο, αλλά παραλαμβάνουν το όχημα σου από τον ίδιο  το χώρο αναχωρήσεων – αφού κάνεις άλλους δύο γύρους του αεροδρομίου φυσικά,  γιατί βρίσκονται σταθερά «3 λεπτά από σένα».

 

Το αεροπλάνο σίγουρο, με αυτοπεποίθηση ανάλογη της οικείας  του χώρας. Το προσωπικό παραγωγικό αποτελεσματικό και αποστασιοποιημένο.

 

Όταν πετάμε με την οικογένεια, χάνω το παράθυρο και απ’ ότι φαίνεται είχε πολύ υλικό! Κρίμα, έμεινε αδρανής η κάμερα!

 

Αεροδρόμιο άφιξης και ταξί και πάλι μια χαρά.

 

Μετά… προβληματισμός.

 

Γιατί όταν σχεδιάζεις μόνος διακοπές, προσέχεις εσύ μόνος το κόστος, επιθυμείς να πληρώσεις λίγα στη διαμονή, για να έχεις περίσσευμα για αλλού, ε, είναι δυνατόν  κάποτε  να την πάθεις.

 

Το ξενοδοχείο … χμμμ, location, location!!! λέει η σύζυγος, κρίνοντας τελεσίδικα το αποτέλεσμα του προβληματισμού!

 

Κέντρο πόλης, κεντρικός σταθμός, γειτονιά των μουσείων (μαγαζιά!) …

 

Δεν ήταν κρύο – όχι ακόμη.

 

Βγήκαμε βόλτα. Μπορεί να είναι ας πούμε ψυχρή χώρα – και στον χαρακτήρα, αλλά πολλά αυτοκίνητα κουβαλούσαν ένθεν και ένθεν σημαίες της εθνικής τους, μικρά σεμνά σημαιάκια, στερεωμένα με σιγουριά στο τζάμι, δεν δέσποζαν, δεν εκχυδάιζαν, αλλά πάντως ήταν εκεί.

 

Σε ένα πάρκο, δίπλα από τον δρόμο περπατούσαν, έτρεχαν άφοβα και μαζικά, ένα σωρό κουνέλια ή μήπως ήταν λαγοί;

 

Ποιος στη χάρη τους!

 

Ώστε οι λαγοί δεν αποτελούν παντού αντικείμενο του γνωστού “σπορ;” Εντάξει, δεν πάνε πίσω και εδώ, έχουν όμως μεγαλύτερους στόχους!

 

Πίσω από τον μεγάλο κήπο, γεμάτο από  ποτήρια διαφόρων μεγεθών και σχημάτων, με μόνο κοινό χαρακτηριστικό την μπύρα, υπήρχε και το μαγαζί. “Δεν σερβίρουμε έξω”, λένε – κάπως απότομα. Μέσα ήταν ωραία, ψηλοτάβανα, μάλλον παραδοσιακά, αλλά ήταν και λίγο δυσφορία από τις μυρωδιές και την θερμοκρασία.

 

Πάμε για αλλού.

 

Θανάσιμο λάθος για το στομάχι του γιου, που ως συνήθως ήθελε άμεση και πλήρη ικανοποίηση (άσχετο αν θα έτρωγε ή όχι, εκείνο που θα τύχαινε να βρισκόταν τελικά στο πιάτο του.) .

 

Τραβήξαμε ως τις παρυφές της παλιάς πόλης, σε ένα τουριστικό μαγαζί που έμοιαζε και με παραδοσιακό.

 

Ή και το αντίθετο.

 

Καλά ήταν.

 

Τέτοια ώρα την περασμένη βδομάδα βρισκόμουν κάπου στον Στρόβολο, θα ακολουθούσε ένα τριήμερο επαγγελματικό ταξίδι, και τώρα βρίσκομαι εδώ με την οικογένεια. Πότε έγινα του Jet set?

 

Το βράδυ με ξύπνησε ο ήχος των βρεγμένων  δρόμων όπου σέρνονταν τα λάστιχα των οχημάτων.

 

Είχε αρχίσει να κρυώνει.

Καλοκαιρινές διακοπές.

Καλοκαιρινές διακοπές.

2. Επιστήμη και τεχνολογία.

Πρώτη εμπειρία με τη δημόσια συγκοινωνία. Λίγο δύσκολη η ενημέρωση, αλλά φυσικά, άψογη υπηρεσία. Σε λίγες μέρες ένοιωθα πως ήξερα το σύστημα από παλιά.

 

Ο καιρός απόλυτα χειμερινός – είπαμε, το ήξερα φυσικά.

Θεωρήσαμε σωστό να πάμε σε καλυμμένο χώρο για να περάσει η μέρα. Το μεγαλύτερο μουσείο επιστήμης της χώρας.

Στην πρώτη μας εξόρμηση αντιληφθήκαμε πως η κλίμακα του χάρτη που μας οδηγούσε είναι κάπως μεγαλύτερη από όσο φαινόταν, και έτσι κάναμε πρωινό βρεγμένο περίπατο σε ήσυχες οικιστικές  γειτονιές μέχρι να βρούμε και να καταλήξουμε στον προορισμό μας.

 

Εντός του μουσείου μπήκαμε από τις πρώτες χιλιάδες – και λέω χιλιάδες, γιατί είδαμε πόσες ατέλειωτες ουρές περίμεναν να μπουν μερικές ώρες αργότερα όταν αναχωρούσαμε και δεν μπορούσα να το πιστέψω.

 

Περάσαμε εκεί μέσα μόνο μισή μέρα – ήταν λίγη, πολύ λίγη. Ήταν και οι εικόνες, και οι διαδραστικές ευκαιρίες, αλά και αυτό στο οποίο οδηγούσαν: στη γνώση, και για τους γονείς και για τα μωρά. Σκεφτόμουν πως δε θα μπορούσαμε ποτέ να έχουμε κάτι ανάλογο στο νησί μας, οι αριθμοί μας δεν το δικαιολογούν, ούτε έχουμε τα ριάλια. Δεν ήταν δυνατόν όμως να μην εκφράσει κάποιος το θαυμασμό του και να αναγνωρίσει ανωτερότητα.

 

Τα μωρά ταλαντεύονταν από την τρελή χαρά μέχρι τη βαρεμάρα, πόσα να τραβήξει ο εγκέφαλος ενός δεκάχρονου;

 

Αλλά δεν είναι έτσι που πρέπει να είναι τα δεκάχρονα;

 

Η βροχή κανονικά. Έγινε και κρύο.

 

Μέσα στην παλιά πόλη φαίνεται είχαν γίνει εκδηλώσεις το πρωί. Πολλά σκουπίδια, πολλά περίπτερα μαζεύονταν – η Samsung τόσο παγκοσμιοποιημένη, πανταχού παρούσα.

 

Τέτοια πόλη, τέτοια χώρα και όμως επιλέγει να κρατά κλειστά τα καταστήματα  την Κυριακή – μα που είσαστε ρε τοπικοί νεοφιλελεύθεροι να τα κρατήσετε όλα ανοικτά;

 

Βεβαίως, δε φαίνεται να υπάρχει ανάγκη. Ίσως γι’ αυτό.

 

Η διαφορά της θερμοκρασίας που ζούσαμε εκεί και τότε, με τη μέγιστη της προηγούμενης ημέρας, ανήλθε στους 30 βαθμούς (λιγότερους). Παγωμένοι πήγαμε στο ξενοδοχείο για ζεστό μπάνιο και ξεκούραση.

 

Το βράδυ στο κέντρο – αρχίσαμε να το μαθαίνουμε. Βρεθήκαμε σε μεγάλη σάλα μπύρας. Σε κάποιες χώρες φαντάζομαι δε θα μας άφηναν να μπούμε με τα κοπελλούθκια, εδώ τους έκαναν αστεία οι σερβιτόροι, αν θα έπιναν μπύρα δηλαδή…

 

Στο χώρο εκείνης της σάλας φτιάχνουν μπύρα για 525 χρόνια. Έλα που η ΚΕΟ και η Efes μου φάνηκαν όμως καλύτερες;

 

Μα πόσο τοπικιστής είμαι τελικά;

 

-Έχετε ξαναφάει τοπικά λουκάνικα, ερωτά ο πολύ ευγενικός Μαγυάρος σερβιτόρος.

 

– Πριν πάρα πολλά χρόνια όταν είχα έρθει ξανά στην πόλη αυτή του απαντώ. Λοιπόν, ακούστε λέει, τα λουκάνικα που παρήγγειλε ο γιος, οι ντόπιοι τα κόβουν στη μέση τρώνε το εσωτερικό μόνο, και αποφεύγουν το εξωτερικό «κάλυμμα».

 

Εγώ φυσικά, τα τρώω όλα, προσθέτει.

 

Μέχρι να μας περιγράψει τις διαδικασίες ο γιος είχε καθαρίσει το ένα από τα δυο χοντρά λουκάνικα – μέσα και έξω! Δεν νομίζω να ασχολήθηκε με διαδικασίες και γευστικές συμβουλές.

 

Αργότερα, σαν σε όνειρο, άκουσα μια λέξη «γκοοοολ…» με καλαμαρίστικη προφορά. Δεν φάνηκε να έχει συνέχεια.

Ξύλινος πύραυλος.

Ξύλινος πύραυλος.

 

3. Βουνά.

Το πρωί δεν ήταν καλό.

 

Είχε προηγηθεί μια άσκημη νύχτα στομαχικών διαταραχών.

 

Τελεία!!!

 

Το σχέδιο όμως δεν μπορούσε να αλλάξει: πήραμε το τοπικό τραίνο και κατευθυνθήκαμε στα ψηλά βουνά.

 

Ε, όχι και τόσο ψηλά, αλλά τόσο χειμερινά, με απλά λόγια Πλάτρες Χ100. Και ήταν μια από τις μέρες που θα προσφέρονταν για χειμερινό ρεπορτάζ στα δικά μας ΜΜΕ. Και όμως, κάτι παράξενο κυριαρχούσε. Σε ένα μέρος με εξοχικά των 150 τετραγωνικών στα 3 εκατομμύρια ευρώ, με καταστήματα αντικών, με σκαρπάρηδες που διαφημίζουν ακόμη την τέχνη τους, η ερημιά ήταν παράξενη.

 

Εντάξει, ήταν ο καιρός, αλλά πότε έρχονται εδώ πλάσματα;

 

Πήραμε πληροφορίες από το πλήρως εξοπλισμένο αλλά μάλλον έρημο  τοπικό γραφείο του ΚΟΤ. Και πάλι: πως συντηρείται αυτό;

 

Εισήγηση για υγιεινό περπάτημα: να πάτε από αυτό, το μεγάλο μας χωρίο (4000 πλάσματα) στο άλλο, το μικρότερο χωριό, γύρω γύρω, παράλληλα με τη λίμνη, λίγο περισσότερο από μιάμιση  ώρα για την ομάδα σας. Έχει και σταθμό το τραίνο, το παίρνετε από εκεί. Να μη ξεχάσετε όμως πως τρέχει κάθε μια ώρα, τελειώνει στις 7, και μετά αύριο πάλι. Και στις περιοχές μας, ο κόσμος πάει για ύπνο νωρίς.

Αι στομαχικαί διαταραχαί είχαν τεθεί υπό ελέγχον με τη βοήθεια της φαρμακευτικής επιστήμης,  τα άλλα μέλη της ομάδας ένοιωθαν καλά, είπαμε να το κάνουμε.

 

Αδύνατο σημείο τα παπούτσια μου – καλοκαιρινά της βάρκας, καλά για το αεροδρόμιο, το πλάνο έλεγε πως θα αγόραζα καινούργιο αθλητικό ζευγάρι την Κυριακή – αλλά την έπαθα από τους αχάπαρους νεοφιλελεύθερους της περιοχής που κρατούν κλειστά τα μαγαζιά τις Κυριακές.

 

Δύσκολα κουβαλούσαν τα κιλά και τις φιλοδοξίες μου, αλλά πήραμε με επιτυχία το ρίσκο…

 

Η διαδρομή δίπλα από τη λίμνη, πανέμορφη, αλλά με μειονέκτημα: δεν μας είπαν πως από την άλλη πλευρά του πεζόδρομου ήταν  ο κανονικός ο δρόμος, με αρκετή κίνηση.

 

Στον  πεζόδρομο – ποδηλατόδρομο εκατοντάδες ορεινοί  βουρβουλλάδες. Κανίβαλοι. Πατούσες τον ένα, τον έτρωγαν οι άλλοι.

 

Σαρκοφάγοι. Πατούσες ένα γαιοσκώληκα, έρχονταν δυο βουρβουλλάδες ρουφούσαν από τη μια ο ένας από την άλλη ο άλλος, μέχρι να τον καταπιούν.

 

Κάποια στιγμή προχωρήσαμε μπροστά με το γιο, η μάνα και η κόρη έμειναν πίσω. Γυρνώ πίσω, και είχαν εξαφανιστεί. Ξαφνικά έβλεπες ένα άδειο πεζόδρομο, από τη μια πλευρά τη λίμνη, από την άλλη το δρόμο και τίποτα άλλο, ούτε σκιά, ούτε ψυχή. Και τις ψάχναμε από μακριά, και ήταν η απόλυτη ερημιά. Τα σύννεφα μαύριζαν πάνω από το ψηλό βουνό, ο άνεμος ξαφνικά δυνάμωσε, σήκωνε μικρά κυματάκια.

 

Και δεν απαντούσαν και στο τηλέφωνο. Και μέχρι να σηκωθούν από το παγκάκι όπου κάθονταν πίσω από κάποια δέντρα στην πλευρά του πεζοδρόμου, πέρασαν από το μυαλό μου χιλιάδες ιστορίες.

 

Πάντα αστειευόμενες φυσικά.

 

Το άλλο χωριό ακόμη πιο μικρό, εξαιρετικά όμορφο εξαιρετικά δυνατοί οι περιστασιακοί όμβροι που μας κατέβρεχαν κάθε λίγο. Το κρυφτούλι του ήλιου με τα σύννεφα, τα καταπράσινα βουνά, τις πίστες του σκι που τώρα φάτσαραν πράσινες πληγές.

 

Τα μωρά ξεπέταξαν ακραία αισθήματα ευτυχίας στα δασικά παιχνίδια με σχοινιά στο μοναχικό πάρκο.

 

Πως μπορεί να μετρηθεί τόση ευτυχία;

 

Ίσως, με κρασί και μπύρα  το μεσημέρι. Και ψάρια της λίμνης.

 

Κάτι δεν πήγε καλά όμως. Οι διαταραχές πολλαπλασιάστηκαν και μεταφέρθηκαν στην κυρία.

 

Που έχασε με πολλή ταλαιπωρία την υπόλοιπη μέρα – και ευτυχώς ήτανε μόνο αυτό.

 

Η βροχή σταμάτησε, πήρα τα κοπελλούθκια και βγήκαμε στην πόλη.

 

Την μαθαίνουμε. Και είναι εύκολα βατή. Και πλημμυρίζει με κόσμο μόλις επιτρέψει ο καιρός.

 

Καταλήξαμε σε άλλο ένα από τα μακρουλλά εστιατόρια. Μας σέρβιρε μια κάπως ηλικιωμένη κυρία, η συνεννόηση δύσκολη.

 

-Για την κόρη να μας φέρετε το 13, λέω.

 

-Μια στιγμή απαντά, παίρνει το μενού γραμμένο στη γλώσσα της, μου δείχνει το 14.

 

–  Όχι λέω, και της δείχνω το 13.

 

Μας φέρνει το 14.

 

– Μα, ζήτησα το 13 της λέω – η κόρη έβλεπε το 14 με αηδία. Κάτι ψιθύρισε, το πήρε θυμωμένη, κατέβασε μούτρα,  μας έφερε σε λίγο το 13.

 

Είχε φύγει η όρεξη μέχρι τότε όμως.

 

Της άφησα 5 ευρώ φιλοδώρημα.

Πλάτρες;

Πλάτρες;

 

4. Ψώνια.

Καλά είμαστε. Χαλαρή μέρα.

 

Πρόγευμα στο σταθμό.

 

Νομίζω μας έδωσαν για το γιο το τελευταίο cheese cake από χτες.  Μα, είναι δυνατό να μας συμπεριφέρονται μάλλον αντιεπαγγελματικά επειδή μοιάζουμε τουρίσται;

 

Το απαραίτητο αλλά απεχθές άθλημα του ψωνίσματος αρχίζει.

 

Πρώτος στόχος τα παπούτσια μου. Που τα βρήκα σε καλή τιμή, και τα πλήρωσα κατά 40% φτηνότερα στο ταμείο – δεν είχα προσέξει τις εκπτώσεις. Έχω δυνατά πόδια, αλλά ήταν μια ανακούφιση να κάνω τα περπατήματα που ακολούθησαν με τα κατάλληλα παπούτσια, μα μια ανακούφιση!

 

Σε αυτό το σημείο, θυμίστε με πόση ανοχή και πόση αγάπη πρέπει να δείχνουμε σε ένα κακομαθημένο δεκάχρονο που κάθε στιγμή θυμάται να ζητήσει και κάτι καινούργιο;

 

Σε αυτό το σημείο, θυμίστε με πόση ανοχή και πόση αγάπη πρέπει να δείχνουμε σε ένα κακομαθημένο δεκάχρονο που κάθε στιγμή θυμάται να ζητήσει και κάτι καινούργιο;

Σε αυτό το σημείο, θυμίστε με πόση ανοχή και πόση αγάπη πρέπει να δείχνουμε σε ένα κακομαθημένο δεκάχρονο που κάθε στιγμή θυμάται να ζητήσει και κάτι καινούργιο;

Σε αυτό το σημείο, θυμίστε με πόση ανοχή και πόση αγάπη πρέπει να δείχνουμε σε ένα κακομαθημένο δεκάχρονο που κάθε στιγμή θυμάται να ζητήσει και κάτι καινούργιο;

 

Σε αυτό το σημείο, θυμίστε με πόση ανοχή και πόση αγάπη πρέπει να δείχνουμε σε ένα κακομαθημένο δεκάχρονο που κάθε στιγμή θυμάται να ζητήσει και κάτι καινούργιο;

Το απόγευμα πήγαμε στον πάρα πολύ μεγάλο κήπο. Νοιώθουμε εμείς τόσο τυχεροί που 30 λεπτά από το σπίτι μας έχουμε τη θάλασσα – και λέμε καλά κάνουν που πληρώνουν όλοι αυτοί για να έρχονται στον τόπο μας. Έχουν και εκείνοι  όμως το απέραντο πράσινο, τα δέντρα, το γρασίδι, τα νερά, τα ποτάμια, τις λίμνες, τες παπίρες, τες χήνες, τους κύκνους.

 

Καταλήξαμε στον τοπικό κήπο της μπύρας.

 

Self service με τους δίσκους όπως στο στρατό, όπως στο πανεπιστήμιο Τα μωρά δύσκολα μπορούσαν να τους κρατήσουν. Πόσο μάλλον  ο δικός μου που κουβαλούσε και 2 λίτρα μπύρας.

 

Μετά το δεύτερο δίλιτρο, ο κήπος, τα πλάσματα, κυμάτιζαν. Βρεθήκαμε να παρακολουθούμε στη μεγάλη οθόνη μάππα, δυο χώρες άσχετες, ένα ακροατήριο βαθιά μεθυσμένο, διπλά από τη λίμνη, καθόλου χούλιγκαν, μάλλον πολιτισμένη κατάσταση.

 

Μετά από ένα σημείο βρεθήκαμε να παίρνουμε και εμείς μέρος, και να στηρίζουμε μια από τις δύο ομάδες.

 

Χάσαμε.

 

Ψάξαμε τραίνο στην άλλη πλευρά του μεγάλου κήπου. Μια απίθανη γειτονιά, μα γίνεται τόση πόλη να διατηρεί τόση ησυχία και ομορφιά;  Μήπως η απάντηση είναι -πάλι- στα νούμερα, και στη δημόσια συγκοινωνία;

 

“Έξυπνες» οι διακοπές όπως ακριβώς τις θέλεις. «Προχωρημένο» να παίρνεις πάντα τα μωρά μαζί.

 

Άπειρη η ευτυχία. Δύσκολη η προσγείωση του Superman. και εδώ, πάλι, θυμίστε με πόση ανοχή και πόση αγάπη πρέπει να δείχνουμε σε ένα κακομαθημένο δεκάχρονο που κάθε στιγμή θυμάται να ζητήσει και κάτι καινούργιο;

 

Κοινωνικό σπορ.

Κοινωνικό σπορ.

5. Τέχνη.

Περιήγησις, εντός του άστεως. Είπαμε να κουλτουριαστούμε.

 

Άρχισε πάλι να βρέχει.

 

Πήγαμε στην πινακοθήκη.

 

Με λίγες προσδοκίες, αφού ο κυνικός μου εαυτός δύσκολα δίνει πόντους στην ορατή (ως είδος, αφού προτιμώ βασικά την ακουστική) τέχνη.

 

Ε, έμεινα ενθουσιασμένος  Καλλιτέχνες κυρίως από 18ο αιώνα και πιο κοντά, αλλά και μάστορες:  Σεζάν, Μονέ, Μανέ, Κλιμτ, Γκογκέν, αλλά και ένα κομμάτι από τον του θρύλο των  λιοστροφκιών.

 

Και οι ερωτήσεις: γιατί πέθανε φτωχός ο Βίνσεντ παπά;

 

– Και γιατί ήταν τρελός; (Δεν αναφερθήκαμε στο συμβάν με το αυτί.).

 

Και μέσα σε όλη αυτή την εμπειρία, είδαμε πως κάνουν summer school  σε αυτά τα γεωγραφικά πλάτη: μια δασκάλα, καμιά δεκαριά ξανθά, αλλά και σκούρα μωρά, να κάνουν χάζι μπροστά από ένα Σεζάν.

 

Σε τρεις περιπτώσεις.

 

Είναι να μην παίρνεις ιδέες;

 

Φυσικά, και πάλι η ίδια επαναλαμβανόμενη σκέψη: πώς να κάνουμε κάτι ανάλογο με τόσο λίγους αριθμούς;

 

Και τώρα η ομολογία του αντιεθνικιστή (Λάζαρε, ακούς;):  είπαμε 18ος και εδώ αιώνας τα πλείστα έργα, αλλά αν υπάρχει μια χώρα, ένας πολιτισμός, μια ιστορία που ξεχώριζε στους τοίχους ήταν αυτή: η ελληνική.

 

Στη φάση που απεικονιζόταν σε γιγαντοζωγραφιά η είσοδος του Όθωνα στην Ελλάδα, χρειάστηκα κλίνεξ.

 

Είπαμε μετά να μελετήσουμε και τη βιομηχανική ιστορία της χώρας: ο κόσμος και το μουσείο της μεγάλης αυτοκινητοβιομηχανίας  Προσφέρουν θέαμα, ποιότητα, ιστορία, κάνουν marketing και βγάζουν και λεφτά από πάνω.

 

Η πλήρης αξιοποίηση της φίρμας.

 

Η βροχή δυνάμωνε και η μέρα προχωρούσε. Μετά από τόση τεχνολογία, μετά από την στενή επαφή με άπειρη ιπποδύναμη, είπαμε να πάρουμε μια ανάσα πριν βρεθούμε πάλι στις βόλτες.

 

Πεζόδρομοι, παλάτια, ανάμεσά τους στήσιμο μιας μελλοντικής παράστασης κλασικής μουσικής, κλασσικοί μουσικοί σχεδόν μόνιμοι στους δρόμους. Τα μωρά ξεχωρίζουν τον κανόνα του Pachelbel, τη νυχτερινή μουσική του Μότσαρτ, κάτι του Τσαΐκόφσκι, (από μια ταινία το έμαθαν αυτό λένε).

Ε, ναι, νιώθεις περηφάνια που  μωρά σου μπορούν να αναγνωρίσουν 3-4 έργα των κλασικών!

 

Καταλήξαμε αργά το απόγευμα σε ένα άλλο από τα μεγάλα τοπικά κελάρια. Τουριστικό μεν, με  χαρακτήρα δε.

 

Το μενού προσφερόταν ακόμη και στα ελληνικά.

 

Ξανά η σειρά από μπύρες και τα παράγωγα των γουρουνιών, μας χαλάρωσε.

 

Βγήκαμε έξω και τι στο καλό: αντί να ήταν σκοτάδι να πάμε για ύπνο, έλαμπε πλέον ο ήλιος – έστω και αν ήταν στη δύση του!

"Summer school".

«Summer school».

 

6. Ταξίδι στη γειτονιά.

Άντε, να περάσουμε και τα σύνορα, να δούμε πως δουλεύει αυτή η ενωμένη Ευρώπη.

 

Όπως όταν επισκέπτεσαι τη Λακατάμεια από τον Στρόβολο. Μπήκαμε στη μια χώρα, βγήκαμε στην άλλη, κανείς δε μας ρώτησε.

 

Ούτε στην επιστροφή.

 

Στην πόλη του μεγάλου μουσικού, όλα είχαν το όνομά του. Πήγαμε για την ημέρα, χωρίς πλάνο, αλλά μέσα σε μισή ώρα είχαμε πάρει μια ιδέα για το πώς θα εξελισσόταν η μέρα μας.

 

Μια πανέμορφη πόλη στο μέσο της γηραιάς Ηπείρου, λάμπει στην καλοκαιρινή μέρα που μας χαρίστηκε.

 

Πως θα είναι αλλιώς τις υπόλοιπες μέρες; Βλέποντας όλο εκείνο το πράσινο, όλα εκείνα τα νερά, τα ψηλά βουνά πιο πίσω, ήταν μια ομορφιά.

 

Γιατί ήταν ο ήλιος.

 

Πόσο κόβουν τις φλέβες εκείνοι που ζουν τον περισσότερο καιρό χωρίς τον ήλιο, δηλαδή ζουν κυρίως το αλλιώς;

 

Μπορεί ο ήλιος να είναι σπάνιος σε εκείνα τα μέρη, ήταν όμως απροσδόκητη η πυκνότητα των οικιακών φωτοβολταϊκών συστημάτων που παρατηρούσαμε σε όλη τη διαδρομή με το τραίνο Πάνω σε σπίτια, εξοχικά, φάρμες και αγροτόσπιτα.

 

Για να τους συμφέρει να τα βάζουν εκεί πέρα, προφανώς σημαίνει πως έχουμε πάρα πολλή δουλειά σε αυτό το ζήτημα στις περιοχές μας.

 

Είπαμε να πάρουμε το λεωφορείο που πάει γύρω γύρω  και ανεβαίνεις και κατεβαίνεις όποτε θέλεις.

 

Εξαιρετική ιδέα. Γιατί βγήκαμε στην καταπράσινη, λαμπρή, συγυρισμένη  περιφέρεια.

 

Και εκεί που δεν το περιμέναμε, βρεθήκαμε στον τοπικό ζωολογικό κήπο.

Που τον έφτιαξαν κάποιοι που αγαπούν τα ζώα. Στις παρυφές ενός μεγάλου κάθετου βουνού – βράχου, με ζώα που δε έβρισκες συχνά αλλού, όπως ποντίκια οικιακά και κότες (Μαζί με λιοντάρια, λάμα, τίγρεις και πούμα), με δυνατότητα να αγγίξεις ζώα, με ένα παράλληλο με τον βράχο σχεδιασμό που αξίζει βραβείου, και τα μωρά…

 

Τα μωρά να πετούν από τη χαρά τους, να ξεσηκώνουν τους πάντες  δίποδους τετράποδους κλπ, να τα κτυπά ό ήλιος να τρελαίνονται από τον ένα ζώο στο άλλο.

 

Και να τα ξανακτυπά ο ήλιος.

 

Και να τελειώνει η μέρα με εμετό από το ένα.

 

Φωτοβολταϊκά σε λάθος χώρα;

Φωτοβολταϊκά σε λάθος χώρα;

7. Δύσκολη μέρα.

 

Ακόμα και ο ανελκυστήρας του ξενοδοχείου χάλασε και ο χειρισμός 6 ορόφων για προμήθεια αμέσων αναγκών για τα ασθενούντα μέλη της ομάδας, δύσκολος, οδήγησε σε προσωρινή απώλεια των περισσοτέρων δυνατοτήτων του δεξιού μου ποδιού.

 

Παρ’ όλα ταύτα βρεθήκαμε στη “Θαλασσινή ζωή”, η οποία δεν κουβαλούσε πουθενά στους οδηγούς, υψηλό προφίλ. Δικαίως έτσι, και παρά το γεγονός πως όσα ψάρια ήταν εκεί, καλά ήταν, γινόταν λίγο ενοχλητική η προσπάθεια να σου αποσπάσουν παντού χρήματα.

 

Πολύ μεγάλη η ποιοτική διαφορά με το χθεσινό ζωολογικό κήπο.

 

Λίγο αργότερα, είδαμε περασμένα μεγαλεία ολυμπιακών αγώνων, αλλά προσέξτε: δεν είδαμε εγκατάλειψη, δεν είδαμε φθορά από την έλλειψη φροντίδας. Δεν είδαμε έργα που έγιναν επί τούτου και μετά απλώς ξεχάστηκαν. Είδαμε έργα που συντηρούνται ενταγμένα στη ροή της ζωής της πόλης, αλλά και έργα που συνεχώς αξιοποιούνται για άλλα γεγονότα: επιδείξεις δικύκλων θα είναι ένα από αυτό σε λίγες μέρες.

 

Η ομάδα της μάππας της χώρας θα είχε άλλο ένα μεγάλο παιγνίδι εκείνη τη νύχτα και η ατμόσφαιρα φορτιζόταν Οι σημαίες στα αυτοκίνητα (οι σεμνές σημαιούδες στα παράθυρα δηλαδή), οι σημαίες που κρέμονται από τα μπαλκόνια, τα προσωρινά τατουάζ στις παρειές, οι φανέλες, αλλά ρε κουμπάρε, και οι αεροπουρούδες στα πιο απίθανα μέρη να ανεβάζουν την ένταση, να σου σπάζουν ξαφνικά τα αυτιά και  να σε κάνουν να αναρωτιέσαι περί του ντε φάκτο ανώτερου πολιτισμικού επιπέδου που αναμένεις.

 

Α, και οι παίζοντες τες αεροπουρούδες, είχαν ζωσμένες τις σημαίες σαν φούστες.

 

Τσε δεν είδαμε.

 

Ούτε Γρίβα.

 

Το απόγευμα η ομάδα μας  ήταν γενικώς καλύτερα, εκτός από το πόδι μου που χειροτέρευε.

 

Η ελληνική ψυχή μου όμως το τράβηξε μαζί της και πήγαμε μια βόλτα στον τοπικό ποταμό.

 

Ατελείωτα πάρκα και παράλληλα μονοπάτια και ένα νερό, ικανό να γεμίσει τον Κούρρη σε 5-6 μέρες!!

 

Και κάποια αξιοποίηση του με κανάλια και τρόπο που δεν αντιλήφθηκα.

 

Ήρθε στο μυαλό μου και το δικό μας γραμμικό και ο δικός μας ποταμός, ο Πηθκιάς.

 

Χμμμμ, σαφή τα δεδομένα, η σύγκριση καταλυτική, αλλά τώρα τουλάχιστον έχουμε κάτι δικό μας και  εμείς, έχουμε κάτι που συνεισφέρει πάρα πολύ στην ποιότητα ζωής μας – πριν 20 χρόνια ήταν όνειρο τρελό, ενώ τα δικά τους πάρκα υπάρχουν χρόνια τώρα.

 

Η ελληνική μου ψυχή κατέρρευσε τελικά, την ώρα μάλιστα που οι ουρανομήκεις κραυγές σημάδευαν το γκολ στον αγώνα που γινόταν. Τρόμος και μετά εντυπωσιασμός από το γιο: μα πως είναι δυνατόν να φωνάζουν τόσο δυνατά όλοι εκείνοι στον κήπο της μπύρας;

 

Ανώμαλη προσγείωση στο ξενοδοχείο, και ξανά  ανάγκη για την ομάδα να ξεκουραστεί.

 

Αυτό περιόρισε τις κινήσεις μας και καταλήξαμε στη γειτονιά. Πάντα πιο αυθεντικό (και πιο φτηνό) να επιμένεις τοπικά.

Γαρίδες για την μάππαν.

Γαρίδες για την μάππαν.

 

8. Η μέρα που μου την έσπασαν.

 

Εντάξει, είναι τόσο δυνατή χώρα, εντάξει παίζει τόσο καλή μάππα, σε επίπεδο συλλόγων και σε επίπεδο εθνικής. Ναι, δικαιούνται να βγάζουν λεφτά – αέρα από τα σύμβολα. Αλλά είναι λίγο σπαστικό να παίρνεις το γιο για να δει το μεγάλο στάδιο, να αντιμετωπίζεις επιδιορθώσεις στις γραμμές που σε αναγκάζουν να αλλάξεις 4 τραίνα, και ένα λεωφορείο (εντάξει, τελικά υπήρχαν κάτι μικρά γράμματα, οδηγίες στην αγγλική και τα βρήκαμε, μαζί με πολύτιμη βοήθεια από μια γηραιά κυρία), και να σου λένε τελικά όταν φτάνεις πως δεν μπορείς να δεις το στάδιο!

 

Ή μάλλον, ναι, να το δεις αν κάνεις την πληρωμένη τουρνέ, εισιτήρια πουλάμε εδώ, αλλά η επόμενη διαθέσιμη είναι σε …δυόμιση ώρες!

 

Λυπάμαι, φύγαμε.

 

Το απόγευμα έπαιζε η Ευρώπη με την λατινική Αμερική Η δεύτερη νίκησε και στο γήπεδο και στον τοπικό κήπο στης μπύρας…

Μεγάλο μυστικό.

Μεγάλο μυστικό.

 

9.Φαίνεται πως η πρώτη και η τελευταία νύχτα ήταν το ίδιο σημαντικές. Ο ύπνος δύσκολα ερχόταν, εύκολα έφευγε. Ξαφνικά ήταν πιο πολλοί οι ήχοι που έφταναν από τη μεγάλη πόλη. Που όπως όλες οι μεγάλες πόλεις δεν κοιμούνται ποτέ. Όταν μάλιστα υπάρχουν και νικητές που γιορτάζουν την μάππα ακούς συνθήματα μέχρι που ξανάρθε το φως.

 

Δεν ήταν μόνο αυτά.

 

Οι ήχοι έβγαιναν και από το γερασμένο ξενοδοχείο,  από το διπλανό δωμάτιο από τον σκοτεινό διάδρομο.

 

Πάω ξανά στην τουαλέτα να αφαιρέσω μέρος των τεσσάρων λίτρων μπύρας και βρίσκω το γιο μου στο δικό μου κρεβάτι.  Ένστικτο, αντανάκλαση, περίσταση;

 

– Πόσα  τελείωσε ο δεύτερος αγώνας παπά;

 

– Δεν ξέρω άγγελε μου θα σου πω το πρωί.

 

– Γιατί αλλάξαμε κρεβάτια παπά;

 

-Δεν πειράζει καλέ μου,  κοιμίσου.

 

– Όχι θέλω το δικό μου!

 

Δεν θα ήταν καλή ιδέα να διαφωνήσω τέτοια ώρα.

 

Πανέμορφο το επίσημο πρωί. Πόσο θα ήθελα να βγω έξω στο λαμπρό φως να περπατήσω να τρέξω, να χαθώ μαθαίνοντας τη μεγάλη πόλη.

 

Διακοπές με τα μωρά.

 

Σύντομα κάτω για διευθέτηση λογαριασμού και αναχώρηση. Μάλλον τους γελάσαμε στα προγεύματα αλλά δε νοιώσαμε τύψεις.

 

Αεροδρόμιο.

 

Και φυσικά  ως τεχνολογικά ενημερωμένος και οργανωμένος έκανα check in από την προηγούμενη. Ωραία τι κάνουμε όμως;  Εκεί που μας στέλνουν οι οδηγίες δεν έχει πλάσματα μόνο κάποιες ασχημομούρες μηχανές. Έχω τα  boarding passes στο κινητό λέω σε κάποιο τι να κάνω;  Δυο συνάδελφοι του, πιο κάτω μας είπαν.  Να  βάλετε εδώ το κινητό να σκανάρει κάθε ένα από τα passes μετά να ζυγίσετε τις βαλίτσες να τους κολλήσετε τα labels και μετά παρακάτω.

 

Τέσσερις  φορές να κάνετε το ίδιο πράγμα.

 

Οι πρώτες δύο βαλίτσες δεν ήταν περισσότερο από 15 κιλά η κάθε μια. Επειδή όμως έβλεπα μπροστά, είπα να ζυγίσω στη συνέχεια εκείνη που είχα για τέταρτη και  βαρύτερη.

 

Και καλά έκανα.  Γιατί για ένα κιλό δεν την περνούσε η μηχανή ανεξάρτητα από το γεγονός πως οι άλλες τρεις είχαν καμιά 25ρια κιλά υπόλοιπο υπέρ μας.

 

Έτσι!

Επόμενη αγορά μια από εκείνες τις ζυγαριές τσέπης για βαλίτσες.

 

– Αν είναι έτσι τα ταξίδια, λέει η σύζυγος, σε λίγο καιρό δεν θα μπορώ πλέον να ταξιδεύω μόνη μου.

 

Υπήρχαν και χειρότερα.

 

Ήταν να την άφηνα εκεί αλλά δεν τη δέχονταν!

 

Διαβατήρια.

 

-Τι είπατε;

 

-Όλοι στην ΕΕ είμαστε και είναι όλα μάλλον τυπικά;

 

-Ναι καλά.

 

Ο βλοσυρός συνάδελφος της τοπικής Αννης Σιακαλλή τα είδε και από την ίσια και από την ανάποδη μας ρώτησε και από που ερχόμαστε και που πάμε.

 

– Δεν έχετε υπογράψει το διαβατήριο λέει στη σύζυγο.

 

– Να το κάνω εδώ ρωτά;

 

Σούζει το κεφάλι κάπου τα ξαναβλέπει,  “να την αφήσουμε εδώ;” τον ερωτώ νομίζοντας πως θα εκτιμήσει το αστείο.

 

Αντίδραση όπως οι κομουνιστές όταν τους κάνω αστεία για τον ταξικό αγώνα της ΠΑΣΥΔΥ.

 

Μας άφησε να προχωρήσουμε

 

Στην τελική πύλη είχε λέει ειδικούς τελωνειακούς ελέγχους για την Κύπρο και 2-3 άλλες χώρες.

 

Ηρέμησα όταν είδα και την αγγλική σημαία.

 

Στο αεροπλάνο λίγοι οι Κυπραίοι.  Μια παρέα φωνακλάδων σε προσγείωνε μίλια μακριά από τη Λάρνακα.

 

Θα μπορούσα να το αγνοήσω αν δεν γινόταν προσβλητικό.

 

Ο πιο φωνακλάς ρωτάει την πανέμορφη oriental αεροσυνοδό: “You, German ?”

 

Η πτήση ήταν πτήση με τα μωρά.

 

Σε μια στιγμή το αεροπλάνο πέφτει σε λακκούβα.

 

Παράξενο.  Και σε δύσκολο σημείο.

 

Λίγα λεπτά αργότερα ο καπετάνιος βγαίνει στο μικρόφωνο και δίνει εξηγήσεις.

 

Η μικροφωνική κακή.

 

Ζητώ ενημέρωση από την αεροσυνοδό.

 

-Θα μάθω και θα σας πω απαντά.

 

…………………………………….

 

-Ήταν ένα άλλο αεροσκάφος κάπου κοντά που διασταύρωσε την πορεία μας λέει.  Δεν θα συμβεί ξανά.

 

– Μάλλον πολύ κοντά δεν ήταν, την ρωτώ;

 

Χαμογελάει και με πιάνει φιλικά από τον ώμο.

 

Αν το διαβάζετε αυτό – προφανώς- έτσι θα ήταν.

 

Οι κουρτίνες ήταν τραβηγμένες μέχρι τη μέση στον χώρο των αεροσυνοδών Στην ουρά για τουαλέτα τις παρακολουθώ.  Άτσαλες, χοντροκομμένες κινήσεις την ώρα που μάζευαν και συγύριζαν τα σκεύη και τα απομεινάρια του γεύματος πίσω εκεί, στο δικό τους τον ιδιαίτερο χώρο.

 

Μεγάλη η αντίφαση με τις γρήγορες ακριβείς σχεδόν χειρουργικές κινήσεις που έκαναν δημοσίως.

Διάλειμμα ξεκούρασης, ηρεμίας και γεμίσματος των μπαταριών.

Διάλειμμα ξεκούρασης, ηρεμίας και γεμίσματος των μπαταριών.

Θέρος

Ιουλίου 8, 2014

Η καρδιά του θέρους  είναι εδώ,  όταν περπατάς ή οδηγείς στους δρόμους της πόλης και τα ξεραμένα καρπόφυλλα των πασχαλιών κάνουν εκείνο το τσακριστό κρατς, κρατς κρατς.

Κρατς , κρατς, κρατς  από το πρωί που δεν το προλαβαίνεις ποτέ αυτό τον καιρό.

Κρατς, κρατς, κρατς  και  το απόγευμα που δε λέει να φύγει.

Και όλο έρπει γύρω σου ο Ιούλης, που από μικρό παιδί τον φοβάσαι.

Ένα απροσδιόριστο αίσθημα λέει πως αυτή τη φορά η έκπληξη θα είναι θετική.

 

 

Η μουσική έμπνευση κλάπηκε από το Ηλίθιο Αγρινό.

 

Κόμματα, τα προβληματικά.

Ιουλίου 6, 2014

Συνδυασμός δουλειάς  και μετά διακοπών σήμαιναν αρκετές μέρες απουσίας από το νησί.

Επιστροφή και προσπάθεια ενημέρωσης. Κάτι που όσο περνά ο καιρός  γίνεται και  πιο άμεσο αφού με όλα αυτά τα newsletter  δύσκολο να σου ξεφύγει κάτι, όπου και να είσαι.

Ξεχωρίζω δυο ειδήσεις, μια από τον Πολίτη και μια από τον Φιλελεύθερο,  με πολύ  βάθος και φυσικά κάλυψη και σε όλα τα άλλα μέσα.

Πρώτα ο Πολίτης: «ΑΝΤΡΟΣ ΚΑΤΑ ΠΑΝΤΩΝ… ΑΛΛΑ ΧΩΡΙΣ ΑΥΤΟΚΡΙΤΙΚΗ – Ψέματα η αποτυχία Χριστόφια, του έφταιξαν τα ΜΜΕ»

Δηλαδή, είναι δυνατόν να μη μαθαίνει τίποτα ο Άντρος; Δεν αντιλαμβάνεται πως το κόμμα του μπήκε σε μια πορεία σμίκρυνσης και απομάκρυνσης από την όποια συμμετοχή στην εξουσία επιμένοντας από τη μια στην υπεράσπιση ενός αντικειμενικά αποτυχημένου, ανίκανου ανθρώπου, και από την άλλη μένοντας κολλημένος σε μια ιδεολογία πολύ πέραν της ημερομηνίας λήξης της;

Δεν κάνει τον κόπο να ακούσει τη φωνή της βασικής μάζας του κόμματος του που λέει ξεκάθαρα: «αφήστε επιτέλους τον Χριστόφια, δεν μπορεί να είναι εκείνος η βασική ενασχόληση του κόμματος μετά από τη ζημιά που έχει κάνει». Δεν ακούει καν αυτό: «παρετάτε μας με την κομμουνιστική θεωρία. Μια χαρά μπορούμε να ζήσουμε στο καπιταλιστικό σύστημα, μόνο να μπορούσαμε να είμαστε πιο εποικοδομητικοί.»

Θα μου πουν σίγουρα: ποιος σε ρώτησε εσένα;  Ή που ξέρεις εσύ;

Δηλώνω με πλήρη αυθάδεια πως γνωρίζω αρκετούς ανθρώπους που ψηφίζουν ακόμη ΑΚΕΛ, αλλά …μόλις, αφού δεν έχουν και κάτι εναλλακτικό. Η υπομονή τους εξαντλείται, και πιστεύω πως αποτελούν την πλειοψηφία των ψηφοφόρων που έμειναν στο κόμμα αυτό. Οι «φανατικοί  κομμουνιστές» είναι μια ηχηρή μειοψηφία που ελέγχει την πορεία του κόμματος. Χωρίζονται  από τη μια στους  ιδεολόγους  μιας ΚΚΕδίστικης λογικής, ενώ είναι από την άλλη  οι δειλοί συντηρητικοί που βολεύονται με την παρούσα κατάσταση και δεν επιθυμούν με τίποτα να πάει το κόμμα μπροστά. Ο Άντρος δεν είναι φανατικός ιδεολόγος, φοβάμαι ανήκει στη δεύτερη κατηγορία.

Από την άλλη στον ΔΗΣΥ είναι πολύ χειρότερα τα πράγματα. Σίγουρα διαβάσατε αυτό:

Κόντρα Βενιζέλου – Θεοχάρους και στη μέση το κυπριακό.

Και πολλά  άλλα φυσικά.

Το κακό με τον ΔΗΣΥ είναι πως με βάση τα μετρήσιμα αποτελέσματα των τελευταίων εκλογών, η συνθηματολογία, ο ψευδοπατριωτισμός και η  δειλία ανθρώπων όπως της Ελένης Θεοχάρους στο να αλλάξουν οτιδήποτε, δεσπόζουν στο κόμμα. Το δίλημμα συντηρητισμός και εθνικισμός από τη μια ή ορθολογισμός και φιλελευθερισμός από την άλλη δύσκολα φαίνεται να έχει νόημα και υπόσταση.

Οι υποχρεώσεις του ΔΗΣΥ είναι πάρα πολλές, ανέλαβε μια χώρα  χρεοκοπημένη, ανέλαβε μια χώρα που συμπληρώνει 50 χρόνια άλυτου πολιτικού προβλήματος – δυο ζητήματα για τα οποία μεγάλη ευθύνη έχει η αριστερά με τους δυο προέδρους που εξέλεξε πριν τον Νίκο Αναστασιάδη, και πρέπει να δείξει επειγόντως έργο.

Πάρα πολύ έργο. Θεωρητικά – και σε αντίθεση με το ΑΚΕΛ, ο ΔΗΣΥ λέει πως παίζει παιγνίδι.

Και ενώ στα οικονομικά η παρουσία του Χάρη του Γεωργιάδη δείχνει πως υπάρχει πράγματι θέληση να πάμε προς την ορθή κατεύθυνση, να κάνουμε απαραίτητες εκσυγχρονιστικές κινήσεις, να κτυπήσουμε τα κάστρα των κεκτημένων του συντηρητισμού και του βολέματος, διάφορα επί μέρους θέματα που εμπλέκουν και άλλους, φαίνεται να μην τρέχουν όπως πρέπει γιατί προκύπτει ανάγκη να σκεφτούμε τους «φίλους», τους «γνωστούς» και τους ψηφοφόρους μας.

 

Στο Κυπριακό, εγώ ακόμη ελπίζω. Τα πράγματα για άλλη μια φορά δεν προχωρούν ούτε γρήγορα ούτε καλά, αλλά ελπίζω πως αυτή τη φορά οι γεωπολιτικές συνθήκες θα αναγκάσουν όλους τους παίχτες (και τους σκληροπυρηνικούς τούρκους, και τους λυσοφοβικούς δικούς μας),  πως μια λύση είναι επιτέλους η καλύτερη …λύση.

Ο πρόεδρος μπορεί και θα το παίξει το παιγνίδι όταν έρθει η ώρα. Για τον ΔΗΣΥ, είναι μεγάλες οι ευθύνες του Αβέρωφ – και ώσπου δεν δηλώνει σαφώς προς τα  πού επιθυμεί να κινηθεί το κόμμα, θολώνει τα νερά.

Θα μου πείτε, γιατί μόνο ΔΗΣΥ και ΑΚΕΛ;

Οι άλλοι;

Δεν έχω την παραμικρή ελπίδα σε ΔΗΚΟ, ΕΔΕΚ, ΕΥΡΩΚΟ, ΣΥΜΠΟΛ, Οικολόγους. Αποτελούν διαφορετικές εκφάνσεις του συντηρητισμού και του εθνικισμού χωρίς την παραμικρή δυνατότητα να κάνουν κάτι χρήσιμο.

Μια ορθή πολιτική στάση θα ηταν να τους αγνοήσουν οι μεγάλοι, κατά κάποιο τρόπο όπως είχε γίνει στη Γαλλία στις τελευταίες προεδρικές εκλογές με το κόμμα της Λεπέν. Δεν είναι ιδεολογικά οι ίδιοι φυσικά, αλλά στην πράξη το ίδιο αποτέλεσμα φέρουν.

Το θέμα όμως είναι οι ίδιοι οι μεγάλοι: είναι έτοιμοι να παίξουν το παιγνίδι σε Κυπριακό από τη μια, κοινωνία οικονομία από την άλλη όπως πρέπει;

 

Αναζητούνται τολμηρές αλλαγές.

Αναζητούνται τολμηρές αλλαγές.

 

Το ρολόι κτυπά για τη συμμορία του Σώρρα.

Ιουνίου 28, 2014

Όταν ασχολήθηκα για πρώτη φορά με το φαινόμενο Σώρρα (τότε ήταν οι μετοχές της Τράπεζας της Ανατολής),  νόμιζα πως είχα να κάνω απλώς με ένα πελλό με κάποιες εμμονές, οι οποίες παρέσερναν και άλλο κόσμο, πάντα στα πλαίσια της λογικής πως η απελπισία μιας  χώρας σε βαθιά και μόνιμη οικονομική και κοινωνική κρίση προσφέρεται για τέτοια πράγματα.

Από τότε ο Σώρρας και η συμμορία του προχώρησαν σε άλλες δόξες! Μετά την Τράπεζα, εμφανίστηκαν τα ριάλια  που οφείλονται από το αμερικάνικο δημόσιο στον Σώρρα, γιατί τους πούλησε διαστημική τεχνολογία των αρχαίων ελλήνων! Και επειδή όταν έγινε η πράξη ο Ομπάμα δεν κρατούσε cash,  πλήρωσε τον απένταρο απατεώνα με ομόλογα, τα οποία μάλιστα ανανεώθηκαν ήδη μια φορά!

Μιλάμε για το αστρονομικό ποσό των 600 δισεκατομμυρίων δολαρίων. Όταν κάποιος τους σφύριξε πως είναι δυνατόν να υπάρχουν παλαβοί και στην Κύπρο, εμφανίστηκαν ξαφνικά άλλα 50  δισεκατομμύρια για να μας σώσουν και εμάς στην Κύπρο!

Από τότε τα κοπέλια έχουν ξεφύγει εντελώς και η μόνη υπηρεσία της Ελληνικής δημοκρατίας που μπορεί να βοηθήσει, είναι το τμήμα ψυχικής υγείας.

Η αναφορά σε «Παγκόσμιο καταπίστευμα» με τρισεκατομμύρια, και απιθανικομμύρια, για να θυμηθούμε και τον Σκρουτζ Μακ Ντακ,  ξέφευγε από κάθε λογική ανάλυση, ακόμα και ως έργο ενός απατεώνα.

Αν μη τι άλλο, αυτοί οι παλαβοί δεν αντιλαμβάνονται στοιχειώδη οικονομικά:   ακόμα και να υπήρχαν όλα αυτά τα λεφτά, θα δημιουργούσαν τόσο υπερπληθωρισμό που θα μας έκανε ξανά όλους φτωχούς!

Παλαβοί λοιπόν;

Για να δούμε.

Η συμμορία του Σώρρα λοιπόν ασχολήθηκε και με τις πρόσφατες εκλογές στην Ελλάδα, έκαναν μια προσπάθεια για πολιτική αξιοποίηση της τρέλας τους, όπως είχαν προβλέψει πολλοί. Υποστήριξαν ένα σωρό  δημάρχους και δημοτικούς σύμβουλους. Εξ όσων γνωρίζω εξελέγη μόνο ένας δήμαρχος ο οποίος είχε φυσικά και τη στήριξη πολλών άλλων.

Τα αποτελέσματα ηταν μάλλον απογοητευτικά, γιατί παρατηρήθηκε μια εσωστρέφεια, αποχωρήσεις και καυγάδες  στις διάφορες διαδικτυακές τους ομάδες.

Και εκεί που νόμιζες πως ηταν θέμα χρόνου να «πεθάνουν» οι διάφοροι πελλοί, τη στιγμή μάλιστα που διάφοροι ερευνητές στην Ελλάδα και την Αμερική (Λευτέρης Ρήνος, Γιώργος Γιαλτουρίδης, Μιχάλης Ιγνατίου) απέδειξαν με ενδελεχείς έρευνες και στοιχεία το πλαστό και το τρελό όλων των ισχυρισμών της συμμορίας, φαίνεται τώρα πως κάνουν  προσπάθειες για ανάκαμψη.

Κατ’ αρχάς βλέπω μια έντονη αναφορά στην Κύπρο, και ελπίζω αυτό να μη σημαίνει πως θα αρχίσουν να πολιορκούν δήμους και κοινότητες με τα εξωφρενικά τους σχέδια και προτάσεις. Ο ίδιος ο Σώρρας πάντως επισκέφτηκε πρόσφατα τη Λεμεσό.

Ο,τι και να κάνουν φυσικά, ακόμα και τα δικά τους έγγραφα και μαρτυρίες, έχουν πάνω ημερομηνίες, και φαίνεται πως ο Αύγουστος είναι σημαντικός μήνας, αφού τα ομόλογα των εξακοσίων δισεκατομμυρίων λήγουν τότε και φυσικά κάτι πρέπει να γίνει.  Το νούμερο ανέρχεται στο 4% του αμερικάνικου ΑΕΠ, άρα οποιαδήποτε πράξη πού αφορά τα ομόλογα πρέπει *και* να ανακοινωθεί *και* να καταγραφεί. Αυτό το λέω γιατί οι έξυπνοι της συμμορίας, μιλούν για «ανανέωση».

Κοπέλια, ό,τι και να πείτε, όπως και να παρουσιάσετε τα στοιχεία για την κυριότητα των ομολόγων (που λένε πως τα κατέθεσαν στον όνομα της Ελληνικής Δημοκρατίας), τυχόν πληρωμή ή έστω και ανανέωση, θα πρέπει να ανακοινωθεί. Αν δεν ανακοινωθεί, τότε απλώς δεν υπάρχουν τα ομόλογα, και είναι καλό, κάτι που ήδη ξέρουν όλοι οι άλλοι να το μάθετε και εσείς, γιατί ψήγματα μυαλού κάπου θα σας έχουν μείνει.

Για αυτό το θέμα, είπα να βοηθήσω τους παλαβούς!

 

Έχουμε τρεις ημερομηνίες:

 

  1. 1η Αυγούστου του 2014, όπως φαίνεται από αυτό το ομόλογο μαϊμού που κυκλοφορεί η συμμορία.
Τα δις, με αποδείξεις!

Τα δις, με αποδείξεις!

2. 7 Αυγούστου που φαίνεται σε αυτό το έγγραφο, μέρος της πρότασης προς την Ελληνική Δημοκρατία (θα επανέλθω σε αυτό).

Σοβαροφανές έγγραφο.

Σοβαροφανές έγγραφο.

3. 9 Αυγούστου στην οποία αναφέρεται ο υπέρλαμπρος αστέρας Εμμανουήλ Λαμπράκης σε αυτό το βίντεο.

Θα θεωρήσω ως σωστή την τελευταία ημερομηνία, και θα τους χαρίσω ένα ρολόι, για να βλέπουν τις μέρες και τις ώρες που λιγοστεύουν και θα λουθούν τα λεφτά:

Το ρόλοι χτυπά για το Σώρρα!  (Κάνετε κλικ!) 

Κάτι τελευταίο. Προσέξτε λίγο το έγγραφο στο 2 (Πηγή). Πέραν της ημερομηνίας που είναι φυσικά σημαντική, δείτε και την ουσία: εισηγούνται αυτοί οι παλαβοί, να ανταλλάξουν ομόλογα μαϊμούδες που δεν αξίζουν ούτε το χαρτί πάνω στο οποίο είναι τυπωμένα, με ίσης ονομαστικής αξίας ομόλογα του ελληνικού κράτους!!!!

Αυτό εγώ το ονομάζω *απάτη*. Επιχειρούμενη ΑΠΑΤΗ σε βάρος του ελληνικού κράτους (πιθανότατα και σε βάρος του Κυπριακού κράτους).

Νομίζω πως οι παλαβοί, οι πελλοί, οι φαιδροί της συμμορίας του Σώρρα, πρέπει να περιγραφούν με τη σωστή λέξη και να καταλήξουν εκεί που πρέπει:  οι απατεώνες στη φυλακή!

Για όσους δεν γνωρίζουν το θέμα, ή επιθυμούν να μάθουν περισσότερα, κοιτάξτε πιο κάτω. Διαβάστε και τα πάρα πολλά σχόλια με παραπομπές σε ένα σωρό συνδέσμους και έγγραφα.

 

Οφείλω να ευχαριστήσω όλους τους σχολιαστές με τους οποίους φτιάξαμε ένα άτυπο «μέτωπο» εναντίον του παραλογισμού και της απατεωνιάς που ονομάζεται Σώρρας.

 

 

 

Η λύση για τα οικονομικά της Κύπρου (και της Ελλάδας…): η Τράπεζα της Ανατολής!

Αρτέμιος Σώρρας: ένας φρενοβλαβής θα σώσει την Κύπρο!

Σώρρας, chemtrails, ελληνικός χρυσός και ουράνιο και άλλες απελπισμένες θεωρίες συνωμοσίας.

Οι τρεις όροι του παλαβού Αρτέμιου Σώρρα.

Ο σχιζοφρενής απατεώνας Αρτέμιος Σώρρας έχει 6 μήνες ζωή.

Ο φρενοβλαβής απατεώνας Αρτέμιος Σώρρας 5 μήνες πριν από την αποκαθήλωση, παραληρεί.

Αρτέμιος Σώρρας: το τέλος.

Το παγκόσμιο καταπίστευμα και ένα σ(ω)ρρό ανοησίες

 

Χρυστάλλα Γιωρκάτζη: «Δεν πωλείται ο χρυσός.» Σωστά, γιατί όμως;

Ιουνίου 25, 2014

 

Η σχετική είδηση παίχτηκε πολύ σήμερα, επιβεβαιώνοντας την διαχρονική μυθολογία που θέλει τον χρυσό ως ένα σημαντικό περιουσιακό στοιχείο, το οποίο μάλιστα λαμβάνει ενίοτε ιδιότητες «υπερήρωα» σε σχέση με άλλες αξίες.

Το μέταλλο αυτό έχει φυσικά κάποια ξεχωριστά χαρακτηριστικά, διαφορετικά δεν θα αναδεικνυόταν σε αυτό που είναι σε όλες τις κουλτούρες του κόσμου.

Σε κάποιο που κοιτάζει λογιστικά βιβλία ή κάνει διαχείριση ενός χαρτοφυλακίου όμως, μετρά η τιμή, η πορεία της τιμής και η αξιοπιστία της αξίας.

Για λόγους που αποτελούν θέμα πολλών άρθρων και αναρτήσεων που μπορείτε να διαβάσετε αλλού, ο χρυσός ξεχωρίζει κυρίως για  δυο βασικά χαρακτηριστικά: θεωρείται καταφύγιο σε συνθήκες αβεβαιότητας, βραχυπρόθεσμης αλλά και μακροπρόθεσμης.

Ακόμη, μεταξύ πλείστων διαθέσιμων αξιών θεωρείται πως έχει σημαντική «δική» του αξία, και συνεπώς δεν αναμένεται να χάσει ποτέ κάποιος όλα του τα επενδυμένα χρήματα.

Χρυσός πίνακας.

Χρυσός πίνακας.

Στον πίνακα φαίνεται η μέση μηνιαία τιμή του χρυσού σε ευρώ ανά ουγγιά από τον Ιανουάριο του 2010. Επέλεξα να χρησιμοποιήσω ευρώ αφού οι συνολικές αξίες που προκύπτουν είναι πιο εύκολο να γίνουν κατανοητές δεδομένου ότι  μάθαμε να λειτουργούμε με το κοινό νόμισμα. Οι ψηλότερες και χαμηλότερες αξίες κάθε έτους ειναι χρωματισμένες,

Όπως φαίνεται, η τιμή μέσα στα 5 χρόνια που εξετάζονται εδώ, έφτασε σε απλησίαστα – ιστορικά – ύψη, και τον Σεπτέμβριο του 2012 η τιμή ήταν κατά 75% πιο ψηλή από τον Ιανουάριο του 2010. Σήμερα η τιμή έχει πέσει με αποτέλεσμα να έχουμε «χάσει» το 31% της αξίας που θα μπορούσαμε να είχαμε πιάσει *αν* είχαμε πουλήσει τον Σεπτέμβριο του 2012.

Σε σχέση με την αρχή της υπό εξέταση περιόδου, έχουμε τώρα μόνο 19% όφελος. Βρισκόμαστε πάντως λίγο πιο πάνω από τα 400 εκατομμύρια ευρώ που ειναι η μνημονιακή υποχρέωση που άφορα την πώληση του χρυσού, αλλά φαίνεται έχει διευθετηθεί με άλλους τρόπους.  Αναμένω περαιτέρω μείωση στην τιμή του πολυτίμου μετάλλου.

Είναι ενδιαφέρουσα άλλη μια παράμετρος. Ο χρυσός είναι μέρος των αποθεμάτων της Κυπριακής δημοκρατίας, και σύμφωνα με την Wikipedia ανέρχεται περίπου στο 66% των συνολικών μας αποθεμάτων σε ξένο συνάλλαγμα (τιμές 12/2013). Δεν έχουμε πολλά άλλα να παινευτούμε δηλαδή, αλλά αναλογικά βρισκόμαστε στην ίδια θέση με πλείστες μεγάλες χώρες.

Για να αντιληφθούμε καλύτερα τι σημαίνει αυτή μας η περιουσία καλύτερα να τη δούμε ως κλάσμα του ετήσιου ΑΕΠ. Στον πίνακα  μπορείτε να δείτε τα σχετικά νούμερα που κινούνται γύρω από το 3%. Συγκρίνεται η αξία των αποθεμάτων χρυσού κατά το τέλος κάθε έτους, σε σχεση με το ΑΕΠ εκείνου του έτους. Είναι σαφές πως όταν αρχίσει η αύξηση του ΑΕΠ, η αναλογία της αξίας του χρυσού θα πέσει, αφού η τιμή του πολυτίμου μετάλλου φαίνεται πως θα συνεχίσει πτωτικά, εξαιρουμένων σοβαρών πολιτικών αναταραχών.

Τώρα, να πουλήσει κανείς ή να μην πουλήσει;

Νομίζω η απάντηση σε αυτό το ερώτημα πρέπει να βρεθεί καθαρά τεχνοκρατικά και χωρίς ίχνος συναισθηματισμού: όταν είχε γίνει προσπάθεια να πουληθεί ο χρυσός επί κυβέρνησης Χριστόφια, η απάντηση μου σε όσους ρωτούσαν ήταν: εξαρτάται που θα πάνε τα λεφτά!

Αν ήταν να σπαταληθούν στα πλαίσια μιας αστόχευτης κοινωνικής πολιτικής, ή αν ήταν να χρησιμοποιηθούν για την μεγέθυνση του κράτους, θα ήμουν σαφώς εναντίον. Αν ήταν όμως να χρησιμοποιηθούν για να ελαφρύνει το χρέος και συνεπώς να μειώσει τις απαιτήσεις του το κράτος σε βάρος των φορολογουμένων αυτό πιθανό να ήταν καλό.

 

Τώρα πια οι συνθήκες  έχουν αλλάξει άρδην.

Η παρούσα κυβέρνηση και ειδικά ο υπουργός οικονομικών Χάρης Γεωργιάδης φαίνεται να αντιλαμβάνεται πλήρως τι γίνεται, ο πρόεδρος συναινεί, βρισκόμαστε κάτω από μνημόνιο, οι προοπτικές για πλήρη εξορθολογισμό των δημοσίων οικονομικών είναι δεδομένες, οι ανάγκες καλύπτονται από τους πόρους του μνημονίου, αλλά και από τις αγορές, και συνεπώς δεν βλέπω να υπάρχει τώρα λόγος για να πουληθεί ο χρυσός.

 

Αυτό όμως που πολλοί δεν φαίνεται να αντιλαμβάνονται, είναι πως τα περιουσιακά στοιχεία δεν είναι διακοσμητικό στοιχείο για να βρίσκονται στο ράφι.

Αν χρειαστεί ρευστοποιούνται!

Όταν φυσικά  έχεις τη δυνατότητα να έχεις κάτι στο ράφι, αν έχεις «κάσια», τότε βάζεις μπροστά άλλα δεδομένα: τη μεγιστοποίηση του οφέλους για τους πολίτες που υπηρετείς.

Φυσικά, είναι δυνατόν οι διαχρονικές κακές διοικήσεις και λάθη να φέρουν ένα κράτος, μια εταιρεία ή ένα οργανισμό σε σημείο όπου η πώληση πολυτίμων στοιχείων ενεργητικού είναι ο μόνος τρόπος να κερδηθεί χρόνος για *πιθανή* επιβίωση.

Δες: κυπριακές αερογραμμές (δυστυχώς).

Πηγή για τις τιμές: The London Bullion Market Association.

 

 

 

 

Follow

Ενημερωθείτε για κάθε νέα δημοσίευση στο email σας.

Μαζί με 3.294 ακόμα followers