Skip to content

Κυπριακό μετά τη νέα νίκη Ερντογάν. Νέο κεφάλαιο, ή μήπως όχι;

Ιουνίου 25, 2018

Η νέα νίκη Ερντογάν στις χτεσινές εκλογές ανοίγει άλλο ένα κεφάλαιο στην ιστορία του Κυπριακού. Το κεφάλαιο αυτό έχει τρία χαρακτηριστικά:

1. Έχουμε ένα δυνατό Ερντογάν ως πρόεδρο, αλλά με ανάγκη στήριξης από το εθνικιστικό κόμμα του Ντεβλέτ Μπαχξελί στην εθνοσυνέλευση. Το ερώτημα είναι κατά πόσον ο Τούρκος πρόεδρος ενδιαφέρεται να εμπλακεί ξανά σε συνομιλίες για το Κυπριακό και με ποια δεδομένα. Είναι νομίζω αυτονόητο πως αν φανεί πως δεν υπάρχει τελικά ενδιαφέρον, αυτό θα είναι το χειρότερο δυνατό σενάριο για μας. Να αναμένετε κρίσεις, προκλήσεις και αυξημένη αστάθεια στην περιοχή.

2. Υπάρχει μια πιθανότητα να έχουμε όμως ώθηση προς την κατεύθυνση της λύσης, από μακριά. Οι πρόσφατες κινήσεις των Αμερικανών στην ευρύτερη περιοχή δείχνουν πως την λογαριάζουν ως σημαντικό κομμάτι της δικής τους επιρροής. Για να σφραγιστεί αυτό, χρειάζεται φυσικά να αναθερμανθούν οι σχέσεις με την Τουρκία, χρειάζεται να λυθεί το Μακεδονικό και βολεύει όλους στη δύση (ΕΕ και ΝΑΤΟ) να λυθεί και το Κυπριακό. Μέχρι να μετουσιωθεί αυτή η ένδειξη σε πραγματικότητα όμως, έχουμε πολύ δρόμο.

3. Το τρίτο κομμάτι, αφορά εμάς. Δημοσιεύτηκε επανειλημμένα πως στο μυαλό ξένων διπλωματών γενικά των χρήσιμων τρίτων δηλαδή, έχουν γεννηθεί αμφιβολίες για το που το πάει τελικά ο πρόεδρος Αναστασιάδης και κατά πόσον είναι ακόμη δεσμευμένος με την επίτευξη συμβιβαστικής λύσης. Έχουν γίνει και πολλές αναφορές για τον υποτιθέμενο (ή όχι) προβληματισμό του πρόεδρου σχετικά με την τραγική και απόλυτα επικίνδυνη «επιλογή» των δυο κρατών. Πέραν της εκτίμησης πως δεν υπάρχει καπνός χωρίς φωτιά, είναι αλήθεια πως έγιναν «περίεργες» αναφορές από τον ΠτΔ οι οποίες διαψεύστηκαν στη συνέχεια από τον ίδιο και το επιτελείο του. Ας πούμε χτες δήλωνε αυτά: «Έστειλε, επίσης, «ένα ισχυρό μήνυμα προς κάθε κατεύθυνση και προς όσους με κρίνουν ή με επικρίνουν -δεν μίλησα και δεν μιλώ για δύο κράτη» και διευκρίνισε ότι «μίλησα και μιλώ για τον αναγκαίο προβληματισμό σε περίπτωση που συνεχίζουν να είναι οι ίδιες οι αξιώσεις της Τουρκίας, τι πρέπει η ελληνοκυπριακή πολιτική ηγεσία να πράξει».»
Μπορεί κάποιοι να νοιώσουν ικανοποιημένοι από αυτό, αλλά μια γκρίζα ζώνη φαίνεται πως υπάρχει. Προβληματισμό για να πράξουμε τι; Έχουμε όντως κάτι άλλο να επιλέξουμε, έχουμε ένα ρεαλιστικό ένα σχέδιο Β πέραν της ΔΔΟ;

Φοβάμαι όμως πως τα ζητήματα με τον ΠτΔ δεν τελειώνουν με αυτό. Τα ζητήματα *ξεκινούν* από αυτό.

Στην ίδια ομιλία που να σημειώσουμε έγινε στους αγωνιστές της ΕΟΚΑ στη Λεμεσό, είπε επίσης και αυτά:

«Το χείριστο, κατά τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, είναι πως οι Τουρκοκύπριοι, «φαίνεται, δυστυχώς, να εξαρτώνται απόλυτα από την Άγκυρα, είτε λόγω της παρουσίας κατοχικού στρατού, είτε λόγω της παρουσίας των παρανόμως εμφυτευθέντων εποίκων, είτε λόγω της οικονομικής εξάρτησης».»

Καλά, αν ισχύει αυτό (που σε μεγάλο βαθμό ισχύει – εκτός από την ατεκμηρίωτη υπερβολή σε σχέση με τους εποίκους (προς το παρόν)), πως το αλλάζουμε; Οποιοδήποτε σχέδιο Β, ακόμη και τα δυο κράτη, θα κάνουν μια κακή κατάσταση χείριστη. Αν αυτό μας απασχολεί τώρα και είμαστε ειλικρινείς, ακόμη και παραχωρήσεις θα μπορούσαμε να κάνουμε για να αναιρέσουμε την κατάσταση όπως περιγράφεται πιο πάνω. (Αναφέρομαι σε παραχωρήσεις, γιατί αυτό είναι η εξαίρεση: μέσα από τις συνομιλίες μόνο να κερδίσουμε είχαμε).

Έχουμε και άλλα όμως:

«Αν δεν δημιουργήσουμε ένα κράτος που να είναι βιώσιμο, λειτουργικό, πραγματικά ανεξάρτητο, που να συνάδει με τις ευρωπαϊκές αρχές και αξίες, «όπως και ο ΓΓ των ΗΕ έχει καθορίσει», ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας προειδοποίησε πως «θα είμαστε ένα υποχείριο της Άγκυρας, ένα προτεκτοράτο της Άγκυρας».»

Ε, χμμ, μήπως και πάλι, αυτό συμβαίνει ήδη τώρα; Μήπως το παρόν στάτους κβο άνευ λύσης, άνευ ελέγχου, άνευ οποιωνδήποτε ορίων μας αφήνει ακριβώς έρμαιο, υποχείριο και προτεκτοράτο της Άγκυρας; Η ιστορία με το τρυπάνι της ΕΝΙ είναι γνωστή. Αν η Τουρκία αναβαθμίσει τις απειλές και τις (παράνομες) ενέργειες της άνευ λύσης, τι θα κάνουμε; Ναι, θα καταγγείλουμε, αλλά μετά τι;

Και συνεχίζει με αυτά τα εκπληκτικά:

«Λέγοντας πως «υπάρχουν και κάποιοι που θέλουν περισσότερο να θεωρούν ότι την ευθύνη φέρουμε εμείς», έθεσε το ερώτημα «ποια πολιτική ηγεσία θα δεχόταν να υπάρχουν εγγυήσεις, μονομερή επεμβατικά δικαιώματα, στρατιωτική βάση, μόνιμη παρουσία τουρκικού στρατού, αλλά πέραν αυτού και το δικαίωμα του βέτο μιας κοινότητας που της αναγνωρίζουμε την πολιτική ισότητα, αλλά θέλει να έχει ακόμη περισσότερα δικαιώματα;».»

Πρόεδρε, αυτά τα έχουμε ήδη. Τα έχουμε εδώ και 58 χρόνια και στόχος δεν είναι να τα αποδεχτούμε, στόχος είναι να τα ακυρώσουμε. Αν πιστεύεις πως ακυρώνονται άμεσα και με το άγγιγμα από ένα μαγικό ραβδί, να με συγχωρέσεις, αλλά νομίζω δεν επικοινωνείς! Απαντήσεις σε αυτά δίνονται στο πλαίσιο Γκουτέρες, είτε εκείνο της 30ης Ιουνίου, είτε εκείνο της 4ης Ιουλίου. Αν έχουμε πρόβλημα , την απάντηση τη βρίσκουμε και πάλι στο πλαίσιο Γκουτέρες και στην έκθεση του ΓΓ: κάποια θέματα θα έπρεπε να τα χειριστείτε σε ανώτερο επίπεδο. Δεν έγινε αυτό. Και εσύ ξέρεις γιατί.

Επειδή δεν γνωρίζω αρκετά, να δεχτώ πως στο θέμα του βέτο και γενικά της συνύπαρξης των δυο συνιστώντων κρατών στα πλαίσια της ΔΔΟ, μπορεί και να υπάρχουν ακόμη γκρίζα σημεία.

Πιο κάτω όμως, δεν έχει τίποτα γκρίζο. Εδώ έχουμε μια εκπληκτική ομολογία πλήρους έλλειψης εμπιστοσύνης στους ανθρώπους με τους οποίους υποτίθεται προσπαθούσαμε να βρούμε λύση μέχρι πριν ένα χρόνο:

«Έφερε ως παράδειγμα τον αγωγό EastMed, διερωτώμενος ποια θα είναι η στάση και η ψήφος των Τουρκοκυπρίων εάν αποφασίσουμε να πωλήσουμε μέρος του φυσικού μας αερίου προς την Αίγυπτο, όταν η Άγκυρα θεωρεί τη σημερινή ηγεσία της Αιγύπτου ως το μεγαλύτερο εχθρό της.

«Αυτό θα είναι ένα λειτουργικό κράτος; Και αυτό με καλούν κάποιοι να αποδεχθώ;», διερωτήθηκε ο Πρόεδρος Αναστασιάδης.»

Το κλειδι πρόεδρε είναι η λέξη «αποφασίσουμε». Για τέτοια πράγματα δεν υπάρχει περίπτωση να αποφασίσει η μια πλευρά έτσι και ή άλλη διαφορετικά, γιατί αν υπάρχει τελική απόφαση δεν θα είναι δική σου και θα πρέπει να συμφωνήσουν οι ΤΚ. Η απόφαση μαζί θα ληφθεί, βασισμένη σε οικονομικά και άλλα μετρήσιμα κριτήρια. Τουλάχιστον αυτό θα ανέμενα από τον ηγέτη μου να κάνει. Υποθέτω, το ίδιο και οι ΤΚ. Το παράδειγμα λοιπόν που αναφέρεις, είναι αβάσιμο, ατεκμηρίωτο και σκοπό έχει να χύσει δηλητήριο στον τρόπο που αντιμετωπίζει ο μέσος Εκ την άλλη κοινότητα.

Από όλες σου τις δηλώσεις χτες, το κομμάτι αυτό είναι το πιο άσχημο.

Όταν λοιπόν θα υπάρξουν ξανά δημοσιεύματα πως οι ξένοι δεν εμπιστεύονται πλέον τον ηγέτη των ΕΚ γιατί φαίνεται πως δεν έχει διάθεση να μοιραστεί την εξουσία με τους ΤΚς, να ξέρεις πως έχουν δυστυχώς τους λόγους τους να το κάνουν αυτό.

Advertisements

Από τον επινοητή της λέξης «λυσοφοβικός»

Ιουνίου 17, 2018

Ο γράφων διεκδικεί την πατρότητα της λέξης «λυσοφοβικός» με όλα της τα παράγωγα. Δεν ξέρω αν πέρασε ακόμη στον Μπαμπινιώτη.

Η λέξη αυτή επινοήθηκε σε στιγμές απελπισίας: να συζητάς με κάποιους για ένα θέμα (το Κυπριακό), να αραδιάζεις ένα σωρό πραγματικά επιχειρήματα, ένα σωρό ρεαλιστικά σενάρια, να έχεις κρυστάλλινη ορθολογιστική σκέψη και να βρίσκεσαι αντιμέτωπος με παράνοια, απίστευτα σενάρια επιστημονικής και άλλης φαντασίας, και κυρίως τρόμο: αν πάει αυτό ή εκείνο λάθος, αν δεν γίνει εκείνο ή αν γίνει αυτό;

Στην πορεία κατέληξα πως το θέμα δεν αφορούσε την ουσία του προβλήματος. Αφορούσε ένα σωρό άλλες παραμέτρους, *εκτός* από την ουσία.

Πολλοί νοιώθουν ασφάλεια όταν αντιμετωπίζουν ένα πρόβλημα.

Διατηρούν ένα αίσθημα ανακούφισης γιατί οφείλουν να είναι εσωστρεφείς, να βρίσκονται σε αμυντική διάταξη, να μειώνουν τον χώρο αναφοράς τους. Υιοθετούν δηλαδή τη λογική κάλιο πέντε και στο χέρι…. Αυτό θα ήταν έντιμο αν παραδέχονταν πως αυτή τους η προτίμηση είναι προϊόν της δειλίας τους, της ηττοπάθειας τους και της έλλειψης εμπιστοσύνης στις δυνάμεις τους, πως δηλαδή θα μπορούσαν να φτάσουν στα δέκα αν έπαιρναν κάποιο ρίσκο, αν σκέφτονταν έξω από το κουτί – που λέει και η πιασάρικη έκφραση. Σε αυτές τις περιπτώσεις οποιαδήποτε αλλαγή εκλαμβάνεται ως ρίσκο, ως μια απειλή σε ένα καλά ταμπουρωμένο μικρόκοσμο, έστω και αν εμποδίζει την ανάπτυξη, την άνθηση, την μετάβαση σε ένα υψηλότερο επίπεδο – και εδώ βάλτε οποιοδήποτε θέμα και οποιοδήποτε περιεχόμενο θέλετε.

Φυσικά υπάρχουν και οι άλλοι που ήδη κατέχουν τα δέκα, και φοβούνται πως μια αλλαγή θα τους τα κάνει …πέντε. Αυτή η περίπτωση βεβαίως, μάλλον δεν εμπίπτει στο πλαίσιο της παρούσας ανάλυσης. Γιατί πρόκειται για περίπτωση αυστηρά και στενά ορισμένου προσωπικού συμφέροντος που απειλείται. Ναι, η άμυνα σε αυτές τις περιπτώσεις είναι ορθολογισμός. Για εκείνους – ανεπίτρεπτη συμπεριφορά για το σύνολο των πολιτών που εκ των πραγμάτων θα ωφεληθούν αν τα πράγματα πάνε προς την κατευθυνση που φοβούνται οι συμφεροντολόγοι υπό αναφοράν.

Λυσοφοβικός μπορεί να γίνει κάποιος και για πολιτικούς λόγους.

Θυμάστε εκείνο το φαμελιάρη στην Αγία Τηλλυρία των Κοτσώνη/Παπαγεωργίου; Μέσα στην απελπισία του άρχισε να ντουφεκά τον ουρανό – για να βρέξει.

Σίγουρα είναι πιο εύκολο να το κάνεις αυτό παρά να βρίσκεις πρακτικές λύσεις. Γιατί οι πρακτικές λύσεις έχουν μειονεκτήματα: έχουν κόστος που κάποιοι θα το πληρώσουν, έχουν και ένα άλλο βασικό μειονέκτημα: χρειάζονται έργο και όχι συνθήματα.
Και αυτό είναι κάτι που απεχθάνονται οι περισσότεροι πολιτικοί μας. Κάλιο σύνθημα και στο χέρι παρά έργο και καρτέρι.

Ακόμη χειρότερο και το κορυφαίο αμάρτημα για μικρούς πολιτικούς: ακόμη και 100% ορθά να λειτουργεί ο αντίπαλος, πάνω απ’ όλα τα δικό μας συμφέρον. Εδώ να θυμίσουμε το ΑΚΕΛ: το 2004 επί Χριστόφια που συμπεριφέρθηκε παντελώς ανεύθυνα και καταστροφικά, και το θετικό ΑΚΕΛ του Άντρου Κυπριανού που στήριζε Αναστασιάδη ώσπου υπήρχε αντικείμενο στήριξης.

Άνκαι το κείμενο αυτό αφορά τις εμπειρίες μου από το Κυπριακό, οι αναλογίες στο επίπεδο της διαδικασίας και διαχείρισης είναι ταυτόσημες με το Μακεδονικό.

Οι πιστοί μου αναγνώστες γνωρίζετε την απέχθεια που έχω στον Κοτζιά, γνωρίζετε την αντιπάθεια που έχω προς τον Τσίπρα.

Γνωρίζετε και την αηδία που έχω για τον Καμμένο. Αυτή όμως η κυβέρνηση – έστω ως προσπάθεια ανεύρεσης σανίδας σωτηρίας για να μην αποδεκατιστεί στις επόμενες εκλογές – είπε να λύσει το Μακεδονικό. Με μια πολύ καλή λύση μάλιστα, που ανοίγει προοπτικές.

Ε, οι αντιδράσεις πολλών νούσιμων (νόμιζα) φίλων στην Ελλάδα και ακόμη χειρότερα εδώ, αποδεικνύουν πόσο δίκιο είχα όταν επινοούσα τη λέξη λυσοφοβικός.

Και κάτι τελευταίο – επί της ουσίας. Η στήριξη που δίνει η διεθνής κοινότητα – η εκ των πραγμάτων σωστή διεθνής κοινότητα – αποδεικνύει απλώς πως ακόμα και μια συμβιβαστική λύση που ντε φάκτο δεν μπορεί να είναι τέλεια για καμιά πλευρά, μπορεί να σταθεί και να αποδώσει στο πολλαπλάσιο αν κερδίσει την στήριξη και την έγκριση της διεθνούς κοινότητας – της σωστής διεθνούς κοινότητας.

Ο δρόμος φυσικά είναι μακρύς στο Μακεδονικό, ακόμη μακρύτερος και ιδιαζόντως δυσδιάκριτος στο κυπριακό. Αλλά αυτό μπορεί να περιέχει και πλεονέκτημα: όποιοι λαθεμένα αντέδρασαν και φούσκωσαν τον φανατισμό, ίσως να έχουν χρόνο να σκεφτούν λίγο καλύτερα – έξω από το κουτί – ή τη στάνη.

Είναι όμως πολύ πιθανόν να λέω και μαλακίες.

Το πρόβλημα αφορά την ΠΓΔΜ, όχι τον Τσίπρα!

Ιουνίου 14, 2018

Διάβασα τη συμφωνία μεταξύ Ελλάδος και ΠΓΔΜ. Είναι ένα (υπερ) πλήρες κείμενο, που δίνει και στις δυο πλευρές κομμάτια που μπορούν να πουλήσουν στα δικά τους δύσκολα ακροατήρια.

Κυρίως όμως, ακολουθεί το πρωτόκολλο του ορθολογισμού και έχει τα χαρακτηριστικά μιας συμφωνίας όπως πρέπει να γίνεται: λύνει το βασικό πρόβλημα, αφήνει κέρδη και στις δυο πλευρές, ανοίγει την πόρτα στο μέλλον. Δεν υπάρχει τρόπος να κερδίσει κάποιος τα πάντα σε μια διαπραγμάτευση, δεν υπάρχει τρόπος να λυθούν όλα τα ζητήματα υπέρ της μιας πλευράς σε οποιονδήποτε ζήτημα επιλέξεις την πολιτική διαδικασία.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα, το άρθρο 7:

«1.Τα μέρη αναγνωρίζουν ότι η εκατέρωθεν αντίληψή τους ως προς τους όρους «Μακεδονία» και «Μακεδόνας» αναφέρεται σε διαφορετικό ιστορικό πλαίσιο και ιστορική κληρονομιά.
2.Αναφορικά με την Ελλάδα, με αυτούς τους όρους νοούνται όχι μόνο η περιοχή και ο πληθυσμός της βόρειας Ελλάδας αλλά και τα χαρακτηριστικά τους, καθώς και ο ελληνικός πολιτισμός, η ιστορία, η κουλτούρα και η κληρονομιά αυτής της περιοχής από την αρχαιότητα έως σήμερα.
3.Αναφορικά με την ΠΓΔΜ, με αυτούς τους όρους νοούνται η επικράτεια, η γλώσσα, ο πληθυσμός και τα χαρακτηριστικά τους, με τη δική τους ιστορία, πολιτισμό και κληρονομιά, διακριτώς διαφορετικά από αυτά που αναφέρονται στο παραπάνω εδάφιο (άρθρο 7.2)
4.Η ΠΓΔΜ σημειώνει ότι η επίσημη γλώσσα της, η Μακεδονική γλώσσα ανήκει στην ομάδα των νότιων σλαβικών γλωσσών. Επίσης, τα δύο μέρη σημειώνουν ότι η επίσημη γλώσσα και τα άλλα χαρακτηριστικά της ΠΓΔΜ δεν έχουν σχέση με τον αρχαίο Ελληνικό πολιτισμό, την ιστορία, την κουλτούρα και την κληρονομιά της βόρειας περιοχής της Ελλάδας.»

Εφόσον η συμφωνία είναι πλέον δημόσια, θεωρώ αυτονόητο πως το μόνο λογικό εργαλείο για να κρίνει κάποιος την ουσία, είναι αυτή η ίδια η συμφωνία.

Και έχω αναφέρει πιο πάνω την άποψη μου: η συμφωνία είναι θετική και ο μόνος δρόμος είναι η στήριξή της.

Δυστυχώς όμως πολλοί φίλοι αγνοούν πλήρως το αυτονόητο αυτό σημείο.

Ασχολούνται με τον Τσίπρα τον Κοτζιά τον Καμμένο. Γυρεύουν ιδιοτελείς λόγους και πονηρά κίνητρα πίσω από όλη αυτή την άσκηση, με στόχο την δική τους πολιτική επιβίωση.

Αυτό είναι και αντιπαραγωγικό και αυτοκαταστροφικό, αλλά και εξόχως ηττοπαθές: αν κάποιοι φίλοι πιστεύουν πως ο Τσίπρας έχει πονηρά κίνητρα και γι’ αυτό στηρίζουν και την ντροπιαστική λαϊκίστική στροφή του Κυριάκου Μητσοτάκη, αν πιστεύουν στα σοβαρά πως ο Τσίπρας έχει την παραμικρή πιθανότητα να επανεκλεγεί στην πρωθυπουργία, τότε έχασαν εντελώς την μπάλα!

Η εκτίμηση μου (αλλά ναι, είμαι μακριά), για την ελληνική πολιτική σκηνή, είναι πως ο Τσίπρας και η παρέα του είναι καμένο χαρτί. Δεν υπάρχει κανένας λόγος να θυσιαστεί μια καλή λύση για τη ΠΓΔΜ με το φόβο της πολιτικής της εκμετάλλευσης από την παρούσα ελληνική κυβέρνηση!

Με απλά λόγια, είναι δυνατόν κάποιος να πιστεύει πως *δεν* θα χάσει ο Τσίπρας; Τουλάχιστον ας παραδώσει την εξουσία με ένα πρόβλημα λιγότερο! Να δηλώσω εδώ, πως αν ήμουν ψηφοφόρος στην Ελλάδα, ακόμη και το Κυπριακό να βοηθούσαν να λυθεί ο Τσίπρας/Κοτζιάς, πάλι δεν θα τους ψήφιζα!

Ακόμη κάτι που βγαίνει από τα οδυνηρά βιώματα της ιστορίας. Το 2004 είχαμε στην Κύπρο το σχέδιο Ανάν. Δεν θα ασχοληθώ με την ουσία του εδώ, αλλά με την τακτική του τότε ισχυρού μέρους: της Τουρκίας. Νωρίς νωρίς κατάλαβε η Τουρκία πως ο Τάσσος θα έθαβε το σχέδιο, έγκαιρα κατάλαβαν οι Τούρκοι πως τα πράγματα στην πλευρά μας οδηγούνταν στο ΟΧΙ, στο σκληρό ΟΧΙ. Ε, τι έκαναν τότε; Έκατσαν χαλαρά και παρακολουθούσαν από μακριά, και από τότε κέρδισαν για πρώτη φορά από το 1974 πόντους ηθικής ανωτερότητας. Που, ειρήσθω εν παρόδω, συνεχίζουν με επιτυχία να αυξάνουν.

Σε αυτή την περίπτωση όλοι λένε πως η Ελλάδα είναι το ισχυρό μέρος. Δεν κάνουν όμως τον κόπο να κοιτάξουν τον χαμό που γίνεται στα Σκόπια και που μπορεί να οδηγήσει σε πολλές περιπέτειες με *δική τους* υπαιτιότητα, και επιμένουν να αναλύουν το ζήτημα με μικροπολιτικά εργαλεία και κριτήρια κομματικής επιβίωσης!

Να γράψω πάλι ο Νοών, Νοείτω, ή το πιάσατε;

 

Όλη η συμφωνία εδώ.

Βόρεια Μακεδονία

Ιουνίου 13, 2018

Νομίζω το νόημα της συμφωνίας για τη Βόρεια Μακεδονία, το έδωσε μέσα στην απαξίωση του ο ΓΓ του ταριχευμένου ΚΚΕ, Δημήτρης Κουτσούμπας: «με τη συγκεκριμένη συμφωνία, ο ίδιος (ο Τσίπρας) και η κυβέρνησή του δίνουν συστατική επιστολή στη γειτονική χώρα για την ένταξη της στο ΝΑΤΟ και την Ε.Ε.». Αυτό φυσικά, είναι εξόχως αρνητικό για τον ΓΓ.

Ίσως για αυτό ακριβώς το λόγο τη συμφωνία την χαιρέτισαν πρακτικά όλοι, *εκτός* από τη Μόσχα.

Να σημειώσουμε πως ο κ. Κουτσούμπας διαφωνεί και με την προοπτική (λέμε τώρα) ΔΔΟ ως λύση για την Κύπρο, και σε αυτό το θέμα βρίσκεται σε αντίθεση με το «αδελφό» κόμμα του ΑΚΕΛ.

Και ο ΝΝ, έτσι;

Αποποίηση: κανονικά θα έπρεπε να ήταν αυτονόητο, αλλά κάποιοι δεν είναι σε θέση να καταλάβουν: η γενική μου εκτίμηση για τον Τσίπρα και τον Κοτζιά, *δεν* αλλάζει και δεν είναι θετική. Εφόσον όμως σε αυτή την περίπτωση κατάφεραν και συμπεριφέρθηκαν με ορθολογισμό, έφεραν μια ρεαλιστική και κυρίως επωφελή λύση για όλους, πρέπει να συνεχίσω να τους επικρίνω;

Να σημειώσω εδώ την απογοητευτική και λαϊκιστική στάση του Κυριάκου Μητσοτάκη. Αντιλαμβάνομαι πως έχει *θέματα* με πολλούς στο κόμμα του, αλλά είναι εκείνες οι ώρες που δείχνουν αν ένας ηγέτης έχει παπάρια, ή αν προτιμά να είναι αρεστός παρά χρήσιμος.

«Λύση ή κρίση»

Ιουνίου 12, 2018

Ακούς τις ειδήσεις για δυο ανθρώπους για τους οποίους εσύ και πρακτικά οι πάντες έκαναν άπειρα αστεία και λες, ρε, είναι δυνατόν αυτοί οι δυο κλόουν να κάνουν τον πλανήτη τσας πιο ασφαλή;

Από μακριά, ναι, βρίσκεις δίκιο σε κάποιους που λένε πως ο Κιμ έχει μόνο να κερδίσει, και είναι αλήθεια πως δύσκολα μπορείς να αποδώσεις ορθολογισμό σε ένα τέτοιο άνθρωπο. Αλλά το ποτήρι είναι μισογεμάτο. Στην περίπτωση αυτή η άλλη επιλογή δεν είναι το μισοάδειο, είναι το άδειο.

Μετά, άλλος ένας αχώνευτος: κάποιοι λένε προδότη τον Κοτζιά! Για τη «Μακεδονία»! Γιατί θέλει λύση, αμοιβαία αποδεκτή και αμοιβαία επωφελή – και πάνω απ’ όλα ρεαλιστική. Και τους ρίχνει μια φοβερή ανάλυση για τα καλά της λύσης και του συμβιβασμού και λες, ρε, μα είναι αυτός ο ίδιος με εκείνον;

Ξέρετε εσείς, έτσι;

I love Kotzias!

«Λύση ή κρίση» λέει το πρωτοσέλιδο της Αλήθειας, αντιγράφοντας δική μου δήλωση πριν το Κραν Μοντανά.
Ωπα λέω, πιθανόν να αναφέρονται στην μονότονη επανάληψη της κυβερνητικής προπαγάνδας πως οι συνομιλίες κατέρρευσαν με αποκλειστική ευθύνη της Τουρκίας και δεν επαναρχίζουν γιατί (φυσικά) πάλι φταίει 100% η Τουρκία. (Βέβαια αν πράγματι ισχύει αυτό, θα έπρεπε να ήταν χεσμένοι την ώρα που το έλεγαν – όχι να αποπνέουν μια φιλάρεσκη ικανοποίηση. Γιατί αν *πράγματι* δεν θέλει συνομιλίες η Τουρκία, μόνο για κακό είναι αυτό και νομίζω δεν χρειάζεται να γράψω έστω και μια επιπρόσθετη λέξη για να εξηγήσω γιατί.)

Αλλά όχι, το πρωτοσέλιδο της Αλήθειας αναφέρεται στο Σκοπιανό.

Bullet points

Ιουνίου 10, 2018

• Μα τώρα σοβαρά, τσακώθηκε ο Ντόναλντ Τραμπ με τον Τζάστιν Τριντό; Και αναμένει έστω και στοιχειώδη συμπάθεια από οποιονδήποτε; Loser!

• Ψες γνωρίσαμε άλλο ένα πατέρα συμμαθήτριας των μωρών που είναι δρομέας.

• Είμαστε πολλοί! (Όπως τότε, πριν 1-2 χρόνια που νομίζαμε πως είμασταν επίσης πολλοί όσοι θέλαμε λύση!)

  • Φέρνοντας τα κοπελλούθκια από το ψεσινό πάρτι, τους έβαλα να ακούσουν Τρύπες. Το καλύτερο ελληνικό ροκ συγκρότημα. «Πελλάρες» λέει ο γιος. Λυπηρόν.

• Σήμερα πάντως η κούρσα δύσκολα βγήκε, πολλές οι ΗΒ των ημερών.

• Ναι η μπύρα είναι το ποτό των δρομέων, αλλά in moderation! (Και να πίνεται μετά, όχι πριν!)

• Αυτό είναι καταπληκτικό: «Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας επανέλαβε ότι στηρίζει απόλυτα το έργο της Επιτροπής και ότι θα είναι αρωγός και συμπαραστάτης της.»

• Είναι η Τεχνική Επιτροπή για την Πολιτιστική Κληρονομιά. Εκείνοι οι παλαβοί που σάζουν έργα της ΚΥΠΡΟΥ, συνήθως με ξένα λεφτά.

• Και που μας απαγορεύεται να επισκεφθούμε! Είναι παράνομο λέει το ΥπΕξ. (Να κατηγορήσει και τον ίδιο τον ΠτΔ αν έχει παπάρια, αφού πήγε και φωτογραφήθηκε εντός του Πύργου του Οθέλλου.

• It doesn’t make sense, right?

• It does! For quite some time now!

• Άντε να παει καλά και αυτή η βδομάδα. Ή μάλλον όχι πολύ κακά . Και ο Ν(όχι πάνω από 2-3)Ν

• Πάρτε και ένα ροκ μπλουζάκι:

YOUTUBE.COM
Vom Album I’m Going Home

Βραδιάζει

Ιουνίου 8, 2018

Το τελευταίο μάθημα στις εξετάσεις, σήμαινε και την «επίσημη» λήξη της ακαδημαϊκής χρονιάς.

Ένας γρήγορος λογαριασμός επιβεβαιώνει πως έχουμε ήδη ξεπεράσει το 50% του αριθμού των ετών που πρέπει να αφιερώσουν και να αφιερώσουμε (και να χρηματοδοτήσουμε) στη μόρφωση τους.

Θετικό, από τη μια, αρνητικό από την άλλη: όσο περισσότερα χρόνια μένουν πίσω, τόσα λιγότερα υπάρχουν μπροστά.
Τελευταία στιγμή μαθαίνω πως έχουν πάρτι, προσέλευση με φως, τέρμα, χμμμμ… δεν ήθελαν να δεσμευτούν.

Ωχ!

Πρώτες εφηβικές περιπέτειες, άντε, μπας και ηρεμήσουν, ή μήπως δεν;

Εγώ θυμάμαι πως δεν… (και ήμουν γνωστός βούτυρος).

Να περάσουμε ποιοτικό χρόνο οι δυο μας λέμε. Μα, ήταν ήδη αργά, οι κρατήσεις είχαν γίνει, πήγαμε σε κοντινό στέκι, μας έβαλαν στο πλησιέστερο προς τη λεωφόρο τραπέζι.

Ένοιωθα δυσφορία, μυρωδιές, θόρυβο, η κυρία λέει, δεν σου θυμίζει Νέα Υόρκη;

Ε, χμμ, τι λέγαμε;

Μια μεγάλη ομάδα με μεγάλες μοτόρες περνά από μπροστά μας. Φρόνιμοι, προσεκτικοί «ώριμοι», τους βρίσκω λίγο αργότερα στο μαγαζί κοντύτερα στο σπίτι.

Φαίνονταν καλή παρέα.

Διαλέξαμε λάθος μαγαζί για απόψε.

Κάνω επίτηδες παράκαμψη για να τσεκάρω πλάσματα και μηχανές, ναι, ήταν φρόνιμοι, προσεκτικοί, «ώριμοι».

Και στην Κύπρο.

Κοίταξε ρε πράγματα, δυο βήματα από το σπίτι, τόσα μέρη να πας, τόσα πλάσματα που δεν ήξερες καν πως υπάρχουν.

(Ούτε εκείνοι και εκείνα σε ήξεραν).

Και ένας καλός φίλος μου το θύμισε σήμερα αυτό

https://youtu.be/rbVYQN0ziu0

Αρέσει σε %d bloggers: