Skip to content

Flogging a dead horse

Απρίλιος 30, 2018

Κυριολεκτικά σημαίνει: μαστιγώνοντας ένα νεκρό άλογο. Το οποίο μάλλον *δεν* πρόκειται να σηκωστεί και να κάνει τις δουλειές που θέλουμε. Μεταφορικά χρησιμοποιείται για να περιγράψει την ενασχόληση με ένα «τελειωμένο» θέμα. Στα πλαίσια αυτού του κειμένου, το «τελειωμένο» θέμα, είναι το Κυπριακό.

Παρεμπιπτόντως, η φράση αυτή ήταν επίσης και ο τίτλος ενός άλμπουμ που συμπληρώθηκε γρήγορα γρήγορα για να κασιάρει μετά τη διάλυση του συγκροτήματος Sex Pistols το 1980.

Έχουμε λοιπόν:

  1. Η κακοπιστία της κυβέρνησης μας και η ανειλικρίνεια αναφορικά με την προοπτική λύσης φάνηκε ξεκάθαρα στη συνάντηση που είχε την περασμένη βδομάδα ο ΥΠ.ΕΞ., κ. Νίκος Χριστοδουλίδης, με τον Ρώσο ομόλογό του κ. Λαβρόφ. Στις δηλώσεις που ακολούθησαν, θέση βρήκε μόνο το θέμα …των εγγυήσεων! Εμπεδώνοντας έτσι στο μυαλό των ιθαγενών πως το Κυπριακό πρόβλημα αποτελείται πρωτίστως από ένα ζήτημα ( το οποίο έχει βεβαίως κάθε δικαίωμα να θέτει η πλευρά μας), το οποίο δεν είναι καν συνέπεια του προβλήματος: είναι μέρος του συντάγματος, το οποίο πρωτίστως η πλευρά μας θεωρεί ως ισχύον και είναι το μεγαλύτερο μας όπλο ενάντια σε εκείνους που θεωρούν την ΚΔ ως εκλιπούσα. Με αυτό τον τρόπο, προσπερνούμε πιο δύσκολα θέματα για το κοινό, όπως διαμοιρασμός εξουσίας, θέματα εποίκων και θέματα διευθέτησης περιουσιακών ζητημάτων. Γιατί για να τα θέσεις αυτά, πρέπει να έχεις και τα παπάρια να εξηγήσεις στον κόσμο πως η σύγκριση και η εκτίμηση τους, δεν πρέπει να γίνει με το ροζ συννεφάκι του «τέλειου» και του «δίκαιου» που έχουν κάποιοι στο μυαλό τους, αλλά με το τι μπορεί να κερδίσουμε μέσα από διαπραγμάτευση σε σχέση με το παρόν στάτους κβο.

Πάντως, την επομένη της συνάντησης Λαβρόφ – Χριστοδουλίδη, ο Ρώσος ΥΠ.ΕΞ. είχε συνάντηση και με τον Τούρκο ΥΠ.ΕΞ. (επίσης και με τον Ιρανό). Αφού είχε θεωρήσει τόσο σημαντικό το θέμα των εγγυήσεων, είμαι σίγουρος πως το έθεσε στον κ. Τσαβούσογλου και σίγουρα θα τον πίεσε για να αλλάξει την αδιάλλακτη του στάση. Πάντως, δεν μεταδόθηκε τίποτα επ’ αυτού.

  1. Οι Κορέες χρησιμοποιήθηκαν ως σύγκριση για το θέμα μας. Η προσέγγιση του παρανοϊκού ηγέτη της δικτατορικής Βορείου Κορέας με τον πιο mainstream ηγέτη της Νοτίου Κορέας (που άμα λάχει βάζουν και φυλακή πρωθυπουργούς για διαφθορά), ενέπνευσε διάφορους να γράψουν υπέρ και κατά της λύσης του Κυπριακού. Κάποιοι χαιρέτησαν (ορθά ) την προσέγγιση, κάποιοι επεσήμαναν πως οι δυο χώρες είναι ήδη διεθνώς αναγνωρισμένα κράτη και δεν ταιριάζει η σύγκριση με εμάς.

