Μετάβαση στο περιεχόμενο

Άλλη μια φορά πρόβλεψα σωστά – όχι για τον καιρό.

29 Αυγούστου, 2021

Την Τρίτη, 24 Αυγούστου, μετά την απόφαση για τα διαβατήρια,  έγραφα αυτό:  «Γνωρίζει ο ευφυέστατος μας πρόεδρος πως αν και όταν καταλάβει ο κόσμος τι έγινε, εκείνος θα βρίσκεται βαθιά στη σύνταξη του, συνεπώς, ας κάνουμε τώρα μια θορυβώδη κίνηση που θα οδηγήσει σε ντελίριο τους οπαδούς, λέμε πως θα πάρουμε πίσω το (ληγμένο) διαβατήριο του Τατάρ , σκοτώνουμε προφανώς και φυσιολογικά κάθε σκέψη για επανάληψη των συνομιλιών (μόνο αφελείς αναμένουν πλέον πως θα ξανάρθει η Λουτ) και παρακαλούμε κρυφά τον καλότατο κύριο Ερντογάν που θα μας δυσκόλευε με τη λύση να μας αφήσει ήσυχους στη μη λύση, μπας και σώσουμε την υστεροφημία μας.

…..

Η Μαρίνα Οικονομίδου γράφει σήμερα στην Καθημερινή:  «Την απόφαση ότι δεν θα έρθει στην Κύπρο, δημοσιοποίησε στις δύο πλευρές η Τζέην Χολ Λουτ, καθώς όπως όλα δείχνουν δεν βλέπει περιθώριο συναίνεσης και διαβούλευσης. Σε αυτό συνέτεινε η τουρκική αδιαλλαξία και η επιμονή για λύση δύο κρατών. Οι πρόσφατες ωστόσο κινήσεις της Λευκωσίας έχουν ήδη προκαλέσει τριγμούς και στο εσωτερικό αλλά και διεθνώς. Τα περί επιστροφής στο 60 μαζί με τις ανακλήσεις διαβατηρίων, επανέφεραν στο προσκήνιο διαφωνίες, εντάσεις και διαφοροποιήσεις μελών της κυβέρνησης αλλά και της Πινδάρου.»

…..

Στο πρώτο μου σύντομο κείμενο μετά την κατάρρευση του Κραν Μοντάνα, τον Ιούλη του 2017 έγραφα τα εξής:

Then it is a lose – lose situation for all involved. Especially the people of Cyprus. More specifically the republic of Cyprus, which will never have the chance to become a normal country. So, trouble and crisis is the only way ahead. (7 Ιουλίου 2017).

…..

Πέντε μέρες μετά και τέσσερα και πλέον χρόνια αργότερα, οι προβλέψεις μου επαληθεύονται – δυστυχώς.

Ο πρόεδρος εγκατέλειψε το Κραν Μοντάνα, αρνήθηκε να ολοκληρώσει την καλύτερη λύση που θα μπορούσαμε να πάρουμε ποτέ.

Ο πρόεδρος εξελέγη για να φέρει λύση ΔΔΟ στη βάση των ψηφισμάτων του ΟΗΕ.

Αντιλαμβάνεστε πως ακόμη και αν δεχτούμε πως  δεν αρνήθηκε να το κάνει και δεν φταίει εκείνος,  όπως λέει το δικό του ευτελές αφήγημα, τότε η άλλη εξήγηση είναι πολύ απλή: απέτυχε.

Παταγωδώς.

Άλλα υποσχέθηκε, άλλα παραδίδει. Υποσχέθηκε λύση, έφερε κρίσεις, ουσιαστικές απώλειες σε βάρος της Κυπριακής Δημοκρατίας και θέτει και σε σοβαρό κίνδυνο την ίδια την ύπαρξη της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Μόνο αφελείς μπορεί να πιστεύουν πως ο κύριος Ερντογάν θα αφήσει την κατάσταση ως έχει, θα τερματίσει τις προκλήσεις, τον εποικισμό, την τελική προσάρτηση του βορρά στην Τουρκία.

Έχει και το θράσος και τη δύναμη να το κάνει – δυστυχώς.

Δεν έχω εναλλακτικές δράσεις να εισηγηθώ. Από τη στιγμή που σκοτώθηκε η ΔΔΟ όλα αυτά ήταν προβλέψιμες συνέπειες.

Το μόνο που μένει είναι η αναζήτηση ευθυνών.

Από τον πρόεδρο της δημοκρατίας.

Από την παράταξη που τον στηρίζει.

Να ζητήσω παραίτηση; Φοβάμαι πως μόνο ως τιμωρία και απόδοση ευθυνών σε βάρος του προέδρου μπορεί να οδηγήσει αυτό. Οι «δυνάμεις» και οι συνέπειες που προέκυψαν μετά το ΚΜ, δεν μπορούν να εκλεχθούν πλέον. Τα πράγματα δεν πάνε πίσω – δυστυχώς.

Σε προσωπικό επίπεδο: αναζητείστε σχέδιο Β.

And she laughed no more.

28 Αυγούστου, 2021

Η αποψινή αρνητική δικαιολογία είχε ίχνη αξιοπιστίας: μετά την απογευματινή συντριβή το Κ1 δεν είχε όρεξη για έξοδο. Για άλλη μια φορά δε θα μας συνόδευε.

Δεχτήκαμε αδιαμαρτύρητα τον ισχυρισμό.

Πήγαμε μόνο με το Κ2 σε γνωστό καλό μαγαζί.

Λίγη η κίνηση για βράδυ Σαββάτου.

Ένας μάλλον εκνευριστικός τύπος (αρχίζω να αξιολογώ νεαρούς 20ρηδες αφού θα πρέπει να αντιμετωπίσω μάλλον κάποιους από αυτούς τα επόμενα λίγα χρόνια), ήρθε και πήρε θέση.

Λίγη ώρα μετά ήρθε η συνοδός του. Δεν είμαι κουτσομπόλης, αλλά όταν έβγαλε τη μάσκα, φιλήθηκαν στο στόμα, του είπε, «γεια σου μωρό μου» και νομίζω ήταν λίγο μεγαλύτερη του.

Τα παρατήρησα αυτά απλώς γιατί ήταν στο διπλανό τραπέζι.

…..

Τοι Κ2, κάνει σχέδια για το χαμένο ταξίδι των φετινών διακοπών, αλλά και για το ταξίδι του επόμενου καλοκαιριού που θα είναι το τελευταίο. Γιατί, βλέπετε, μετά πάει το Κ1 στρατό και το Κ2 σπουδές.

Καλά, δεν θα πηγαίνεις ταξίδια μαζί μας τότε;

  • Όχι, θα πηγαίνω μόνη μου.

Πρώτη επιλογή το Μεξικό. Και μετά η Τζαμάικα.

Και επειδή ανάγκα ουδέ θεοί μάχονται, έπρεπε τουλάχιστον να δούμε εναλλακτικές επιλογές. Να προλάβουμε.

Πρακτικά εφαρμόσιμες. Και σύντομες.

Προτού πετάξουν για καλά.

Και εμείς βυθιστούμε για αλλού.

Ίσως κάπου στην Ευρώπη. Η μεθεπόμενη εθνική επέτειος, ακούγεται καλή επιλογή.

…..

Το playlist στο μαγαζί ποικίλο και περίεργο. Μετά τον David Byrne, πήγαμε πίσω 50 χρόνια.

Και έκανα ένα δυνατό κλικ.

Κάπου εκεί στο juke box στο Μπογάζι είχα ακούσει για πρώτη φορά το Yellow River.

«Got no time for explanations

Got no time to lose»

Απίστευτα τα παιγνίδια που σου προσφέρει η μνήμη.

…..

Σε ένα άλλο τραπέζι ήταν ένα ζευγάρι και μετά ήρθε μόνη μια κοπέλα.

Όλοι σε ηλικία που κανονικά πρέπει να κάνουν όλη μέρα σεξ.

Και έβγαζαν όλοι αυτό τον ερωτισμό. Και νομίζω υπήρχε αντιπαλότητα μεταξύ των δυο γυναικών.

Αλλά ποιος είμαι για να ξέρω;

…..

Στο όχημα μετά τον λογαριασμό, ο επιλογέας άρχισε έτσι:

«I saw the light on the night that I passed by her window

I saw the flickering shadows of love on her blind

She was my woman

As she deceived me, I watched and went out of my mind»

Το ήξεραν το τραγούδι και οι δύο γυναίκες της οικογένειας.

Αλλά δεν γνώριζαν την ιστορία που έλεγε.

Τους την είπα, ανάμεσα στις προσπάθειες μου να ανταγωνιστώ στα φωνητικά τον Τομ.

  • Έχεις ακούσει πιο παράφωνη ερμηνεία, ρωτά η Μαρία το Κ2;

Απάντησα εγώ: «όχι, αλλά χρόνια μετά που θα φύγουμε θα θυμάται πως ο παπάς της τραγουδούσε την Delilah, στο δρόμο για το σπίτι, μετά από ένα πανέμορφο δείπνο.» Και περνούσε καλά.

Και εκείνη, δε θα θυμάται καν την παραφωνία.

…..

«At break of day when that man drove away, I was waiting

I crossed the street to her house and she opened the door

She stood there laughing

I felt the knife in my hand and she laughed no more»

…..

And she would laugh no more.

A future obituary column

28 Αυγούστου, 2021

This week’s obituary column of the Economist is about the life of an art expert, specializing in the great Dutch painter, Rembrandt.

Ernst van de Wetering (he died at 83) would study the technicals, the style the light, the context, the concept and tell a real Rembrandt from a painting looking like his work. Over the years his expertise helped to “cancel” many originals, deeming them fake, ultimately reducing the accepted number of originals from an earlier estimate of 624 to 340.

The rest were fake.

Some of them looked just fine, some of them were very close to the style and the concepts of the master.

But they were not painted by the master.

They were fake.

…..

Fast forward a few of decades from now and I can imagine the obituary column of the Economist being taken over by the life of someone form our generation.

Not necessarily an art expert. It could be a news expert, who spent his/her life trying to tell which is which.

Unlike in art though, there is no guarantee that if you go to the bottom of things, in this case “news”, you can find the truth, make a bold statement about which is which and have your verdict accepted by all, as an expert’s view should be.

In fact, it could go either way and it is possible that this future obituary column would be taken by someone from the “other side”.

You see, fake news it’s not a simple thing like art. Fake news can shape the future world and convince people that their fake world is the real world. And then fake news would be no more fake news.

Scary.  Because it is possible.

Πριν τις φωτοτυπικές

27 Αυγούστου, 2021

Μπήκε στο γραφείο ένας φίλος με το Κ του, περίπου συνομήλικο των δικών μου.

Με βρήκαν τη στιγμή που ανακάτωνα παλιά αρχεία και ήμουν έτοιμος να πετάξω αυτό που βλέπετε στη φωτογραφία.

  • Τι είναι αυτό, με ρωτά;

Τοι βάζω ανάμεσα από δυο κόλλες, γράφω το όνομά μου, το Κ γούρλωσε τα μάτια με θαυμασμό.

  • Αυτό, ήταν ο πρόγονος των φωτοτυπικών, του λέει ο παπάς του.

Έχω εδώ, φίλους που δεν γνωρίζουν τι είναι;  

Μόνη λύση, η χειροτέρευση!!!

25 Αυγούστου, 2021

Σημερινή δήλωση του προέδρου της δημοκρατίας:

«Εάν, συνεπώς, εννοεί τα όσα ισχυρίζεται ο κ. Τατάρ, η ελληνοκυπριακή κοινότητα εμμένει και ως εκ τούτου είναι απόλυτα έτοιμη να αποδεχτεί την αποκατάσταση της συνταγματικής τάξης με την επάνοδο των Τουρκοκυπρίων, τόσο στην εκτελεστική, τη νομοθετική, τη δικαστική εξουσία όσο και στις υπόλοιπες των Υπηρεσιών, με βάση τις διατάξεις του Συντάγματος του 1960, με ταυτόχρονη έναρξη συνομιλιών για καθορισμό των περιοχών που η κάθε μια των κοινοτήτων θα έχει την ευθύνη διοίκησης, σύμφωνα και με βάση τα ψηφίσματα των Ηνωμένων Εθνών.»

Απορίες:

  1. Θα επανέλθουν οι Τ/κ στη διαχείριση της εξουσίας και θα έχουν τα βέτο του συντάγματος του 1960, χωρίς μηχανισμούς επίλυσης διαφορών; Δηλαδή χειρότερα (για εμάς) από εκείνα που θα μπορούσαμε να πάρουμε στο Κραν Μοντάνα.
  2. Θα επανέλθουν οι Τ/κ με αλώβητες τις εγγυήσεις της Τουρκίας σε όλη την επικράτεια της Κυπριακής Δημοκρατίας; Δηλαδή χειρότερα (για εμάς) από εκείνα που θα μπορούσαμε να πάρουμε στο Κραν Μοντάνα.
  3. Θα επανέλθουν λοιπόν οι Τ/κ με συνθήκες χειρότερες από όσα είχαμε κερδίσει μέσω συνομιλιών και θα έχουμε και πάλι δυο περιοχές που θα διοικούνται από τις δυο κοινότητες. Να μην το πούμε «συνιστώντα κράτη» γιατί θα κάνουν επανάσταση ο Λάζαρος και οι λοιπές πατριωτικές δυνάμεις.  

Ο πρόεδρος λοιπόν, εισηγείται για (νέα) λύση, μια διευθέτηση χειρότερη από εκείνη που μπορούσε να πάρει στο Κραν Μοντάνα και ταυτόχρονα κάνει πως είναι ανύπαρκτα τα ζητήματα της συμμετοχής των Τ/κ στην εξουσία και των ξένων εγγυήσεων.

Καλά, δεν μας έλεγε κατά καιρούς πως αυτά τα δυο ήταν τα βασικά εμπόδια που δεν μας άφησαν να καταλήξουμε σε λύση στο Κραν Μοντάνα;

(Πάντως, respect στους επικοινωνιολόγους του προέδρου! Κάνουν φοβερή δουλειά. Έχουν αντιληφθεί πως μια κρίσιμη μάζα των συμπολιτών μας μπορεί να καταναλώσει απεριόριστες ποσότητες σανού, και δώστου κάνουν παραγωγή!!!)  

Ακολουθεί περιπαίξιμο

24 Αυγούστου, 2021

«Όπως υποστηρίζεται από πηγές κοντά στο Προεδρικό, η απόφαση για ανάκληση ή μη ανανέωση ή έκδοση διαβατηρίων σε πρόσωπα τα οποία με τις πράξεις και τις ενέργειες τους υπονομεύουν την κυριαρχία, την ανεξαρτησία, την εδαφική ακεραιότητα και την ασφάλεια της Κυπριακής Δημοκρατίας κατ’ αντίθεση με τις πρόνοιες του Συντάγματος, έχει ληφθεί και στη βάση νομολογίας του Ανωτάτου Δικαστηρίου της Κυπριακής Δημοκρατίας.

 Όπως διευκρινίζεται από κυβερνητικής πλευράς, η νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου ξεκαθαρίζει πως το διαβατήριο είναι ένα ταξιδιωτικό έγγραφο το οποίο εκδίδεται για την παροχή προστασίας και διευκολύνσεων από τις διπλωματικές υπηρεσίες του κράτους σε ξένη χώρα. Αποτελεί περαιτέρω περιουσία του κράτους και μπορεί για εύλογη αιτία να ανακληθεί οποτεδήποτε.»

Σύμφωνα με τον Απόστολο Τομαρά  της Καθημερινής, τα πιο πάνω είναι η νομική βάση της απόφασης της κυβέρνησης για ανάκληση διαβατηρίων κάποιων Τουρκοκυπρίων.

Δεν είμαι νομικός αλλά έχω νομικές απορίες και εισηγήσεις:

  1. Τα ανωτέρω δεν αποτελούν δεδικασμένο και δε γίνεται αναφορά σε συγκεκριμένο νόμο. Είναι μόνο μια νομική άποψη.
  2. Οι λόγοι που αναφέρονται, μόνο πολιτικά μπορούν να ερμηνευθούν.
  3. Αν ισχύουν όμως, πρέπει να γίνει αφαίρεση διαβατηρίων και όσων επιθυμούν (και είναι διατεθειμένοι να πυρπολυθούν για αυτό) την Ένωση με την Ελλάδα.
  4. Να αφαιρεθούν επίσης τα διαβατήρια όλων των λεγόμενων πατριωτικών κομμάτων που απέρριψαν και τελικά σκότωσαν τη λύση ΔΔΟ.
  5. Να αφαιρεθούν τα διαβατήρια όλων όσων είτε με τη λογική του «τι νομίζετε;» είτε ως «ιδεοθύελλα» εισηγήθηκαν τη διάλυση της ΚΔ και τη μετατροπή της σε δυο κράτη.
  6. Να αφαιρεθούν τέλος, τα διαβατήρια όλων όσων απορρίπτουν το σύνταγμα της ΚΔ και θέλουν να αλλοιώσουν τη δικοινοτική του βάση προς όφελος της μιας κοινότητας.

Όλα αυτά, σαφώς υπονομεύουν την κυριαρχία, την ανεξαρτησία, την εδαφική ακεραιότητα και την ασφάλεια της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Θα μου πείτε, μα περιπαίζεις μας;

  • Φυσικά. Όλοι το κάνουν. Γιατί όχι και εγώ;

Υ. Γ. Φίλοι νομικοί, χαλαρά 😊

Άλλη μια επιτυχία: το διαβατήριο του Τατάρ

24 Αυγούστου, 2021

Μια ερμηνεία είναι: νόμιμη άμυνα.

Αλλά μην το δείτε ως θετική ή εποικοδομητική ενέργεια. Και να σημειώσουν οι εύπιστοι βαρωσιώτες φίλοι μου, πως μετά από αυτή την κίνηση δεν αναμένω πως οι Τούρκοι θα μας επιστρέψουν το Βαρώσι!

Η απόφαση για αφαίρεση διαβατηρίων από «λεγόμενους αξιωματούχους του ψευδοκράτους» είναι μια τραγική εξέλιξη – αναμενόμενη όμως κάτω από τις περιστάσεις.

Μια εξέλιξη που δείχνει τη θριαμβευτική επιτυχία της πολιτικής Νίκου Αναστασιάδη για μη λύση και διατήρηση στην εξουσία με νύχια και με δόντια σε μια μισή, καθαρή, ελληνική Κύπρο – ελπίζοντας πάντα πως ο καλότατος κύριος Ερντογάν που θα έκανε τα πάντα να δυσκολέψει τη λύση και ήταν ο τρόμος εκείνων που προσπαθούσαν να τη σκοτώσουν, θα μας αφήσει τώρα εντελώς ήσυχους και θα μας στέλνει χάρτινα ροζ φιλάκια.

Δεν αντέχω στον πειρασμό να μη σχολιάσω και την προπαγάνδα του ΡΙΚ: η έννοια «λεγόμενος αξιωματούχος» είναι αρνητική. Το ίδιο η έννοια «ψευδοκράτος». Όταν λοιπόν το ΡΙΚ επαναλαμβάνει 100 φορές την ημέρα την φράση «λεγόμενους αξιωματούχους του ψευδοκράτους», βάζοντας δηλαδή δυο αρνητικές έννοιες σε μια πρόταση, αντιλαμβάνεστε πως κάνει εκφραστικό λάθος.

Εδώ που τα λέμε, μάλλον δεν αντιλαμβάνεστε, αλλά τι σημασία έχει;

Σημασία έχει πως δώσαμε στον όχλο υλικό: «εκάτσαμεν τους την», φωνάζουν από χτες τα περιορισμένα μυαλά του διαδιχτύου και τα διχοτομικά κόμματα.

Όπως έγραψα και πιο πάνω όμως, η ενέργεια αυτή ούτε ουρανοκατέβατη είναι, ούτε «εκτός τάξης».

Ο πρόεδρος μας δεν επιθυμεί λύση, ο πρόεδρος μας θεωρεί πως ο διαμοιρασμός εξουσίας με την άλλη συνταγματική κοινότητα της νήσου θα μας βρωμίσει.

Ο πρόεδρος μας έχει εξαπατήσει αφού λειτούργησε σε πλήρη αντίθεση με την επίσημη πολιτική της χώρας, σε αντίθεση με όλα τα ψηφίσματα του ΟΗΕ και έκανε ό,τι μπορεί για να σκοτώσει κάθε προοπτική λύσης.

Αυτά είχαν γίνει εδώ και καιρό. Μέρος αυτής της μεγάλης πορείας ήταν και η ελπίδα πως θα άλλαζε η εξουσία στον βορρά. Το πέτυχε και αυτό. Σε πλήρη συμμαχία με τον Ερντογάν. Οι τρέχουσες θέσεις της Τουρκίας δεν αφήνουν φυσικά την παραμικρή ελπίδα για λύση, είναι προφανώς αδιάλλακτες, προκλητικές και απαράδεκτες. Σε αυτό δεν διαφωνεί κανείς.

Αν όμως αυτός ο «κανείς» διαβάσει την τελευταία συνέντευξη Ακιντζί, αν διαβάσει ανάμεσα από τις γραμμές των εκθέσεων του ΓΓ του ΟΗΕ, αν έχει στοιχειώδη κριτική σκέψη, αντιλαμβάνεται το προφανές: είχαμε ευκαιρία για την καλύτερη δυνατή λύση. Μια λύση που θα τερμάτιζε την κατοχή, θα απελευθέρωνε το σύνολο της νήσου, θα έκλεινε το δρόμο στους εποίκους και θα μετέτρεπε την Τουρκία σε τρίτη χώρα.

Θα ζούσαμε σε μια χώρα με πλήρη εφαρμογή του ευρωπαϊκού κεκτημένου από την πρώτη ημέρα.  Εννοείται, πως δεν θα ήταν όλα τέλεια και ιδανικά, αλλά η σύγκριση δεν πρέπει να γίνεται με κάτι τέλειο και ιδανικό. Η σύγκριση πρέπει να γίνεται με αυτό το τραγικό και άκρως επικίνδυνο που είχαμε και που μένει: κατοχή της μισής χώρας από χιλιάδες Τούρκους στρατιώτες, σύνορα στη Λήδρας με μια αλλοπρόσαλλη Τουρκία, με μηδέν έλεγχο στο τι γίνεται στον βορρά.

Και χωρίς να πάρουμε πίσω το παραμικρό από όσα είχαμε χάσει το 1974.  Η απόλυτη αποτυχία, η πλήρης καταστροφή.

Και αυτό επειδή εμείς, είπαμε όχι.

Θα μου πείτε, αυτό δικαιολογεί την από τότε ακραία αντίδραση της Τουρκίας;

Μήπως δείχνει και ανειλικρίνεια από μέρους της;

Μπορεί.

Σε κάθε περίπτωση, η στάση μας αυτή ήταν δώρο για την Τουρκία, για τα ακραία ένστικτα του Ερντογάν, για τους γκρίζους λύκους.

Η ιστορία του 1974, επαναλήφθηκε. Όχι με πραξικόπημα αυτή τη φορά, αλλά με πολιτικές ενέργειες. Δεν είναι τυχαίο που όπου γίνεται κουβέντα για την Κύπρο και τον πρόεδρο της η λέξη που ξεχωρίζει είναι: αναξιόπιστος!

Φθάσαμε λοιπόν στο πιο επικίνδυνο σημείο από το 1974. Μηδέν προοπτικές λύσης (οποιασδήποτε λύσης), το ίδιο το υπόλοιπο της ΚΔ που ελέγχουμε βρίσκεται σε θανάσιμο κίνδυνο – η επίσκεψη της Ολλανδής βουλευτίνας στον ψευδουπουργό είναι μόνο μια ασήμαντη εξέλιξη που πήρε δημοσιότητα γιατί βγήκε μια φωτογραφία. Και σημειώστε: όλα αυτά τα αρνητικά βρίσκονται σε μια αναπόφευκτη πορεία περεταίρω χειροτέρευσης.

Κάτω από αυτές τις συνθήκες, ποια θα ήταν η πιο εύκολη και απλή κίνηση για τον πρόεδρο;

Μα να κουντήσει την μάππαν παρακάτω!

Γνωρίζει ο ευφυέστατος μας πρόεδρος πως αν και όταν καταλάβει ο κόσμος τι έγινε, εκείνος θα βρίσκεται βαθιά στη σύνταξη του, συνεπώς, ας κάνουμε τώρα μια θορυβώδη κίνηση που θα οδηγήσει σε ντελίριο τους οπαδούς, λέμε πως θα πάρουμε πίσω το (ληγμένο) διαβατήριο του Τατάρ , σκοτώνουμε προφανώς και φυσιολογικά κάθε σκέψη για επανάληψη των συνομιλιών (μόνο αφελείς αναμένουν πλέον πως θα ξανάρθει η Λουτ) και παρακαλούμε κρυφά τον καλότατο κύριο Ερντογάν που θα μας δυσκόλευε με τη λύση να μας αφήσει ήσυχους στη μη λύση, μπας και σώσουμε την υστεροφημία μας.

Και έζησε αυτός καλά, και εμείς πολύ χειρότερα.

A story about a Mr R.

19 Αυγούστου, 2021

Mr R left the island for the UK in the 1950s. he studied to be an engineer and he was quite good at it. He settled in south London and got married to a fine lady from a village near his own back in the homeland.

His career went on, four sons came up in the meantime, but apart from this he also got old.

At one point he got his pension and suddenly things started looking different. It had been many decades since he visited the island, but now he felt like it was his mission to come back and settle there.

The house in his village had not seen any occupants since before the republic was established, but he had the courage and the patience to go through the bureaucracy or even the pseudo bureaucracy to become the legal owner of it and fix it.

Just like his dreams.

By then, he had all the privileges of the senior age. Sometimes he would think about his youth, his stupid relatives, his idiotic nationalist friends, all those people who made sure his only sustainable future at the time he was at his prime, was somewhere abroad.

He would think about them, hate them, despise them but ultimately love them.

You see, because of them, he had lived a good life. A very good life.

When he started visiting the island again, the current idiots decided to let people cross from this side to the other, or from the other side to this.

So, he got to know people from all over the island. He would attract interest because his village was virtually unknown for anybody born after 1974. He was always sure that everybody knew that the village was a starting place for his tribe and more specifically for his extended family, despite the name which originated from the other tribe.  He felt uneasy when he realised that the name of the village that he was born to, had in fact changed over the years. Because of politics.

Still, he was in no mood to create enemies, the British pension was fine, so he was always open and ready to offer the next round of drinks.

On the day I met him, he offered to buy the n+2 and the n+4 bottle of fine motherland wine for the extended multicultural group of revellers. In his deep octogenarian age, he kept boasting that he was still “doing it”. Surely, he was enjoying his food and his drink, not so sure about anything else.

The friend who introduced us, told us in a confidential kind of way, that when he decided to come back to the island for good, he could not take with him his missus because her doctor would not allow her to travel for health reasons.

In the discussion that elaborated on this issue there were two opposing views: the friend kept insisting that Mr R had actually paid the doctor to issue such a verdict a few years back and he was still wiring his dues every six months so that the doctor would repeat his instructions.

On the other hand, Mr R, when pressed a little, admitted that his wife had passed away a few years ago and he was extremely sorry and sad after 55 years together, but now he had his life to take care of.

And in fact, he said that any minute now, his new girlfriend, 40 years his younger, from a big country near our island, would join us. He was very keen to talk about her and make sure that we would all understand that they had a full and complete relationship, complete with s*x and all that stuff.

He was also very keen to stress the idiocy of all those who separate people by their names, race, religion and all that other stuff.

I told him he was a sinner to say this thing. That’s how the world goes around, I told him.

He just raised his glass and called another “cheers!”

15 Αυγούστου, 80ς

16 Αυγούστου, 2021

  • Ξέρεις τι δέντρα είναι αυτά;
  • Όχι! Απαντά το Κ2.
  • Συκαμιές. Αν έχουμε ξανά σκουλούτζια του χρόνου, να θυμάσαι αυτό το μέρος για φύλλα.
  • Θα έρθουμε δαπάνω να πάρουμε φύλλα για τους μεταξοσκώληκες;

She had a point. Ποιος ξέρει αν θα έχουμε του χρόνου μεταξοσκώληκες, αν θα είμαστε καλά και αν αξίζει τον κόπο να έρθουμε τόσα μίλια μακριά για να τους ταΐσουμε.

Αλλά είναι εκείνες οι OCD στιγμές μου να σημειώνω λέω, όπου βρίσκω καλές συκαμιές. Που θέλω να περνούν ως αστείο, αλλά από την άλλη δεν μπορεί να είσαι ποτέ  σίγουρος αν είναι αστείο.

Μέσα από τις συκαμιές όμως περνούσε μια ευχάριστη, σχετικά δροσερή αύρα. Ήταν καλά.

Πίσω απέραντες εκτάσεις από ξερά χωράφια, σκληρά κυπριακά δέντρα, βράχοι. Πολύ πιο κάτω το γαλάζιο του νερού.

Δεκαπέντε του μήνα. Το «Πάσχα του καλοκαιριού», η μεγαλύτερη γιορτή της σεζόν. Για ένα θάνατο.

Το μαγαζί τυπικά εκτός τόπου και σίγουρα εκτός χρόνου.

Εγγλέζικο πρόγευμα και άλλα ανιαρά εγγλέζικα dishes. Αλλά χαλαρό περιβάλλον, φιλική η γκαρσόνα, expat, λέει, εδώ και λίγα χρόνια, έχασε για τα καλά τη δουλειά της στον κορωνοϊό, έχει πίσω της σύζυγο (δεν κατάλαβα που) παιδιά και εγγόνια τώρα σε καθεστώς Brexit.

Ε, είπα να δοκιμάσω κάτι άλλο, λέει.

Όταν έφερε ξανά μπύρες, τη ρώτησα:

  • Πρέπει να είμαστε και περίπου της ίδιας ηλικίας αφού όλο μουσική 80ς βάζετε.

Όχι, ήταν λίγο μικρότερη.

  • Όσοι δεν έζησαν τα 80ς, όμως, τι έζησαν;  – λέει.

Και αυτό θα μπορούσες να το πάρεις για αστείο, αλλά δεν ήταν.

«It’s the terror of knowing
What this world is about…»

Έξω από το μαγαζί δέσποζαν τρεις μεγάλες μοτόρες. Όπως μπαίναμε τους είδαμε από πίσω, και φάνηκαν τρεις γεροδεμένοι, φοϊτσιάρικοι μοτορτζήδες.

Όταν καθίσαμε τους είδαμε καλύτερα από μπροστά.

Ο ένας που φορούσε μακρυμάνικο μπουφάν με σπόντες στους ώμους και το είχε ξεκούμπωτο, το έκανε όχι για να δείξει το σώμα του ή να πάρει λίγη δροσιά. Η σκεμπέ από κάτω διαμαρτυρόταν και ήθελε ελευθερία.

Οι άλλοι δυο από μπροστά που τους είδα, αν φορούσαν γκρίζο παντελόνι και άσπρο πουκάμισο, θα  φαινόνταν συνηθισμένοι πελάτες της «Λέσχης Νέων Τραστ», που παίζουν τα πρωινά  τάβλι, εκεί στο κέντρο της πόλης.

«Who’s gonna pick you up
When you fall?

You can’t go on
Thinking nothing’s wrong, oh no
Who’s gonna drive you home
Tonight?»

Δεν έπιναν σκληρά ποτά ή άλλες ουσίες. Ο ένας φραπεδάκι, ο άλλος διπλό φρέσκο χυμό, ο τρίτος δεν θυμάμαι.

Προσπάθησα να βάλω φτιν, κάτι για πολιτικά άκουσα, κάτι για το NHS, τίποτα ενδιαφέρον.

Το πιο ενδιαφέρον συνέβη λίγο αργότερα. Ένα άλλο ζεύγος με σύνολο ετών σίγουρα πάνω από 150, έφτασε. Χαιρέτησαν τους μοτορτζήδες, η κυρία με λαμπερή άσπρη χαίτη, άρχισε να μιλά για τις μηχανές τους. Εμείς αναγκαστήκαμε να τις στείλουμε πίσω λέει. Το καλοκαίρι της Κύπρου λιώνει τα λάστιχα τους.

Τι μαθαίνει το πλάσμα, ανάμεσα σε 2-3 απρογραμμάτιστες ΚΕΟ.

«It’s the end of the world as we know it and I feel fine (time I had some time alone)

I feel fine (I feel fine)»

Για το τέλος, ζητήσαμε την απαραίτητη ζιβάνα. Δεν ήταν η μάρκα μας. Δεν πάει  κάτω λέει η Μαρία.

Ούτε εγώ μπορώ, απαντώ.

  • Εγεράσετε λέει με ξερή, αλλά γεμάτη αγάπη φωνή, το Κ2.

«What is in your mind?

God help us

Help us lose our minds

These slippery people

Help us understand»

Μια μέρα εκεί χαμηλά, στην πατρίδα μου, στο Βουνί.

8 Αυγούστου, 2021

Η αρχική γενική ιδέα ήταν να πάμε σε άλλη μια παραλία στη βόρεια ακτή. Είχαμε όμως αρκετό χρόνο να το σκεφτούμε και να καταλήξουμε.

Γιατί βλέπετε η κίνηση στον Άγιο Δομέτιο ήταν πολύ πυκνή. Είναι σαφές πως πάρα πολλοί συμπατριώτες μας επιλέγουν να περάσουν στον βορρά για να βάλουν φτηνή πεζίνα, να πάνε στα καζίνο και τα καμπαρέ. Τώρα, θα μου πείτε, ποιο καμπαρέ είναι ανοικτό στις 10 το πρωί – δεν ξέρω!

Δεν πιστεύω να ενδιαφέρονται πολύ για λεπτομέρειες και γεγονότα όσοι χρησιμοποιούν αφελώς αλλά και συνειδητά αυτό τον εξευτελιστικό ισχυρισμό.

Ο συμπαθέστατος αστυνομικός ζήτησε τις ταυτότητες μας. Πολύ καλό αυτό. Οι ταυτότητες της Κυπριακής Δημοκρατίας μπορούν να μας βάλουν ακόμη και στο βόρειο κομμάτι της Κυπριακής Δημοκρατίας.

(Αυτή είναι νέα εξέλιξη, μετά τον κορωνοϊό. Ή  μήπως δεν έχει σχέση με τον κορωνοϊό; Είμαι σίγουρος πως ο επίσης συμπαθέστατος κύριος Νουρής θα έχει μια εξαιρετική εξήγηση).

Μέχρι να περάσουμε λοιπόν, η απόφαση άλλαξε.

Θυμάστε ένα «τάμα» που είχα κάνει πριν μερικούς μήνες; Μετά που διάβασα το εκπληκτικό βιβλίο «Το Βουνί» της Λουΐζας Παπαλοΐζου, είχα πει πως μόλις ανοίξουν ξανά τα καντζέλια, θα ήταν η πρώτη μου επίσκεψη. Δεν υπήρχε συγκεκριμένος λόγος, πέραν της ανάγκης να δω ξανά μετά από 10 χρόνια ίσως, εκείνο το βουνό, τα εκτεταμένα σκόρπια αρχαία, τη θέα, να κάνω ίσως σύνδεση με εκείνο το φανταστικό βιβλίο.

Όπως ήρθαν τα πράγματα όμως, δεν μπόρεσα να περάσω μόλις άνοιξαν, και ήταν τελικά η δεύτερη μου επίσκεψη.

Ευχαριστώ τις γυναίκες της οικογένειας που έδειξαν κατανόηση. Γιατί ήξεραν πως μέχρι να πάμε εκεί πάνω θα ήταν πολλή η ζέστη, που μαζί με την εξαιρετικά υψηλή σχετική υγρασία (ως ερασιτέχνης μετεωρολόγος χρησιμοποιώ τον ακριβή επιστημονική όρο), θα έκανε εφιαλτικό το περιβάλλον.

…..

Λίγο έξω από τη Μόρφου (που κατά πάσα πιθανότητα θα βρισκόταν στην επικράτεια της νότιας συνιστώσας πολιτείας αν έκλεινε η συμφωνία στο Κραν Μοντάνα), τα πράγματα έγιναν πολύπλοκα. Γιατί από την τελευταία φορά που πήγαμε εκεί, εμφανίστηκε ένας πασανάκατος νέος αυτοκινητόδρομος. Σε κάποια σημεία έβλεπες πολύ καλά περιποιημένα λασάνια με πολύχρωμους κατιφέδες, μετά διπλό διαχωριστικό στη μέση, μετά τίποτα.

Ο αυτοκινητόδρομος κατευθύνεται προς τη Λεύκα, με τρόπο που κράτα τη Μόρφου στα βόρεια/βορειοδυτικά του. Κάτι μου λέει πως αυτό δεν είναι τυχαίο, κάτι μου λέει πως μετά από την επιλογή μας να διαλέξουμε μη-λύση αντί της καλύτερης υπό τις περιστάσεις λύση που θα μπορούσαμε να πάρουμε ποτέ, η Μόρφου δεν θα περάσει ποτέ ξανά υπό τη «δική» μας διοίκηση (ως ερασιτέχνης πολιτικός, χρησιμοποιώ τη δική μου ανάγνωση των πραγμάτων και όχι την επίσημη γελοία προπαγάνδα).

Ο αυτοκινητόδρομος δε φτάνει όμως στη Λεύκα. Προφανώς έλειψαν τα ριάλια. Μπήκαμε στον  παλιό δρόμο που οδηγούσε προς τη θάλασσα και τα Καζιβερά. Μετά η Πεντάγια, μετά εντελώς παραλιακά, Ξερός και Καραβοστάσι. Ήρθαν πίσω αμυδρές μνήμες πριν χιλιάδες χρόνια, που  οι γονείς μου έλεγαν για τα κόκκινα νερά που βάφονταν έτσι λόγω του μεταλλείου. Και που είχα δει ξανά, αλλά πιο χλωμά μετά που άνοιξαν τα καντζέλια το 2003. Μετά έμεινε μόνο το μπλε. Όχι, δεν κάνουν καλύτερη διαχείριση αποβλήτων. Νομίζω έκλεισε το μεταλλείο.

Η υγρασία ήταν πολλή, αλλά μπορούσες να δεις πόσο κοντά είναι το Τρόοδος, κατ’ ευθείαν πίσω από τη Λεύκα. Μπορούσες επίσης να δεις στον χάρτη ποσό κοντά είναι και ο Πύργος. Βλέπετε, το GPS δεν περιορίζεται από σύνορα και το δίκτυο έφτανε ως εκεί με πολύ καλό σήμα.

Ξαφνικά είδαμε στα αριστερά την ταμπέλα για τους Σόλους.

Θυμόμουν πως το Βουνί ήταν λίγο πιο πέρα, στα δεξιά, πάνω από τη θάλασσα. Πηγαίνοντας προς τα εκεί και με τη στήριξη του Κ2 είπαμε να εξερευνήσουμε κάτι μυστήρια δρομάκια προς την πλευρά της θάλασσας.

Η Μαρία με είχε προειδοποιήσει πως είδε ταμπέλα για απαγόρευση φωτογραφιών, που (είπα πως) δεν είχα προσέξει.

Το πρώτο μέρος που δώσαμε μέσα ήταν λέει «Askeri Casino» – κάτι που υποθέτω δεν σκέφτηκε ακόμη ο κ. Χαράλαμπος Πετρίδης να κάνει για την Εθνική Φρουρά.

Γρήγορα στροφή και πίσω στον δρόμο.

Η επόμενη πάροδος πήγαινε πιο μακριά και πιο κάτω, πάλι σημαίες και ταμπέλες για φωτογράφιση (αυτή τη φορά της είδα και εγώ), δεν έμοιαζε με εστιατόριο για κοινούς θνητούς, πάλι στρίψαμε και πήγαμε πίσω στον κύριο δρόμο.

Δεν μας συνέλαβαν.

…..

Ο δρόμος στο βουνό για το Βουνί, καλός αλλά πολύ στενός, Δεν μπορώ να φανταστώ τι γίνεται αν βρεθούν δυο οχήματα απέναντι. Το παλάτι στην κορυφή βρίσκεται νομίζω στα 300 περίπου μέτρα.

Προσπάθησα να εξηγήσω στον φύλακα πως είμασταν 3 μεγάλοι, δεν συνεννοηθήκαμε, τελικά μου ζήτησε 2 ευρώ και μου έδωσε ένα εισιτήριο για 10 τουρκικές λίρες. Είμαι σίγουρος πως όσα περισσέψουν από την τσέπη του, μετά που θα  καλύψουν τον προϋπολογισμό του «Τμήματος αρχαιοτήτων και μουσείων της ΤΔΒΚ», θα πάνε σε αγορά νέων υπερσύγχρονων όπλων που θα στοχεύουν κάποιον από εμάς.

Το «παλάτι» ήταν όπως το θυμόμουν. Δηλαδή λίγα πράγματα για να θυμάσαι. Σχετικά εκτεταμένο μέρος, αλλά όλα σχεδόν διαλυμένα, άντεξαν όσα ήταν χαμαί, κοντά στη γη, κοντά στα θεμέλια. Οι ταμπέλες στην Τουρκική και Αγγλική εξηγούσαν, αλλά ήθελες πολλή φαντασία να καταλάβεις γιατί εκείνο ήταν τουαλέτα ή το άλλο ήταν πηγάδι, ή εξωτερικό δωμάτιο.

Η ζέστη πολλή, είναι προφανές πως έχει μήνες να βρέξει εκεί πάνω και πέραν από τη σκέψη για το ποιοι ζούσαν παλιά εκεί ψηλά, γιατί είχαν επιλέξει ένα τέτοιο δύσκολο μέρος, αναγκαζόσουν να δεις και το σήμερα. Παντού έβλεπες σκαμμένο χώμα και τρύπες. Δεν ξέρω, λαγοί είναι ή ποντίκες; Που σκάβουν το χώμα να βρουν τις ρίζες της αβρόσσιυλλας για να φάνε ή μάλλον για να ξεδιψάσουν.

Και δεν ήταν αρχαία ζώα. Εδώ είναι, σημερινά. Ζουν ανάμεσά μας.

Πήγα μια βόλτα σε όλη την περίμετρο του βουνού, ναι, σε κάποια σημεία είναι επικίνδυνο να γκρεμιστείς. Βόρεια είναι το ατελείωτο μπλε της θάλασσας και του ουρανού – σε ένα.

Βορειοδυτικά ξεχώριζε η μεγάλη Πέτρα. Ένα νησί κοντά στο νησί μας. Και αυτό πατρίδα.

Νότια είναι ο ορεινός όγκος του Τροόδους. Το πιο σύγχρονο σημείο εκεί πάνω ήταν ένας ολοκαίνουργιος σταθμός του Τμήματος Δασών (τους) ο οποίος επανδρωνόταν από ένα κύριο, ξαπλωτό στην αναπαυτική του που έλεγχε συνεχώς για σημάδια καπνού όλη την περιοχή, μεγάλο μέρος της οποίας δεν ήταν δική του περιοχή. Αναρωτιέμαι τι θα κάνει αν δει καπνό απ’ εδώ και όχι απ’ εκεί. Ή ποιο σωστά, εκεί που βρισκόμασταν,  θα ήταν απ’ εκεί και όχι απ’ εδώ.

…..

Μετά πήγαμε στον Λιμνίτη. Καθίσαμε πάνω από νερό. Σαφής η περιβαλλοντική επιβάρυνση. Αλλά όχι αρκετή. Ο ιδιοκτήτης μας είπε πως το διπλανό μαγαζί, επίσης με κατασκευή πάνω από το νερό «πάττισε».

Ο ιδιοκτήτης με καταγωγή από την επαρχία Πάφου.

Μια επαρχία που γνωρίζω καλά. Οι απαντήσεις του στις ερωτήσεις μου όμως, απευθύνονταν σε άτομο που δεν την ξέρει καλά.

Ήταν φιλικός, μιλούσε και καταλάβαινε καλά ελληνικά, αλλά δεν είμαι σίγουρος αν η ιστορία του ήταν από τη σωστή πλευρά της ιστορίας, ή αν ήταν από τα άτομα που βοήθησαν στο να φτάσουμε εδώ που είμαστε σε αυτή τη νήσο (πάλι μιλά ο ερασιτέχνης πολιτικός που κάνει την παραδοχή πως μπορεί και να υπάρχουν κακοί απ΄ εκεί – πέραν του αυτονόητου πως υπάρχουν και καλοί απ’ εδώ).

…..

Μόνος μπήκα στο νερό, πήγα πέρα από τον προφανή βράχο, αν μπορούσα θα κολυμπούσα όλη μέρα να φτάσω μέχρι τη μεγάλη Πέτρα.

Άλλη φορά.

Άλλο ένα τάμα;

Όταν ανέβηκα πάνω, και πριν να προλάβω να πάω στο τραπέζι μας, έπρεπε να χαιρετήσω φίλους.

Ναι. Φίλους, εκεί στο μέσο του πουθενά, βρήκα και  μπορούσα να μιλήσω σε τρεις φίλους. Στα ελληνικά, αγγλικά και αν ήξερα τούρκικα.

Μπορεί γενικά να χάθηκαν όλα, αλλά συναντώντας ακόμη πλάσματα που θεωρούν όλο το νησί όλη δική τους πατρίδα είναι παρήγορο.

Ή άλλοθι, για να μην αναζητήσεις το επόμενο one way ticket.

…..

Μετά που τελειώσαμε, ο κ. Τζεμάλ, που είχε προσέξει την κάμερα μου και τις οδηγίες που έδινα στο Κ2, με πήρε από το χέρι.

  • Έλα να βγάλεις φωτογραφία μου λέει και θα σου πω και ένα στόρυ.

Πήγαμε στο διπλανό, το παττισμένο μαγαζί. Μου είπε να στοχεύσω το Βουνί. Σε ανοικτό φακό, για να βγει και το πιο κοντινό δάσος ευκαλύπτων.

  • Δείξε μου την, λέει.

Άρχισε να μου δείχνει διάφορα.

Δεν κατάλαβα.

Τον απογοήτευσα.

Νομίζω ήταν και το Κ2 εκεί και προσπαθούσε να είναι διακριτικός.

Τελικά κατάλαβα. Οι ευκάλυπτοι ήταν το κεφάλι μιας φανταστικής  ξαπλωμένης γυναίκας και το Βουνί κάπου εκεί χαμηλά, στα απόκρυφα της ήταν.

Δεν ήταν προφανές, αλλά ήθελε την αντρική μου φαντασία να ταυτιστεί με τη δική του.

Σκέφτηκα πως κάποια πράγματα δεν αλλάζουν.

Ίσως, θα πρόσθετα, ευτυχώς.

Αρέσει σε %d bloggers: