Μετάβαση στο περιεχόμενο

In the blue light

Σεπτεμβρίου 7, 2018

Από τη μια η τεχνολογία. Να κυκλοφορεί άλμπουμ σήμερα και να το ακούω *σήμερα*! Μέσω της εισόδου του ηλεκτρονικού υπολογιστή στον άπειρο κόσμο, εκεί έξω.

Και από την άλλη, οι σταθερές αξίες. Εκτιμώ πολύ τους καλλιτέχνες που με ανάγιωσαν. Κυρίως εκείνους που είναι μια ή και περισσότερες (δύσκολο)  γενιές πιο μεγάλοι μου, αλλά ακόμα παράγουν. Νέο υλικό, ή έστω ευφάνταστες νέες ερμηνείες.

(Έχει και δευτεροκλασάτους, που τότε μπορεί να ήταν *οι* πρωτοκλασάτοι, που όμως εδώ και δεκαετίες απλώς επαναλαμβάνουν την παλιά δόξα).

Ένας από αυτούς, της πρώτης κατηγορίας, είναι ο Paul Simon.

In the blue light είναι το άλμπουμ του που κυκλοφόρησε *σήμερα*.

Δεν με ενδιαφέρει ποσώς αν σας αρέσει ή όχι.

Αν έχετε όμως όρεξη, διαβάστε την κριτική στο Rolling Stone (https://www.rollingstone.com/music/music-album-reviews/review-paul-simon-revisits-some-obscure-tunes-on-in-the-blue-light-719390/)

και ακούστε και ένα τραγούδι εδώ:

https://www.paulsimon.com/news/listen-to-paul-simon-cant-run-but-from-upcoming-album-in-the-blue-light/

 

Advertisements

Stinks like teen spirit

Σεπτεμβρίου 2, 2018

It’s complicated.

Αυτή είναι η σωστή απάντηση σε όσους έχουν, ή είχαν (ή το χειρότερο: θα έχουν (γιατί δεν έχουν ιδέα περί τίνος πρόκειται)) να κάνουν με έφηβους.

Έχουμε δυο στην οικογένεια και περνούμε διάφορα. Άρνηση, αντίδραση, πονηριά, αδιέξοδα, παράλογα. Κυρίως παράλογα.

Και κάνουμε ό,τι πρέπει και ό,τι μας λένε: αγάπη, κατανόηση, υπομονή, κυρίως υπομονή.

Και θα περάσει λένε.

Για να δούμε.

Η μια είχε κοινωνική υποχρέωση. Ηταν νωρίς και υπολογίσαμε πως το πολύ μέχρι τις 10 θα είχε τελειώσει.

Τον άλλο τον αφήσαμε για λίγο στο σπίτι, μετά πέρασα εγώ να τον πάρω να πάμε να φάμε όλοι μαζί. Δεν πεινούσε γιατί έτρωγε στο σπίτι από την ώρα που είχα φύγει μέχρι τη στιγμή που τον είδα ξανά.

Δεν πειράζει, παίρνει πρωτοβουλίες.

Πάμε λοιπόν η υπόλοιπη οικογένεια να τσιμπήσουμε κάτι και στέλνει μήνυμα η άλλη. Στις 11 να έρθετε να με πάρετε.

Ακολουθεί σύντομη εποικοδομητική διαπραγμάτευση μέσω κινητού τηλεφώνου και καταλήγουμε στις 10.45.

Μου αναλογεί η υποχρέωση να ποσκολιστώ για μιάμιση περίπου ώρα και να πάω να την παραλάβω.

Ο γιος προς στιγμή ζητά παγωτό και έτσι μένει μαζί μου – θα πάμε , του λέω.

Μόνο από την τάδε παγωταρία όμως.

Εντάξει, απαντώ.

Μόλις ξεκινάμε ο γιος δεν θέλει παγωτό.

Εντάξει του λέω ξανά, θα πάμε για να πάρω μόνο εγώ.

Δεν θα κατέβω εγώ λέει, θα ακούω μουσική.

Φτάνουμε εκεί, κατεβαίνει ο γιος. Και παίρνει και παγωτό.

Και μετά στο όχημα. Είχα να κάνω τόσες κούρσες εντός πόλεως από τα 25 μου που γύριζα μόνος, πελαγωμένος, γεμάτος ερωτήματα και αμφιβολίες και ακούγοντας τις φθαρμένες κασέτες στο όχημα της δουλειάς.

Πρέπει να κάναμε 40 χιλιόμετρα, πάνω κάτω, δεξιά αριστερά στην πόλη.

Όχι όμως πριν παραπονεθεί, όχι πριν απαιτήσει να τον πάρω σπίτι, όχι πριν διακηρύξει πως ήταν κουρασμένος και ήθελε να πάει για ύπνο.

Όλα αυτά γιατί το τηλέφωνό του είχε πέσει στο 4% της μπαταρίας του. Και ένοιωθε άνευ σκοπού και εμπνεύσεως.

Εντάξει του λέω, πάρε το δικό μου και διάλεξε μουσική.

Βάλε ό,τι θέλεις.

Όταν έβαλε Guns N’ Roses, του είπα να το ψηλώσει. Το έκανε διστακτικά, το ψήλωσα περισσότερο εγώ. Και άρχισε να μιμείται τα ντραμς.

Ακολούθησαν διάφορα κομμάτια, όλα δικής του επιλογής στο ίδιο περίπου κλίμα. Το ρεπερτόριο περιορισμένο ακόμη.

Πέρασε καλά. Ούτε που παραπονέθηκε ξανά ούτε που πρόσεξε πως πέρασε η ώρα (εγώ το πρόσεξα, γιατί κουράστηκα πάνω – κάτω – έχει καιρό που ήμουν 25 χρονών).

Σκεφτόμουν βέβαια πως για να άκουγα εγώ το ίδιο τραγούδι τότε, με εκείνο που άκουγε ο γιος μου απόψε, ε, ναι κάτι θα έχει να πει το γέρημο το τραγούδι.

Ήρθε η ώρα να παραλάβουμε την αδελφή του.

Εκείνος ένοιωσε κάπως άβολα όταν είδε άλλα 5 κορίτσια να έρχονται προς το όχημα.

Περάσατε καλά τις ρωτώ;

Ναι!!!!! Απαντούν.

Ε, τότε ελάτε μέσα να ακούσουμε ροκ μουσική, από αυτή που ακούγαμε με τον γιο τόση ώρα!

Ναι!!!!! Απαντούν ξανά. Και «μπαίνουν» 6 κορίτσια στο όχημα.

Για δευτερόλεπτα ένοιωσα πως παγιδεύτηκα, λέω, ωχ! Και τώρα τι;

Το επόμενο δευτερόλεπτο, κλείνω τα παράθυρα, βάζω κλιματισμό, βάζω το Dream on και τους παίρνω όλους ένα γύρο του τετραγώνου.

Ούτε το μισό τραγούδι δεν άκουσαν.

Νομίζω όμως πως τους άρεσε.

Stinks like teen spirit, and so it should be.

Pinot Grigio και τρία ποτήρια, παρακαλώ. 

Αύγουστος 31, 2018

Στενοί δρόμοι, μυρωδιές, βρώμα, υπόγεια μυστήρια νερά τρέχουν με ήχο, πλάσματα στις βεράντες, μιλούν μεταξύ τους, ακούει όλη η γειτονιά, δεν καταλαβαίνει, άλλες γλώσσες, χίλιες γλώσσες, ασιατικά μαγαζιά, κρέας μόνο για θρήσκους, γερανός χτίζει τέμενος, ή μήπως εκκλησία, φώτα, σκοτάδι, βρώμα (το είχα αναφέρει; ), χότζας, δουλειές πρωτότυπες, με φαντασία φαίνονται στις ταμπέλλες, δουλειές παττισμένες, μαγαζιά εκεί στη γωνιά, που ίσως να μην είναι εκεί τη Δευτέρα, περίεργα μαγαζιά πουλάνε κουζούθκια και Κύπρο, ψεύτικη Κύπρο, το τυπογραφείο του θείου γέρημο, εδώ και χρόνια, δεν είχε διαδόχους, βλέπετε δεν ερχόμαστε με εγγύηση επ’ άπειρον λειτουργίας, ένας γέρος κάθεται στο παγκάκι, ετοιμοθάνατος, ή μήπως ρεαλιστικό έργο τέχνης, δρόμοι με ονόματα αγίων, παπάδων, η τεχνολογία βγάζει και ονόματα μουσταφάδων στο χάρτη, δεν καταλαβαίνει και δεν ξέρει που κρατά και που πηγαίνει, και άτε πάλεψε με την τεχνολογία, η μπύρα 2 ευρώ στο περίπτερο, τα τείχη κουρασμένα καλά κρατούν, νομίζω η μέση ζωή της πέτρας είναι μεγαλύτερη από του κουγκριού, ήτανε κάποτε όνειρο να μείνω εντός, όμως γεννήθηκα στα προάστια, και έμεινα εκεί, και τώρα τον καιρό της μεγάλης εσωστρέφειας, δε με χαλά, ο κήπος με κρύβει καλά.

Pinot Grigio και τρία ποτήρια, παρακαλώ.

Oh! Love Nicosia!

 

God’s Away On Business

Αύγουστος 28, 2018

Αντίθετα, εγώ δεν είδα κανένα παλιό καλό φίλο ή φίλη. Με τον/την οποίο/α η συνάντηση θα αποκτούσε απείρως μεγαλύτερη σημασία αν αναφερόταν επίσης το πολιτικό στάτους της κάθε πλευράς, και παρά αυτού και ώ, του θαύματος, κάτι μας έφερε πιο κοντά!

Ούτε επικριτής του καναπέ θα μπορούσα να είμαι. Γιατί ναι μεν χρειάζεται να γίνουν πράγματα, αλλά αυτά βρίσκονται (κυρίως) εκτός του ισολογισμού.

Έχουμε κάτι υπόψιν;

Γιατί αν όχι, τότε επί του προκειμένου μπορεί να είστε ορθοί, αλλά μην γυρεύετε στήριξη από πρώην (εδώ και καιρό) φίλους. Δεν μου αρέσουν οι μισές δουλειές, ειδικά όταν φτάνει ο κόμπος στο χτένι.

Το άσκημο είναι πως το ίδιο ακριβώς επιχείρημα ισχύει και για τους άλλους (πρώην ; ) φίλους. Καλά, που είσαστε τόσο καιρό όταν συστηματικά πατώνουμε στις στατιστικές; Εχετε γνώμη για τα σκάρτα που πρέπει να διδάσκετε;

Δεν είναι έτσι μου είπαν πολλοί. Μην μου το πείτε ξανά, δεν πρόκειται να δώσω συνέχεια.

Βλέπετε έχω την κακή συνήθεια να εστιάζω στα γεγονότα. Αριθμούς, ισολογισμούς, αλλά και πίνακες και κατατάξεις και άλλα αντικειμενικά (δυστυχώς) κριτήρια.

Και δεν βγαίνουν.

Α, είναι (κάποτε, και όχι πάντα) και οι συμβολισμοί.

Πόσο χαμηλά μπορεί να πέσει μια κυβέρνηση που διαμαρτύρεται πως …θα βγει ο κόσμος στο δρόμο, επικαλούμενη πως θα είναι εκεί οι …φανατικοί της αντίπαλης ομάδας μάππας; Αν έχετε δίκαιο, ακριβώς *αυτό*, θα το αξιοποιούσατε υπέρ σας.

Από την άλλη, οι άλλοι, οι θλιβεροί με τα απωθημένα και την αλάνθαστη ιδεολογία, θυμούνται και συγκρίνουν με το Μαρί.

Απόψε θα είναι διαφορετικά λένε, όχι όπως τότε που ήταν οι κακοί στους δρόμους!

Λες και έχει έστω και την παραμικρή σχέση το ένα με το άλλο!

Αλλά, ίσως να έχει;

Ναι, δείχνει πόσο λίγοι και όχι ικανοί είμαστε (συνειδητός γλωσσικός βανδαλισμός).

Τι να περιμένεις από μέτριους; Ή ακόμη ανίκανους; Ή, χειρότερα, μη ικανούς;

Μοναξιά.

Αυτό προκύπτει. Άνευ ενοχών, άνευ τύψεων. Με πολλή δόση απαξίωσης και αισθήματος ανωτερότητας. Ναι, it’s lonely at the top. Δεν με νοιάζει, αυτό νοιώθω, σας κάνω τη χάρη και το γράφω, κάνετε μου όση κριτική θέλετε ( αν θέλετε και αν σας κόφτει). Μόνο έτσι μπορεί να ισοφαρίσουμε.

Γιατί, βλέπετε, τα μαμημένα τα γεγονότα δε βγαίνουν.

Προσπαθώ να μιλήσω και για το άλλο, το σημαντικό το οικονομικό θέμα.

Τόνοι υποθέσεων, άπειρες υποψίες και ατέλειωτες θεωρίες, αλλά ρε κοπέλια, για πείτε μας τα νούμερα. Και, σόρυ δηλαδή, εσείς στη δουλειά σας λειτουργείτε με βάση την ηθική ή το κέρδος;
Μπορεί και να είμαι απλώς αφελής, η αδαής, τα γεγονότα μπορεί να είναι εκεί.

Και δεν τα βλέπω. Ισως να είμαι μη ικανός.

Γι’ αυτό και πάλι μόνος νοιώθω.

Και μαζοχιστής . Γιατί (πλέον) δεν με πειράζει και τόσο πολύ.

Έχει και η μοναξιά τα kicks της, τις ηδονές της. Όπως πριν μια βδομάδα που βρέθηκα με τον παλιό καλό φίλο (ακόμη) κάπου στο μέσο του (ψευδό) πουθενά. Και κολλήσαμε εκτός δρόμου στην άμμο. Και μας πήρε πάρα πολλή ώρα να μετακινήσουμε αρκετή άμμο για να ξεκολλήσουμε το 4Χ4 όχημα. Και εκείνη την ώρα, δεν είχαμε καν σχέδιο Β.

Ή προχθές , με τον άλλο φίλο, στην ανάβαση των 1000 μέτρων με τα πόδια, σε μέρη τόσο κοντινά και τόσο μακρινά.

Το συμπέρασμα; Μοναξιά; Ναι, μπορεί και να γίνεται. Μπορεί και να μπορεί.

Η μέρα μου τέλειωσε πάντως θετικά.

Σε βεράντα (ας πούμε), δίπλα από μέτριας κίνησης δρόμο. Ένας γάτος βολτάρει, ακούει θόρυβο, επιλέγει να περάσει απέναντι, την ίδια ώρα που περνά από δίπλα του ένα όχημα, την τελευταία στιγμή, νοιώθει ίσως τον αέρα της ζεστής μηχανής, επιστρέφει τρέχοντας στο πεζοδρόμιο του, γλιτώνει.

Τρέχει να χαθεί εκεί που σβήνει το φως, στο σκοτάδι.

Μοναξιά – καταφυγή.

Aramco και Κύπρος! Σχετικό; Για να δούμε!

Αύγουστος 27, 2018

Διάβασα με ενδιαφέρον διάφορα κείμενα για την αναστολή της μερικής ιδιωτικοποίησης της μεγαλύτερης εταιρείας του κόσμου, της Σαουδαραβικής ενεργειακής εταιρείας Aramco.

Ο σκοπός ήταν να πουληθεί από το κράτος μόλις 5% της εταιρείας, με στόχο την είσπραξη 100 δις δολαρίων (κάτι που θα έκανε τη σχετική προσφορά τη μεγαλύτερη που έγινε ποτέ).

Μια τέτοια αποτίμηση από την αγορά, θα ανέβαζε τη συνολική αξία της συγκεκριμένης εταιρείας στο αστρονομικό ποσό των 2 τρις δολαρίων.

Ευρύτερος στόχος: η σταδιακή απεξάρτηση της χώρας από το εισόδημα της ενέργειας και μόνον.

Το συγκεκριμένο project ήταν ένα από τα πολλά που ανέλαβε ο διάδοχος του θρόνου της Σαουδικής Αραβίας πρίγκηπας Mohammed bin Salman, μόλις 32 ετών. Ο MbS είναι ο άνθρωπος που εισήγαγε στη χώρα του αυτονόητα πράγματα όπως το «δικαίωμα» των γυναικών να οδηγούν αυτοκίνητα, ασυνόδευτες, και επίσης τη λειτουργία κινηματογράφων.

Είναι επίσης ο άνθρωπος που υιοθέτησε μια πιο πολεμοχαρή εξωτερική πολιτική σε σχέση με διάφορα ζητήματα που αφορούν την περιοχή του.

Η προσφορά προς το κοινό της Aramco, λοιπόν, ανεστάλη. Και φαίνεται ανεστάλη λόγω παρεμβάσεων του παπά του MbS, εν ενεργεία βασιλιά Salman, ο οποίος κατά τα άλλα, φαίνεται να ανεχόταν θετικά τις «εκσυγχρονιστικές» και «εξορθολογιστικές» πρωτοβουλίες του γιου του. ( Δεν έχω δει αντίδραση του MbS στο χειρόφρενο που τράβηξε ο πατέρας του για την Aramco – υποθέτω είναι αρκετά έξυπνος, για να βγάλει το σκασμό).

Τώρα, γιατί έγινε αυτό; Φαίνεται πως ο κυριότερος λόγος είναι η παλιομοδίτικη εκείνη κουβέντα που αφορά τη … διαφάνεια. Αν η Aramco γινόταν δημόσια εταιρεία, θα όφειλε να παρουσιάσει εξελεγμένους λογαριασμούς, οι ελεγκτές θα έπρεπε να είχαν άποψη για την κατάσταση της, θα έπρεπε να δημοσιοποιηθούν οι μισθοί διευθυντών και διοικητικού συμβουλίου, θα έπρεπε λοιπόν, να εκτεθεί τυχόν «λίπος» που κουβαλά η εταιρεία.

Ένας άλλος λόγος ( ή ίσως μάλλον αφορμή) είναι και η επίκληση από κάποιους του κίνδυνου, πως αν προχωρούσε η ιδιωτικοποίηση (του 5%), ο βασιλιάς θα ξεπουλούσε το στολίδι της χώρας, την Aramco.

Προς το παρόν, η επίσημη θέση, είναι πως η ιδιωτικοποίηση θα προχωρήσει σε «εύθετο χρόνο».

Τώρα, γιατί τα γράφω όλα αυτά;

Για δυο λόγους:

  1. Βρίσκω διάφορα κοινά με ζητήματα που φορούν το νησί μας και τον τρόπο που διαχειριζόμαστε τα πράγματα.
  2. Υπεκφεύγω. Δεν τοποθετούμαι στα καυτά ζητήματα των ημερών, όπως την εκπαίδευση και το Συνεργατισμό.

Για να το κάμω μάλιστα ακόμη πιο προκλητικό, αποφάσισα να αναρτήσω και εγώ μια φωτογραφία με θέμα πόδια και παραλία.

 

 

A day in the north

Αύγουστος 21, 2018

 

Almost a year passed since our last visit to the north. It felt strange, a lot of political things have happened since then, lately a lot of economic issues are affecting the people living there. As a consequence of these issues, though, it seems that apparently a lot more GCs are crossing to the north – not today, there was hardly any queue.

No, the aim is not to get to know the place, the aim is not to find out what is hidden in that part of the island.  The aim is to fill up their cars’ fuel tanks. Apparently, the prices of fuel denominated in Turkish Lira and paid up in Euro are an attractive option to many GCs. (Still not sure about the economics of it: if Turkey is importing fuel, then the prices in TL should have gone considerably up…)

Anyway, our car’s tanks were full, so we didn’t have the chance to explore the issue.

By the way: yes, this difference in prices is a distortion against the interests of GCs in the fuel business. It is one of the many consequences of the situation in Cyprus today, some are “good” for “us”, some are “bad”. In any case, I have no problem if one crosses just to do fill up their tanks. I only feel sorry that people don’t cross for superior reasons.

But then again, who am I to judge?

In any case the only solution to this distortion is… the solution!

Having easily negotiated the processes at the crossing point, we headed north. Towards the mountain, aiming at the point where the, in fact, two sets of mountain ranges allow the road to flow relatively smoothly on to the other side. When I first crossed back in 2003, it looked as if we were going to reach a dead end, but no, nature helped, and humans, old and new took advantage of the mountain passage.

Recalling those first crossings, 15 years ago, I remembered the old Turkish Renaults, which seemed as trade a mark on the roads, as Ladas were in communist Russia, or Tatas in pre- (modern) industrial India.

And back then, they also looked like a sign of a weak, poor regime, that would not and could not offer its people the benefit of the choice. Very few Renaults are now in sight, especially in remote villages. It is worth reporting that we saw many super luxury cars moving around today, not sure if it was locals, of Turks, or Russians, but it was a fact worth reporting.

More to report from the short trip towards Kyrenia. Many large road signs are advertising new cars, luxury casino – hotels, and lots of alcohol! Strange to see that, in a part of the world mainly inhabited by Muslims, strange to see so many advertisements during the week of Eid al-Adha – the Bayram.

You might discount this as a minor marketing issue, since a lot of the income of the north comes from tourism as well, and in a region where sea – sun and sex are in plentiful supply, alcohol usually gives a helping hand or two. But no, it could be something deeper. As soon as we reached Kyrenia, we saw quite a few women in traditional Muslim attire. Not much different from the way old ladies dress up in the Troodos villages, but here it was different: young and old women wearing these clothes wanting (or having) to make a point about their faith.

To be honest we didn’t see too many of them, most of the shops were closed, the traffic in the streets of the city was much lighter than usually, we expected to find lots of people by the beach, but no.

It seems the people disappeared.  Yes, things can happen!

While we are still on the road, it is worth noting that the Nicosia – Kyrenia road is going though a major reconstruction, now reduced to just one lane each way. Lots of money was invested there. I guess it is Turkish money injected through the very unhealthy budget of the north. It is not just a money issue though, surely you realize that as long as new and expensive infrastructure is in place, a larger feeling of ownership arises – to whom it may concern.

Moving to the east of Kyrenia, it was getting worse. It looks as if the building activity is picking up again. Lots of new holiday homes tightly built near the sea, but worse, huge, in fact, ridiculously huge and ugly hotels are taking over. Do a little google search on Elexus hotel and you will see what I mean (a very tiny bit of the land it is on, belongs to me).

Another huge project is called the Savoy resort. It is just beginning now but you can expect another ugly beast in a couple of years.

This is not a road. It is a hotel

I keep saying that it is sometimes a priceless luxury to be able to swim in the Cyprus sea, be that in Akamas or Kyrenia. Today, it was one of these days. Definitely it was a day not lost!

A day not lost

We ended up in a favourite small restaurant that we have been going at least once a year for a long time. Mother and daughter they gave us special treatment, and during coffee we talked a little bit about their daily lives. The younger woman was a frequent visitor to the south, favoring Alpha Mega and all other brand names in Nicosia.

A little oriental refuge

  • No more she says! No money!
  • And not only that, I rarely cross to the south any more, but I am not going anywhere either, she adds. Kyrenia is not like it used to be. You do not see locals any more. I used to go there and find lots of friends to chat and have a coffee. Most of them have left. You can only see Turkish people there now.

She emphasized that she doesn’t like them in close to a racist remark. Maybe she thought it was the politically correct thing to say to us.

Then we moved on to money. All serious deals, buying or renting property or cars, paying school fees is either in Sterling or Euros. But people are paid in Turkish Lira. Obviously, it is impossible to have ends meet!

Only solution … is the solution, I told her. Not sure if she was in a mood to appreciate my concern!

Her son is now studying at a University in Famagusta.

  • What subject?
  • International relations.
  • Ah, then your son will be a valuable person in the post – solution Cyprus.

She burst into laughter, or was it tears?

Anyway, soon after they started discussing with Maria possible destinations for moving out of the island.

 

The view from the other side – artwork enhanced by my daughter.

 

Για την κρίση στην παιδεία

Αύγουστος 20, 2018

Ο συνδικαλισμός είναι φυσικό δικαίωμα κάθε οργανωμένου συνόλου εργαζομένων. Η σημασία του και η αποτελεσματικότητα του συνδικαλισμού εξαρτάται από πολλές παραμέτρους.

Εξαρτάται σε ποιο πλαίσιο λειτουργεί η ελεύθερη οικονομία και η αστική κοινωνία, πλαίσια τα οποία καθορίζουν τα πάντα.

Έχει επίσης μεγάλη σημασία πόσο ισχυροί είναι οι διάφοροι θεσμοί, έχει σημασία σε πόσο ώριμο (ή άγριο) σημείο βρίσκεται ο καπιταλισμός.

Αναμφίβολα ο συνδικαλισμός έχει βοηθήσει στην κατοχύρωση αυτονοήτων δικαιωμάτων, έχει βοηθήσει στη βελτίωση συνθηκών.

Σε κάθε περίπτωση όμως, ο συνδικαλισμός αφορά τα μέλη μιας επί μέρους ομάδας. Και ενώ είναι πολύ λογικό να προωθούν οι συνδικαλιστικές οργανώσεις τα στενά συμφέροντα της ομάδας τους, μπορεί σε κάποιο σημείο η δύναμη του συνδικαλισμού να γίνει κακοήθης, όπως κατ’ αναλογία μπορεί να είναι κακοήθης η δύναμη του όποιου εργοδότη. Δεν μπορεί να υπάρξει «ηθική» ανωτερότητα εδώ. Και οι δυο πλευρές μπορεί να κάνουν κακή χρήση της δύναμής τους.

Η ουσία όμως είναι πως οι συνδικαλιστικές οργανώσεις ντε φάκτο προωθούν τα στενά δικά τους συμφέροντα.
Στην παρούσα συγκυρία έχουμε σύγκρουση των συνδικαλιστικών οργανώσεων που αφορούν την εκπαίδευση με τον εργοδότη τους, που είναι το κράτος.

Όπως ορίσαμε τη φύση και το πλαίσιο λειτουργίας του θεσμού των συνδικαλιστικών οργανώσεων πιο πάνω όμως, είναι επίσης καλό να ορίσουμε και τη φύση και το πλαίσιο λειτουργίας του μεγάλου θεσμού, του κράτους.

Ε, το κράτος, αναμένεται και οφείλει να κάνει καλή διαχείριση των δημοσίων πόρων και να εκφράζει τα συμφέροντα του συνόλου των πολιτών. Αυτός είναι ο ρόλος του, ανεξάρτητα αν μπορεί κάποιος βάσιμα να ισχυριστεί πως δεν το κάνει πάντα σωστά.

Αν πρέπει να τοποθετηθώ λοιπόν, σε αυτή την περίπτωση στηρίζω εκείνο το θεσμό που αναμένεται να κάνει καλή διαχείριση των συμφερόντων του συνόλου των πολιτών, όχι μιας μικρής ομάδας.

Αρέσει σε %d bloggers: