Skip to content

Μακάριου Δρουσιώτη: Η εισβολή και οι μεγάλες δυνάμεις. Ολική ανατροπή στα εθνικά μας στερεότυπα

Ιουνίου 4, 2014

Του Χρυσόστομου Περικλέους

Μια ζωή γκρεμίζουμε μύθους και αποκαθηλώνουμε είδωλα. Κάθε φορά που η γνώση της πραγματικότητας μας φέρνει αντιμέτωπους με μύθους που δημιουργήσαμε ή που κληρονομήσαμε, με τους οποίους κατασκευάζουμε μια εικονική πραγματικότητα. Κάθε φορά που η γνώση των πραγματικών γεγονότων, λειτουργώντας σαν το κεντρί της αλογόμυγας του Σωκράτη, ενεργοποιεί τη συνείδησή μας ωθώντας την στην αποκαθήλωση ηγετών από τα ψηλά βάθρα όπου οι μύθοι γύρω από το μεγαλείο και τις μαγικές τους ικανότητες τους τοποθέτησαν. Έτσι περίπου λειτουργεί στη συνείδησή μας το νέο βιβλίο του Μακάριου Δρουσιώτη: ΚΥΠΡΟΣ 1974-1977: Η εισβολή και οι μεγάλες δυνάμεις. Η realpolitik των ΗΠΑ και το διπλό παιγνίδι της ΕΣΣΔ, Εκδόσεις Αλφάδι, 2014.

Η γνώση, για τον Μακάριο Δρουσιώτη, είναι μια διαδικασία απελευθέρωσης. Είναι μια μακρά κι επίπονη διαδικασία που τον οδήγησε, από την ερευνητική δημοσιογραφία που συναντούμε στα πρώτα του βιβλία, στη συστηματική ιστορική έρευνα και την επιστημονική τεκμηρίωση των τελευταίων του βιβλίων, με στόχο πάντα την ιχνηλάτηση και αποκάλυψη των πραγματικών γεγονότων. «Μέσα από την έρευνα και την αναζήτηση –ομολογεί ο ίδιος- πολλές από τις αλήθειες μου κλονίστηκαν. […] Ο κλονισμός των πεποιθήσεών μου ήταν οδυνηρός αλλά λυτρωτικός», η λυτρωτική λειτουργία της απελευθέρωσης Και είναι αυτό το βιβλίο καρπός μιας επίπονης έρευνας πέντε χρόνων στα εθνικά αρχεία των ΗΠΑ και της Βρετανίας, στις χιλιάδες σελίδες της διπλωματικής τους αλληλογραφίας, μέχρι και στις αποδελτιωμένες τηλεφωνικές συνδιαλέξεις του Αμερικανού ΥπΕξ Χένρυ Κίσσιντζερ. Η μελέτη ιδιαίτερα της διπλωματικής αλληλογραφίας των δυο αυτών χωρών καλύπτει, σε μεγάλο βαθμό, τα κενά από την αδυναμία πρόσβασης στα αρχεία άλλων χωρών που εμπλέκονται στην κυπριακή κρίση, όπως της ΕΣΣΔ, της Τουρκίας, και της Ελλάδας. Βλέπει όμως ο ίδιος ο συγγραφέας αυτή την αδυναμία ως ερέθισμα για επόμενους ερευνητές να επιβεβαιώσουν ή να ανατρέψουν τα πορίσματα στα οποία η δική του έρευνα οδηγεί.

Αφήνοντας τη συναρπαστική αφήγηση στον αναγνώστη του βιβλίου, θα περιοριστούμε σε μια συνοπτική παρουσίαση της πραγματικότητας που το ερευνητικό νυστέρι του συγγραφέα αναδεικνύει. Μιας πραγματικότητας ανατρεπτικής πλείστων όσων στοιχείων της εθνικής μας αφήγησης, ανατρεπτικής των συλλογικών μύθων που στήριζαν στη συνείδησή μας τη θεώρηση του άμωμου θύματος των «ιμπεριαλιστικών συνωμοσιών» (η παραδοσιακή Αριστερά) ή των εχθρών του ελληνισμού (η εθνικιστική Δεξιά).

  1. Δεν στηρίζεται από τα γεγονότα η υπόθεση ότι οι ΗΠΑ και η Βρετανία μετείχαν με οποιοδήποτε τρόπο ή συνείργησαν στο πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου 1974. Θα πρέπει να σημειωθεί ότι ο Μακάριος Δρουσιώτης δεν είναι ο πρώτος ερευνητής που φέρνει στο φως αυτή την πραγματικότητα. Δυο διδακτορικές διατριβές που προηγήθηκαν του βιβλίου του και οι οποίες ενδιέτριψαν στα αρχεία των ΗΠΑ και της Βρετανίας δίνουν την ίδια «μεγάλη εικόνα» (Βλ. σχετικά: Jan Asmussen: Cyprus at War, Diplomacy and Conflict during the 1974 Crisis, I.B Tauris, 2008, και Andreas Constandinos: America, Britain, and the Cyprus Crisis of 1974: Calculated Conspiracy or Foreign Policy Failure?, Author House, 2009).
  2. Όταν, ως εκ του πραξικοπήματος, δρομολογείτο πλέον η τουρκική εισβολή, η αμερικανική διπλωματία, ενεργώντας με το σύνδρομο της επιστολής Τζόνσον (1964) και με κεντρικό άξονα να μην αποξενωθεί η Τουρκία από το ΝΑΤΟ, ανέχθηκε την τουρκική εισβολή με την προσδοκία πως, αφού αποκαθίστατο η ελληνοτουρκική ισορροπία στην Κύπρο, θα μπορούσε να υπάρξει πολιτική διευθέτηση του Κυπριακού στη βάση της διζωνικής ομοσπονδίας.
  3. Η Βρετανία ήταν η μόνη χώρα που έκανε το παν, στο διπλωματικό πεδίο, για να ματαιώσει την τουρκική εισβολή τόσο στην πρώτη όσο και στη δεύτερη φάση. Ενώ απέκλεισε, ως υπέρτερη των δυνάμεών της, μονομερή στρατιωτική δράση κατά των τουρκικών δυνάμεων εισβολής, ο Βρετανός ΥπΕξ Τζέημς Κάλαχαν κατέβαλε επίμονες προσπάθειες να πείσει τον Κίσσιντζερ για κοινή δράση. Ο δεύτερος είχε όμως αποφασίσει πως δεν θα έχανε την Τουρκία για χάρη της Κύπρου.
  4. Η Σοβιετική Ένωση είδε την κλιμάκωση της κυπριακής κρίσης –πραξικόπημα, εισβολή- ως μοναδική ευκαιρία να κερδίσει την Τουρκία δημιουργώντας βαθύ ρήγμα στο ΝΑΤΟ. Σε μια εν πολλοίς συγκαλυμμένη αλλά κυνικά τυχοδιωκτική συμπεριφορά, έδωσε, σε όλη τη διάρκεια της κρίσης, πλήρη κάλυψη στην τουρκική εισβολή εστιάζοντας τη σοβιετική προπαγάνδα στο πραξικόπημα και γενικά στη «συνωμοσία των ιμπεριαλιστών του ΝΑΤΟ» κατά της Κύπρου. Εκμεταλλευόμενη, στη συνέχεια, το εμπάργκο του αμερικανικού Κογκρέσου κατά της Τουρκίας, προχώρησε σε συγκροτημένη στρατηγική προσεταιρισμού της Τουρκίας με σειρά διμερών συμφωνιών που καθιστούσαν τη χώρα αυτή, κράτος-μέλος του ΝΑΤΟ, προνομιακό εταίρο της Σοβιετικής Ένωσης.
  5. Τα γεγονότα, όπως τεκμηριώνονται στο βιβλίο, αποκαθηλώνουν τον Μακάριο από το βάθρο του μεγάλου εθνικού ηγέτη και τον μεταφέρουν στο επίπεδο μιας τραγικής φυσιογνωμίας που υφίσταται, στο τέλος, τις συνέπειες της άμετρης αυτοπεποίθησης. Ο συγγραφέας, σε μια συνοπτική αναδίφηση της περιόδου 1960-1974 στην εισαγωγή του βιβλίου, αντλώντας από την τεκμηρίωση προηγούμενων ερευνητικών εργασιών του, αναδεικνύει την εμμονή του Μακάριου στον τελικό στόχο της ένωσης, μια εμμονή που υπήρξε καθοριστική στρατηγικών του επιλογών που συνέβαλαν καθοριστικά, πρώτα στην κρίση του 1963 και ύστερα στην απόρριψη, με την «τακτική του κρημνού», της κατά πολύ βελτιωμένης Ζυρίχης που ήταν έτοιμη να δεχθεί η Τουρκία στις συνομιλίες 1968-1970. Η άμετρη αυτοπεποίθηση στην ικανότητα ελιγμών τον εμπόδισε να αντιληφθεί τις βασικές σταθερές της τουρκικής πολιτικής στο κυπριακό, που συνίσταντο στη ματαίωση της ένωσης μέσα από τη διασφάλιση του καθεστώτος κοινότητας των Τουρκοκυπρίων. Η ικανότητά του να ελίσσεται ανάμεσα στις δυο υπερδυνάμεις τον εμπόδισε επίσης να αντιληφθεί ότι «το μήλον της Έριδος μεταξύ των υπερδυνάμεων δεν ήταν η Κύπρος αλλά η Τουρκία». Η στάση επίσης του Μακάριου, κατά τις κρίσιμες λίγες μέρες πριν και μετά την εισβολή κι ενώ βρισκόταν στη Νέα Υόρκη, προδίδει αδυναμία του Κύπριου ηγέτη να αντιληφθεί τις πραγματικές προθέσεις της Σοβιετικής Ένωσης. Ως εξ αυτής της αδυναμίας, άγεται, στη συνέχεια, σε μια στάση που δεν αφήνει περιθώρια στη δυτική διπλωματία για μια σύντομη ομοσπονδιακή διευθέτηση.
  6. Στον αντίποδα του Μακάριου αναδεικνύεται, την κρίσιμη εκείνη περίοδο, ο Κληρίδης, ως ο πολιτικός που, αφενός, είχε αντίληψη της πραγματικότητας, κι αφετέρου, είχε το πολιτικό θάρρος να προτείνει λύση στη βάση αυτής της πραγματικότητας, μια στάση που του επέφερε βαρύτατο προσωπικό κόστος.

Είναι τέτοιες οι ανατροπές που ο Μακάριος Δρουσιώτης φέρνει στα εθνικά μας στερεότυπα και στις συλλογικές μας αφηγήσεις ώστε να καθιστούν το βιβλίο του σημείο αναφοράς για μια δραστική ανασύνθεση της σύγχρονης ιστορίας μας. Και, ανεξάρτητα αν ένας σημασιολογεί διαφορετικά τη συμπλοκή και αλληλεπίδραση των γεγονότων, τα γεγονότα, αυτά καθ’ εαυτά, είναι εκεί και θα παραμείνουν ένα σημαντικό κέντρισμα για εθνική αυτογνωσία.

 

2 Ιουνίου 2014

Περισσότερες πληροφορίες για το βιβλίο στο: www.makarios.eu

 

Η αλλιώς,: το τέλος της προπαγάνδας.

Η αλλιώς,: το τέλος της προπαγάνδας.

 

Περί της συμμετοχής των Τουρκοκυπρίων στις αυριανές εκλογές.

Μαΐου 24, 2014

Άκουσα με προσοχή τις δηλώσεις του βοηθού εφόρου εκλογής κ. Δημήτρη Δημητρίου στην Ελένη Βρεττού, πριν από λίγο στο Τρίτο.  Με βάση το νόμο που ψήφισε η Βουλή είπε, οι Τουρκοκύπριοι είχαν το δικαίωμα εγγραφής στον εκλογικό κατάλογο, νοουμένου ότι  έδωσαν διεύθυνση διαμονής στις μη ελεγχόμενες από την Κυπριακή δημοκρατία περιοχές, κατά την ώρα έκδοσης της πολιτικής τους ταυτότητας.

Δήλωσε πως αυτό το κριτήριο μπήκε κατά τη διάρκεια της διαδικασίας στη βουλή, και είπε ευθαρσώς πως η βουλή κακώς έπραξε ό,τι έπραξε, και καλύτερα θα ήταν να ψηφιζόταν το νομοσχέδιο που είχε καταθέσει η πολιτεία, και το οποίο προνοούσε αυτόματη εγγραφή όλων των Τουρκοκυπρίων που είχαν αποκτήσει Κυπριακή ταυτότητα.

Το ζήτημα είναι μπλεγμένο με καθαρά Κυπριακή συνταγή. Τίθενται σοβαρά ζητήματα ισοτιμίας των πολιτών, ειλικρίνειας των πολιτικών κομμάτων και στοιχειώδους επάρκειας στη λήψη σοβαρών αποφάσεων.

Το βασικό ερώτημα αφορά τη λογική και την ευθύνη έκδοσης ταυτότητας σε πολίτη της Κυπριακής Δημοκρατίας, χωρίς την παροχή στοιχείων για τη διεύθυνση του (είτε απ’ εδώ, είτε απ’ εκεί).

Δεύτερο, πως γίνεται η βουλή στη σοφία της να ψηφίσει ένα νομοσχέδιο με σαφή πολιτική χροιά, που όμως ντε φάκτο απέκλειε σχεδόν τους μισούς τουρκοκύπριους πολίτες της χώρας;

 

Όπως σωστά ανέφερε και η Ελένη στο πρόγραμμα, καταφέραμε πάλι να φορτωθούμε ένα μπελά, και από όσο μπορώ να αποκρυπτογραφήσω, η ζημιά έγινε στη βουλή.

Για την ιστορία, την τελική μορφή του νομοσχεδίου την ψήφισαν ο ΔΗΣΥ και το ΕΥΡΩΚΟ.

( Να σημειώσω εδώ, πως η Ιστοσελίδα της Βουλής όπου απευθύνθηκα για να βρω πληροφορίες παρουσιάζει καθυστέρηση στην ενημέρωση. Τα τελευταία διαθέσιμα πρακτικά, πάνε πίσω  στο τέλος του Νιόβρη του 2013…)

 

Ένα ενδιαφέρον ρεπορτάζ της Καθημερινής δίνει πολλές λεπτομέρειες:

 

Εγκρίθηκε ο νόμος για συμμετοχή Τουρκοκυπρίων στις ευρωεκλογές

Θα ασκήσουν το εκλογικό τους δικαίωμα, μετά από νόμο που ψήφισε η Ολομέλεια της Βουλής

Newsroom Κ/ ΚΥΠΕ

Κατά πλειοψηφία και με τους περισσότερους Βουλευτές να τηρούν αποχή, η Ολομέλεια της Βουλής ψήφισε σε νόμο το αναθεωρηθέν, κατόπιν πολλών συζητήσεων στην Κοινοβουλευτική Επιτροπή Εσωτερικών, κυβερνητικό νομοσχέδιο περί εκλογής των Μελών του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, προκειμένου να παρασχεθεί στους Τουρκοκυπρίους, που διαμένουν στις περιοχές όπου η Κυβέρνηση της Κυπριακής Δημοκρατίας δεν ασκεί αποτελεσματικό έλεγχο, η δυνατότητα να ασκήσουν το εκλογικό τους δικαίωμα στις επικείμενες ευρωεκλογές.

Μαζί με το νομοσχέδιο αυτό είχε κατατεθεί και το περί Αρχείου Πληθυσμού, το οποίο αποσύρθηκε από την εκτελεστική εξουσία, ενώ υπέρ της ψήφισης του νόμου περί εκλογής των Μελών του Ευρωκοινοβουλίου τάχθηκαν 18 Βουλευτές (ΔΗΣΥ και ΕΥΡΩΚΟ), εναντίον τοποθετήθηκε 1 Βουλευτής της Συμμαχίας Πολιτών και 26 Βουλευτές (ΑΚΕΛ, ΔΗΚΟ, ΚΣ ΕΔΕΚ, Κίνημα Οικολόγων – Περιβαλλοντιστών και Ζαχαρίας Κουλίας) τήρησαν αποχή.

Μετά την ψήφιση του νόμου και ακολουθώντας εισήγηση του κ. Λαμάρη, ο Πρόεδρος της Βουλής, Γιαννάκης Ομήρου, απηύθυνε έκκληση στην Κυβέρνηση «να δώσει μία λογική παράταση χρόνου στην εγγραφή όσων συμπληρώνουν το 18ο έτος της ηλικίας των, δεδομένου του ότι είχε δημιουργηθεί η εντύπωση, όπως ανεφέρθη και από τον κ. Λαμάρη, πως, με τη σημερινή νομοθετική ρύθμιση, θα υπήρχε αυτόματη εγγραφή στον εκλογικό κατάλογο».

 

Τα δύο νομοσχέδια είχαν υποβληθεί στην Ολομέλεια της Βουλής για ψήφιση τρεις φορές, στις 20 και 27 Φεβρουαρίου και στις 6 Μαρτίου 2014, με δύο σχετικές εκθέσεις της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Εσωτερικών, ημερομηνίας 18 Φεβρουαρίου 2014 η πρώτη έκθεση και 6 Μαρτίου 2014 η πρώτη συμπληρωματική έκθεση.

Ωστόσο, ύστερα από την τρίτη αναβολή της συζήτησής τους στην Ολομέλεια του σώματος στις 6 Μαρτίου 2014, λόγω ορισμένων νέων στοιχείων που περιήλθαν σε γνώση της Επιτροπής Εσωτερικών, η τελευταία μελέτησε εκ νέου τα νομοσχέδια σε νέα συνεδρία της, που πραγματοποιήθηκε στις 10 Μαρτίου 2014.

 

Στο πλαίσιο της επανεξέτασης των νομοσχεδίων από την Επιτροπή Εσωτερικών στις 10 Μαρτίου 2014, υπήρξε συζήτηση ορισμένων επιφυλάξεων και προβληματισμών που είχαν διατυπωθεί από εκπρόσωπο της Νομικής Υπηρεσίας της Δημοκρατίας.

Σύμφωνα με το Γενικό Εισαγγελέα, η πρόνοια του πρώτου νομοσχεδίου που προβλέπει την αυτεπάγγελτη εγγραφή στον εκλογικό κατάλογο των προσώπων που αποκτούν το δικαίωμα του εκλέγειν και συμπληρώνουν το 18ο έτος της ηλικίας τους αντίκειται στο άρθρο 63 του Συντάγματος.

 

Το άρθρο αυτό του Συντάγματος προβλέπει ότι το δικαίωμα του εκλέγειν έχει πρόσωπο που κατέχει τα καθοριζόμενα από τους εκλογικούς νόμους προσόντα, τα οποία περιλαμβάνουν μεταξύ άλλων την προϋπόθεση συνήθους διαμονής του προσώπου αυτού στη Δημοκρατία για διάστημα τουλάχιστον έξι μηνών αμέσως πριν την ημερομηνία απόκτησης των εκλογικών προσόντων του.

Ωστόσο, δεν υπάρχει δυνατότητα επιβεβαίωσης της προϋπόθεσης για εξάμηνη διαμονή στη Δημοκρατία των Τουρκοκυπρίων που διαμένουν στα κατεχόμενα, γεγονός που δημιουργεί ανισότητα σε σχέση με άλλους εκλογείς, οι οποίοι δεν θα εγγράφονται στον εκλογικό κατάλογο αυτεπάγγελτα, δεδομένου ότι η προτεινόμενη ρύθμιση θα εφαρμόζεται μόνον για όσους πολίτες της Δημοκρατίας συμπληρώνουν το 18ο έτος της ηλικίας τους κατά τις τρίμηνες περιόδους που προβλέπει η υπό τροποποίηση βασική νομοθεσία, για σκοπούς κατάρτισης του εκλογικού καταλόγου ή ετοιμασίας συμπληρωματικού εκλογικού καταλόγου.

Επίσης, σε περίπτωση που και τα δύο νομοσχέδια θα είχαν ψηφισθεί σε νόμους, οι Τουρκοκύπριοι που διαμένουν στο εξωτερικό θα μπορούσαν να ασκούν το εκλογικό τους δικαίωμα στη Δημοκρατία, σε αντίθεση με τους Ελληνοκυπρίους αποδήμους, για αυτό και αποσύρθηκε το νομοσχέδιο αυτό.

Για το δεύτερο νομοσχέδιο, ο Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας, αφού δήλωσε στην Επιτροπή ότι αυτό δεν παρουσιάζει κανένα πρόβλημα συνταγματικότητας, επεσήμανε την ανάγκη διαμόρφωσης του κειμένου του, προκειμένου να αντιμετωπισθούν ορισμένες πιθανές αδυναμίες του που ενδεχομένως να προκύψουν σε σχέση με την εφαρμογή της προτεινόμενης νομοθεσίας και συγκεκριμένα όσον αφορά τη δυνατότητα επιβεβαίωσης της προϋπόθεσης για εξάμηνη διαμονή προσώπου που αποκτά το δικαίωμα του εκλέγειν στη Δημοκρατία.

 

Για το θέμα αυτό, το Υπουργείο Εσωτερικών κατέθεσε ενώπιον της επιτροπής αναθεωρημένο κείμενο του δεύτερου νομοσχεδίου, με το οποίο επήλθαν νομοτεχνικές και άλλες διορθώσεις και με το νέο διαμορφωμένο κείμενο συμφώνησε και ο εκπρόσωπος του Υπουργείου Εξωτερικών που παρευρέθη στη συζήτηση.

ΑΚΕΛ: Αναγνωρίζουμε την πολιτική ανάγκη για ψήφιση του ν/σ

Πριν την ψηφοφορία στην απογευματινή συνεδρία της Ολομέλειας, ο Πρόεδρος της Επιτροπής Εσωτερικών και Κοινοβουλευτικός Εκπρόσωπος του ΑΚΕΛ, Γιάννος Λαμάρης, δήλωσε ότι το κόμμα του αντιλαμβάνεται την «πολιτική ανάγκη» για την ψήφιση αυτής της νομοθεσίας.

 

Η απόσυρση του ενός νομοσχεδίου και η παραπομπή του άλλου ενώπιον της Ολομέλειας προς ψήφιση, είπε ο κ. Λαμάρης, με τις διαφοροποιήσεις που έγιναν, παρέχουν ένα δικαίωμα στη μίαν πλευρά χωρίς να δίδεται και στην άλλη και μάλιστα δίδεται και με εμπόδια, με μια γραφειοκρατία, με τεχνικά προβλήματα, τα οποία δεν είναι βέβαιο κατά πόσον θα λειτουργήσουν και εάν θα επιτύχουν το στόχο, ο οποίος επιδιώκεται, για αυτό και το ΑΚΕΛ επέλεξε να τηρήσει αποχή στην ψηφοφορία.

ΕΔΕΚ: Διακρίσεις μεταξύ Κυπρίων στο νομοσχέδιο

Λαμβάνοντας το λόγο αμέσως μετά, ο Βουλευτής της ΕΔΕΚ, Φειδίας Σαρίκας, δήλωσε ότι τα δύο νομοσχέδια ετέθησαν ενώπιόν τους χωρίς τη σωστή προεργασία, με αποτέλεσμα η Κυβέρνηση να υποχρεωθεί να αποσύρει το πρώτο από αυτά.

 

Η ΕΔΕΚ, όπως ανέφερε ο κ. Σαρίκας, κατανοεί τους πολιτικούς λόγους που προβάλλει το Υπουργείο Εξωτερικών, όμως το αναδιαμορφωθέν νομοσχέδιο εξακολουθεί να παρουσιάζει διακρίσεις μεταξύ των Κυπρίων πολιτών και αντιβαίνει του Άρθρου 28 του Συντάγματος, που προβλέπει ότι άπαντες είναι ίσοι ενώπιον του Νόμου και ότι πρέπει να τυγχάνουν ίσης προστασίας και μεταχείρισης και για τους λόγους αυτούς η ΕΔΕΚ αποφάσισε να τηρήσει αποχή.

Αποχή ΔΗΚΟ λόγω αβεβαιοτήτων

Ο Κοινοβουλευτικός Εκπρόσωπος του ΔΗΚΟ, Φύτος Κωνσταντίνου, δήλωσε ότι το κόμμα του θεωρεί πως οι επιφυλάξεις και οι προβληματισμοί, που είχαν διατυπώσει, δεν έχουν εκλείψει, όσον αφορά και τις διακρίσεις που προβλέπονται.

 

«Επειδή δεν είμαστε βέβαιοι», πρόσθεσε, «για το ότι δεν παραβιάζεται το Άρθρο 6 του Συντάγματος, που προβλέπει ότι κανένας νόμος και καμμία απόφαση της Βουλής δεν πρέπει να δημιουργεί δυσμενή διάκριση μεταξύ των δύο Κοινοτήτων, θα τηρήσουμε αποχή, διότι πιστεύουμε πως είναι καθαρά πολιτικό το θέμα και ότι και με την αποχή μας θα σταματήσουν οι πιέσεις από τους Ευρωπαίους εταίρους μας».

ΔΗΣΥ: Σοβαρούς πολιτικούς λόγους εξέθεσε ο ΥΠΕΣ

Εκ μέρους του ΔΗΣΥ, ο Βουλευτής Ανδρέας Κυπριανού δήλωσε ότι, «μετά τους σοβαρούς πολιτικούς λόγους που εξέθεσε στην Επιτροπή Εσωτερικών ο Υπουργός Εξωτερικών Ιωάννης Κασουλίδης», το κόμμα του θα υπερψήφιζε το νομοσχέδιο της Κυβέρνησης.

 

Συμμαχία: Δεν γίνεται να τηρούμε αποχή

Ο Βουλευτής της Συμμαχίας Πολιτών, Νίκος Κουτσού, δήλωσε ότι θα καταψήφιζε το νομοσχέδιο, όμως, πρόσθεσε, «δυστυχώς και η Βουλή μας δεν αποφεύγει να παίρνει θέση παρόμοια με αυτή που παίρνουμε γενικώς για το πρόβλημα».

«Είτε θα υποστηρίξουμε τις αρχές μας είτε θα καταψηφίσουμε το νομοσχέδιο», είπε ο κ. Κουτσού, τονίζοντας πως «δεν γίνεται να τηρούμε αποχή, δηλαδή να μην εκφραζόμαστε. Η αποχή σημαίνει ότι δεχόμαστε ή το ένα ή το άλλο και όποιος τηρεί αποχή αποδέχεται και τα δύο, δίδει δικαίωμα χωρίς υποχρέωση, κάτι που είναι και αντισυνταγματικό».

 

Οικολόγοι: Δημιουργείται η έννοια του ενός λαού

Ο Γενικός Γραμματέας του Κινήματος Οικολόγων – Περιβαλλοντιστών, Γιώργος Περδίκης, δήλωσε ότι οι Τουρκοκύπριοι έχουν δικαίωμα να συμμετάσχουν στις ευρωεκλογές, με βάση την υφιστάμενη νομοθεσία, έχουν δε συμμετάσχει Τουρκοκύπριοι στις εκλογές αυτές και κατά το 2004 και κατά το 2009, μάλιστα δε με ειδική μέθοδο, η οποία εμπεριέχει το στοιχείο της διάκρισης, δηλαδή εγγράφονται στον εκλογικό κατάλογο με ευκολότερο τρόπο από ό,τι οι Ελληνοκύπριοι.

«Ήλθε η Κυβέρνηση με δύο νομοσχέδια», είπε ο κ. Περδίκης, «να διευρύνει αυτό το δικαίωμα και να το κάνει ακόμα πιο εύκολο και προσβάσιμο, για να έχει ακόμα πιο μεγάλα πολιτικά πλεονεκτήματα».

«Τα δύο αυτά νομοσχέδια», συνέχισε ο κ. Περδίκης, «ήσαν πολύ κακά γραμμένα, με αποτέλεσμα να αποσύρει το ένα και να τροποποιήσει το δεύτερο, χωρίς να διορθώσει τα αρνητικά του στοιχεία», για αυτό και «αμφιβάλλουμε και δεν ψηφίζουμε υπέρ ή κατά και όχι διότι διαφωνούμε επί της πολιτικής αρχής να διευκολυνθούν οι Τουρκοκύπριοι να ψηφίσουν», πρόσθεσε. «Ψηφίζοντας οι Τουρκοκύπριοι», είπε ο κ. Περδίκης, «δημιουργείται η έννοια του ενός λαού και όχι των δύο Κοινοτήτων, με κοινό κατάλογο, κοινές εκλογές και για έξι υποψηφίους».

Συλλούρης: Ψηφίζω με όλες τις αμφιβολίες

«Σεβαστή και η αποχή και η καταψήφιση για ένα νομοσχέδιο, το οποίο έγινε, πράγματι, κάπως βεβιασμένα και το οποίο σηκώνει μεγάλη ακόμα βελτίωση», δήλωσε ο Πρόεδρος του ΕΥΡΩΚΟ, Δημήτρης Συλλούρης, κάνοντας μνεία σοβαρών κινδύνων, για τους οποίους ο Υπουργός Εξωτερικών, όπως ανέφερε, τους ενημέρωσε στη διάρκεια συζήτησης στην Επιτροπή Εσωτερικών.

 

«Με όλες τις ενστάσεις και όλες τις αμφιβολίες και εφ` όσον έγιναν κάποιες βελτιώσεις μέσα από τις συνεδριάσεις στην Επιτροπή Εσωτερικών», είπε ο κ. Συλλούρης, «εγώ θα ψηφίσω έτσι ώστε όλοι οι Κύπριοι πολίτες, με την ενθάρρυνση, την ευνοϊκή διάκριση υπέρ Τουρκοκυπρίων να είναι γραμμένοι σε έναν κατάλογο και να δοθεί και ένα όπλο για να εξουδετερωθούν και τα επιχειρήματα των εχθρών της Κύπρου».

Επιφυλάξεις από Κουλία

Ο κ. Κουλίας εξέφρασε την αμφιβολία του κατά πόσον με την ψήφιση αυτού του νόμου «θα γινόμασταν ένας λαός», αλλά, πρόσθεσε, «θα αλλάξει στάση η Τουρκία για τη διαίρεση και την τουρκοποίηση της Κύπρου;» Εξέφρασε, επίσης, τη διαφωνία του για το ότι ο Υπουργός Εξωτερικών της Κυπριακής Δημοκρατίας παρέστη και παρενέβη στη συζήτηση του νομοσχεδίου αυτού, το οποίο κανονικά θα έπρεπε να ήταν αρμοδιότητα του Υπουργείου Εσωτερικών, αφού αναφέρεται σε εκλογική διαδικασία και δεν έχει να κάνει με τις σχέσεις ανάμεσα σε δύο κράτη.

 

Από τον Βουλευτή του ΔΗΣΥ, Ανδρέα Θεμιστοκλέους, εκφράσθηκε ο «μεγάλος φόβος» ότι «εάν αυτό που συμβαίνει στο Ευρωκοινοβούλιο και με την εχθρική στάση που τηρούν κάποιες εχθρικές δυνάμεις εκεί, εάν συνεχισθεί, στις επόμενες ευρωεκλογές, διά ροπάλου θα επιβληθεί στην Κυπριακή Δημοκρατία, ότι, ανεξαρτήτως του πόσοι Τουρκοκύπριοι θα έρθουν να ψηφίσουν και πόσοι θα είναι οι υποψήφιοί τους, θα δικαιούνται, εκ των πραγμάτων, να έχουν δύο Ευρωβουλευτές».

 

Ενδιαφέρουσα είναι και η αναφορά εδώ για την εμπλοκή του Υπουργού Εσωτερικών με το ΑΚΕΛ.

 

Και για Vintage  περιθωριακούς, η αναφορά του Βάσου Φτωχόπουλου.

Η (αντί) διαφήμιση για ΔΗΣΥ και ΑΚΕΛ: ψηφίστε τους!

Μαΐου 21, 2014

 

Μια περίεργη διαφήμιση εμφανίστηκε στον τύπο αυτές τις μέρες. Πολίτης, Φιλελεύθερος και Καθημερινή την δημοσίευσαν το σαββατοκύριακο, ενώ σήμερα στον Πολίτη εμφανίστηκε ξανά.

Όχι.

Όχι.

Το περίεργο της διαφήμισης είναι πως στέλνει μηνύματα για τις εκλογές , τα οποία όμως μένουν στη μέση. Σου λέει τι να *μην* κάνεις, και συγκεκριμένα σου λέει ποιους να *μην* ψηφίσεις: μακριά από ΔΗΣΥ και ΑΚΕΛ!

Παρατηρήσεις:

  1. Οι εμπνευστές της καμπάνιας αυτής  είναι επαγγελματίες: γνωρίζοντας το «μεμπτό» κομμάτι της (αντί)  διαφήμισης, μερίμνησαν ούτως ώστε με μικρά γράμματα στο πάνω μέρος της εφημερίδας να αναγράφεται σαφώς πως πρόκειται για πληρωμένη πολιτική διαφήμιση με την οποία δεν έχει σχέση η εφημερίδα.  Με το σκεπτικό αυτό δε θα εκπλαγώ αν πρόκειται για διαφήμιση που θα αναδεχτεί μέχρι την Κυριακή ως κόλπο του Λιλλήκκα, αφού ο ίδιος είναι του σχετικού κλάδου.
  2. Η ταύτιση ΑΚΕΛ και ΔΗΣΥ παραπέμπει σαφώς στο μόνο θέμα που συμφωνούν τα δυο κόμματα, και γι’ αυτό είναι και χρήσιμα και απαραίτητα στην πολιτική μας σκηνή: το μεγάλο άλλοθι του Κυπριακού και της λύσης αυτού.  Από καιρό οι εθνικιστικοί κύκλοι ονομάζουν όλους εμάς που επιθυμούμε τη λύση ως μέλη του «ΔΗΣΑΚΕΛ». Αυτό συνεπώς και πάλι παραπέμπει στους εξτρεμιστές του Λιλλήκκα.
  3. Τώρα, «κατέστρεψαν την οικονομία», λέει. Σωστά,  και αυτό εκ των πραγμάτων παραπέμπει κυρίως στην ατυχή προηγούμενη πενταετία.  Αυτός όμως  ο «αφανισμός του λαού» ακούγεται μάλλον φοιτσιάρικος. Τι εννοούν άραγε οι ποιητές; Έρχεται κανένα κακό που *δεν* γνωρίζουμε;
  4. Και μετά και «η αλλαγή που θα έρθει με τη ψήφο μας». Ναι, μα για να έρθει  η αλλαγή πρέπει κάπου να κατευθυνθεί η ψήφος μας, γιατί διαφορετικά το κενό θα έρθει, και δεν μου φαίνεται πως κάποιος θα ξόδευε τόσα ριάλια σε διαφημίσεις για να φέρει το κενό.
  5. Και φυσικά μετά από ένα εξόχως εριστικό και διχαστικό διαφημιστικό μήνυμα έρχεται και η κάθαρση: «Μπορούμε όλοι μαζί!» Η πρώτη αντίδραση είναι μάλλον: ασσικτίρ!
  6. Τέλος, αυτή η υπογραφή: «Ομάδα Κυπρίων και Κυπρίων της διασποράς μυρίζει μόνο ένα πράγμα: ξέπλυμα χρήματος.

Ως διαφήμιση βεβαίως, είναι επιτυχημένη, αφού καταφέρνει να τραβήξει την προσοχή.  Για αυτό το λόγο είμαι κατά 99% σίγουρος πως μέχρι την Κυριακή θα μας πουν αυτοί οι ανώνυμοι Κυπραίοι και *που* πρέπει να κατευθύνουμε τη ψήφο μας.

Προβληματιζόμουν αρχικά προς την κατεύθυνση της κριτικής για αυτή τη διαφήμιση στο πλαίσιο του ότι η εισήγηση της ήταν για αποχή. Προφανώς δεν είναι αυτός ο σκοπός της, αλλά μια – δυο σκέψεις που είχα κάνει θα τις γράψω:

Άλλη μια φορά οι επιλογές είναι στη λογική του «μη χείροντος». Όσοι κουράστηκαν με αυτά ας  μείνουν σπίτι τους. Αλλά να ξέρουν πως κάποιοι θα εκλεγούν είτε πάνε να ψηφίσουν είτε όχι.

Οι 6 θέσεις  δε θα μείνουν κενές.

Πέραν τούτου, ναι, το ΑΚΕΛ και ο ΔΗΣΥ δεν είναι ούτε αθώοι ούτε οι καλύτεροι. Έγραψα όμως πιο πάνω: είναι χρήσιμοι. Στο κυπριακό το έχω ήδη  επισημάνει, ο ΔΗΣΥ είναι επίσης  χρήσιμος και για την επιβίωση του συστήματος που έχουμε, αφού πιστεύω τα στελέχη του είναι οι καλύτεροι δυνατοί διαχειριστές. Το ΑΚΕΛ δεν το απορρίπτω σε αυτή την ενότητα επειδή είναι ΑΚΕΛ. Το απορρίπτω επειδή επιλέγει να μείνει μακριά, ή πιο σωστά προτιμά να είναι λίγο μέσα λίγο έξω από το σύστημα, άρα δεν μπορεί να εμπνεύσει ως καλός πιθανός διαχειριστής.  Η επαναλαμβανόμενη μου ευχή είναι να καταφέρει το ΑΚΕΛ να είναι  *και* αξιόπιστος διαχειριστής του συστήματος, πέραν της (ελπίζω) θετικής τους στάσης στο Κυπριακό.

Τώρα, είναι αυτός λόγος να προωθείς τους δυο θα μου πεις;

Ναι.

Γιατί σε σχέση με το συνονθύλευμα του λαϊκισμού, εθνικισμού και δημαγωγίας που χαρακτηρίζει τους άλλους κομματικούς χώρους, προτιμώ ένα (επί του παρόντος τείνων στον Φιλελευθερισμό) ΔΗΣΥ και ένα – ας πούμε – φιλολυσικό ΑΚΕΛ.

Είναι η επιλογή μου και η επιθυμία μου, σε κάθετη αντίθεση με τα μηνύματα της διαφήμισης.

Τελευταίο: ναι, αυτή την περίοδο και εδώ και πολύ καιρό η κριτική μου πάει σχεδόν μονόπλευρα προς το ΑΚΕΛ. Όσο και αν δεν το πιστεύουν κάποιοι παλιόφιλοι, αυτή η κριτική είναι εποικοδομητική, γατί ελπίζω και αναμένω από το χώρο αυτό.

 

Από το ΔΗΚΟ τι να περιμένω;

Από τον Λιλλήκκα;

Από τους άλλους;

Μακάρι να  έβλεπε και το ΑΚΕΛ με παρόμοιο τρόπο τη συμμετοχή του στα κοινά.

 

How to fix AKEL – από τον Τάκη Χατζηγεωργίου.

Μαΐου 19, 2014

Άκουγα σήμερα το πρωί  τη συζήτηση στο Τρίτο του ΡΙΚ, με την Ελένη Βρεττού, μετά που είχε ανάψει. Ηταν ο Τάκης Χατζηγεωργίου, που ελπίζω να παει στη ευρωβουλή ως εκπρόσωπος της Κύπρου και του ΑΚΕΛ,  μαζί με τον Κώστα Μαυρίδη του ΔΗΚΟ και τον Δημήτρη Συλλούρη που κατεβαίνει με το ψηφοδέλτιο του ΔΗΣΥ. Δυο αρκούντως προβληματικοί και εριστικοί συνομιλητές και συνεπώς αντιλαμβάνομαι γιατί ο Τάκης ήταν μάλλον  εκνευρισμένος, έστω και αν δεν άκουσα τι είχε προηγηθεί.

Η συζήτηση ήταν για την οικονομία, για το μνημόνιο, και η Ελένη Βρεττού με τον απαράμιλλο, άκομψο της τρόπο, δεν άφησε κανένα από τους τρεις να ησυχάσει ή να ξεφύγει.

Ο διάλογος που είχε σημασία όμως ηταν εκείνος που έγινε με τον Τάκη. Αναφέρθηκε ο υποψήφιος του ΑΚΕΛ σε «εκείνους που έφεραν την τρόικα και το μνημόνιο», και η Ελένη τον ρώτησε μάλλον πιεστικά: «υπήρχε άλλη επιλογή;»

«Ποια ήταν αυτή;»

Ο ένας διέκοπτε τον άλλο, αλλά τελικά ο Τάκης άρθρωσε μια απάντηση σε έντονο ύφος:  «Ναι, υπήρχε επιλογή, αν στην Ευρώπη κυβερνούσε η αριστερά». Πολύ σύντομα φάνηκε πως ως «αριστερά» θεωρεί  τις *πολύ* αριστερές, πέραν της σοσιαλδημοκρατίας  δυνάμεις.

Οι οποίες φυσικά δεν κυβερνούν πουθενά στην Ευρώπη, ούτε βρίσκονται κοντά στο να κάνουν κάτι τέτοιο.

Συνεπώς η ερώτηση της Ελένης είχε αποτέλεσμα και μάλιστα πολύ σημαντικό: το σημερινό ΑΚΕΛ *δεν είχε* και *δεν έχει* εναλλακτική εισήγηση για τη λύση των οικονομικών προβλημάτων της αστικής, καπιταλιστικής κοινωνίας στην οποία ζούμε.

Το ποιοί  προκάλεσαν αυτά τα προβλήματα και γιατί, είναι βεβαίως άλλο κεφάλαιο.

Εξ όσων γνωρίζω τον Τάκη, δεν έπεσε σε παγίδα.

Δεν πιστεύω να έκανε γκάφα και δεν ήθελε να εκθέσει το κόμμα του.

Νομίζω όμως εκείνο που ήθελε να πει είναι αυτό:  η μόνη βιώσιμη προοπτική για το ΑΚΕΛ είναι η μετάλλαξη του σε ένα κόμμα που μπορεί να συμμετάσχει και να διαχειριστεί το σύστημα. Δε βοηθά σε τίποτα και είναι αδιέξοδη η εμμονή στην παρούσα οικονομική – κοινωνική πολιτική και ιδεολογία.

Να επισημανθεί ταυτόχρονα, πως  το ο ΑΚΕΛ, αντιφάσκοντας με τον εαυτό του,  έχει ήδη άποψη για πολλά ζητήματα της καπιταλιστικής διαχείρισης. Η έντονη σημερινή επιχειρηματολογία του Άντρου Κυπριανού υπέρ του τερματικού υγροποίησης των γκαζιών, μπορεί να είχε αφετηρία την προεκλογική περίοδο, αλλά στην πραγματικότητα αποτελεί ευρύτερο μέρος των επιχειρημάτων του *όποιου* διαχειριστή του καπιταλιστικού συστήματος και  σίγουρα η προτίμηση σε  «αυτές τις αγορές αντί στις άλλες» δεν  «κολλά» σε καμιά μαρξιστική ανάλυση.

Καιρός  για το ΑΚΕΛ να «βγει από τη ντουλάπα».

Ο Τάκης.

Ο Τάκης.

Ναι, ψηφίζω: Χρήστο και Ρένα.

Μαΐου 16, 2014

 

Ο Χρήστος, είναι ο Στυλιανίδης:

Ο Χρήστος.

Ο Χρήστος.

 

Και η Ρένα, η Χόπλαρου:

Η Ρένα.

Η Ρένα.

 

 

Λοιπόν, επειδή οι εκλογές είναι εξόχως πολιτική πράξη, και επειδή δε συνηθίζω να περιπαίζω τους αναγνώστες μου, και επειδή επίσης μη ανήκοντας σε κόμμα έχω την απόλυτη πολυτέλεια να κρίνω και να επικρίνω όποιο μου αρέσει, οφείλω να δώσω και κάποιες εξηγήσεις.

Μετά από την παραίτηση μου από τους Οικολόγους το 2004, βασικά ψηφίζω τον ΔΗΣΥ ή ανθρώπους του ΔΗΣΥ. Αυτό έχει ως αφετηρία την πίστη μου για δύο πράγματα:

  1. Στην πλέον σημαντική στιγμή της σύγχρονης μας Κυπριακής ιστορίας, τον Απρίλιο του 2004, ο ΔΗΣΥ στάθηκε σωστά. Το μόνο από τα μεγάλα κόμματα, πήρε το κόστος που του αναλογούσε, τελικά ανέκαμψε και έχει αποκτήσει την εμπιστοσύνη της πλειοψηφίας των πολιτών.
  2. Στα λοιπά ζητήματα θεωρώ πως ο ΔΗΣΥ είναι το μόνο κόμμα που τολμά. Ενώ έχει πολλά να χάσει από ανθρώπους που είναι συνηθισμένοι στα εύκολα «κεκτημένα», όχι δικαιώματα, αλλά συμφέροντα, στηρίζει αλλαγές που εκσυγχρονίζουν την κοινωνία και αφαιρούν στρεβλώσεις από την αγορά.

Έχει και κακά ο ΔΗΣΥ, στα οποία θα αναφερθώ πιο κάτω, αλλά βλέποντας τις λοιπές επιλογές, ακόμα και αν δεν υπήρχε ο ΔΗΣΥ, θα έπρεπε να τον εφεύρουμε.

Γιατί ο χώρος μεταξύ ΔΗΣΥ και ΑΚΕΛ αποτελείται από διάφορες εκφάνσεις του εξτρεμισμού, του εθνικισμού και του λαϊκισμού. ΔΗΚΟ, ΕΔΕΚ, Οικολόγοι και ΣΥΜΠΟΛ ανταγωνίζονται μεταξύ τους για το ποιος θα είναι περισσότερο αντιμνημονιακός, αντί-σχέδιο – Ανάν και φυσικά, κάνουν ό,τι περνά από το χέρι τους για να αποδείξουν πως είναι ανίκανοι να εκπροσωπήσουν την Κύπρο στην Ευρώπη, αφού περιορίζονται σε μια συνεχή και ανιαρή ομφαλοσκόπηση για τα τετριμμένα. Ούτε μια πρόταση, ούτε μια τοποθέτηση  για ευρωπαϊκό ζήτημα. Μοναδική εξαίρεση που μου κίνησε την προσοχή, ο νεαρός υποψήφιος του ΔΗΚΟ Γιάννης Παναγιώτου. Αν έχει νόημα, του εύχομαι καλή επιτυχία.

Τα κόμματα αυτά που αυτοαποκαλούνται «κέντρο» είναι στην πραγματικότητα η εστία της συντήρησης στο πολιτικό σύστημα της Κύπρου.

Ή καλύτερα η μια εστία. Γιατί η άλλη εστία συντήρησης είναι το ΑΚΕΛ.  Που στέκει σωστά σε σχέση με την τρέχουσα διαδικασία στο Κυπριακό, που έχει σωστές θέσεις σε διαφορά κοινωνικά θέματα,  που όμως φανατικά γαντζώνεται σε παράλογες οικονομικές θέσεις, σε απηρχαιωμένη κοινωνική ανάλυση που καμιά σχέση έχει με τον κόσμο που ζούμε. Οι θέσεις που θέτει το κόμμα για την οικονομία ή τη γεωπολιτική ή την ΕΕ, είναι τόσο φαιδρές που καταφέρνουν να καλύψουν και τον εκνευρισμό που προκαλούν, αφού από το δεύτερο μεγαλύτερο κόμμα θα ανέμενε κανείς μια πιο θετική, μια πιο εποικοδομητική ή ακόμη αν θέλετε μια πιο προοδευτική στάση. Αυτά είναι ανύπαρκτα στοιχεία στο ΑΚΕΛ. Που χάνει την πολύ μεγάλη ευκαιρία να αποκοπεί από το παρελθόν του, να αποσείσει τα σημάδια της άθλιας πενταετίας Χριστόφια και να παρουσιαστεί ως ένα δυναμικό χρήσιμο κεντροαριστερό κόμμα.

 

Ναι, τα φόρεσα πάλι με το ΑΚΕΛ, αλλά με όλα του τα κακά, θεωρώ πως το ΑΚΕΛ *δεν* πρέπει να αποδυναμωθεί άλλο. Μόνο το Κυπριακό να αναλογιστεί κάποιος, θα αντιληφθεί πως χωρίς το ΑΚΕΛ *δεν* μπορούμε να καταλήξουμε και να εγκρίνουμε λύση. Πέραν τούτου και ως θέμα αρχής θεωρώ πως για τη σωστή λειτουργία του δεδομένου αστικού συστήματος δημοκρατίας που έχουμε, πρέπει πάντα να υπάρχει αντίβαρο προς το μεγάλο κόμμα που είναι τώρα ο ΔΗΣΥ. Γι’ αυτό και εν μέσω αμφιβολιών κατά πόσον είναι το ΑΚΕΛ σε θέση να πάρει τη δεύτερη έδρα (διαβάστε μια δική μου ανάλυση εδώ), εγώ ελπίζω να τα καταφέρει. Και αν τα καταφέρει, θεωρώ πως καλύτεροι εκπρόσωποι του θα είναι ο αειθαλής Τάκης Χατζηγεωργίου και ο Παναγιώτης Σταυρινίδης, άτομα που έχουν το βασικό προσόν που είναι το ζητούμενο αυτών των εκλογών:  η δυνατότητα να μας αντιπροσωπεύσουν σωστά στην Ευρώπη.

Ας πάμε πίσω στον ΔΗΣΥ όμως. Εκτός από τα θετικά του, ο ΔΗΣΥ έχει και αρνητικά: έχει την εθνικιστική του παράταξη, την εξόχως συντηρητική του παράταξη η οποία αντιπροσωπεύεται αρκούντως από πολλά εκλεγμένα στελέχη και άλλους. Σημαντική και ικανή παρηγοριά όμως είναι πως η ηγεσία και οι πλείστες πολιτικές του κόμματος είναι προς το παρόν προς την ορθή κατεύθυνση και αυτό μου επιτρέπει να τον ψηφίσω χωρίς καμία αναστολή.

Από τον ΔΗΣΥ προέρχεται όμως και ο πρόεδρος Αναστασιάδης – και πρέπει δηλώνοντας την προτίμηση μου για τις εκλογές, να κάνω και σε αυτόν την ανάλογη κριτική. Ο άνθρωπος αυτός που μετά την εμπειρία του 2004, κατάφερε να εκλεγεί πρόεδρος, και μονομιάς βρέθηκε σε ακραίο πολεμικό θέατρο. Λίγες μόνο βδομάδες μετά την εκλογή του έπρεπε να συναινέσει στην θεραπεία σοκ για μια οικονομία που ο κρατικός της και ο ιδιωτικός της τομέας με τις πράξεις ή παραλείψεις αυτών την οδήγησαν στην χρεοκοπία.  Δίστασε ο πρόεδρος, αλλά δεν κώλωσε. Και ένα χρόνο αργότερα, φαίνεται πως η γενική θεραπεία ήταν η σωστή: το κόστος της σωτηρίας της οικονομίας μας το φορτώθηκαν  κατά κύριο λόγο οι «έχοντες» (μετοχές, χρεόγραφα, καταθέσεις) – παρά την προπαγάνδα κάποιων πως την έφαε ο κοσμάκης. Το κυριότερο αποτέλεσμα της θεραπείας όμως είναι πως δρομολογήθηκαν οι απαραίτητες αλλαγές στο κράτος, στην οικονομία, στη διαχείριση των πόρων για τις οποίες κανείς δε θα τολμούσε να κάνει κάτι τα προηγούμενα χρόνια. Η ανεργία το κλείσιμο χιλιάδων επιχειρήσεων, η αδυναμία νέων επιστημόνων να βρουν δουλειά στην πατρίδα τους είναι εξόχως αρνητικά θέματα, δεν είναι όμως συνέπειες της θεραπείας: είναι συμπτώματα της νόσου και καταστάσεις που θα βελτιωθούν μόνο αν καταφέρουμε να πάρουμε τη θεραπεία σε θετικό τέλος. Και προς αυτή την κατεύθυνση φαίνεται πως πάει ο πρόεδρος.

Μόνη μου επιφύλαξη για την οικονομική πολιτική του προέδρου αφορά αυτό το περίεργο ζήτημα με το πρόσφατο ομόλογο των €100 εκατομμυρίων. Δεν νοιώθω πως έχω πειστεί για την αναγκαιότητα και την χρησιμότητα του.

 

Ο πρόεδρος ασχολείται και με το Κυπριακό. Για το οποίο μαζεύονται και πάλι τα φωτεινά σύννεφα της λύσης, αφού από όλες τις πάντες παίρνουμε πάλι μηνύματα πως είναι ή τώρα ή ποτέ. Δεν ξέρω αν υπάρχουν πράγματα που δεν γνωρίζουμε, αλλά με όσα διαρρέουν , θεωρώ πως προς το παρόν δεν υπάρχει κάτι θετικό, κάτι χειροπιαστό για τη λύση. Βρίσκομαι στο σημείο της πίστωσης χρόνου προς τον πρόεδρο. Ας μην ξεχνούν οι τακτικοί αναγνώστες, πως για τον προηγούμενο πρόεδρο, είχα δώσει 2 γεμάτα χρόνια πίστωσης χρόνου, και τα σημάδια ήταν πιο αρνητικά τότε.

Ο πρόεδρος Αναστασιάδης θέλει να έχει φίλους. Θέλει να έχει φίλο τον Κενεβέζο και τον Φώτη που του  στάθηκαν μετά που ο Νικόλας και το ΔΗΚΟ το έβαλε στα πόδια. Καλά έκαναν, αλλά οι άνθρωποι είναι πολιτικοί. Πήραν μια απόφαση, ας υποστούν τις συνέπειες. Δεν χρειαζόταν πρόεδρε να μας τους φορτώσεις.

Επίσης θα μπορούσατε να πείτε στην κυρία Άντρη να αναβάλει  την ιστορία με το χωραφούδιν και τον Αρχιεπίσκοπο γιατί ξέρετε, δεν ακούστηκε καλά.

Και μια και μιλούμε για τον αρχιεπίσκοπο, είναι και αυτός ένας άλλος φίλος του πρόεδρου. Και στο βαθμό που στηρίζει την προσπάθεια λύσης είναι χρήσιμος, και μας κάνει. Όταν όμως αρχίσει τα φανατικά του και τα ομοφοβικά του θυμίζει πραγματικά τον αντιδραστικό χαρακτήρα της εκκλησίας του.

Κάποιοι λένε πως αυτές οι συμμαχίες και αυτοί οι φίλοι θα είναι εκείνοι που θα κρίνουν την πλάστιγγα όταν έρθει η ώρα της λύσης. Μακάρι να έχουν δίκιο.

Πέραν των παραδοσιακών δυνάμεων, στις εκλογές λαμβάνουν μέρος και άλλες ομάδες. Το «Μήνυμα Ελπίδας» με αιχμή των οικονομολόγο Στέλιο Πλατή.  Ο Στέλιος είναι αναγνωρίσιμος επιστήμονας και το θέμα το κατέχει. Αλλά οφείλω να πως ότι μετά την απόφαση του περσινού Μάρτη, για λόγους που δεν γνωρίζω και δεν αντιλαμβάνομαι, έχει βυθιστεί σε  ένα ακατανόητο λαϊκισμό και μηδενισμό  ο οποίος υπονομεύει και την ίδια του την επιστήμη, αφού πολλές φορές μπλέκει τον μύθο με τα νούμερα, και γενικώς συμπεριφέρεται σαν πικκαρισμένος μαθητής που τον έδιωξε η ομάδα της μάππας της γειτονιάς, και που τώρα έφτιαξε μια άλλη ομάδα για να πάρει εκδίκηση. Δεν μου εμπνέει εμπιστοσύνη, ενώ οι οικονομικές του δηλώσεις είναι από αλλοπρόσαλλες μέχρι εντελώς λανθασμένες.

Έχουμε και υποψηφίους από τον Βορρά. Ο  Σενέρ Λεβέντ τολμά, και κατεβαίνει μόνος και δημιουργεί προβληματισμό: οι μαρξιστικές του καταβολές τον κάνουν πύρινο κριτή της Άγκυρας και της κατοχής, με αποτέλεσμα να είναι πολύ αρεστός στους εθνικιστικούς κύκλους της πλευράς μας. Ως μαρξιστής ο Λεβέντ, είδε με άλλο φακό την τραγωδία στο τουρκικό ανθρακωρυχείο, και περίπου θύμωσε που η κυβέρνηση μας έστειλε συλλυπητήρια στην Τουρκία.

Τον Λεβέντ δεν θα τον ψηφίσω για τους σωστούς πιστεύω λόγους: διαφωνώ με την κοινωνικοοικονομική του ανάλυση και δεν θεωρώ καν πως θα μπορούσε να λειτουργήσει ως σύμβολο. (Διαβάστε εδώ και εδώ).

 

Για τους ίδιους ακριβώς λόγους δεν θα ψηφίσω τον άλλο συνδυασμό των ΕΚ και ΤΚ με το όνομα Δράση – Eylem. Τα κίνητρα είναι μεν θετικά και θεμιτά, αλλά η ουσία μπάζει. Γνωρίζω τη μια εκ των δυο Τκ υποψηφίων και γνωρίζω πως είναι προ-ευρωπαία, έχει σοσιαλδημοκρατικές ρίζες, και θα μπορούσε άνετα να μας αντιπροσωπεύσει. Η Εκ πλευρά αυτού του συνδυασμού όμως αποτελείται  από άτομα εντελώς αντισυστημικά, εντελώς δογματικά στον τρόπο αντιμετώπισης της σύγχρονης αστικής κοινωνίας, έχουν μια προχωρημένη – νομίζουν – αριστερή σκέψη η οποία είναι  παντελώς άσχετη με την πραγματικότητας. Δυστυχώς δεν είναι επιλογή που θα μπορούσε να εκπέμψει σοβαρότητα.

 

Με τον Χρήστο Στυλιανίδη μας συνδέει πολύχρονη φιλία, και τον στήριξα και προσωπικά στις βουλευτικές εκλογές.  Είναι ένας άνθρωπος που ο μόνος λόγος για τον οποίο που θα θεωρήσω θετικό στοιχείο την αποχώρηση του από τα πολιτικά εντός της Κύπρου είναι γιατί θα πάρουμε ένα άξιο εκπρόσωπο στην Ευρώπη που θα εμπνέει το σεβασμό και θα μπορεί να αρθρώνει εποικοδομητική και θετική φωνή για θέματα πέραν των στενών δικών μας.

 

Με τη Ρένα βρεθήκαμε πιο κοντά εδώ και ένα χρόνο περίπου, εκείνες τις μέρες της παράνοιας μετά την πρώτη απόφαση του Γιούρογκρουπ, και ενώ περίπου είχε δημιουργηθεί πανικός να φύγουμε από την κακή Ευρώπη να πάμε να βρούμε αλλού την τύχη μας. Φτιάξαμε την ομάδα «Μένουμε Ευρώπη» και νομίζω καταφέραμε να εμβολιάσουμε με ψυχραιμία και ορθολογισμό  την κοινωνία και τα ΜΜΕ. Ένα χρόνο μετά νοιώθουμε λίγο πολύ δικαιωμένοι που στηρίξαμε και την Ευρώπη και τις δράσεις του πρόεδρου Αναστασιάδη. Η Ρένα, σε αντίθεση με τον Χρήστο είναι θυμωθκιάρα. Δεν ανέχεται τον λαϊκισμό και τις ανοησίες. Και προκαλεί την έχθρα. Τουρκάλα την είπαν, οι εθνικιστές, από χίλιες ειρωνείες την πέρασαν οι λαϊκιστές.  Αυτό είναι απόδειξη πως κάτι κάνει καλά και γι αυτό την στηρίζω και προσωπικά και εύχομαι να τα καταφέρει.

 

Τέλος:  σέβομαι την αποχή. Δε θα προσπαθήσω να αλλάξω μια τέτοια επιλογή από οποιονδήποτε. Αντιλαμβάνομαι τους χίλιους λόγους που υπάρχουν. Στις 25 του Μάη όμως θα έχουμε 6 πλάσματα – εκπροσώπους στην Ευρώπη. Όση απογοήτευση και να νοιώθουν κάποιοι, αυτή θα μεγαλώσει αν δεν γίνουν οι σωστές επιλογές.

 

 

 

Παλαβών μαρτυρίες: ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΥΠΕΓΡΑΨΑΝ ΤΟΥΣ 4 ΛΟΓΑΡΙΑΣΜΟΥΣ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ ΣΤΟ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΚΑΤΑΠΙΣΤΕΥΜΑ ΤΟ 2007

Μαΐου 7, 2014

Γνωρίζετε πως το παρόν ιστολόγιο έχει μια αδυναμία στα παραμύθια, τις παλαβομάρες  τον ευτελή ρατσισμό και αντισημιτισμό των απατεώνων της συμμορίας του Αρτέμιου Σώρρα. Έχω γράψει αρκετά κείμενα για το θέμα, το παρακολουθώ,  αν βρω καιρό θα κάνω και ειδική ανάρτηση για τη συμμετοχή των διαφόρων παλαβών που πιστεύουν στο Σώρρα στις επερχόμενες τοπικές εκλογές στην Ελλάδα!!!!

Προς το παρόν όμως, αναδημοσιεύω από το μεγαλειώδες συνομωσιολογικό και προγονολατρικό ιστολόγιο του «Αλφειού Ποταμού», ένα κείμενο που αφορά την Κύπρο. Η δική μας συμμετοχή στο λεγόμενο «Παγκόσμιο Καταπίστευμα» λένε οι παλαβοί του Σώρρα, ανέρχεται στα 142 τρισεκατομμύρια και κάτι ψιλά. Μέχρι να διαβάσετε το κείμενο θα προστεθούν καμιά δεκαριά εκατομμύρια στο ποσό – έτσι, χωρίς να κάνετε τίποτα.

Επειδή τέτοια ιστολόγια είναι πολύ πιθανό να εξαφανιστούν ως δια μαγείας αν κάτι παει «στραβά», θεωρώ σωστό να αναδημοσιεύσω, ή μάλλον να κλέψω την ανάρτηση – γιατί δε ρώτησα κανένα – και να σας αφήσω να την απολαύσετε.

Μια άγνωστη πτυχή της ιστορίας μας!  

Α, και σε περίπτωση αποριών δοκιμάστε αυτό το κείμενο:  Το παγκόσμιο καταπίστευμα και ένα σ(ω)ρρό ανοησίες

Μάι062014

 

10277680_1401572376791779_4911703557656859351_n1

Αλέξανδρος Μακεδόνας 

A) ΟΙ ΤΕΣΣΕΡΙΣ (4) ΛΟΓΑΡΙΑΣΜΟΙ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ ΣΤΟ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ TAMEIO ΚΑΤΑΠΙΣΤΕΥΜΑΤΟΣ ΤΟ 2007 ΕΙΝΑΙ:

43.) Central Bank of Cyprus with account no. 77685474 – 212 worth of $ 500, 000, 000, 000 sponsored by 20, 000 metric tons of gold time deposited with 4% per annum on January 1, 1966.

43-1.) Cyprus Development Bank (Cyprus) Account no. 97774653123 in the net balances of $ 11, 000, 000, 000, 000 time deposited with 4% per annum on January 1, 1967.

43-2.) Helenic Bank (Cyprus) Account no. 9977744255 in the net balances of $ 7, 000, 000, 000, 000 time deposited with 4% per annum on January 1, 1977.

43-3.) Marfin Popular Bank (Cyprus) Account no. 2777541231 in the net balances of $ 30, 000, 000, 000, 000 time deposited with 4% per annum on January 1, 1967.

ΣΥΝΟΛΙΚΟ ΠΟΣΟ: 48,5 ΤΡΙΣ ΔΟΛΑΡΙΑ ΗΠΑ + 4% ΤΟΝ ΧΡΟΝΟ ΑΠΟ ΤΟ 1966 ΚΑΙ 1967, ΔΗΛΑΔΗ ΕΠΙ 48 ΧΡΟΝΙΑ. ΑΡΑ ΣΗΜΕΡΑ ΤΟ ΣΥΝΟΛΙΚΟ ΠΟΣΟ ΕΙΝΑΙ ΠΕΡΙΠΟΥ 142 ΤΡΙΣ ΔΟΛΑΡΙΑ ΗΠΑ!

 

 

ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΥΠΕΓΡΑΨΑΝ ΤΟΥΣ 10 ΛΟΓΑΡΙΑΣΜΟΥΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΣΤΟ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΚΑΤΑΠΙΣΤΕΥΜΑ ΤΟ 2007

Καταπ. Τ.Παπαδόπουλος κύπρος

Καταπ. Μαυρογιάννης Κύπρος

Σαρλής καταπιστευμα Κύπρου

Προτείνουμε:

10/3/2898/Ω:19.00

Η απέραντη τελειότητα της αριστεράς.

Μαΐου 6, 2014

 

Η άσκηση στην αρθρογραφία του γράφοντος πάει πίσω τρεις δεκαετίες. Στην αρχή της καριέρας μου είχα χαρακτηριστεί ακραίος περιβαλλοντιστής όταν αγωνιζόμουν για την προστασία του Ακάμα, τότε που η επικέντρωση στην ανάπτυξη είχε παρωπίδες και δεν έβλεπε τίποτα περισσότερο από αδρανείς λίρες.

Από τότε λίγα άλλαξαν, κυρίως η διαπίστωση πως *και* η προστασία του περιβάλλοντος κρύβει λίρες.

Στις αρχές της προηγούμενης δεκαετίας και όταν άρχισαν να διαφαίνονται προοπτικές λύσης, και αφού είχα πάρει σαφή θέση υπέρ, ήρθαν άλλου είδους χαρακτηρισμοί: προδότης, ενδοτικός, τουρκοπροσκυνημένος, τα πήρε χοντρά από τους αμερικάνους, και άλλα όμορφα.

 

Μετά ήρθε ο Χριστόφιας. Ο ηγέτης της αριστεράς που ήταν αποκλειστικά υπεύθυνος για την εκλογή του πλέον εθνικιστή προέδρου που είχαμε ποτέ, του Τάσσου, και ο οποίος στη συνέχεια ανέλαβε να σάσει τα σπασμένα. Η μνημειώδης ανικανότητα και ανεπάρκεια του ανθρώπου δεν του επέτρεψαν να καταφέρει τίποτα από όσα υποσχέθηκε. Και φυσικά, η κριτική μου ήταν και πάλι αναπόφευκτη. Η ταμπέλα ακραίος νεοφιλελεύθερος μου κολλήθηκε, ακόμα και ακροδεξιό με έχουν αποκαλέσει.

Αυτά φυσικά είναι ευτελή. Το θέμα αυτής της ανάρτησης είναι η κατάληξη και η κατάντια μέρους της αριστεράς. Και φυσικά, όταν λέγω εγώ αριστερά, εννοώ αριστερά με την ευρωπαϊκή ας πούμε έννοια του όρου. Δεν θεωρώ αριστερά μόνο την κομουνιστική κοινοβουλευτική ή έστω εξωκοινοβουλευτική αριστερά.

Υπάρχει και μια άλλη παράμετρος η οποία υπό κανονικές συνθήκες ταυτίζεται με την αριστερά: η προοδευτικότητα. Και ορίζω την έννοια αυτή ως την θέληση και την προσπάθεια ενός πολιτικού χώρου να αλλάξει τα κακώς έχοντα να σπάσει στρεβλώσεις, να εισαγάγει εκσυγχρονισμό. Στο μόνο από αυτά που προσπάθησε το ΑΚΕΛ ήταν στην παιδεία με τον εξω – ΑΚΕΛικό Υπουργό Ανδρέα Δημητρίου, ο οποίος ως τέτοιος καρατομήθηκε με την πρώτη ευκαιρία ανασχηματισμού, και συνεπώς *και* αυτή η προσπάθεια έμεινε στη μέση.

Στα λοιπά, το ΑΚΕΛ έγινε πρωτοπόρο στη συντήρηση και την υπεράσπιση των «κεκτημένων», αντιτάχτηκε σε όλες τις αλλαγές  χωρίς να νοιάζεται για τις συνέπειες.

Η εποχή Χριστόφια λοιπόν σφράγισε το ΑΚΕΛ ως ένα συντηρητικό κόμμα, το οποίο είχε ένα ανεπαρκή πολιτικό ως ηγέτη και τις συνέπειες για όλα αυτά τις πληρώνουμε όλοι μας.

Αυτή η ατυχής συγκυρία για το κόμμα και την Κύπρο έγινε αμέσως ταμπού για μεγάλο μέρος της αριστεράς, και οδήγησε μέρος αυτής, την άκρα αριστερά (γιατί όλες οι παρατάξεις έχουν τους ακραίους τους),  σε μια αμυντική διάταξη από την οποία άρχισαν να ρίχνουν πυρά προς όλες τις κατευθύνσεις. Αυτοί οι φανατικοί όχι μόνο δεν έβλεπαν τις συνέπειες των πράξεων του Χριστόφια, όχι μόνο δεν έκαναν τον κόπο να αναγνωρίσουν  τις περιπέτειες στις οποίες μας οδήγησε, αλλά άρχισαν αμέσως και την ιδεολογικοποίηση του θέματος: ο Χριστόφιας δεν έκανε τίποτα κακό, ο Χριστόφιας ήταν ένας άριστος πολιτικός, ένας εξαίρετος πρόεδρος, πρέπει να του ανάβουμε κερί, και για όλα φταίνε τα κακά μη αριστερά ΜΜΕ των οποίων τα συμφέροντα δεν εξυπηρετούσε, φταίνε και οι φιλελεύθεροι που είδαν επιτέλους το συμφέρον της τάξης τους   που δεν ταιριάζει με τη στήριξη ενός «πρόεδρου της λύσης» από την αριστερά και γι’ αυτό άρχισαν να τον πολεμούν.

Όλα καλά για την άκρα αριστερά!

Έχει διαγραφεί πλήρως από τη μνήμη τους η άνευ όρων στήριξη του προέδρου από τους φιλελεύθερους όταν υπήρχε ακόμη η ελπίδα για λύση, αφού εξυπνοβλακίστικα  αποφεύγουν να θυμούνται πως για την κατάληξη αυτή,  φταίει η ανεπάρκεια του προέδρου, και όχι οι απέναντι που τον στήριζαν.

 

Φυσικά ο Χριστόφιας ήταν και άτυχος: του έκατσε το Μαρί.  Εννοείται, πως οι πολιτικοί χειρισμοί που είχαν οδηγήσει στο Μαρί ήταν 100% δικοί του. Αλλά λέω, πως η έκρηξη μπορεί και να μη γινόταν, ή να αναβαλλόταν για άλλα τρία χρόνια για να την φάει  ο επόμενος. Αυτό ούτε καν ως πιθανή γραμμή άμυνας δεν τέθηκε από τον μικρό εκείνο άνθρωπο και τους υποστηρικτές του: δεν έχω καμιά ευθύνη!

Η άκρα αριστερά υιοθέτησε και πάλι αυτή τη λογική και το Μαρί αναδείχτηκε στο αποκορύφωμα της …επίθεσης σε βάρος του Χριστόφια από τους κακούς δεξιούς και τα ΜΜΕ και όχι ως το αποκορύφωμα της ανικανότητας ενός πρόεδρου (προσέξτε: όχι αριστερού, απλώς προέδρου).

Από τότε ο πόλεμος φούντωσε, ήρθαν οι εκλογές, ο Χριστόφιας παραμερίστηκε ευγενικά, εξελέγη ο Νίκος Αναστασιάδης. Η άκρα αριστερά – σε αντίθεση με το επίσημο ΑΚΕΛ – που κάνει μεν την αναμενόμενη αντιπολίτευση αλλά δεν καίει τις γέφυρες με τη λογική και τον ορθολογισμό ξεκαθάρισε πως επιλέγει τον μοναχικό δρόμο του φανατισμού και της απομόνωσης. Οι δυνάμεις που παρατάσσονται γύρω από την  εβδομαδιαία άθλια εφημερίδα των «αποκλειστικοτήτων» Γνώμη, είναι η καλύτερη έκφραση αυτής της άκρας αριστεράς. Γιατί αυτοί δεν είναι μόνο φανατικοί δεν φέρουν μόνο ιδεολογικά κολλήματα ενός εξωπραγματικού, φανταστικού κόσμου: αυτοί χρησιμοποιούν τον λαϊκισμό και τον κακώς νοούμενο εντυπωσιασμό του χούλιγκαν για να κάνουν πολιτική και να συσπειρώσουν τα πλήθη τους.

Για αυτούς τους τύπους η πραγματικότητα έχει διυλιθεί σε ένα εξαιρετικά απλό επίπεδο: αριστερό = καλό, δεξιό = κακό. Αριστερά = τελειότητα, δεξιά = βρωμιά.

Η εξίσωση αποκλειστική, ολιστική και απολύτως μονοδιάστατη.

Ένας από τους βασικούς συντελεστές της φυλλάδας αυτής είναι και ο ιδιοκτήτης του μπλοκ «Νέος Ελληνοκύπριος». Με αφορμή μια δική μου ανάρτηση στο ΦΒ , και στη συνέχεια παίρνοντας  υλικό από τις συζητήσεις που ακολούθησαν ανέβασε δυο άρθρα στο μπλοκ του εδώ και εδώ.  Δε θα κάνω την πρέπουσα αναλυτική κριτική για τα όσα γράφονται σε εκείνα τα δυο κείμενα, ή τα όσα γράφουν οι σχολιογράφοι του. Θα επισημάνω μόνο την επίθεση του εναντίον του ραδιοφωνικού σταθμού ΑΣΤΡΑ, του μουσικού παραγωγού Γιώργου Πήττα  και ειδικότερα του διευθυντή του Γιώργου Παυλίδη. Κρίνω πως αυτό είναι τα πιο σημαντικό στοιχείο των δυο κειμένων. Όχι γιατί παρατηρούμε μια πολύ σπάνια διάσταση απόψεων και δημοσία κριτική εντός του χώρου της αριστεράς.

Η σημαντικότητα των δυο άρθρων του Νέου Ελληνοκύπριου είναι η πρακτική παραδοχή πως στους κόλπους της αριστεράς υπάρχουν οι φανατικοί, οι ακραίοι οι οποίοι βάζουν πάνω από όλα ευτελείς προτεραιότητες και συνθήματα και φυσικά δεν έχουν σκοπό να βοηθήσουν να κτιστεί οτιδήποτε.

Και ευτυχώς, κρίνω πως με αυτούς, το επίσημο ΑΚΕΛ – έστω και ντροπαλά – κρατεί τις αποστάσεις .

 

Σχετικό με το άρθρο αυτό είναι άλλο ένα δικό μου: Αυτοί, οι ασυγχώρητοι φιλελεύθεροι.

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 3.106 other followers