Έχουν και οι δυο πλευρές δίκιο. Δεν υπάρχουν πουθενά στον κόσμο δυο ακριβώς ίδια πολιτικά προβλήματα. Δεν είναι δυνατόν να αναμένεις να βρεθεί εκεί μια λύση που μας βολεύει εδώ, ή να βρεθεί εδώ μια λύση ίδια με κάπου αλλού. Άρα στην περίπτωση αυτή λέξεις κλειδιά είναι το «λύση» και «συμφωνία». Αυτό σημαίνει πως οι εκάστοτε δύο πλευρές αναγνωρίζουν την ύπαρξη ενός προβλήματος, κάνουν υποχωρήσεις, αναζητούν συμβιβασμούς για να καταλήξουν σε ένα καινούργιο στάτους κβο που να λύνει το προϋπάρχον πρόβλημα και να προσφέρει μια αποδεκτή συμφωνία, η οποία θα περάσει από την δημοκρατική βάσανο που επιβάλλεται στην κάθε περίπτωση – έγκριση από κοινοβούλια, ή έγκριση σε δημοψηφίσματα.

Συνεπώς, ναι, έχουν σχέση με μας οι εξελίξεις στην Κορέα: αναφορικά με τη μέθοδο και τη διαδικασία. Αλλά και τη θέληση και την ειλικρίνεια να καταλήξουμε κάπου….

  1. Και μας προκύπτει και το θέμα των δύο κρατών ή βελούδινου διαζυγίου, πρωτοσέλιδα, κυριακάτικά στον Φιλελεύθερο. Τον πατριωτικό Φιλελεύθερο που σχίζει το μαγιό του όποτε μιλάει για την ΔΔΟ, ως λύση Τουρκικών προδιαγραφών, αλλά για το βελούδινο διαζύγιο έγραψε με απροσδόκητη ψυχραιμία και νηφαλιότητα. Ο Άντρος Κυπριανού χαρακτήρισε πρόσφατα προδότες όσους προωθούν τέτοια λύση. Είναι υπερβολικός. Πρόκειται για κρετίνους εθνικιστές οι οποίοι δεν θέλουν να βρωμίσουν μοιραζόμενοι την εξουσία με τους ΤΚ και κάνοντας συμφωνίες που δημιουργούν θεσμούς και προοπτική περισσότερης επαφής μαζί τους μέσω της ΔΔΟ, και προτιμούν να αποποιηθούν μόνιμα και οριστικά κομμάτι της χώρας μας, νομίζοντας πως θα ξενοιάσουν.

 

Έχω γράψει πολλές φορές πως ένα τέτοιο σενάριο δεν παίζει. Είναι μια εξόχως επικίνδυνη και καταστροφική προοπτική. Το πιστεύω αυτό, για πολλούς λόγους, στα κείμενα που παραθέτω πιο κάτω. Οφείλω όμως να δηλώσω το εξής: δεν έχω να κερδίσω τίποτα από την ΔΔΟ. Δεν θα λάβω προμήθεια αν καταλήξουμε σε αυτή τη λύση.

 

Στα πλαίσια όμως και του σημείου 2 πιο πάνω, αν οι δυο πλευρές βρουν ποτέ άκρη, καταλήξουν σε ένα μοντέλο δυο κρατών, αποδεκτό από τον ΟΗΕ και την ΕΕ, ένα μοντέλο που μπορεί να πάρει την πλειοψηφία των ψήφων στις δυο πλευρές, εγώ θα είμαι από την πλευρά εκείνων που θα προσπαθήσουν να κτίσουν, την επόμενη μέρα της λύσης.

 

Γιατί μια τέτοια στάση, είναι η μόνη ορθολογιστική, για να μην πω πατριωτική – και θυμώσει και ο Φιλελεύθερος.

 

https://strovoliotis.wordpress.com/2018/03/09/%CF%80%CE%B5%CF%81%CE%AF-%CE%B2%CE%B5%CE%BB%CE%BF%CF%8D%CE%B4%CE%B9%CE%BD%CE%BF%CF%85-%CE%B4%CE%B9%CE%B1%CE%B6%CF%85%CE%B3%CE%AF%CE%BF%CF%85-%CE%B2%CE%B4-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%AC%CE%BB%CE%BB%CF%89/

https://strovoliotis.wordpress.com/2014/10/19/%CF%8C%CF%80%CE%BF%CF%85-%CE%BF%CE%B9-%CE%BB%CF%85%CF%83%CE%BF%CF%86%CE%BF%CE%B2%CE%B9%CE%BA%CE%BF%CE%AF-%CE%B4%CE%B9%CE%BA%CE%B1%CE%B9%CF%8E%CE%BD%CE%BF%CE%BD%CF%84%CE%B1%CE%B9-%CF%80%CF%81%CE%BF/

https://strovoliotis.wordpress.com/2017/05/07/bring-your-alibis-%CE%B2%CE%B5%CE%BB%CE%BF%CF%8D%CE%B4%CE%B9%CE%BD%CE%BF-%CE%B4%CE%B9%CE%B1%CE%B6%CF%8D%CE%B3%CE%B9%CE%BF-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%AC%CE%BB%CE%BB%CE%B1-%CE%B5%CF%85/

https://strovoliotis.wordpress.com/2017/07/26/%CE%B1%CE%BD-%CE%AE%CE%BC%CE%BF%CF%85%CE%BD-%CE%BC%CE%B1%CF%81%CF%89%CE%BD%CE%AF%CF%84%CE%B7%CF%82/

Advertisements

Φαντασιασταί και ρεαλισταί της Κυπριακής πολιτικής σκηνής

Απρίλιος 24, 2018

«Καλή διάθεση για συνεργασία» εντόπισε ο Νικόλας Παπαδόπουλος μετά τη συνάντηση του με τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Τόνισε «την ανάγκη να προχωρήσουμε συγκροτημένα σε πολιτικές αντιμετώπισης της τουρκικής προκλητικότητας».

Γενικά ήταν χαρούμενος και θετικός  ενώ έλειπε το έμφυτο βιτριολικό του ύφος. Ανάλογα θετικός ήταν και ο ηγέτης του κόμματος φάντασμα, ο Μαρίνος Σιζόπουλος ο οποίος – φυσικά – επίσης αναφέρθηκε στην τουρκοκυπριακή προκλητικότητα.

Από την άλλη, ο Αβέρωφ Νεοφύτου δήλωσε πρόσφατα πως ελπίζει να διατηρήσει τα σημερινά του ποσοστά ο Ταγίπ Ερντογάν μέχρι την μέρα της (επαν)εκλογής του – αφού η αστάθεια εδώ δίπλα, θα επιτείνει τη δυσχερή θέση στην οποία βρισκόμαστε, και ούτως ή άλλως δεν διακρίνεται μέχρι στιγμής οποιοσδήποτε «καλύτερος» για μας υποψήφιος.

Πιο μπροστά από όλους, ο Άντρος Κυπριανού, εξόχως ορθολογιστικά, ανέφερε, ενώπιόν μάλιστα του διπλωματικού σώματος που είναι διαπιστευμένο στην Κυπριακή Δημοκρατία, πως μετά τη λύση θα ήταν ευπρόσδεκτη η συζήτηση κατασκευής αγωγού για τα γκάζια προς την Τουρκία και πιο πέρα.

Θα ήταν ωραία να μπορούσα να σας πω: διαλέξτε.

Reflecting on today’s London Marathon.

Απρίλιος 22, 2018

No, I do not have the calibre to ever run this iconic event. Best case scenario: to run a half marathon, provided that a lot of parameters are fine.

About five years ago I started monitoring my activities with a smart phone application. Today it says that over this period I have clocked up about 2500kms of running (plus another 1000 cycling and quick walking).

No great records either in distance or in time, but still I think that doing it, has made me a better man. Note that I started running around the age of 30, and since then I think that every year I am doing more kms than the previous year. I am running more as the years get less.

Better shape too, I dare say.

I have also met new people and made new friends. Overall, I have taken great advantage of running being a fashionable thing to do. During this time of the year there are races every week, somewhere on the island. This is unbelievable considering what was happening 10 years ago.

Not all of us will ever run a marathon, but in the meantime, just do it!

 

 

Διάλογοι με την κόρη

Απρίλιος 20, 2018

– Θα αργήσουμε, λέει με κατεψυγμένο ύφος, πριν καν να πάρει μπρος το αυτοκίνητο.

– Εντάξει, έχουμε μόνο 10 λεπτά να πάμε στο μάθημα, αλλά αν βρούμε όλα τα φώτα στο πράσινο, θα είμαστε στην ώρα μας.

Τρία (κόκκινα) φανάρια αργότερα παρατηρεί:

– Όλα τα φώτα θα είναι κόκκινα. Θα αργήσουμε.

– Άγγελε μου, έχουμε ακόμη λίγη ώρα, μπορεί να τα καταφέρουμε.

Ακριβώς δέκα λεπτά από την ώρα που ξεκινήσαμε και δυο ακόμα (κόκκινα) φανάρια πιο κάτω και η δήλωση της σκίζει τη σιωπή:

– Αργήσαμε.

– Εντάξει, θα έχουμε 2-3 λεπτά καθυστέρηση, δεν είναι πολλά.

– Είναι πολλά.

– Μα, καλή μου, ούτε που θα το πάρει είδηση η δασκάλα.

– Είναι πολλά.

– Ου, άτε πάλε, πολλά θα ήταν τα 15 λεπτά, τα 2-3 δεν είναι πολλά.

– Όλα είναι πολλά!

– Ούφφου! Έχει διαφορά!

– Όχι, δεν έχει διαφορά, αργήσαμε.
………………..
(Σκέφτομαι: δεν είναι δυνατόν να μείνω από κάτω πάλι!)

– Να σε ρωτήσω κάτι;

– Τι;

– Αν σου πρότεινα δυο κουτιά σοκολάτες, και το ένα είχε 5 κομμάτια και το άλλο 15, και σου έλεγα πως μπορεί να πάρεις εκείνο με τις περισσότερες, ποιο θα διάλεγες;

– Εκείνο με τις 15!

– Χα! Είδες, έχει διαφορά το ένα με το άλλο!
(Κατάλαβε πως την έπαθε, σχεδόν αμέσως)

– Εννεν! Δεν είναι το ίδιο. Όταν αργήσεις είναι πάντα πολλά!

Unbearable Lightness of Being a Puppet! – by Kemal Baykalli

Απρίλιος 18, 2018

Careful commentators on this blog, must have noticed that a lot of friends make comments on issues regarding the Turkish Cypriots not based on reason or knowledge, but mostly based on stereotypes and propaganda.

I am happy to share this piece of writing by my friend Kemal Baykalli putting a lot of things right.

A long piece (that is the only excuse for not reading it) but a must read for anybody who pretends that knows or is interested in what is happening a few meters north of the Green Line.

It is generally accepted that late father Denktash had the ability to pull the entire Turkish establishment behind him, just like a little kid holding the rope of his giant dog. He had deep and strong relations with Turkey’s deep state (read: military) and nobody dared to challenge him in the Cyprus affairs… until Erdogan came to power in 2002 and decided that solution of Cyprus problem will strengthen his cards at that time. That almost triggered a military coup against Erdogan.

Talat had great relations with the new AK Party government and Erdogan. Please remember, at that time Erdogan had fully supported the Annan Plan, pulled Turkey’s support from Denktash and portrayed himself as a pro-EU reformist. Erdogan and Talat worked closely before and after Annan plan referendum. Erdogan backed Talat in the elections but Talat lost when his comrade Christophias refused to document the progress they have achieved together.

Veteran Eroğlu has always been a “TRNC politician.” If you ever need to think of one Turkish Cypriot politician who scored political victories through distributing wealth and spoils of war among the voters – it is him. A real “TRNC politician” with ability to remember names, family links and balances of power in small political games. A fox if you like. And not only! He was the first right-wing politician who challenged Denktash in the elections and made it to the second round in 2000, but had to pull out after a bomb exploded in front of his house few days before the second round. Turkish deep state did not like to be challenged.

Akinci on the other hand known to be disliked by Erdogan. At the heyday of the Turkish Cypriot velvet rebellion during the Annan plan campaigns, he was remembered for taking the microphone and openly challenging Erdogan during a conference they both attended in Spain. When Akinci was elected it did not take him a week to get into an open confrontation with Erdogan when Akinci openly declared North Cyprus is not the “baby homeland” of Turkey. “We deserve brotherly relations, not that of a mother and a child” spoke Akinci on the Turkish TV – which made him an open target by the pro-Erdogan trolls in Turkey and North Cyprus. To make things even worse, Akinci lost a lot of credibility in the eyes of Erdogan when Akinci decided to take matters into his hands, and presented maps and territorial percentages unilaterally, without fully consulting with Turkey, during the final round of talks.

None of the Turkish Cypriot leaders fit comfortably in the definition of a “puppet”. Denktash, for example, was more puppeteer than a puppet. Being Cypriot, all of them were stubborn, egoistic and scheming but hardly a puppet.

Turkey has always had a massive amount of influence in Turkish Cypriot politics. And in Cyprus politics,Turkey has red lines and it does not want anybody to violate them. Nobody can deny this. After all, no political establishment is free from outside influence nowadays; some more, some less. However, failing to understand the complex relations between the political forces in Turkey and Northern Cyprus seems to be a common weakness among the Greek Cypriot politics.

Is Akinci a puppet? My answer is a clear no. He might be a self-centric, emotional, populist and a stubborn Limassolian. Maybe he failed to use his leadership skills at the right place and right time and now he has neither willingness nor leverage to do so. We all know that he does not trust Anastasiades anymore therefore he is not willing to take any bold steps. And now that he lost his credibility in the eyes of the Turkish establishment after wasting his “political capital” abundantly in the talks – probably he has chosen to steer his ship towards more cautious and conservative waters. Maybe he wants to prove himself as a trusted leader who understands the delicate balance of making bold moves for solution and respecting certain red lines. Maybe he needs to prove his merit for a future referendum – he needs YES votes from conservative circles as well. And, even a bigger sin, maybe he now thinks that there is no possibility for a solution in Cyprus as long as Anastasiades is in power, so it is better to invest into his re-election campaign. Any political or personal crab, but puppet!

But why do many Greek Cypriots believe that he is a puppet?

Well, since the TRNC, the ‘pseudokratos’, is heavily depended on Turkey it is only logical to assume that its leadership is taking direct orders from Ankara. But let us not get confused, positioning of Ankara and Northern Nicosia is not always conflicting. Quite the contrary, over the years, both political establishments have developed a habit of aligning political positions, especially during talks. Just like… Athens and (Southern) Nicosia. While it might be correct to assume that Ankara has a bigger leverage, experience and dedication to assert its own line, this is not always the case as we have seen during Akinci’s initiatives in the talks.

Let’s face it. It is also comforting for the unsuccessful Greek Cypriot politicians to define a uniformed evil axis in order to divert attention away from their lack of vision, lack of planning and lack of leadership. Rather than recognising the differences between the Turkish and Turkish Cypriot positions, it is easier to associate your Turkish Cypriot counterpart with evil Ankara – it works every time, tested over and again. Which ungrateful traitor has the guts to criticise the Greek Cypriot leader instead of Ankara and its puppet? And when the blame game starts, which accusation is likely to stick most?

The Greek Cypriot OXI camp loves portraying the Turkish Cypriot leaders as puppets. It proves them right that the Turkish Cypriots are untrusted traitors and there is no way they can share their government with them. Nobody wants to hand out the control to Ankara via their puppets. And every time you believe in them, they score another political point.

On this piece of land in Eastern Mediterranean, in the end, status quo pulls all the strings.

No automatic alt text available.

Πάω για μεσημεριανό, αλλά τι νομίζω για το δείπνο;

Απρίλιος 15, 2018

«Μπορούμε -αν θέλουμε- να κλείσουμε σε τρεις μήνες» συμπεραίνει ο Γιώργος Κακούρης  του Πολίτη μετά από ενδιαφέροντες διαλόγους που είχε με τον Ανδρέα Μαυρογιάννη και Οζντίλ Ναμί.

Αυτό δίνει και μια απάντηση στην απορία που διατυπώνει ο Πάτροκλος στην Cyprus Mail εκ μέρους του «the small rational minority» , γιατί δηλαδή να ασχοληθούν τόσο έντονα τα ΗΕ με την ετοιμασία ενός δείπνου τη στιγμή που οι δυο Λεμεσιανοί δεν μιλιούνται πλέον, και τη στιγμή που όλες οι ευρύτερες θετικές συνθήκες έχουν καταρρεύσει.

Από την άλλη, η Κατερίνα Ηλιάδη, πάλι στον Πολίτη, αναφέρεται σε «θετική έκπληξη» των ΗΕ μετά το δείπνο. Αυτό θα είναι η συμφωνία για διορισμό ατόμου που θα διερευνήσει τις δυνατότητες επανέναρξης της διαδικασίας.  Αυτό δεν σημαίνει και κάτι σημαντικό, αλλά θα είναι ας πούμε το «εργαλείο» και η «διαδικασία»  για να προχωρήσει κάτι.

Στο κείμενο της Κατερίνας περιγράφεται ο ισχυρισμός πως για διαφορετικούς λόγους συμφέρει και στις δυο πλευρές η επανέναρξη της διαδικασίας. Μάλλον διαδικαστικοί (παρά ουσιαστικοί) είναι οι λόγοι που παρατίθενται, δηλαδή ο επαναπροσδιορισμός της χρησιμότητας του Μουσταφά Ακιντζί ως ηγέτη των ΤΚ, και η δυνατότητα της ΕΚ πλευράς να προχωρεί με άλλους σχεδιασμούς (γκάζια), επικαλούμενη παράλληλη διαδικασία επίλυσης του βασικού προβλήματος.

Δεν υποτιμώ τα ανωτέρω. Η διαδικασία και το γόητρο είναι πάντα σημαντικά (γι αυτό είναι παντελώς παράλογη η θέση μας για μηδέν εγγυήσεις μηδέν στρατεύματα από την πρώτη μέρα, όπως παντελώς παράλογη είναι και η θέση των ΤΚ να έχουν λόγο για τα γκάζια πριν τη λύση).

Πέραν των συμβολισμών όμως, θεωρώ πως πράγματι και οι δυο πλευρές έχουν ακόμη να κερδίσουν από τη λύση, ενώ αντίθετα έχουν πάρα πολλά ουσιαστικά και σημαντικά να χάσουν αν δεν λυθεί. Ειδικά για την πλευρά μας πρέπει να επισημανθεί πως άνευ λύσης , μας μένει ένα τραγικό στάτους κβο με ανεξέλεγκτη μια χώρα σε κυριολεκτική απόσταση αναπνοής, την οποία λίγοι εμπιστεύονται πλέον ως αξιόπιστο συνομιλητή.  Το μόνο βάσιμο μέτρο σύγκρισης είναι λοιπόν το στάτους κβο και τι μπορούμε να παρουσιάσουμε ως βελτίωση του. Έχω γράψει επανειλημμένα πως η εξαιρετική προσπάθεια του προέδρου Αναστασιάδη μέχρι και το Κραν Μοντάνα ( ή ίσως το Μοντ Πελεράν), απέδωσε βελτιώσεις στο στάτους κβο που ακόμα και αν προστεθούν στις μαξιμαλιστικές θέσεις της Τουρκίας για στρατό και εγγυήσεις,  μας δίνει μια λύση απείρως καλύτερη από το στάτους κβο. Όσο αναξιόπιστη και να είναι η Τουρκία, δεν συγκρίνεται η παρούσα κατάσταση με τη μετά τη λύση εποχή που θα μας έχει εγκαταλείψει με την υπογραφή της και με την υπογραφή της θα αποδέχεται πως όλα τα εδάφη της ΚΔ είναι μέρος της ΕΕ. Όσοι αφελείς (για να είμαι ευγενικός), πολεμούν αυτή την προοπτική κάνουν πως δεν καταλαβαίνουν:  η στάση τους θα έχει ως αποτέλεσμα αυτό ακριβώς που φοβούνται – και πολύ χειρότερο!

Έγραψα όμως πολλές φορές πως αν φανεί πως η διαδικασία καταρρέει λόγω της τουρκικής στάσης we are in deep shit. Δεν ξέρω τι προκρίνει πλέον η Τουρκία ως συμφέρον ή ως προτεραιότητα, αλλά ακόμη και αν υπάρχει άρνηση, οι δυο πλευρές στην Κύπρο έχουν και κίνητρο και συμφέρον να τραβήξουν το θέμα μέχρι εκεί που μπορούν.

Το χειρότερο σενάριο θα είναι να εκτεθεί η Τουρκία. Και αυτό θα είναι ακόμη και προς το συμφέρον του Μουσταφά Ακιντζί, που αν δεν επαναλάβει εαυτόν και διαχωρίσει τη θέση του, είναι απλώς τελειωμένος – και αποτυχημένος.

Ο ορθολογισμός λοιπόν και το συμφέρον, δύο πράγματα που συνήθως ταυτίζονται, δείχνουν τον δρόμο.

But still, it is complicated! Η δική μας πλευρά συνειδητά έκτισε μια δηλητηριώδη ατμόσφαιρα τους τελευταίους μήνες απαξιώνοντας πλήρως τον Ακιντζί και τους ΤΚς. «Μαριονέτες της Άγκυρας» ήταν το πιασάρικο μας θέμα και φυσικά αυτό ήταν ένα εξαιρετικά εύκολο μήνυμα να περάσει. Πως αλλάζει αυτό; Και πως «πουλάς» το πολύ πιο δύσκολο εμπόρευμα, τη μόνη εφικτή λύση που υπάρχει;

Πρωταγωνιστές αυτής της ανεξήγητης στάσης ο ίδιος ο ΠτΔ αλλά και ο ΥπΕξ Νίκος Χριστοδουλίδης. Θεωρώ πως ο Ανδρέας Μαυρογιάννης επέδειξε μια πιο ήπια στάση.

Σε κομματικό επίπεδο, οι μίζεροι κεντρώοι εξτρεμιστές έκαναν ό,τι αναμενόταν από εκείνους: υπονόμευση και καταστροφολογία, ενώ οι αρχηγοί των μεγάλων κομμάτων κράτησαν πιο θετική στάση, ειδική μνεία εδώ στον Άντρο Κυπριανού που ακόμη και όταν ήταν εντελώς μόνος, έλεγε τα πράγματα με το όνομα τους. Θεωρώ όμως πως και ο Αβέρωφ Νεοφύτου αντιλαμβάνεται τι γίνεται.

Από την άλλη πλευρά δεν ήταν καλύτερα τα πράγματα . Ο Μουσταφά Ακιντζί αδύναμος και απομονωμένος επέλεξε, ή αφέθηκε στο να κάνει ακριβώς αυτό που τον κατηγορούσαμε: να λειτουργεί δηλαδή ως Τούρκος παρά ΤΚς, δημιουργώντας ουσιαστικά ή και συμβολικά προβλήματα στην προοπτική, αλλά κυρίως αυτοκατστρεφόμενος, όπως δηλαδή έκανε ακριβώς και ο Νίκος Αναστασιάδης.

Έχουμε λοιπόν προοπτική;

Δεν ξέρω.

Ξέρω όμως σίγουρα πως θα έπρεπε. Γιατί διαφορετικά, το χάος.

 

Στιγμές

Απρίλιος 14, 2018

 

Η πάνε-τα-όνειρα-για-να-γίνουμε –νέα-Καμπανία  στιγμή της ημέρας: να εξηγείς  σε ένα καλαμαρά, ένα εγγλέζο και ένα ιταλό περί της ξεχωριστής Κυπριακής λιχουδιάς που ονομάζεται κολοκάσι, να την δοκιμάζουν  και να μένουν – στην καλύτερη  περίπτωση – αδιάφοροι.

Η παραγωγική στιγμή της ημέρας: να διαφημίζεται ενοικίαση  γειτονικού γραφείου μικρού πολιτικού κόμματος με μεγάλες ταμπέλες και μεγάλο λόγο, και να  φαίνεται πως βρέθηκε νέος ένοικος σε πολύ λίγες μέρες.

Η –πραγματικά- άβολη στιγμή της ημέρας: να σου αγγέλλει το συνοικιακό περίπτερο πως δεν θα πουλάει πλέον εφημερίδες!

Η ντροπαλή στιγμή της ημέρας: να διαβάζεις tweet του Τραμπ και να νοιώθεις μια κάποια ανακούφιση:  «A perfectly executed strike last night. Thank you to France and the United Kingdom for their wisdom and the power of their fine Military. Could not have had a better result. Mission Accomplished!»

Η τρομακτική στιγμή της ημέρας: 32.7C; Τι εννοείς 32.7C;;;

 

 

Αρέσει σε %d bloggers: