Μετάβαση στο περιεχόμενο

Σπόντες:

Οκτώβριος 31, 2018
  1. Ο Ακιντζί εξόργισε τον Ερντογάν γιατί δεν συμμετείχε στο θρησκευτικό μέρος της τελετής εγκαινίων του νέου αεροδρόμιου της Κωνσταντινούπολης.
  2. Οι τ/κ δάσκαλοι διαμαρτύρονται γιατί δόθηκαν θέσεις σε Τούρκους συναδέλφους τους σε σχολεία του βορρά.
  3. Πήρα πρόσκληση για ….Halloween Party από μπαράκι στη βόρεια Λευκωσία.
  4. Ο αρχιεπίσκοπος στηρίζει τον Νίκο Αναστασιάδη.
  5. Δεν έπεσε στην αντίληψή μου οποιαδήποτε ανακοίνωση υπουργείου ή εκπαιδευτικών οργανώσεων για το περιστατικό με την στρατικοποίηση των μαθητών στη Λεμεσό (και αλλού).
  6. Όλα τα μέλη του ΣΑ του ΟΗΕ στηρίζουν ΔΔΟ (εξαιρούνται κάποιοι στη βόρεια και νότια Κύπρο).
(Για το 6: Υποθέτω πως μετά (και) από αυτή την νιοστή επανάληψη του πλαισίου μέσα στο οποίο είναι δυνατόν να βρεθεί λύση, όσοι εισηγούνται κάτι διαφορετικό, αλλά πάντως αόριστο και ασαφές (=προφάσεις και δικαιολογίες), δουλεύουν σε βάρος των συμφερόντων της χώρας τους. «Επανέλαβαν τη σημασία μιας συνολικής και διαρκούς διευθέτησης βασισμένης σε μία δικοινοτική, διζωνική ομοσπονδία ευθυγραμμισμένη με τα ψηφίσματα του Συμβουλίου Ασφαλείας και την πεποίθησή τους ότι πολλά οφέλη θα προέκυπταν από αυτήν».)
Advertisements

Η Άγκελα

Οκτώβριος 30, 2018


Πριν μερικά χρόνια, χαρακτήρισα την Γερμανίδα καγκελάριο ως τη μόνη πολιτική της Ευρώπης που διαθέτει παπάρια. Ήταν τότε με τις δηλώσεις και δράσεις της στο μέσο της προσφυγικής κρίσης που τοποθετήθηκε με τρόπο που δεν θα ανέμενε κανείς από μια συντηρητική, δεξιά πολιτικό. Ήταν επίσης τότε, με Τραμπ και Brexit, πλέον ως δεδομένα, που είχε πει και αυτό: «Η Ευρώπη δεν μπορεί πλέον να βασίζεται στους συμμάχους της. Οι μέρες που βασιζόμασταν σε άλλους έχουν λίγο πολύ τελειώσει. Οι Ευρωπαίοι πρέπει να πάρουμε την τύχη μας στα χέρια μας, μένοντας φίλοι με τις ΗΠΑ, με την Μεγάλη Βρετανία και όπου είναι δυνατόν καλοί γείτονες, ακόμη και με τη Ρωσία».
Η πολιτική φθορά φυσικά δεν αφήνει κανένα αλώβητο και έρχεται η ώρα που κάθε ηγέτης πρέπει να φύγει. Στη δική της περίπτωση η διαδικασία αυτή είχε αρχίσει πριν από ένα χρόνο όταν άρχισαν τα αρνητικά εκλογικά αποτελέσματα. Η Εσση έδωσε το τελικό χτύπημα και η Μέρκελ μετρά πλέον ώρες (μάξιμουμ μέχρι το 2021).
Το τι θα αφήσει πίσω είναι από τη μια η πολύχρονη επιτυχημένη της ηγεσία, αλλά επίσης και ένα πολύ εύθραυστο πολιτικό σκηνικό, με τα δυο παραδοσιακά μεγάλα γερμανικά κόμματα να συρρικνώνονται. Κερδισμένοι οι ακροδεξιοί της AfD που κερδίζουν ψήφους χαϊδεύοντας τα ευτελέστερα ένστικτα όσων Γερμανών νοιώθουν να απειλούνται από την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση και την προσφυγική κρίση. Ενισχύονται επίσης και οι Πράσινοι της Γερμανίας, που εξελίσσονται σε κόμμα εξουσίας, με σαφώς φιλική προς την Ευρώπη στάση και πολιτικές που περιγράφονται μέχρι φιλελεύθερες. (Τυχόν συγκρίσεις με άλλα «πράσινα» πολιτικά κόμματα, ατυχείς).
Ναι, θα μου λείψει η Άγκελα. Ειδικά όταν λάβεις υπόψιν το τι υπάρχει στις άλλες μεγάλες χώρες της ΕΕ. Η Ανεμοδαρμένη Τερέζα στην Αγγλία, ο ναι μεν αλλά Μακρόν στη Γαλλία, οι κλόουν της Ιταλίας, οι γκρίζοι ηγέτες της Ισπανίας, δεν αφήνουν και πολλά περιθώρια αισιοδοξίας για το τι θα γίνει στο μέλλον.
Στην ίδια τη Γερμανία το τοπίο είναι θολό. Η νέα ηγέτιδα του άλλου μεγάλου κόμματος του SPD, η Andrea Nahles δεν κατάφερε μέχρι στιγμής να κερδίσει την εμπιστοσύνη των ψηφοφόρων της και το κόμμα της συνεχίζει να φθείρεται. Κάποιοι λένε πως αυτό οφείλεται μόνο και μόνο στη συγκυβέρνηση με τη δεξιά. Κάποιοι άλλοι λένε πως ο διακοσμητικός πρόεδρος της χώρας ευνοεί όμως αυτή την συγκατοίκηση, αφού φέρνει σταθερότητα στη χώρα, γι’ αυτό θα συνεχίσουν.
Δύσκολες επιλογές.
Μια από τις πιθανές διαδόχους της Άγκελας είναι και η κυρία Annegret Kramp-Karrenbauer. Δεν τη γνωρίζω, ούτε την πολιτική της, περιγράφεται όμως ως η «φυσιολογική» συνέχεια μετά την Μέρκελ. Ψάχνοντας να μάθω για αυτή όμως βρήκα αυτό:
«Kramp-Karrenbauer is married and has three sons. Her husband Helmut, a mining engineer, stayed home to bring up their children as she pursued her political career. »
Νοιώθω πως ό,τι και να γίνει, η Γερμανία θα έχει win-win επιλογή.
Εν τω μεταξύ, για να τονίζουμε τις συγκρίσεις, έχουμε στη νήσο:

  1. Τον αρχιεπίσκοπο να νοιώθει απόλυτα καλά μετά την επέμβαση του του έγινε(του εύχομαι γρήγορη ανάρρωση). Η επιστήμη θριάμβευσε, βοήθησε φυσικά και το γεγονός πως οι γιατροί που τον χειρούργησαν ήταν όλοι ορθόδοξοι χριστιανοί.
  2. Κυκλοφορεί αδιαμαρτύρητα, η κυβέρνηση δεν ξέρει, δεν γνωρίζει, δεν θέλει να κάνει τίποτα, βίντεο που δείχνει στρατικοποίηση μαθητών σε δημόσιο λύκειο.
  3. Κομπλεξική καθηγήτρια εκφωνεί λόγο σε επετειακή εκδήλωση και αναβαθμίζεται σε σύγχρονη Μπουμπουλίνα.
    Ε, είναι να μην νοιώθεις πως θα έχουμε και εμείς win-win επιλογές;

Ιστορίες παρελάσεων

Οκτώβριος 28, 2018

Όχι, δε με συγκίνησε η παρέλαση στη Θεσσαλονίκη. Ξέρω γίνονται και αλλού, δεν είναι μόνο δικό μας φαινόμενο, αλλά δεν είναι εκδηλώσεις του γούστου μου – δεν νομίζω να προσφέρουν κάτι ουσιαστικό.

Δεν εντυπωσιάστηκα από την ποιότητα και πληρότητα των στρατιωτικών μέσων που επέδειξε η Ελλάδα.

Σίγουρα δεν ενθουσιάστηκα με τις δηλώσεις Καμμένου, ή την επίκληση της «Μεγαλόχαρης Στρατηγού» που έκανε ο Παυλόπουλος.

Από την άλλη, σύντομα θα πρέπει (ίσως) να τοποθετηθώ σε ερώτηση που πιθανόν να μου κάνουν τα δικά μου παιδιά για τυχόν δική τους συμμετοχή. Θα δούμε, τι θα δούμε.

Κατανοώ όμως την περηφάνια των γονιών που θαύμασαν τα δικά τους παιδιά στη σημερινή παρέλαση στην Κύπρο.

Κάτι πήγε να γίνει με τα λόγια του Επισμηναγού Παπαδάκη που πετούσε πάνω από την παρέλαση στη Θεσσαλονίκη και έκανε αναφορά στην παρουσία του Ιταλού προέδρου δίπλα από τον Παυλόπουλο.

Ναι, αυτό είναι θετικό. Οι γηραιοί πρόεδροι της σημερινής Ελλάδας και της σημερινής Ιταλίας, φίλες πλέον χώρες, συνεργάτες και μέλη της ίδιας οικογένειας, δίνουν το μήνυμα της ομαλότητας και της κανονικότητας στις σχέσεις των κρατών. Την ημέρα μάλιστα, που θυμόμαστε την σύγκρουση τους τότε.

Και μετά μαθαίνω για το τι έγινε στο Λύκειο Αγίου Ιωάννη Λεμεσού. Και για το βίντεο που κυκλοφορεί. Με καθηγητές (με την έγκριση του διευθυντή και του συλλόγου τους), να φανατίζουν κοπελλούθκια με στρατιωτικού τύπου παραγγέλματα, βηματισμό και να δημιουργούν συνθήκες και ατμόσφαιρα … να μην πω φασιστική, αλλά σίγουρα ατμόσφαιρα που δεν συνάδει με κανένα τρόπο σε δημόσιο σχολείο μέσης εκπαίδευσης, χώρας μέλους της ΕΕ.

Με συνθήματα που δεν έχουν την παραμικρή σχέση με την ημέρα, συνθήματα που έρχονται σε πλήρη και κάθετη αντίθεση με την εικόνα των δυο προέδρων που είδαμε στην παρέλαση της Θεσσαλονίκης.

Και μετά μαθαίνω πως αυτό γίνεται περίπου παντού, σε πολλά σχολεία. Και τρόμαξα.

Δεν βάζω εδώ το βίντεο, ψάξτε το και σας διαβεβαιώ πως θα τρομάξετε και εσείς.

(Ομολογία: είμαι ψηλός και ήμουν και καλός μαθητής. Όμως, δεν συμμετείχα σε σχολική παρέλαση όταν μπορούσα γιατί ήμουν άσχετος. Πήγαινα δεξί πόδι, δεξί χέρι.

Και το κουβαλούσα απωθημένο.

Μετά πήγα στον στρατό και επιλέχθηκα για εκπαίδευση εφέδρου αξιωματικού. Στο Ηράκλειο λίγες μέρες πριν από την 28η Οκτωβρίου ενός μακρινού έτους, συμμετείχα πλέον στις πρόβες για την παρέλαση που θα γινόταν στο κέντρο της πόλης.

Κανονικά.

Γιατί θυμάμαι πως πριν να πάω στρατό, κάθε βράδυ που επέστρεφα από τις εξόδους στο σπίτι μου, επέλεγα να το κάνω περπατώντας για να μάθω στρατιωτικό βήμα – μυστικά και χωρίς να με βλέπει κανείς.

Και έτσι δεν μπορούσα να φανταστώ τι θα με έκανε να χάσω εκείνη την παρέλαση, αφού θα παρέλαυνα μάλιστα και πρώτος στη σειρά. Με πηλήκιο και νομίζω και με όπλο. Φούσκωνα από περηφάνια μέρες πριν.

Η σκληρή εκπαίδευση και οι πολύωρες πρόβες ταλαιπώρησαν όμως το σώμα του βούτυρου Στροβολιώτη και μια μόλυνση που είχε ξεκινήσει από πληγή στα δάκτυλα, παρ’ ολίγον να μου στοιχίσει το δεξί μου πόδι. Δεν πήγα στο γιατρό και το πόδι πρηζόταν. Είχα και πυρετό. Δυο – τρεις μέρες πριν τη παρέλαση, σε μια πρόβα, κατέρρευσα. Κατέληξα στο ναυτικό Νοσοκομείο Κρήτης για αρκετές μέρες και έχασα την παρέλαση.

Για την ιστορία, επέστρεψα και κατάφερα να ολοκληρώσω την εκπαίδευση μου ως έφεδρος αξιωματικός

Δεν παρέλασα δημόσια, ποτέ).

Διάλογοι με το γιο.

Οκτώβριος 27, 2018


Τον παίρνω κάπου. Είμαστε οι δυο μας.
Σε πολυσύχναστη διασταύρωση μιλάμε για άσχετα πράγματα, αναμένοντας το πράσινο φως. Ανάβει. Προχωράμε σιγά σιγά, μετά πιο γρήγορα.
Ξαφνικά ένας κύριος χωρίς καμιά προειδοποίηση, πολύ μακριά από τη διάβαση πεζών, χωρίς την παραμικρή προσοχή, διασταυρώνει το δρόμο και βρίσκεται μπροστά μας.
Επιβραδύνω για να περάσει αλώβητος.

  • Δεν είναι σωστό αυτό που έκανε, λέω, αλλά φαινόταν λίγο χάλια, και έπρεπε να τον αφήσω.
    Πράγματι, ήταν πολύ «γκρίζος», και γενικά εξέπεμπε εικόνα ταλαιπωρημένου ανθρώπου.
  • Φαίνεται έχει καρκίνο λέει ο γιος.
  • Αμάν, πως και το σκέφτηκες αυτό γιε μου;
  • Ε, αφού κάνει yolo.
  • Τι κάνει;
  • Yolo. You only live once.
  • Δηλαδή;
  • Ε, αφού θα πεθάνει φαίνεται δεν τον νοιάζει και κάνει ό,τι θέλει.
  • !!!! έγινες πολύ κυνικός γιε μου!
  • Τι σημαίνει «κυνικός»;
    Προχωράμε.

Ιστορίες παλιές

Οκτώβριος 26, 2018
Εξαιρετικά ευχάριστα διαλείμματα είναι οι συναντήσεις με τον πολύτιμο αρχαίο φίλο που μας έρχεται από τη μεγάλη χώρα όπου μένει από τον καιρό που πήγε να σπουδάσει. Ιδιαίτερα όταν αυτό γίνεται ευκαιρία να βρεθείς και με άλλα πλάσματα που μοιράζεσαι εμπειρίες μισό αιώνα τώρα. Ο άλλος φίλος έχει λογαριασμό στα κοινωνικά δίχτυα αλλά δεν τον χρησιμοποιεί – δεν ξέρει πόσα χάνει (και πόσα δεν χάνει). Ο φίλος από την Αμερική αντιτάσσει πως είναι αυτός ένας εξαίρετος τρόπος να κρατάς επαφή με την πατρίδα, την οικογένεια τους φίλους όταν είσαι μακριά. Και να βλέπεις τι κάνουν, τι σκέφτονται και τι απόψεις έχουν για διάφορα ζητήματα, άλλοι πιο ενεργοί ίσως φίλοι, προσθέτει βλέποντας με πονηρά. Και στην κουβέντα προστέθηκαν οι «ιστορίες» μου.
  • Και ξέρεις λέει ο αρχαίος φίλος, από μικρός το είχες. Θυμάμαι στην δευτέρα ή τρίτη γυμνασίου…
  • Τι έγινε στη δευτέρα ή τρίτη γυμνασίου, λέω; Ούτε ΦΒ υπήρχε τότε, ούτε μπλοκ, μόνο τα ταπεινό κρυφό μου ημερολόγιο.
  • Α, απαντά, θυμάσαι τον φιλόλογό μας τον κ. Μ;
  • Ναι, νομίζω του απαντώ, αλλά δεν θυμάμαι σε ποια τάξη ήταν.
  • Ε, ήταν τότε που έπαιζε στην τηλεόραση η σειρά «Η βασίλισσα Αμαλία» και ο κ. Μ. μας ζητούσε στην τάξη την επόμενη μέρα της προβολής, να διηγηθούμε, την ιστορία της προηγούμενης νύχτας.Ακόμη θυμάμαι πόση εντύπωση του είχες κάνει. Ευχαριστώ για τις αναμνήσεις. Αγνοούμενα κομμάτια της ζωης είναι.

Και μετά λες; Ποια η απορία;

Οκτώβριος 26, 2018

Διαβάζεις τις ανακοινώσεις του ακροδεξιού «πατριωτικού» χώρου για τη συνάντηση των Λεμεσιανών και κλαις.

Ναι, κλαις!

Είναι τόση η υποκρισία και η μιζέρια που εκπέμπουν και τόσα ασύλληπτα τα ψέματα που λένε, που ναι, μόνο να κλαις μπορείς.

Κύριο «επιχείρημα»: γιατί να μην ανοίξουν και οδοφράγματα που εξυπηρετούν (μόνο) ελληνοκυπρίους, όπως εκείνο των Κοκκίνων και εκείνο του Πυροίου;

Αν ήταν ειλικρινείς θα συμφωνούσα μαζί τους.

Κατ’ ακρίβεια συμφωνώ μαζί τους: σε μια φυσιολογική χώρα δεν υπάρχουν οδοφράγματα – και δεν θα υπάρχουν μετά τη λύση.

Αλλά να θυμηθούν να προβάλουν αυτή την πρόφαση, μετά που ανακοινώθηκε το άνοιγμα, ενώ δεν είπαν γρι, λέξη, τίποτα, τόσους μήνες που το θέμα βρισκόταν στον πάγο, ε, γμ το κέρατο μου πάει πολύ!

Πάει πολύ που τους ανεχόμαστε, πάει πολύ που τους εκλέγουμε, πάει πολύ που ελέγχουν τη μοίρα μας και το μέλλον των κοπελλουθκιών μας.

Και μετά λες; Ποια η απορία;

Πανηγυρίζει ο Φιλελεύθερος

Οκτώβριος 26, 2018


«Προστασία γεωτρήσεων ΗΠΑ
Ξεκίνησε από χθες νότια και νοτιοδυτικά της Κύπρου πολυεθνική άσκηση πολεμικού ναυτικού μεγάλων χωρών, με πρωτοφανή συμμετοχή ισχυρών ναυτικών δυνάμεων.»


Ναι, η ΚΔ έχει δικαίωμα να κάνει συμφωνίες που αφορούν τους φυσικούς της πόρους και ναι, έχει δικαίωμα να ζητά από τις εταιρείες υλοποίηση των συμφωνιών σχετικά με τα γκάζια. Έχει και υποχρέωση να προσφέρει στις εταιρείες συνθήκες ασφάλειας για να κάνουν καλά τη δουλειά τους.
Ε, χμμ, σε αυτό επί του παρόντος δυσκολεύεται.


Γι’ αυτό, άνευ λύσης έχουμε ασκήσεις των ΗΠΑ και άλλων χωρών και NAVTEX όπως περιγράφει με ενθουσιασμό η εφημερίδα.


Αν όντως οι ασκήσεις έχουν σχέση με τα γκάζια, τότε ναι, είναι πιθανόν η μη ανακοινωθείσα ακόμη γεώτρηση να γίνει κανονικά.


Ξεχνά να αναφέρει όμως η καλή εφημερίδα πως αν χρειάζονται ασκήσεις των ΗΠΑ για να γίνει μια γεώτρηση, τότε είμαστε βασικά χαμένοι.
Γιατί δεν υπάρχει η παραμικρή πιθανότητα να κάνει οποιαδήποτε εταιρεία μεγαλύτερες και μόνιμες επενδύσεις στην περιοχή κάτω από αυτές τις συνθήκες. Το κόστος της διερευνητικής γεώτρησης, είναι αυτό που λέμε, sunk cost, ένα κόστος δηλαδή που αναλόγως αποτελέσματος μπορεί και να μην ανακτηθεί, άρα προχωρούν εν πάση περιπτώσει οι εταιρείες. Άλλο οι μόνιμες επενδύσεις και εγκαταστάσεις με χρονικό ορίζοντα δεκαετιών.


Βασικά διερωτώμαι: είναι δυνατόν στα σοβαρά να αναμένουν κάποιοι, από τον ΠτΔ μέχρι τους δημοσιογράφους του Φιλ, πως μπορούν να βγουν τα γκάζια κάτω από ανάλογες συνθήκες; (Δεν είμαι ούτε ευτυχής, ούτε δικαιολογώ αυτά που συμβαίνουν, αλλά με ανοικτό ένα σοβαρό πολιτικό πρόβλημα μόνο εθελοτυφλία προδίδει ή προσπάθεια να αγνοηθεί αυτό το ίδιο το πρόβλημα και οι άσχημες του συνέπειες).


Είναι δυνατόν να μην αντιλαμβάνονται πως μόνη λύση, η λύση;

Αρέσει σε %d bloggers: