Skip to content

Το σούσι και ο καπιταλισμός.

Μαρτίου 5, 2015

Σπούδασα τα οικονομικά. Εδώ και αρκετό καιρό. Η επαγγελματική και άλλη μου δραστηριότητα όμως, δε με άφησαν να ασχοληθώ με το αντικείμενο της σπουδής μου, και έτσι τα οικονομικά παρέμεναν κάπου στο παρασκήνιο και χρησίμευαν κυρίως ως γενικότερο εργαλείο ορθολογισμού.

Θυμήθηκα ξανά τις σπουδές μου επί προεδρίας Δημήτρη Χριστόφια. Μετά από ένα σημείο και αφού ήταν πέραν πάσης αμφιβολίας σίγουρο πως ο άνθρωπος δεν είχε την παραμικρή ιδέα για το τι γινόταν και που πήγαιναν τα πράγματα, είπα να θυμηθώ και εγώ τη σπουδή μου μπας και κατάφερνα να ερμηνεύσω τι γινόταν.

Από τότε έδωσα πολύ χρόνο σε αυτό το θέμα, και όπως όλοι οι συνάδελφοι οικονομολόγοι, νοιώθω τυχερός που  ζούμε σε αυτή την περίοδο   της πρωτοφανούς και βαθύτατης κρίσης του οικονομικού μας συστήματος,  αφού είμαστε σε θέση να κάνουμε αυτοψία σε ένα ζωντανό οργανισμό, είμαστε σε θέση να δοκιμάσουμε νέες μεθόδους, να πειραματιστούμε και το καλύτερο: να δούμε το αποτέλεσμα.

Πέραν των πειραματισμών όμως, υπάρχουν και συμπεράσματα, σαφή συμπεράσματα που αφορούν το τι προηγήθηκε, το τι έγινε μέχρι σήμερα, συμπεράσματα στα οποία μπορούμε να καταλήξουμε αξιολογώντας την πορεία του συστήματος και της κρίσης σε διάφορες  χώρες  που ανήκουν κυρίως στην κατηγορία των «ανεπτυγμένων» χωρών.

Ένα πρώτο και αδιαμφισβήτητο συμπέρασμα είναι πως η κακή διαχείριση των δημοσίων οικονομικών από τη μια και η ελλιπής ή ελλειμματική εποπτεία των τραπεζικών ιδρυμάτων οδηγεί στη χρεοκοπία.

Ένα άλλο συμπέρασμα είναι πως πειράματα μεγάλης κλίμακας όπως η εισαγωγή του ευρώ πρέπει να γίνονται *αφού* δημιουργηθεί το κατάλληλο πλαίσιο και υπόβαθρο.  Στην περίπτωση αυτή, είναι φανερό πως η επιδίωξη για να μην πω υποχρεωτική εξέλιξη της συνένωσης πολλών χωρών κάτω από ένα κοινό νόμισμα, ενώ οι δημοσιονομικές, τραπεζικές, νομισματικές συνθήκες όλων αυτών των χωρών ήταν διαφορετικές, δεν ευνόησαν την ομαλή εξέλιξη του νέου συνόλου. Κάποιες χώρες που λογικά θα είχαν «φτηνότερο» νόμισμα αντιμετώπισαν δυσκολίες εντός του ευρώ, ενώ χώρες που θα είχαν πιο «ακριβό» νόμισμα με κατ’ εξοχήν παράδειγμα τη Γερμανία, κέρδισαν πλεονέκτημα.  Η αρχιτεκτονική λοιπόν του ευρώ ήταν ετεροβαρής και φέρει μεγάλη ευθύνη για την κατάσταση στην οποία φτάσαμε.  Τονίζω εδώ πως αυτός ο παράγοντας προβάλλεται έντονα όχι γιατί είναι ο μόνος ή ο πλέον σημαντικός, αλλά γιατί ίσως να μην είναι τόσο αυτονόητος σε σχέση με τους παράγοντες που περιγράφονται στην πιο πάνω παράγραφο και αφορούν τα δημοσιονομικά και τα τραπεζικά.

Να αναφέρω εδώ υπό τύπον πολιτικής φιλοδοξίας, πως ακόμη και κάτω από αυτές τις συνθήκες στόχος θα πρέπει να είναι πρώτον η εξομάλυνση όλων αυτών των κακώς εχόντων παραμέτρων του συστήματος, και δεύτερον η προσπάθεια εξομοίωσης με τους καλύτερους της ομάδας  αντί της υποβάθμισης όλων στο επίπεδο των προβληματικών.

Γιατί, αν δούμε το ζήτημα σε επίπεδο θεωρητικό,  η βαθειά αυτή κρίση έδειξε και τη δύναμη του υφισταμένου συστήματος. Είμαστε ακόμη εδώ, λειτουργούμε και αν αναλογιστεί κάποιος τι έγινε την τελευταία δεκαετία, αυτό είναι πολύ μεγάλο επίτευγμα.  Το σύστημα καταφέρνει να μεταλλάσσεται να εξελίσσεται και να προχωρεί. Στο δρόμο δημιουργείται, φυσικά,  κόστος. Κόστος από κακές επιλογές, αστοχίες, κακή διαχείριση, αλλά και κάτι άλλο: κόστος από την κατάρρευση των μύθων. Εκείνων των μύθων που βόλευαν την ποικιλία των συντηρητικών δυνάμεων που βρίσκονται ανάμεσα μας.

Μύθων παραδείγματα:

  • Η αξία της γης δεν πάει ποτέ κάτω.
  • Οι δημόσιοι υπάλληλοι είναι παντοτινοί.
  • Οι τράπεζες είναι σίγουρη επένδυση.
  • Τα δανεικά είναι και αγύριστα.

Με οικονομικούς όρους, αυτοί που έχουν το μεγαλύτερο κόστος  είναι όσοι δεν έβαλαν την παράμετρο ρίσκο – κίνδυνος σε κάθε μια από τις ανωτέρω κατηγορίες. Πίστευαν ότι οι αποφάσεις ή οι επιλογές τους για αυτά τα ζητήματα ήταν άνευ κινδύνου, ή ακόμη χειρότερα, δολίως προσπαθούσαν να αξιοποιήσουν αυτή την κατάσταση. Κάποιοι την έκαναν, πολλοί έμαθαν με τον χειρότερο τρόπο πως  κίνδυνοι υπάρχουν παντού.

Όταν διαλυθεί ο καπνός, μπορούμε να καταλήξουμε σε  κάποια ιδεολογικά ίσως συμπεράσματα τα οποία πιθανόν και να διχάζουν .  Είναι λοιπόν σαφές πως ο ισχυρισμός πως το πρόβλημα είναι η λιτότητα και η τρόικα ως μηχανισμός επιβολής αυτής, είναι  εντελώς άκυρος. Το πρόβλημα είναι όλοι αυτοί οι παράγοντες και συνθήκες που *οδηγούν* στην ανάγκη για επιβολή λιτότητας. Σε αυτή την ανάλυση, δεν έχει και οποιοδήποτε πρακτικό νόημα να εστιάζουμε σε εκστρατείες εξαφάνισης της τρόικας αν δεν καταφέρουμε να εξαλείψουμε ή να εξομαλύνουμε τους παράγοντες που έχουν περιγραφεί πιο πάνω.

Και αφού είμαστε στα ιδεολογικά και ταξικά, να σημειωθεί εδώ πως άλλος ένας ισχυρισμός είναι παράλογος: πως η κακή αστική ή κεφαλαιοκρατική τάξη προκρίνει τη λιτότητα γιατί θέλει να κερδίσει κομμάτι του παραγόμενου κεφαλαίου σε βάρος της καλής, εργατικής τάξης. Αυτό αποτελεί πλάνη: σε συνθήκες έντονου ανταγωνισμού, η τιμή του προϊόντος ή της υπηρεσίας είναι σαφώς σημαντική (και άρα είναι φυσιολογική η προσπάθεια του κεφαλαιοκράτη να μειώσει τα έξοδά του) , αλλά αν βάλουμε στην εξίσωση την παράμετρο της ύφεσης (και την μειωμένη αγοραστική δύναμη των καταναλωτών) , αντιλαμβάνεστε πως για εκείνο που διαθέτει ένα προϊόν ή μια υπηρεσία, πιο σημαντικό είναι να έχει αγορά, να βρει πελάτη για να πουλήσει τα αγαθά του. Όσο και αν «κλέψει» από τον εργάτη,  τι να το κάνει αν δεν μπορεί να διαθέσει τα προϊόντα του; Εν κατακλείδι, το να αφαιρούνται λεφτά από τα πορτοφόλια των δυνητικών πελατών, δεν είναι πολύ έξυπνη εξέλιξη για οποιονδήποτε κεφαλαιοκράτη.

Πάντα εντός του συστήματος που μιλάμε, η λύση βρίσκεται σε κάποια πολύ γνωστά φάρμακα: ανεπτυγμένη αστική κοινωνία, ελεύθερος ανταγωνισμός, καταπολέμηση διαφθοράς, δυνατοί εποπτικοί θεσμοί, αφαίρεση στρεβλώσεων, αυτά που κάποιοι περιγράφουμε πολύ απλά με τον όρο ορθολογισμός. Όλα αυτά μπορούν να κάνουν ένα σύστημα που ποτέ δεν ισχυρίστηκε πως συνοδεύεται με εγγύηση άριστης και επ’ άπειρον λειτουργίας, να δουλεύει καλύτερα και να μπορεί να δώσει απάντηση και στην αυτονόητη και καθ’ όλα θεμιτή ανάγκη της προστασίας όσων χρειάζονται βοήθεια και υποστήριξη, την δημιουργία και διατήρηση ικανού κοινωνικού κράτους.

Στον ομφαλό της γης που ζούμε, δεν μπορούμε να παραβλέπουμε και τους πολύ δικούς μας παράγοντες. Ισχυρίζομαι λοιπόν πως το άλλοθι που μας προσφέρει για δεκαετίες ολόκληρες αυτό που ονομάζουμε «Κυπριακό πρόβλημα»,  είναι μέρος και σημαντική παράμετρος του ευρύτερου προβλήματος που ονομάζεται οικονομία. Σε κάθε στροφή, σε κάθε δύσκολη συγκυρία, οι απαραίτητες μεταρρυθμίσεις, οι δύσκολες αποφάσεις έμπαιναν σε δεύτερη μοίρα γιατί η εθνική μας προτεραιότητα ήταν η ενασχόληση και η επιδίωξη (λέμε τώρα), λύσης του Κυπριακού. Πόσο να αντισταθεί κάποιος σε ένα παράλογο συντεχνιακό αίτημα, πόσο να παρακολουθήσει τον κακό τραπεζίτη, πόσο να προσέξει για παράνομες μίζες, τη στιγμή που η προσοχή μας έπρεπε να ήταν εστιασμένη στο εθνικό πρόβλημα;

Κατ’ αναλογία, η αφαίρεση του μεγάλου άλλοθι από τους ενεργούς παράγοντες που επηρεάζουν την Κύπρο θα προκαλέσει σίγουρα ώθηση στην οικονομία μας, σε θεσμικό επίπεδο και για αυτό είμαι σίγουρος, πριν καν αναφερθώ σε καθαρά οικονομικούς λόγους – πλεονεκτήματα που θα έχει η λύση.

Οι λυσοφοβικοί όλων των κομμάτων, όλων των ιδεολογιών και όλων των ποιοτήτων, δεν  είναι μόνο εμπόδιο στη λύση, είναι εμπόδιο και στην οικονομική ανάπτυξη της χώρας μας.

Δεν το βρίσκεις σε ταβέρνα.

Δεν το βρίσκεις σε ταβέρνα.

 

 

 

Το κείμενο αυτό αποτελεί  ανάπτυγμα της ομιλίας που έκανα στο συμπόσιο της Πρωτοβουλίας Σοσιαλιστών που έγινε την Τετάρτη 25 Φεβρουαρίου 2015. Το συμπόσιο έγινε στην ταβέρνα «Άγιος Γεώργιος» κοντά στο παλιό δημαρχείο. Είχαμε μενού ταβέρνας, κρέατα στη σχάρα, κυπριακά βουτήγματα, σαλάτες, κρασάκι και αν πρόσεξα, καλά, κάποιοι ήπιαν και ζιβανία. Κατά τη διάρκεια της συζήτησης και μετά από παράθεση μακρών θεωρητικών αναλύσεων για τα κακά του καπιταλισμού, για τα προβλήματα και τις κρίσεις που αντιμετωπίζει, για την ανάγκη επιδίωξης κάποιου άλλου συστήματος, ένιωσα πως ο χώρος ευνοούσε την μεταφορική απάντηση στην κριτική που ακούστηκε για τις απόψεις μου. «Κοπέλια, να λέμε πως δεν ήταν το σουβλάκι καλά ψημένο, να λέμε πως οι σιεφταλιές είχαν πολλά μπαχαρικά, πως το κρασί ήταν άριστης ποιότητας, ή το ότι σπάσαμε τρώγοντας, είναι θεμιτά επιχειρήματα που αφορούν αυτήν εδώ τη σύναξη, σε αυτόν εδώ το χώρο, με τους δεδομένους κανόνες και χαρακτηριστικά. Η κριτική που άκουσα ήταν έγκυρη στο βαθμό που αφορούσε αυτά που έχουμε μπροστά μας. Όταν όμως η κριτική έκανε υπέρβαση, έμπλεκε την πραγματικότητα με την φαντασία  και αναφερόταν σε ένα δείπνο από σούσι ήταν και άκυρη και ατεκμηρίωτη και δεν μπορεί να επιδιώκει να έχει την ίδια αξία. Όταν βρεθούμε σε μαγαζί που σερβίρει σούσι, να τα πούμε και για το σούσι. Τα καλά του, τα κακά του, τις αδυναμίες και τις κρίσεις του.»

 

Για την ιστορία, η σχετική ανακοίνωση:

 

 

 

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΩΝ                                                                      www.sosialistes.org

Συμπόσιο Προβληματισμού: Κύπρος-Τουρκία-Ελλάδα-ΕΕ

 

Η Πρωτοβουλία Σοσιαλιστών συγκαλεί ΣΥΜΠΟΣΙΟ με θέμα:

 

Προβληματισμοί και μηνύματα Κύπρος-Τουρκία-Ελλάδα-ΕΕ

(Κυπριακό, ευρύτερη κοινωνικοπολιτική στρατηγική, όραμα και προοπτική).

 

ΤΕΤΑΡΤΗ 25 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 2015 ώρα 19:00

ΤΑΒΕΡΝΑ ΑΓΙΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΠΑΛΙΟ ΔΗΜΑΡΧΕΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑ

Η πνευματική εργασία θα αρχίσει στις 7 ΜΜ και θα συνοδεύεται από οινοπνευματικά ερεθίσματα

 Πρόγραμμα

 Ομιλίες 7 λεπτών

  1. Χατζηδημητρίου Τάκης – Η διχοτόμηση δεν είναι λύση
  2. Παπαπέτρου Μιχάλης – Η ευρωπαϊκή πορεία Κύπρου – Ελλάδας – Τουρκίας
  3. Δημητρίου Θέμος – Η δυναμική των γεωπολιτικών εξελίξεων στην περιοχή
  4. Μαλάς Σταύρος – Δράσεις και στρατηγικές στη λύση του κυπριακού
  5. Τομπάζος Σταύρος – Το πολιτικό σκηνικό στην Ευρώπη
  6. Ιωάννου Γιάννος Κ – Οικονομία και πολιτική πρόσφατες εξελίξεις

 

Τοποθετήσεις 3 λεπτών – Συζήτηση

 

Συμποσίαρχος Αλέκος Τριγγίδης.

 

ΚΟΣΤΟΣ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗΣ 12 ΕΥΡΩ

 

Παρακαλώ δηλώστε συμμετοχή μέχρι την Δευτέρα 23/2/2015

 

Τηλέφωνα επικοινωνίας: Τριγγίδης 99484776 –Βλάχος 97879964

 

 

Visit >> www.ikme.eu

 

 

 

 

Τεράστια η επιτυχία της επίσκεψης Αναστασιάδη στη Μόσχα (για τον Πούτιν).

Μαρτίου 2, 2015

Ας ξεκινήσουμε από δυο δεδομένα.

  1. Η επιτυχία μιας υψηλού προφίλ πολιτικής επίσκεψης, αρχηγού ενός κράτους σε ένα άλλο εξαρτάται από τα μετρήσιμα κέρδη.  Όσον αφορά τη δική μας πλευρά, το μόνο που συγκράτησα ως κέρδος, ήταν η αναφορά πως έχουμε πράγματι πρόβλημα με τον τουρισμό, αλλά το καλό είναι πως οι αεροπορικές πτήσεις δεν μειώθηκαν, έχουν απλώς δρομολογηθεί μικρά αεροπλάνα, και αν υπάρξει θετική αλλαγή, μπορούν εύκολα να πετάξουν μεγαλύτερα. Κατά τα άλλα, ακούσαμε κατά κόρον πως  ανανεώθηκαν συμφωνίες που ήδη υπήρχαν, ακούσαμε πως ίσως να υπάρξει ενδιαφέρον για τα γκάζια (κάτι που θα μπορούσε να γινόταν στις διαδικασίες αδειοδότησης). Αν μου ξέφυγε κάτι σημαντικό, παρακαλώ να σημειωθεί. (Η αναδιάρθρωση του δανείου Χριστόφια, είχε γίνει εδώ και καιρό, απλώς επισημοποιήθηκε).
  2. Σε ευρύτερο, γεωπολιτικό επίπεδο, είναι γεγονός πως η Ρωσία βρίσκεται σε σύγκρουση με τη δύση. Αυτό δεν αφορά τόσο τις δεσποτικές και αγρίως καπιταλιστικές πρακτικές που εφαρμόζει ο Βλαδιμίρ Πούτιν εντός της χώρας του, αλλά αφορά  κυρίως τη συμπεριφορά της χώρας του έναντι του όντως πολύπλοκου προβλήματος της Ουκρανίας.  Η ευρύτερη εξωτερική πολιτική της Ρωσίας έναντι των γειτονικών της χωρών, καλώς ή κακώς προκαλεί επίσης μεγάλες ανησυχίες με αποτέλεσμα να κτίζεται ένα πλαίσιο συμμαχιών, όπου οι «δικές» μας, συμμαχικές  χώρες βρίσκονται στην αντίπερα όχθη.  Ποια θα ήταν η φυσιολογική επιθυμία του ηγέτη της Ρωσίας σε σχέση με όλα αυτά;

Το κείμενο αυτό θα μπορούσε να τερματιστεί εδώ, αφού οι απαντήσεις είναι νομίζω αυτονόητες,  αλλά χρειάζονται και κάποια επιπρόσθετα σχόλια.  Η επίσκεψη Αναστασιάδη στη Μόσχα δεν πέρασε απαρατήρητη από τους συμμάχους μας. Υπήρξαν αντιδράσεις από Βρετανία και Ηνωμένες Πολιτείες, και η μάλλον κιστιμένη απάντηση μας προς αυτούς ήταν περίπου:  «ε, αφού εσείς δε μας στηρίξατε στο θέμα του Μπαρμπαρός, εμείς θα πάμε να γυρευτούμε αλλού».  Θεωρούμε ως δεδομένο πως ο πρόεδρος Αναστασιάδης έχει πράγματι παράπονο από τον δυτικό παράγοντα, στο βαθμό που άφησαν τις Τουρκικές ενέργειες χωρίς κριτική και χωρίς πίεση.  Ξεχνά όμως ο πρόεδρος πως ακριβώς την ίδια στάση είχε και η Ρωσία του Πούτιν. Ακόμη χειρότερα, αν η απάντηση μας στην κριτική των συμμάχων σχετικά με την επίσκεψη, είναι η επίκληση του θέματος Μπαρμπαρός, και η ανυπαρξία δράσης από τη δύση, ας μας πει κάποιος ποια είναι η σημερινή θέση της Μόσχας για το θέμα αυτό; Βγήκε κάποια καταδίκη, ή έστω έκκληση για αποφυγή ενεργειών που προκαλούν ένταση; Γιατί χωρίς ακόμη και αυτό, οι απαντήσεις που ψελλίζει ο κ. Χριστοδουλίδης σε βάρος των δυτικών ακούγονται εντελώς κενές ουσίας

Πέραν τούτου, η όλη συμπεριφορά του προέδρου Αναστασιάδη στη Μόσχα ουσιαστικά «εξαγνίζει» τον πρόεδρο Πούτιν και την εξωτερική πολιτική της χώρας. Το να συνδέει το ζήτημα του Μπαρμπαρός με τις «υποψίες» που υπάρχουν  για Ρωσική εμπλοκή στην Ουκρανία ήταν γκάφα επιπέδου Χριστόφια. Η συνειδητή προσπάθεια μάλιστα να μη μείνουν οι δηλώσεις Αναστασιάδη εμπιστευτικές μεταξύ των δυο πρόεδρων, και να δημοσιοποιηθούν με ένταση, δείχνει πως ο σκοπός ήταν ακριβώς αυτός: να ακουστούν αυτές οι δηλώσεις και να πάνε τα μηνύματα όπου δει (και φυσικά να υποστούν τις συνέπειες όσοι θα τις υποστούν).

Ας δούμε και ένα εναλλακτικό σενάριο: ο πρόεδρος Αναστασιάδης πράγματι έχει δικαιολογημένα παράπονα από τη δύση, ο πρόεδρος Αναστασιάδης έχει σκοπό να αναθερμάνει τις διαδικασίες λύσης , πιθανότητα μετά τις εκλογές για τουρκοκύπριο ηγέτη και για όλα αυτά θέλει τη στήριξη της δύσης. Με όλα αυτά στο μυαλό, θέλησε να δώσει ένα απαλό χαστούκι στη δύση, με στόχο να τους «ξυπνήσει» και να πάρει τη στήριξή τους εν όψει της διαδικασίας  στην οποία ευελπιστώ και περιγράφω λίγο πιο πάνω.

Λέτε;

Με έμφαση.

Με έμφαση.

Οι σχέσεις της Κύπρου και της Ρωσίας μπορούν άνετα να δώσουν οφέλη και στις δύο πλευρές. Κατ’ ακρίβεια επιθυμούμε να έχουμε όφελος από αυτές τις σχέσεις. Προσφέρουμε προϊόντα και υπηρεσίες και θέλουμε πελάτες. Η Ρωσία έχει επίσης τις ίδιες επιθυμίες, αλλά έχει και πολύ μεγαλύτερα πολιτικά συμφέροντα. Και αυτά τα συμφέροντα επιβάλλουν την διείσδυση της και τη διάσπαση του κύκλου των χωρών που βρίσκονται πολιτικά απέναντι της. Αν προεκτείνουμε αυτό το επιχείρημα, η Ρωσία δεν επιθυμεί καν τη λύση του Κυπριακού, αφού αυτό θα δώσει μια τεράστια ανάσα στη «δυτική» συμμαχία, στην ΕΕ, στο ΝΑΤΟ.  Μέσα σε αυτά τα πλαίσια η διαχείριση των σχέσεων μας με τη χώρα αυτή χρειάζεται τεράστια προσοχή. Κρίνω πως ο πρόεδρος Αναστασιάδης δεν μπορεί να πάρει ψηλή βαθμολογία σχετικά με την επίσκεψη του στη Μόσχα, ενώ αντίθετα, για τα Ρωσικά δεδομένα, για τον πρόεδρο Πούτιν, η επίσκεψη αυτή στέφθηκε με απόλυτη επιτυχία.

 

 

Υ.Γ. Η διακήρυξη Γρίβα για τον τερματισμό του αγώνα της ΕΟΚΑ που δόθηκε ως δώρο στον πρόεδρο Αναστασιάδη, έχει ένα περίεργο νόημα:  αποτελεί ένα από τα πιο νούσιμα κείμενα του ανδρός! Άραγε το γνώριζε αυτό ο Βλαδίμηρος;

Υ.Γ2. Η έμμεση αλλά πάντως προβοκατόρικη σύνδεση της επίσκεψης Αναστασιάδη στη Μόσχα με τη δολοφονία του Μπορίς  Νεμτσόφ, από το twitter του αμερικανού πρέσβη κ. Κόνιγκ, ήταν παντελώς απαράδεκτη και εκτός διπλωματικής λογικής.

Υπερασπιζόμενος τον Χάρη.

Φεβρουαρίου 25, 2015

Η ανάγκη γραφής αυτού του κειμένου δεν προκύπτει μόνο από την απαράδεκτη, αθέμιτη και –κυρίως – παντελώς ατεκμηρίωτη κριτική που γίνεται προς τον Υπουργό Οικονομικών Χάρη Γεωργιάδη, αλλά και γιατί δεν βλέπω καν να στηρίζεται όσο πρέπει από τον ίδιο τον πρόεδρο και το Δημοκρατικό Συναγερμό.

Γιατί όταν ένας Υπουργός δηλώνει ευθέως πως είναι διατεθειμένος να συγκρουστεί με τα κατεστημένα της δημόσιας υπηρεσίας – ένα δηλαδή από τα πλέον σοβαρά προβλήματα που αντιμετωπίζουμε ως σύγχρονη κοινωνία – , δέχεται  ισοπεδωτική επίθεση από το σύνολο των αντιπολιτευόμενων κομμάτων, αλλά από την πλευρά της κυβέρνησης του δεν ακούγεται κιχ, τότε κάτι δεν πάει καλά.

Η ένταση της κριτικής αυτές τις μέρες ξεκινά κυρίως από τη σύγκριση η οποία επιχειρείται με τον νέο Έλληνα Υπουργό Οικονομικών κ. Γιάνη Βαρουφάκη.  Η σύγκριση είναι εντελώς αδύνατη και άκυρη για τους εξής λόγους:

  1. Ο Χάρης έχει πλέον στο χαρτοφυλάκιο του 2 σχεδόν χρόνια υπηρεσίας, έχει αριθμούς τους οποίους μπορεί να συγκρίνει θετικά σε σχέση με εκείνους που παρέλαβε: δημοσιονομικά, ανεργία, βάθος ύφεσης, ELA, επιμέρους καταναλωτικές δραστηριότητες (αγορά αυτοκινήτων και ταξίδια), επιτόκια, όχι νέες φορολογίες. Ο Γιάνης προς το παρόν πουλά υποσχέσεις.
  2. Ο Γιάνης διαπραγματεύτηκε σκληρά λένε, ενώ ο Χάρης λέει ναι σε όλα. Η συμφωνία που πέτυχε ο Γιάνης με τους «θεσμούς» είναι σαφώς ένα βήμα προς την ορθή κατεύθυνση, γιατί απλώς είναι ένα βήμα προς την κατεύθυνση του …Χάρη. Έχουν ήδη γίνει δεκάδες αναλύσεις για το θέμα, δε θα προσφέρω άλλη μια. Η ουσία όμως παραμένει και χρωματίζει τα προβλήματα των δυο χωρών: η Ελλάδα απλώς κέρδισε λίγο χρόνο για να δούμε *αν* θα μπορέσει να επιβιώσει μετά τον Ιούνιο. Το μέλλον της *δεν* είναι σε καμία περίπτωση διασφαλισμένο, ενώ όπως έχει λεχθεί ad nauseam, το χρέος της δεν μπορεί να αποπληρωθεί ποτέ και άρα κάτι πρέπει να γίνει. Για την Κύπρο κάτι τέτοιο δεν υφίσταται. Τελεία.
  3. Να ζητήσουμε και εμείς επαναδιαπραγμάτευση του μνημονίου, όπως οι Έλληνες λένε κάποιοι. Αυτό είναι γελοίο, γιατί αν δεν έκαναν τα λαϊκίστικα τους τατσιλλίκκια στη βουλή με τις εκποιήσεις, η Κύπρος θα μπορούσε να είναι σύντομα εκτός μνημονίου και να έχει την τύχη της στα χέρια της. Δεν χρειάζεται να αναφερθώ καν στο γεγονός πως το επαναδιαπραγματευθέν μνημόνιο ή συμβόλαιο, είναι στην πραγματικότητα χειρότερο σε πολλά θέματα – εκτός ίσως σε δύο: την άρση της μη ρεαλιστικής απαίτησης για μεγάλο δημοσιονομικό πλεόνασμα, και της δυνατότητας να έχει η κυβέρνηση της Ελλάδος άποψη για τις αλλαγές που θα γίνουν (χωρίς φυσικά να ανατρέπονται οι δημοσιονομικές ισορροπίες).
  4. Η επαναδιαπραγμάτευση, λέει κυρίως ο Νικόλας, θα πρέπει να έχει στόχο την επιστροφή των δισεκατομμυρίων που χάθηκαν από το κούρεμα του Μαρτίου του 2013. Δεν μπαίνει φυσικά στη λεπτομέρεια: ποιος και πως θα μας δώσει αυτά τα ριάλια αγαπητέ Νικόλα; Η Ελλάδα; Η ΕΕ; Το γιούρογκρουπ; Γιατί τα ριάλια δεν βλαστούν στα δέντρα. Το θέμα αυτό πάει πίσω και στην ανάγκη ανατροπής της λύσης του κουρέματος του 2013. Δηλαδή αν ήταν ο Νικόλας πρόεδρος και έβρισκε μπροστά του την κατάσταση που είχε παραδώσει ο Χριστόφιας τι θα έκανε; Μήπως θα προτιμούσε να επιβαρυνόταν το κράτος με τα 10 δις που χρειάζονταν οι τράπεζες και να είχαμε τώρα χρέος προς ΑΕΠ στο ίδιο ποσοστό – και άρα μη βιώσιμο – με εκείνο της Ελλάδας; Επειδή ένα είναι να κάνεις κριτική και άλλο να έχεις και λύσεις. Και ο Νικόλας δεν έχει τίποτα να εισηγηθεί εκτός από κακόπιστη κριτική.
Προχώρα!

Προχώρα!

Θα πρέπει να δούμε και κάποια άλλα σημεία:

  1. Λίστα Λαγκάρτ. Κάποιοι αναγάγουν το θέμα ως τον από μηχανής θεό που θα μας λύσει τα προβλήματα μας χωρίς …θυσίες! Το θέμα είναι απλό: αν μπορούμε να πάρουμε τη λίστα, να την πάρουμε, αν υπάρχουν αδήλωτα ποσά, να φορολογηθούν. Αν υπάρχουν γενικώς άτομα που φοροδιαφεύγουν, να τιμωρηθούν και να πληρώσουν. Δεν αντιλαμβάνονται όμως όλοι αυτοί οι άσχετοι, πως αυτά τα θέματα έχουν να κάνουν με την πάταξη μιας *παρανομίας*, δεν είναι κομμάτι των θεσμών και των ελεγχομένων εσόδων – εξόδων του κράτους, και συνεπώς και απλώς δεν είναι δυνατόν να προϋπολογιστούν!
  2. Η συμφωνία της Ελλάδας με τους θεσμούς: η συμφωνία αυτή είναι μη – κοστολογημένη. Αυτό δεν είναι ούτε τυχαίο, ούτε και πρόκειται για μεγάλη επιτυχία του Γιάνη που όπως λένε τα κατάφερε μόνο με μια όμορφη έκθεση ιδεών να ρίξει τους Ευρωπαίους: υποθέτω πως και οι δυο πλευρές συμφώνησαν να δεχτούν αυτή τη λίστα για να μπορέσουν να ανοίξουν κανονικά οι τράπεζες την 24η Φεβρουαρίου και να δοθεί στη συνέχεια χρόνος για διαπραγμάτευση, και φυσικά συμφωνία επί των αριθμών.
  3. Τα πράγματα στην Κύπρο δεν είναι ακόμη καλά. Έχουμε από τη μια παράγοντες που βρίσκονται εκτός του ελέγχου της κυβέρνησης όπως η χειροτέρευση της οικονομικής κατάστασης στη Ρωσία αλλά και οι σχετικές κυρώσεις. Άλλος παράγοντας είναι αυτός που προανέφερα, αναφορικά με τη νομοθεσία για εκποιήσεις που συνειδητά και κακόπιστα η βουλή τράβηξε το θέμα ώσπου πήγαινε όχι για προστατέψει κάποιους, αλλά για να βλάψει την κυβέρνηση και να κάνει ζημιά στην Κύπρο.
  4. Υπάρχουν και οι ουσιαστικοί προβληματικοί παράγοντες: η δημόσια υπηρεσία, τα μη εξυπηρετούμενα δάνεια, ο ακόμη πολύ υψηλός ELA, που δείχνει πως η εμπιστοσύνη στο τραπεζικό σύστημα δεν είναι επαρκής, τα ακόμη ψηλά επιτόκια που είναι συνέπεια των πιο πάνω, η ανεργία που δεν πέφτει όσο γρήγορα θα επιθυμούσαμε. Η ουσία όμως είναι πως όλα αυτά φαίνονται να βαίνουν προς βελτίωση, έστω και αργή και φυσικά κανένα από αυτά από μόνο του ή σε συνδυασμό με κάτι άλλο  είναι δυνατόν να φέρει ξανά τις τραγικές μέρες του 2013.
  5. Τέλος, καλό είναι να θυμόμαστε αυτό που γράφτηκε πάλι, πολλές φορές: το πρόβλημα μας εδώ στην Κύπρο *δεν* είναι το ίδιο με το ελληνικό. Είμαστε καλύτερα. Το κράτος εδώ στην Κύπρο είναι σε καλύτερη κατάσταση από το ελληνικό. Το ίδιο και οι λοιποί θεσμοί. Επίσης, το μνημόνιο μας, αφορά άλλα πράγματα σε σχέση με το ελληνικό.  Γενικά μέσα στην δυσκολία των συνθηκών που περνούμε δεν υπάρχει πουθενά και κανένα σενάριο που να μας οδηγεί σε κατά κεφαλή ΑΕΠ *κάτω* από το ελληνικό όπως ψευδώς και συστηματικά ισχυρίζεται ο Νικόλας Παπαδόπουλος.

Έχοντας γράψει πάνω από 900 λέξεις καλό είναι να βγάλουμε ένα καθαρό συμπέρασμα: ο Χάρης κάτω από τις περιστάσεις κάνει καλά τη δουλειά του, η κριτική που γίνεται είναι αθέμιτη και κακόπιστη και στόχο έχει να χαλάσει, όχι να βελτιώσει.

Ειλικρινά,   γνωρίζω πως δε ζούμε σε κόσμο αγίων, ξέρω επίσης πως η κριτική, ακόμη και η κακόπιστη κριτική είναι μέρος *όλων* των κομματικών οπλοστασίων. Όταν όμως η κριτική αντί να βλάφτει τον αντίπαλο, ουσιαστικά κάνει ζημιά στη χώρα, νοιώθω πως έχω και εγώ τη στοιχειώδη υποχρέωση να στηρίξω τον Χάρη – αφού πολύ λίγοι το κάνουν.

————————————————–

Υ.Γ. Το άρθρο αυτό είχε πολύ μεγάλη επισκεψιμότητα την πρώτη μέρα στης γραφής του. Ανέβηκε μέχρι και την 7η θέση στον κατάλογο με όλα τα ελληνόφωνα ιστολόγια της WordPress:

 

Champions League

Champions League

Συμπόσιο: Προβληματισμοί και μηνύματα – Κύπρος-Τουρκία-Ελλάδα-ΕΕ

Φεβρουαρίου 20, 2015

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΩΝ                                                                 

 

Η Πρωτοβουλία Σοσιαλιστών συγκαλεί ΣΥΜΠΟΣΙΟ με θέμα:

 

Προβληματισμοί και μηνύματα Κύπρος-Τουρκία-Ελλάδα-ΕΕ

(Κυπριακό, ευρύτερη κοινωνικοπολιτική στρατηγική, όραμα και προοπτική).

 

ΤΕΤΑΡΤΗ 25 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 2015

ΤΑΒΕΡΝΑ ΑΓΙΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΠΑΛΙΟ ΔΗΜΑΡΧΕΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑ

 

Πρόγραμμα

 

Ομιλίες 7 λεπτών

  1. Χατζηδημητρίου Τάκης – Η διχοτόμηση δεν είναι λύση
  2. Παπαπέτρου Μιχάλης – Η ευρωπαϊκή πορεία Κύπρου – Ελλάδας – Τουρκίας
  3. Δημητρίου Θέμος – Η δυναμική των γεωπολιτικών εξελίξεων στην περιοχή
  4. Μαλάς Σταύρος – Δράσεις και στρατηγικές στη λύση του κυπριακού
  5. Τομπάζος Σταύρος – Το πολιτικό σκηνικό στην Ευρώπη
  6. Ιωάννου Γιάννος Κ. – Οικονομία και πολιτική πρόσφατες εξελίξεις

 

Τοποθετήσεις 3 λεπτών – Δηλώστε μέχρι την Κυριακή 22/2/15

Συζήτηση

 

Συμποσίαρχος: Αλέκος Τριγγίδης.

 

ΚΟΣΤΟΣ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗΣ 12 ΕΥΡΩ

 

Παρακαλώ δηλώστε συμμετοχή μέχρι την Δευτέρα 23/2/2015

Το συμπόσιο θα γίνει στην ταβέρνα «ΑΓΙΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ» κοντά στο παλιό δημαρχείο της Λευκωσίας.

Η πνευματική εργασία θα αρχίσει στις 19.00 και θα συνοδεύεται από οινοπνευματικά ερεθίσματα και εκλεκτά τσιμπήματα.

Παρακαλώ  ΔΗΛΩΣΤΕ συμμετοχή έγκαιρα.

 

Επικοινωνία κατά προτίμηση: tringos@logos.cy.net, ή τηλεφωνικά Τριγγίδης 99484776 –Βλάχος 97879964

 

 www.sosialistes.org

 

Το πουλλίν...

Το πουλλίν…

 

Το χαμένο στίγμα του Νίκου Αναστασιάδη.

Φεβρουαρίου 9, 2015

Πριν από πέντε χρόνια, σε αυτό εδώ το ιστολόγιο, είχα αρχίσει να εκφράζω τις αμφιβολίες μου για τη συμπεριφορά, απόδοση και ικανότητες του Δημήτρη Χριστόφια (Ένα παράδειγμα, εδώ). Η κριτική τότε ήταν μονοδιάστατη, αφού το βασικό θέμα – άλλοθι, ήταν ακόμη το Κυπριακό και στη βάση των προσδοκιών μου, είχα κρίνει πως ο Χριστόφιας δεν  απέδιδε, ή δεν μπορούσε να αποδώσει. Εν πάση περιπτώσει, ο πρόεδρος Χριστόφιας είχε πάρει από τον υπογράφοντα πίστωση χρόνου 2 ετών.

Ο άνθρωπος ήταν – τελικά – αχάπαρος και αυτό φάνηκε ξεκάθαρα τα επόμενα χρόνια, όταν μας προέκυψε ως πρόβλημα και η οικονομία και όλα τα σχετικά και είδαμε τις συνολικές του ικανότητες.

Δεν το μετανιώνω πως είχα στηρίξει τον πρόεδρο εκείνο για 2 χρόνια, παρά το τι ακολούθησε. Λαμβάνοντας υπόψιν πως το βασικό πρόβλημα ήταν τότε το Κυπριακό, και έχοντας πίσω μας την τραγική πενταετία του Τάσσου, ήταν φυσιολογική η θέση μου, και τελικά η αλλαγή αυτής.

Άλλωστε, όπως είναι γνωστό, μόνο οι ηλίθιοι δεν αλλάζουν ποτέ γνώμη.

Ο Χριστόφιας αποχώρησε ρεζιλεμένος και ταπεινωμένος, και η κριτική εδώ, γίνεται πάντα για τις ικανότητες του και όχι την ιδεολογία του, κάτι που δεν είναι σε θέση να αντιληφθούν αρκετοί αναγνώστες του ιστολογίου αυτού.

Για τον ίδιο λόγο γίνεται ή θα γίνεται και η κριτική για το Νίκο Αναστασιάδη. Για τις ικανότητες του και για το έργο που αποδίδει ή δεν αποδίδει. Η ανάγκη για το κείμενο αυτό προκύπτει κυρίως από την αξιολόγηση δυο χρόνων προεδρίας του Νίκου Αναστασιάδη, μια περίοδος η διάρκεια της οποίας είναι ικανή να χαρακτηρίσει το έργο του, αλλά και για ένα άλλο λόγο: τον Τσίπρα. Η εκλογή του Αλέξη Τσίπρα, η πρόσφατη επίσκεψη στην Κύπρο, η πλημμυρίδα άρθρων, θέσεων και απόψεων σχετικά με το θέμα στο διεθνή τύπο, ο ουσιαστικός πολιτικός εμβολιασμός που ήδη κάνει η επιτυχία αυτή σε άλλες χώρες, δείχνει πως είτε συμφωνεί κανείς με τον άνθρωπο είτε όχι, το στίγμα του θα μείνει στην πολιτική ιστορία της Ελλάδας και της Ευρώπης, και σε αυτό τον τομέα ο Τσίπρας ήδη προηγείται του Αναστασιάδη.

Και για να μην υπάρχει απορία: ο Τσίπρας δέχτηκε πολύ έντονη κριτική από αυτό το ιστολόγιο. Όχι γιατί επεσήμανε τα αρνητικά δεδομένα της κατάστασης της Ελλάδας, αλλά γιατί δεν ήταν σε θέση να προσφέρει εναλλακτική πειστική και ρεαλιστική θεραπεία. Η συμπεριφορά του από την ημέρα της εκλογής του, είναι μάλλον αμφιταλαντευόμενη, αφού στην Κύπρο έδειξε να θέλει να προσγειωθεί, να ακούσει και να διαπραγματευτεί, αλλά η περιοδεία που ακολούθησε στην Ευρώπη και οι προγραμματικές δηλώσεις δείχνουν πως δεν εγκαταλείπει μαξιμαλιστικούς, ανέφικτους στόχους. Για όση σημασία έχει, στο βαθμό που κινείται προς το ρεαλισμό και τη συνδιαλλαγή του εύχομαι καλή επιτυχία.

Και τελειώνω την αναφορά στον Αλέξη Τσίπρα επισημαίνοντας πως έχει γίνει σε ελάχιστο χρονικό διάστημα μια συστημική παράμετρος που κανείς δεν μπορεί να αγνοήσει. Οι σύμμαχοι και συνεργάτες στην Ευρώπη καλό είναι να το θυμούνται αυτό, γιατί σε κίνδυνο δε βρίσκεται η πολιτική επιβίωση του Τσίπρα, δεν έχει τόση σημασία  αν χρεοκοπήσει και επίσημα η Ελλάδα, σημασία έχει να ανασυνταχθεί και να επανεκκινήσει η Ευρώπη ούτως ώστε η παράμετρος Τσίπρας να υπερκαλυφθεί και να παραμεριστεί από άλλες, θετικές ορατές παραμέτρους στην ποιότητα ζωής των Ευρωπαίων.

Και ό,τι είναι να γίνει, πρέπει να γίνει πολύ σύντομα.

…………………………………………………………………………..

Ο πρόεδρος Αναστασιάδης μοιάζει με τον Αλέξη Τσίπρα στο βαθμό που είχε ανάλογη «είσοδο» στην Ευρωπαϊκή πολιτική σκηνή, αφού μέρες μόνο μετά την εκλογή του, έπρεπε να υποστεί τη διαδικασία αποφάσεων για το μέλλον της οικονομίας της Κύπρου. Βρέθηκε μπροστά σε μια κατάσταση που είχε υποτιμήσει, πανικοβλήθηκε, το όλο πολιτικό μας σύστημα συμπεριφέρθηκε ανάλογα, και είχαμε τις γνωστές αποφάσεις. Οι πλείστες εκ των οποίων κρινόμενες εκ των υστέρων και εκ των αποτελεσμάτων, αποδεικνύονται ορθές, παρά το αρχικό κόστος προς την οικονομία της Κύπρου.

Άρα ο πρόεδρος ξεκίνησε με ένα άριστο άλλοθι: είχε να αντιμετωπίσει μια κατάσταση που δημιούργησαν και εκτράχυναν όλοι οι προηγούμενοι. Από εκεί και πέρα, δυο χρόνια αργότερα τα άλλοθι ξεθωριάζουν και έχουμε μπροστά μας τη σούμα. Την οποία σούμα ας χωρίσουμε σε τρία κεφάλαια.

  1. Κυπριακό. Αναμφίβολα οι συνθήκες είναι πλέον πολύ διαφορετικές από το 2004, μια χρονιά κατά την οποία η πολιτική γοητεία του Νίκου Αναστασιάδη επεκτάθηκε πέραν του χώρου του ΔΗΣΥ, κερδίζοντας τη συμπάθεια και τις ψήφους των φιλελευθέρων και κεντροαριστερών προοδευτικών που ασφυκτιούσαν. Το ταγκό όμως δεν χορεύεται από ένα, και πρέπει να τονίσουμε πως ο Ταγίπ Ερντογάν του 2015 δεν είναι ίδιος με εκείνο του 2004. Κάποιοι λένε για ευκολία πως το πουλλίν επέτασεν. Εγώ λέω πως δεν μπορούμε να αγνοούμε τον παράγοντα Ερντογάν, δεν μπορούμε να αγνοούμε την ίδια την απόφαση εκείνη των ελληνοκυπρίων του 2004, αλλά η ουσία μένει: το κυπριακό βρίσκεται εκεί που ήταν πάντα: σε αδιέξοδο, με το χρόνο να δουλεύει εναντίον μας και καμία προσπάθεια να δημιουργηθεί κουλτούρα λύσης. Η υπόθεση με το Μπαρμπαρός μπορεί να ήταν ένα ψήλωμα του πήχη από την άλλη πλευρά, αλλά μας παγίδεψε και δυστυχώς μας αφαίρεσε τις επιλογές. Αν θέλετε όμως  την γενική μου εκτίμηση, δεν νοιώθω πως ο πρόεδρος ασχολείται ή νοιάζεται ιδιαίτερα για το Κυπριακό. Το γεγονός πως καμιά από τις άλλες πολιτικές δυνάμεις δεν ασχολείται επίσης, δεν είναι δικαιολογία. Οι λυσοφοβικοί θα παίζουν πάντα το βιολί τους, το ΑΚΕΛ βολεύεται με το αδιέξοδο, ενώ για όλους θα ήταν σοκ, αν η κυβέρνηση έπαιρνε οποιουδήποτε είδους θετικές πρωτοβουλίες για το θέμα αυτό. Η όλη αυτή μελανή εικόνα τονίζεται από το πρωτοσέλιδο της Κυριακής 8 Φεβρουαρίου 2015 του Πολίτη που αναφέρεται στις θεμελιώδεις αλλαγές στην στάση των Τουρκοκυπρίων για τη λύση. Βασικά έχουν αγκαλιάσει και εκείνοι πλέον το ΟΧΙ. Και αυτό δεν μπορεί παρά να χρεωθεί στο σύνολο των – εκ των πραγμάτων – όχι και τόσο ικανών πολιτικών μας.
  2. Οικονομία. Γενικά πάμε προς τη σωστή κατεύθυνση, και η όποια κριτική εστιάζεται στο γεγονός πως η κυβέρνηση διστάζει και δεν προχωρεί αρκετά γρήγορα σε ριζοσπαστικές αποφάσεις και αλλαγές. Ναι, υπάρχει η πειστική δικαιολογία πως δεν συνεργάζεται κανείς με την κυβέρνηση και από τη στιγμή που χρειάζεται η συνδρομή της βουλής, οφείλει ο πρόεδρος να γυρεύει συμβιβασμούς και να βάζει νερό στο κρασί του. Το θέμα είναι πως έτσι που πάμε, το κρασί έγινε νερό, γιατί από ότι φαίνεται τα κόμματα της αντιπολίτευσης όχι μόνο αρνούνται να συναινέσουν για ιδεολογικούς –ας πούμε – λόγους (κυρίως ΑΚΕΛ), αλλά και για άλλους λόγους: δεν θέλουν να πετύχει η κυβέρνηση, γιατί θα χάσουν εκείνοι την ευκαιρία να πλασαριστούν ως η καλύτερη λύση (κυρίως Νικόλας Παπαδόπουλος και ΔΗΚΟ). Μια καταστροφική και ανέντιμη στάση δηλαδή, η οποία προκαλεί την αηδία. Αν όμως αυτό που νοιώθω εγώ είναι σωστό, τότε ο πρόεδρος θα έπρεπε να βάλει περισσότερη πίεση και να προωθήσει τις απαραίτητες ενέργειες αναγκάζοντας τους άλλους να εκτεθούν. Ειλικρινά δεν αντιλαμβάνομαι γιατί καθυστερεί το ζήτημα των νομικών εργαλείων για το πλαίσιο αφερεγγυότητας, ειλικρινά δεν βλέπω να προχωρούμε με την επιθυμητή ταχύτητα στα ζητήματα του ΓΕΣΥ και αποκρατικοποιήσεων. Όπως ήρθαν τα πράγματα, το σύνολο των ζητημάτων που αφορούν την οικονομία, είναι η άμεση προτεραιότητα και θα χρειαζόταν μια πιο «επιθετική» στάση από μέρους του προέδρου. Και θα είμαι σαφής: αν το πολιτειακό μας σύστημα δεν μπορεί να δώσει λύσεις, αλλά ο πρόεδρος νοιώθει πως έχει ακόμη την εντολή, ας την διεκδικήσει ξανά. Ναι, παραίτηση και επαναδιεκδίκηση! Και αν ο κόσμος προτιμήσει ας πούμε τον παραμυθά τον Λιλλήκκα, so be it! Οι επιλογές και οι συνέπειες ανήκουν πάντα στους πολίτες ψηφοφόρους. Σε αυτό το κεφάλαιο της οικονομίας, καλό είναι να πούμε πως κουπί δε φαίνεται να  τραβά ο ίδιος ο πρόεδρος, αλλά κάποιοι από τους συνεργάτες και υπουργούς του, κυρίως ο Χάρης Γεωργιάδης.
  3. Είναι και το προσωπικό θέμα. Αυτό που ο Διονύσης του Πολίτη ονομάζει «ηγέτη». Εγώ θα ξεκινήσω από τον περίγυρο του «ηγέτη». Όσο και αν είναι άλλο το ένα και άλλο το άλλο, ο κόσμος δεν μπορεί να ξεχάσει τις διάφορες γκέλες με τη σύζυγο και τις κόρες του προέδρου. Δεν κάνουμε όλοι κάθε μέρα όμορφα «deals» με αρχιεπισκόπους, δεν έχουμε όλοι προσωπικές επιχειρήσεις που όλο και ανακατεύονται στα των πολιτικών καθηκόντων του προέδρου. Και να ήταν μια, να ήταν δυο καλά. Και να ήταν η πρώτη φορά; Δεν αποδίδω ευθύνη στον πρόεδρο γιατί αυτό το μπλέξιμο ιδιωτικών και δημοσίων δραστηριοτήτων χαρακτήριζε για πάντα την πολιτική μας ελίτ, του αποδίδω όμως ευθύνη γιατί δεν έβαλε ένα τέρμα στα ζητήματα που αφορούσαν τον ίδιο, και άφησε τρύπες που τον κυνηγούν και θα τον κυνηγούν. Από την άλλη, σε πιο πολιτικά ζητήματα. Όλοι επισημαίνουν τη προσπάθεια του πρόεδρου να είναι αρεστός και θετικός με όλους. Ε, πρόεδρε, αν δεν σπάσεις αυγά, ομελέτα δεν γίνεται! Ουσιαστικό πρόβλημα φαίνεται να υπάρχει και με την ευρύτερη ιδεολογική κατεύθυνση που παίρνει ο πρόεδρος. Είναι πολύ πρόσφατες οι αναλύσεις που εξηγούν την αποτυχία της Νέας Δημοκρατίας στην Ελλάδα λόγω *και* του φλερτ με την ακροδεξιά και τον συντηρητισμό της δεξιάς, κάτι που αποξενώνει ψηφοφόρους του φιλελεύθερου κέντρου. Κάτι ανάλογο φαίνεται να γίνεται και εδώ. Οι σχέσεις με την εκκλησία, οι σχέσεις με τα σύμβολα της εθνικοφροσύνης, τα πισωγυρίσματα στην παιδεία δεν εκπέμπουν καλή αύρα και καλό να γνωρίζει ο πρόεδρος πως όσο η προεδρία του κυλά προς τον συντηρητισμό αυτός χάνει τα ερείσματα που δικαιωματικά είχε κερδίσει στο παρελθόν εκτός του χώρου του ΔΗΣΥ.

 

Και αυτό είναι τουλάχιστον μυωπικό: με το ΑΚΕΛ να φαίνεται ανίκανο να ξεφύγει από τη ξύλινη γλώσσα μιας σκελετωμένης ιδεολογίας, τα κόμματα του «κέντρου» να είναι αποχρώσεις εθνικισμού και συντηρητισμού, θα είναι κρίμα ο πρόεδρος Αναστασιάδης να κλείσει την πόρτα σε όσους τοποθετούν τον εαυτό τους στους φιλελεύθερους και τους προοδευτικούς οι οποίοι ντε φάκτο δεν μπορούν να ανήκουν σε οποιοδήποτε από τους άλλους πολιτικούς χώρους.

 

Είναι εύκολο να επιχειρηματολογήσει κάποιος εναντίον των πιο πάνω σκέψεων, με την επίκληση δυο αντικειμενικών παραγόντων: το ένα είναι η πολιτειακή δυσκολία που αντιμετωπίζεται στη βουλή. Το άλλο, είναι πως ο πρόεδρος δεδομένου και του πρώτου λόγου, κουράστηκε να προσπαθεί. Είναι επίσης σωστό πως το πολιτειακό μας σύστημα (*και* λόγω της αποχώρησης των Τουρκοκυπρίων), «θωρακίζει» τους προέδρους της δημοκρατίας δίνοντας τους σχεδόν δικαιώματα μονάρχη. Το θέμα είναι πως ακόμη και μονάρχης να είσαι, τι να το κάνεις αν δεν μπορείς να κυβερνήσεις με τον τρόπο που επιθυμείς;

Εμείς να δεις πόσο προβληματισμένοι είμαστε πρόεδρε.

Εμείς να δεις πόσο προβληματισμένοι είμαστε πρόεδρε.

 

 

 

Περί τζιχατιστών και άλλων εξτρεμιστών… Με αφορμή ένα κείμενο της Sarah Chayes

Φεβρουαρίου 4, 2015

«Why did nearly half of Iraq open itself to Islamic State, a militant group seen as one of the most psychotic on record? Why have Boko Haram militants gained a solid foothold in northern Nigeria? Why aren’t the ranks of al Qaeda in the Arabian Peninsula thinning, despite regular drone strikes in Yemen? Do these disparate countries have some trait in common?

They do: the rampant corruption of their ruling elites. »

Έτσι ξεκινά το άρθρο της με τίτλο: «One (difficult) step to curbing extremism» η  Sarah Chayes στα ιστολόγια του Reuters.

Στη συνέχεια παραθέτει κάποια παραδείγματα καθημερινής διαφθοράς, επεισόδια που συμβαίνουν στις «επικίνδυνες» αυτές  χώρες. Επεισόδια σε σχολεία, νοσοκομεία, επεισόδια που έχουν σχέση με την πρωτογενή επαφή των πολιτών με το κράτος, με το το σύστημα, αλλά είναι αρκετά για να επιβεβαιώσουν τις βαθειά ριζωμένες πεποιθήσεις των πολιτών πως η διαφθορά και η διαπλοκή ανεβαίνει μέχρι ψηλά, πάνω στην κορυφή της ηγετικής πυραμίδας, σε καθεστώτα τα οποία συνήθως δεν έχουν τα εργαλεία ελέγχου και διαφάνειας που έχουμε στα αστικά δυτικά κράτη.  Η συγγραφέας περιγράφει αυτές τις κυβερνήσεις με πολύ καυστικό τρόπο ως  «highly effective criminal organizations.»

Τι γίνεται λοιπό όταν κάποιος γεννιέται και μεγαλώνει σε ένα τέτοιο περιβάλλον; Σίγουρα θυμώνει, σίγουρα αντιδρά, σίγουρα έχει απωθημένα και είναι πολύ πιθανόν να ακολουθήσει αυτό:  «When people are shaken down like this, day after day, when they are insulted and abused in the process, when the perpetrators are members of their government — the very institution they expect to uphold laws, not break them — they get mad. And angry people, especially young men who are injured in their pride as well as their prospects, can sometimes get violent.»

Μετά που θα συμβεί αυτό, τα πράγματα αλλάζουν. Ο φανατικός βλέπει τον κόσμο με ένα ξεκάθαρο, πλην όμως απλοϊκό τρόπο. Γιατί γίνονται αυτά; Γιατί υπάρχει διαφθορά; “The argument the Islamists are making is that the regime is corrupt and unjust because it’s secular»

Και να το πλαίσιο:  «Jihadists, in other words, play on the ambiguous meaning of the word ‘corruption,’ arguing that the reason government officials are so abusive is because they have strayed from a rigorous reading of religious obligations. They say that the only way to reform public life is to stick to a stringent code of private morality — imposed, if necessary, by force. »

Αφού λοιπόν γίνει η  στρατολόγηση, η όποια «Οργάνωση» προσφέρει: The second thing jihadists offer the victims of severe government corruption is an outlet for their rage. They hand them a gun and a chance to regain some of their injured pride — at the cost, if need be, of their lives. For many, the frustration is so intense the bargain seems worth it. »

Στη συνέχεια η συγγραφέας παρατηρεί πως οι Ηνωμένες Πολιτείες δίνουν πάρα πολλά λεφτά για πολεμικές δραστηριότητες σε βάρος των εξτρεμιστών, που γίνονται σε συμμαχία με τις «κακές» κυβερνήσεις – εντείνοντας την απέχθεια και την αντίδραση των φανατικών πολιτών τους, ενώ ταυτόχρονα δίνουν πολύ λίγα χρήματα στα τμήματα που ασχολούνται με τους κλέφτες, και τα οποία θεωρητικά θα μπορούσαν να εκθέσουν τις κακές κυβερνήσεις, να βοηθήσουν στη δημιουργία εκσυγχρονιστικών διάφανων καθεστώτων αφαιρώντας δηλαδή τους θεμελιώδεις λόγους για τη δημιουργία όλων αυτών των φανατικών.

Η έμφαση δηλαδή του κειμένου αφορά μάλλον τις γεωπολιτικές επιλογές των Αμερικάνων. Ανάλογη επιχειρηματολογία χρησιμοποιείται και στις περιπτώσεις που δίνεται βοήθεια σε χώρες όπου υπάρχει πείνα. Να στείλεις ψωμί, ή να τους μάθεις να καλλιεργούν σιτάρι;

Εγώ θα πάω ένα βήμα πιο κάτω, επαναλαμβάνοντας μια φράση: “( extremists are ) arguing that the reason government officials are so abusive is because they have strayed from a rigorous reading of religious obligations.”

Αυτό το πλαίσιο  «λογικής» είναι θεωρώ, εκείνο που καθοδηγεί όλα τα είδη φανατικών. Ας το γράψουμε στα ελληνικά:

«Οι εξτρεμιστές θεωρούν πως οι κρατικοί αξιωματούχοι είναι τόσο  διεφθαρμένοι (καταχρηστικοί) γιατί απομακρύνθηκαν από μια αυστηρή ανάγνωση των θρησκευτικών υποχρεώσεων». Αιωρούμενη αξία: η θρησκεία.

Διαβάστε αυτό: «Οι εξτρεμιστές θεωρούν πως οι κρατικοί αξιωματούχοι είναι τόσο  διεφθαρμένοι (καταχρηστικοί) γιατί απομακρύνθηκαν από μια αυστηρή πίστη στις αρχές και τα χαρακτηριστικά του έθνους». Αιωρούμενη αξία: το έθνος.

Και αυτό: «Οι εξτρεμιστές θεωρούν πως οι κρατικοί αξιωματούχοι είναι τόσο  διεφθαρμένοι (καταχρηστικοί) γιατί εξυπηρετούν τα ταξικά τους συμφέροντα». Αιωρούμενη αξία: η ταξική ανάλυση.

Θα μπορούσαμε να το γράψουμε και έτσι: «Οι εξτρεμιστές θεωρούν πως οι ποδοσφαιρικοί αξιωματούχοι είναι τόσο  άριστοι γιατί είναι ανώτεροι εκ φύσεως». Αιωρούμενη αξία: η πίστη στον ΑΠΟΕΛ.

Απλοϊκό ίσως, αλλά πόσο απέχει από την πραγματικότητα; Ευτυχώς δεν κουβαλούν όπλα όλοι οι φανατικοί.

Φανατικοί παντού.

Φανατικοί παντού.

 

Οι «νεοφιλελεύθεροι» προειδοποιούν: for the record.

Φεβρουαρίου 2, 2015

 

Ξεκινώ με μια διαπίστωση: ακόμη και ξένοι επιστήμονες, αλλά και ξένα έγκυρα ΜΜΕ, πέφτουν στην παγίδα της λανθασμένης διάγνωσης. Το πρόβλημα της Ελλάδας δεν είναι η λιτότητα. Το πρόβλημα της Ελλάδας δεν είναι η τρόικα.

Η λιτότητα – ή αν θέλετε ο εξορθολογισμός των δημοσίων οικονομικών μιας χώρας, υπό την επιτήρηση της τρόικας-, είναι η θεραπεία και η λύση που προσφέρεται όταν η ίδια η χώρα αποτύχει να διαχειριστεί σωστά τα οικονομικά της.

Να τερματίσουμε τη λιτότητα ναι, να ξεφορτωθούμε την τρόικα ναι, τις θεμελιώδεις συνθήκες που έφεραν τα πράγματα ως εκεί, πως τις διορθώνουμε;

Ώρες ώρες η πολιτική – ή προς το παρόν οι εξαγγελίες των υπουργών της κυβέρνησης Τσίπρα – κατατάσσονται στο επίπεδο της προκλητικής αφέλειας, λέγοντας περίπου πως ναι μεν αναγνωρίζουμε πως είμαστε άρρωστοι, τερματίζουμε τα φάρμακα και λέμε πως είμαστε καλά!

Τόσο απλά!

Δεν γίνονται έτσι τα πράγματα όμως. Εκ των πραγμάτων η θεραπεία που επιβλήθηκε στην Ελλάδα –σε αντίθεση με την Ιρλανδία, την Πορτογαλία αλλά και την Κύπρο και πάντα κατ’ αναλογία – δεν έφερε τα ζητούμενα αποτελέσματα. Η κοινωνία και η οικονομία της χώρας δεν θυμίζουν σε καμία περίπτωση υγιές σύστημα. Είναι λοιπόν σαφές πως κάτι πρέπει να γίνει και αυτό το κάτι είναι η επαναδιαπραγμάτευση των όρων αποπληρωμής του χρέους σε βάθος χρόνου, με ακόμη πιο μικρό επιτόκιο, ούτως ώστε να περισσεύουν χρήματα για εμβολιασμό της οικονομίας. Αυτό θα σημαίνει ουσιαστικό κούρεμα του χρέους, αλλά με τρόπο που δεν θα προκαλέσει φορολογούμενους πολίτες άλλων χωρών. Το γεγονός πως οι αριθμοί για την Ελλάδα δεν βγαίνουν, το γεγονός πως το χρέος δεν είναι βιώσιμο είναι μια θέση που υποστηρίζω πολύ πιο πριν από τους οικονομολόγους του ΣΥΡΙΖΑ…

Ταυτόχρονα όμως δεν πρέπει να χαθεί τίποτα από όσα θετικά έχουν γίνει όσον αφορά το σουλούπωμα του ελληνικού κράτους, και είναι εδώ που οι εξαγγελίες των υπουργών έχουν σπείρει τον τρόμο. Γιατί πόσο συνεργάσιμος θα είναι ο δανειστής σου όταν πάρει το μήνυμα πως έχεις προγραμματικό στόχο να ανατρέψεις τα πάντα και να επιστρέψεις στο καθεστώς της προβληματικής οικονομικής πολιτικής που θα δημιουργήσει νομοτελειακά νέα χρέη;

Και εδώ ας δούμε ένα άλλο ζήτημα: να δοθεί χρόνος λέει και να μην κατηγορείτε τον Τσίπρα. Έχει εκλεγεί από τον ελληνικό λαό, το πρόγραμμα του θα εφαρμόσει, τι άλλο; Δηλαδή αυτό το επιχείρημα λέει πως αν έβγαινε πρόεδρος ο Λιλλήκκας με τις ανοησίες που έλεγε για το γκάζι και το Κυπριακό, θα έπρεπε να του δοθεί πίστωση χρόνου με παύση της κριτικής και των προειδοποιήσεων; Μου φαίνεται πως όχι.

 

Γιατί αν ισχυρίζεται κάποιος πως θα φέρει ένα μέτρο χιόνι στον Στρόβολο την επόμενη εβδομάδα, όταν εκλεγεί ναι μεν πρέπει να το αποδείξει στην πράξη, αλλά όσοι είμαστε σίγουροι πως κάτι τέτοιο δεν γίνεται τι πρέπει να κάνουμε; Να σωπάσουμε;

Παρ’ όλα ταύτα κάποια ζητήματα δεν είναι δυνατόν να αγνοηθούν. Ο Τσίπρας εξελέγη δημοκρατικά, έχει προκαλέσει το ενδιαφέρον και την προσοχή όλου του κόσμου και δεν είναι υπερβολή αν πούμε πως βρισκόμαστε σε κομβικό σημείο στην Ευρώπη. Το φαινόμενο Τσίπρας είναι η νέα *συστημική* παράμετρος που πρέπει να λάβουν πλέον όλοι υπόψιν. Ανεξαρτήτως ιδεολογικών διαφορών, πρέπει να υπάρξει προσπάθεια για συνεργασία και συνεννόηση. Δυστυχώς τα μηνύματα της κυβέρνησης του είναι αμφιλεγόμενα και είδαμε δηλώσεις και αναιρέσεις δηλώσεων για τα ίδια πράγματα. Αυτό είναι επικίνδυνο.

Ας πούμε πως όλα αυτά βγαίνουν από τον ενθουσιασμό ή αν θέλετε το άππωμα της εκλογής. Να δούμε τι θα πει την Πέμπτη στις προγραμματικές του δηλώσεις όμως. Εκεί θα κριθεί. Γιατί είναι καλή η πίστη σε εναλλακτικές πολιτικές, αλλά στην πράξη χρειάζεται να είσαι και πραγματιστής και νούσιμος. Δεν γίνεται αλλιώς.

Αν ο Αλέξης κινηθεί προς αυτή την κατεύθυνση θα έχει την πλήρη μου στήριξη. Γιατί η επιτυχία του θα βελτιώσει την Ευρώπη, θα αναζωογονήσει το σύστημα που έχουμε και αυτό θα είναι και ιδεολογική δικαίωση, αλλά και συμφέρουσα εξέλιξη, γιατί όλοι θα επωφεληθούμε από μια Ευρώπη που συνολικά πλέον καταφέρει να μπει στο δρόμο της ανάπτυξης.

 

Πριν πάμε στα κείμενα που προτείνω, να σας αναφέρω και κάτι άλλο, που αφορά ένα άλλο θέμα που  απασχολεί συχνά το ιστολόγιο. Τον καιρό. Όπως βλέπετε στη φωτογραφία πιο κάτω, αναμένονται κυβιστήσεις αυτή τη βδομάδα:

 

 

Για την ιστορία λοιπόν, παραθέτω δυο κείμενα «νεοφιλελεύθερων» συγγραφέων. Θα κριθούν και αυτά από τις εξελίξεις. Δεν ταυτίζομαι πλήρως με κανένα από τα δυο κείμενα, αλλά σε γενικές γραμμές θεωρώ πως εκφράζουν μια γραμμή λογικής που αυτές τις μέρες βρίσκεται υπό διωγμό…

 

Το πρώτο είναι του Γιώργου Προκοπάκη και το τσίμπησα από το Facebook

Οι δοξασίες στο πηδάλιο

 

Ο ΥΠΟΙΚ δήλωσε πως δεν θέλει η χώρα μας τα €7.2 δις και οποιοδήποτε άλλο δάνειο. Τα δάνεια ανατροφοδοτούν, λέει, το χρέος – και την κρίση. Την ίδια στιγμή ζητάει μετακύλιση λήξεων χρεολυσίων, την οποία αδυνατεί να προσφέρει το ευρωσύστημα από κανονιστικούς περιορισμούς – ακόμη και εάν ήθελε. Την ίδια στιγμή, υπόσχεται ισοσκελισμένους προϋπολογισμούς στο διηνεκές, με χαμηλό πρωτογενές πλεόνασμα.

 

Ας δούμε τη δοξασία πρώτα.

 

Δάνειο που αγοράζει παλιότερο δάνειο ΟΠΩΣ ΚΑΙ ΝΑ ΤΟ ΚΑΝΟΥΜΕ δεν αυξάνει το χρέος. Το χρέος μένει το ίδιο – μπορεί να αλλάζουν οι όροι εξυπηρέτησής του, να πληρώνεις υψηλότερο ή χαμηλότερο επιτόκιο. Εάν οι όροι παραμένουν οι ίδιοι, ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΜΙΑ διαφορά όσον αφορά το χρέος με τη μετακύλιση λήξεως. Αν δεν θέλεις να «σκλαβώνεσαι» μπορείς όταν έχεις τα λεφτά να εξαγοράσεις το νέο δάνειο.

 

Η Ελλάδα μπήκε στο μνημόνιο το 2010 με χρέος €310 δις, μέσο επιτόκιο 4.6% και μέσο χρόνο αναχρηματοδότησης του συνόλου του χρέους 5 χρόνια. Σήμερα το χρέος είναι €317 δις, μέσο επιτόκιο 2.8% και χρόνο αναχρηματοδότησης 16 χρόνια. Μέρος του χρέους αυτού είναι προσωρινό: €11 δις ρευστό στο ΤΧΣ, €3 δις σε buffer account, κάπου €13 δις του κέρδους των κεντρικών τραπεζών από τα ελληνικά ομόλογα που έχουν και επιστρέφονται στη χώρα (πέραν του κέρδους τόκων), €16 δις που αναμένονται από την επανιδιωτικοποίηση των συστημικών τραπεζών. Απ´ αυτά μόνον το τελευταίο είναι αβέβαιο ως προς το ύψος. Το πραγματικό μακροπρόθεσμο χρέος λοιπόν είναι περίπου €275 δις – αν διατηρηθεί στην ίδια πορεία η χώρα. Ας προσθέσουμε και τα €107 δις μείωσης του χρέους από το PSI να φτάσουμε τα €385 δις. Στην πενταετία των μνημονίων το «χρέος» αυξήθηκε €75 δις. Καλύφθηκαν όμως τα ελλείμματα της πενταετίας (μόνο το 2010 ήταν €24 δις), πληρώθηκαν καμιά €20ρια δις παλιά κρυφά χρέη, μειώθηκαν οι εγγυήσεις του Δημοσίου κατά €10 δις.

 

Ας συγκριθεί αυτό το αποτέλεσμα με τα διαγράμματα εκρηκτικής αύξησης του χρέους του 2011 που διακινούσε ο κ. Βαρουφάκης. Καμία σχέση! Όμως, αυτά που έλεγε τότε ως σχολιαστής λέει και σήμερα ως υπουργός! Καλά να τα λέει για πλάκα στα μπλογκς ή στις τηλεοράσεις. Να τα χρησιμοποιεί όμως ως διαπραγματευτικά επιχειρήματα στους εταίρους, οι οποίοι ξέρουν τι έχει γίνει κάθε ευρώ δανείου, είναι αυτοκαταστροφικό. Το «αυτο-» αναφέρεται σε δέκα εκατομμύρια Έλληνες.

 

Η άλλη δοξασία που σερβίρεται είναι η ανοησία των εταίρων να αντιμετωπίζουν την Ελλάδα ως «πρόβλημα ρευστότητας» αντί για «πρόβλημα χρεοκοπίας». Ακόμη και εάν υποθέσουμε πως τον πρώτο χρόνο του προγράμματος στήριξης δεν ήταν καθαρή η στρατηγική, είναι σαφές πως η πολιτική των εταίρων από το τέλος της άνοιξης του 2011 είναι «το χρέος εμείς, τα ελλείμματα εσείς». Επισήμως αναφερθέν τη νύχτα της 21/7/2011, του πρώτου PSI. Πώς προκύπτει ότι αυτή η πορεία είναι η δήθεν ανοησία της τρόικας «η Ελλάδα έχει πρόβλημα ρευστότητας» είναι άδηλο.

 

Δέκα εκατομμύρια Έλληνες καλούνται να γίνουν πειραματόζωα για κάποιες δοξασίες. Ήδη αποδειγμένες πως δεν είναι τίποτε άλλο από δοξασίες.

 

Ας μη λησμονούμε πως οι δοξασίες αυτές υποστηρίχθηκαν με αναφορές σε «αυταπόδεικτα» αδιάσειστα στοιχεία, με υποτιθέμενη βαθειά κατανόηση του πώς λειτουργεί το καζινοκαπιταλιστικοτραπεζικό σύστημα. Θυμίζω πως μέρος μόνον του δανείου του πρώτου μνημονίου αρκούσε να ανακεφαλαιοποιήσει όλες τις τράπεζες ζόμπι της Ευρώπης. Ούτε για τα πούρα των τραπεζιτών δεν έφθαναν! Θυμίζω πως γύρω από το ελληνικό χρέος υποτίθεται πως είχε δομηθεί ένα φοβερό και τρομερό πλέγμα CDS και άλλων παραγώγων χρηματιστικών προϊόντων ύψους ένας Θεός ξέρει πόσων τρις ευρώ. Πληρώθηκαν $3.1 δις (δολάρια, όχι ευρώ) για τα CDS με το PSI και δεν άνοιξε μύτη – μόνο μια αυστριακή τράπεζα εμφάνισε εξ αυτού τρύπα $400 εκατ – τίποτε άλλο!

 

Η Ελλάδα εμφανίζεται να επιδιώκει λύση προβλημάτων της Ευρώπης (και του καπιταλισμού, εδώ που τα λέμε) τα οποία απλώς δεν υπάρχουν! Τα δε πραγματικά ελληνικά προβλήματα τα εντάσσει σε ανύπαρκτο πλαίσιο, με ανύπαρκτη λύση.

 

Οι επιπτώσεις

Κατά την επικοινωνιακή διαχείριση πέφτει η δέσμευση ισοσκελισμένου προϋπολογισμού με μικρό πλεόνασμα – αντί του μεγάλου που έχει συμφωνηθεί με τους εταίρους. Όμως, χωρίς χρηματοδότηση τι θα γίνεται με το, μικρό έστω, έλλειμα από την εξυπηρέτηση του χρέους;

 

Η λύση του «λιτού βίου», σε συνδυασμό με την άρνηση δανείων αναχρηματοδότησης και κάλυψης του, μικρού έστω, ελλείμματος σημαίνει απλώς το εξής:

  1. Άγρια λιτότητα (ο Στουρνάρας θα φαίνεται άγγελος) μέχρις ότου η χώρα αποκτήσει ξανά πρόσβαση στις αγορές.
  2. Όταν θα είναι σε θέση να δανεισθεί από τις αγορές, οι συνθήκες θα επιβαρύνονται: το κόστος εξυπηρέτησης θα αυξάνει, ο χρόνος αναχρηματοδότησης θα πέφτει.

 

Οι δοξασίες και οι μεγαλοστομίες είναι η κουρτίνα της υποταγής της πραγματικότητας σε εν πολλοίς ιδεοληπτικά σχήματα.

 

Υποτίθεται πως αυτά τα σχήματα θα κατατροπώσουν στη διαπραγμάτευση τους δανειστές. Γιατί υποκρύπτεται η αειθαλής γενική δοξασία της μεγαλύτερης ζημίας που θα υποστεί η Ευρωζώνη από μια ελληνική καταστροφή. Αν δεν το δοκιμάσουμε, θα μου πείτε, δεν μπορεί ποτέ να είμαστε βέβαιοι.

 

Για κάτι άλλο όμως είμαστε βέβαιοι: υπάρχει λύση ελαχίστου κόστους για τους δανειστές εντός ευρώ. Δοκιμάστηκε στην Κύπρο και δούλεψε – υπάρχει ένα απομένον προβληματάκι με την πλήρη αποκατάσταση του ευρωπαϊκού κεκτημένου, αλλά αυτό είναι πρόβλημα των Κυπρίων όχι των δανειστών. Το κόστος όλο περνάει στους πολίτες της χώρας!

 

Ποιός μπορεί να θέλει να δοκιμάσει τα όρια των δανειστών με διαπραγμάτευση στηριγμένη σε δοξασίες, με την εναλλακτική ελαχίστου κόστους να είναι χαρτί της άλλης πλευράς; Η λογική απάντηση είναι: ΚΑΝΕΙΣ. Εκτός από όποιον ενδιαφέρεται μόνον για την επιβεβαίωση του θεωρητικού σχήματος και για όποιον καλοβλέπει το εθνικό νόμισμα.

 

Και το δεύτερο του Θάνου Τζήμερου από το Athens Voice.

 Ο αλγόριθμος του πεντάχρονου

Γιαννάκη, σού δίνω 2 ευρώ. Η μία σοκολάτα κάνει 1 ευρώ. Πόσες σοκολάτες μπορείς να αγοράσεις; Δύο! Μπράβο αγόρι μου! Για πες μου τώρα, σού δίνω 1 μόνο ευρώ. Μπορείς να αγοράσεις 3 σοκολάτες;

 

Αν ο Γιαννάκης πει «όχι», διαθέτει την τυπική λογική ενός 5χρονου. Αν πει «ναι», διαθέτει την «λογική» των οικονομολόγων του ΣΥΡΙΖΑ.

 

Ο αλγόριθμος είναι απλός. Περισσότερο απλός δεν γίνεται. Και δεν αφορά, ούτε τα αίτια της κρίσης, ούτε τις διεθνείς δυνάμεις που… επιβουλεύονται το ανάδελφον έθνος μας. Αφορά τις επιλογές που έχουμε, και μόνο. Μία – δύο – τρεις. Όποια και αν είναι τα αίτια, όποια κακία ή καλοσύνη έχει αυτός ο κόσμος. Οι επιλογές είναι αυτές. Μία – δύο – τρεις. Άλλες δεν υπάρχουν.

 

Πάμε, Γιαννάκη: το 2015 η Ελλάδα πρέπει να πληρώσει για τις διεθνείς υποχρεώσεις της 22,5 δισ. ευρώ. Πρόκειται κυρίως για ομόλογα και έντοκα γραμμάτια του Δημοσίου που λήγουν φέτος. Το ποσό αυτό ΔΕΝ περιλαμβάνεται στον προϋπολογισμό. Είναι άλλος λογαριασμός. Για να το καταλάβουν οι Γιαννάκηδες αυτού του κόσμου ο προϋπολογισμός ενός κράτους είναι σαν να λέμε ότι στην οικογένειά μας φέτος έχουμε 15.000 ευρώ εισόδημα και 15.000 ευρώ έξοδα. Αυτός λέγεται ισοσκελισμένος προϋπολογισμός. Δηλαδή στο τέλος του χρόνου δεν θα μας μείνει μία. Αν τα έξοδα είναι π.χ. 13.000 ευρώ σημαίνει ότι έχουμε 2.000 ευρώ πρωτογενές πλεόνασμα. Ναι, αλλά έχουμε πάρει και δάνειο. Αυτό είναι άλλος λογαριασμός. Το δάνειο πρέπει να εξυπηρετείται, δηλαδή να πληρώνουμε τόκους και χρεολύσια. Μπορούμε να τα πληρώσουμε με δύο τρόπους: α) από όσα μας περίσσεψαν, αν ξοδέψαμε λιγότερα από όσα βγάζουμε, ή β) δανειζόμενοι ξανά. Υπάρχει κανένας οικονομολόγος του ΣΥΡΙΖΑ (και των ΑΝΕΛ και του ΚΚΕ…) που να έχει αντίρρηση;

 

Άρα τα 22,5 δισ. μπορούμε: 1) να μην τα πληρώσουμε 2) να τα πληρώσουμε εν μέρει 3) να τα πληρώσουμε όλα.

 

Επιλογή 1 – Να μην τα πληρώσουμε.

 

Αυτό λέγεται χρεοκοπία. Σημαίνει ότι η Ελλάδα βγαίνει εκτός αγορών για καμιά δεκαριά τουλάχιστον χρόνια και δεν θα μπορούμε να αγοράσουμε τίποτε εισαγόμενο εκτός αν το προπληρώσουμε σε ευρώ. Δείτε γύρω σας πόσα πράγματα από αυτά που χρησιμοποιείτε ή τρώτε παράγονται στην Ελλάδα. Τα ξεχνάτε! Σκεφθείτε πόσα πράγματα, από το ρεύμα μέχρι τα αντλιοστάσια της ΕΥΔΑΠ, βασίζονται στα εισαγόμενα καύσιμα. Τα ξεχνάτε κι αυτά! Κι αν σκέφτεστε: “δεν πειράζει, θα τρώμε μόνο τα αγροτικά προϊόντα που παράγουμε” σκεφθείτε ότι σπόροι, φυτοχώματα, αγροτικά μηχανήματα, παρελκόμενα, αυτοματισμοί, συστήματα ελέγχου, υδροπονικός εξοπλισμός, αντλίες, οχήματα μεταφοράς, εργαλεία, θερμοκήπια, σκίαστρα, υλικά συσκευασίας, καύσιμα, λιπαντικά, αναλώσιμα, ζυγοί, εκτυπωτικά, συσκευαστήρια… είναι όλα εισαγόμενα. Εκτός αν φυτεύεις εσύ το μαρούλι στη γλάστρα σου και περιμένεις να το φας για να ζήσεις.

 

Χρεοκοπία σημαίνει δραχμή και δραχμή σημαίνει θάνατος των λαϊκών στρωμάτων που τόσο αγαπάνε να υπερασπίζονται οι προστάτες των αδυνάτων. Εγώ μπορώ ή να φύγω στο εξωτερικό ή να πουλήσω τις δουλειές μου στο εξωτερικό και να ζητήσω να πληρωθώ με ευρώ. Ο μισθωτός και ο συνταξιούχος όμως, που θα βλέπουν ότι ο μισθός τους σε δραχμές, στο τέλος του μήνα, έχει χάσει τη μισή του αξία, δεν θα μπορούν να κάνουν τίποτε από τα δύο. Το ένα κιλό ντομάτες θα έχει τη μία βδομάδα 40.000 δραχμές και την άλλη 50.000. Για iphone 6, ούτε το συζητάμε!

 

Επιλογή 2 – Να τα πληρώσουμε εν μέρει.

 

Έχει δυό υποπεριπτώσεις. Αυτό να γίνει α) χωρίς την σύμφωνη γνώμη των δανειστών, β) με την σύμφωνη γνώμη τους. Η περίπτωση (α) σημαίνει επίσης χρεοκοπία, άρα ισχύουν όσα αναφέρθηκαν στην Επιλογή 1. Σύμφωνη γνώμη σημαίνει ότι θα έχουν δεχθεί νέο κούρεμα και τα 27 κράτη της Ε.Ε. επικυρωμένο από τα κοινοβούλιά τους. Θα πρέπει δηλαδή ο πρωθυπουργός της Σλοβακίας να εξηγήσει στον λαό του για ποιον λόγο θα πρέπει να χαρίσει χρήματα ο Σλοβάκος συνταξιούχος που παίρνει 200 ευρώ τον μήνα και βγήκε στη σύνταξη στα 67, στον Έλληνα συνταξιούχο της ΔΕΗ που παίρνει 3000 και βγήκε στα 50. Κι αργότερα, στην άγαμη κορασίδα του, εφ’ όρου ζωής. Αλλά ας πούμε ότι το καταφέρνει ο Σλοβάκος και οι άλλοι 26 με τη φοβέρα ότι αν χρεοκοπήσουμε θα διαλυθεί η Ευρωπαϊκή Ένωση. Τι λέτε, αυτό το νέο κούρεμα δεν θα συνοδεύεται από νέους όρους της δανειακής σύμβασης; Υπάρχει περίπτωση ο δανειστής να σου δώσει, έτσι, επειδή είσαι ωραίος, καινούργια δανεικά και να αδιαφορήσει για την αποπληρωμή τους, όταν μόλις τον ανάγκασες να γράψει χασούρα, τη δεύτερη στη σειρά; Αυτό που επιμελώς αποκρύπτουν οι… έμπειροι διαπραγματευτές του ΣΥΡΙΖΑ, είναι πως μια ενδεχόμενη αποδοχή – ολική ή μερική – των προτάσεών τους (ποιες είναι αλήθεια; τις ξέρει κανένας;) από την Ε.Ε. συνεπάγεται αυτόματα νέο, πολύ αυστηρότερο μνημόνιο! Μήπως τα μόνα παζάρια που έχουν κάνει στη ζωή τους είναι η κολοκυθιά που έπαιζαν μικροί;

 

Επιλογή 3 – να τα πληρώσουμε όλα.

 

Έχει δύο υποπεριπτώσεις α) να μην δανειστούμε β) να δανειστούμε. Το να μην δανειστούμε είναι εντελώς θεωρητική περίπτωση. Με τα ετήσια φορολογικά έσοδα του κράτους γύρω στα 45 δισ., το να μην δανειστούμε σημαίνει ότι θα πρέπει το κράτος να «ζήσει» με τα 22,5 δις. που θα απομείνουν. Δεν φτάνουν ούτε για “ζήτω», όταν μόνο για συντάξεις το κράτος πληρώνει σχεδόν 28 δισ.! (Για 4.523.296 (!!!) συντάξεις το 2014, για όποιον ενδιαφέρεται για λεπτομέρειες.)

 

Τι απομένει; Η 3(β): να δανειστούμε. Κι επειδή από τις αγορές αποκλείεται να δανειστούμε καθώς το επιτόκιο είναι απαγορευτικό, η μόνη καταφυγή είναι ο μηχανισμός στήριξης, με το 1,5% επιτόκιο, αυτό που ονομάζουμε… τοκογλυφικό! Άρα και η παραμονή στο μνημόνιο!

 

Αγαπητέ ψηφοφόρε του ΣΥΡΙΖΑ, υπάρχει κάτι που δεν κατάλαβες από τον παραπάνω αλγόριθμο; Υπάρχει μία έστω περίπτωση που να μην την περιλαμβάνει; Υπάρχει ένα έστω αντεπιχείρημα;

 

Ξέρω, δεν σε ενδιαφέρουν αυτά. Θες να τιμωρήσεις τον Σαμαρά, γιατί σε έσκισε στη φορολογία, γιατί δεν βλέπεις μέλλον, γιατί σου κούρεψε τον μισθό, γιατί έκανε γαργάρα τη λίστα Λαγκάρντ, γιατί έδωσε τα φιλέτα του Δημοσίου στους μόνιμους πελάτες του γκουβέρνου (που ήταν, τελικά, και οι μόνοι ενδιαφερόμενοι!) γιατί χρησιμοποιεί το κράτος σαν βιλαέτι του. Είσαι θυμωμένος με όσους κόβουν 40 ευρώ από τη σύνταξη πείνας της γιαγιάς, αλλά χαρίζουν 150.000 ευρώ για χριστουγεννιάτικα δώρα στα παιδιά των υπαλλήλων της Βουλής. Βέβαια, θα έπρεπε να είσαι θυμωμένος και με τα 700 εκατομμύρια περίπου που… χαρίζει ο φορολογούμενος στους συνταξιούχους της ΔΕΗ, αλλά ο Φωτόπουλος και η παρέα του είναι δικοί σας πλέον. Βλέπεις πώς όλα μπερδεύονται… πικρά; Η ΝΟΥΔΟΚ προστατεύει τα δικά της παιδιά και σεις τα δικά σας. Η ΝΟΥΔΟΚ έχει την νομενκλατούρα της κι εσείς τη δική σας. Δεν βγαίνουν τα νούμερα για την συγκυβέρνηση αλλά τα ίδια νούμερα θα κληθείτε να διαχειριστείτε κι εσείς.

 

Δεν επιμένω άλλο. Ξέρω ότι η λογική δεν σου λέει τίποτε. Μέσα σου βράζεις. Θες να γκρεμίσεις το φαύλο πολιτικό σύστημα, ξεχνώντας (;) ότι το τοξικότερο κομμάτι του βρήκε ανοιχτές αγκάλες στο κόμμα σου. Ίσως η φύση με τη σοφία της σε οδηγεί στην τελική πράξη του δράματος – την κάθαρση. Θα γκρεμίσεις την εν πολλαίς αμαρτίαις περιπεσούσα συγκυβέρνηση, αλλά με την ίδια κίνηση – πού να το φανταζόσουνα! – θα γκρεμίσεις και την εικονική πραγματικότητα με την οποία σε εξαπατά ο αρχηγός σου. Κι επειδή εσύ είσαι που θα υποφέρεις περισσότερο από την απότομη προσγείωση στην κανονική ζωή, μπορεί να γίνεις ένας έμπειρος χτίστης της νέας Ελλάδας. Γιατί θα ξέρεις πια τι σημαίνει να έχεις μόνο τρεις επιλογές, και καμία άλλη. Μόνο που τότε φρόντισε να αποφασίζεις λιγότερο με το θυμικό και περισσότερο με τη λογική. Για το καλό, κυρίως, του Γιαννάκη.

Follow

Ενημερωθείτε για κάθε νέα δημοσίευση στο email σας.

Μαζί με 4.219 ακόμα followers