Skip to content

Το λύσαμε; Όχι βέβαια, αλλά….

Ιουνίου 1, 2017

Έχω γράψει αρκετές φορές πως δεν πιστεύω πως η παρούσα διαδικασία για το Κυπριακό είναι δυνατόν να τερματιστεί μια κακή πρωία, να πάνε όλοι στα γραφεία τους και να συνεχίσει η ζωή μας ως να μην άλλαξε τίποτα. Αυτό κυρίως για τους εξής λόγους:

1. Η διαδικασία ήταν από την αρχή και με πολλή έμφαση, «Κυπριακής» ιδιοκτησίας. Αυτό σημαίνει πως ξεκίνησαν, προχώρησαν έκαναν πρόοδο εκεί που μπόρεσαν *μόνοι* οι δυο ηγέτες. Με τη θέληση και τις ικανότητες τους στη διαπραγμάτευση. *Κυρίως* τη θέληση τους. Είναι σαφές πως από τη στιγμή που αυτό το συστατικό έλειψε, άρχισαν τα προβλήματα.

2. Όλοι γνωρίζουν (έστω και αν η πλευρά μας κάνει μωρίστικα παράπονα), πως άνευ λύσης, με τα δρομολογημένα γεγονότα στην ΑΟΖ μας, τον χαρακτήρα του Ερντογάν και την έφεση του να κάνει ό,τι κόψει το μυαλό του ανεξαρτήτως νομιμότητας, θα έχουμε σίγουρη την ένταση και την κρίση. Αυτό δεν συμφέρει σε κανέναν και άρα νομιμοποιούνται όλοι να κάνουν ό,τι μπορούν για να το αποτρέψουν.

Σε αυτά θα προσέθετα και τον χαρακτήρα και ικανότητες του Εσπεν Μπαρθ Ειντε. Ο άνθρωπος είναι ο ικανότερος εκπρόσωπος του ΓΓ του ΟΗΕ που είχαμε ποτέ. Όχι μόνο γιατί έχει φοβερή υπομονή, αλλά και γιατί έχει το χάρισμα να βάζει από το ένα αυτί και να βγάζει από το άλλο χωρίς να κρατεί κακία. Όταν την Παρασκευή ανακοινωνόταν ο τερματισμός του πήγαινε – έλα μεταξύ των δυο ηγετών, δεν μπορούσα να δεχτώ πως τα παράτησε.

Οι διαρροές πως στην Τουρκία βρήκε μάλλον θετική ανταπόκριση (έστω και αν οι δημόσιες δηλώσεις του Κοτζιά στην Αθήνα ήταν καθόλα αντιπαραγωγικές), έδωσαν μια ιδέα για το πώς μπορούσαν να εξελιχθούν τα πράγματα.

Η πρόσκληση στη ΝΥ σημαίνει πως ο Γκουτέρες κάτι έχει στο μυαλό του. Στην καλύτερη περίπτωση έχει πράγματι μηνύματα πως υπάρχει περιθώριο να τα βρούμε, στην χειρότερη έχει υποχρέωση να φέρει εις πέρας αυτή τη διαδικασία αποδίδοντας και ευθύνες αν χρειαστεί – λαμβάνοντας υπόψιν τα σημεία 1 και 2 πιο πάνω.

Μπορώ να φανταστώ ένα διάλογο του στυλ:

Κύριοι, ξεκινήσαμε, προχωρήσατε καλά, φτάσαμε μέχρι εδώ, κάνατε μεγάλη πρόοδο, μένουν εκκρεμή αυτά τα ζητήματα.

Πιστεύετε πως μπορείτε να τα βρείτε;

Αν η απάντηση είναι ναι, θα τους πέψει από βδομάδας στη Γενεύη.

Αν η απάντηση είναι όχι, θα τους πει, να πάτε στο καλό, και θα εξηγήσω *εγώ* τι έγινε.

Σκωπτικό και κακόβουλο σχόλιο για την απώλεια της έδρας της Αλληλεγγύης στη Λεμεσό

Μαΐου 31, 2017

Είπα να κάνω κανένα σκωπτικό και κακόβουλο σχόλιο για την απώλεια της έδρας της Αλληλεγγύης στη Λεμεσό, μετά από τη μαφία που έκανε η πρόεδρος του κόμματος Ελένη Θεοχάρους.

Θυμίζω πως ενώ ηταν μέλος του Ευρωκοινοβουλίου, έθεσε υποψηφιότητα για το Κυπριακό κοινοβούλιο. Εξελέγη, αποποιήθηκε της έδρας *πριν* καν ορκιστεί – προφανώς το deal στο ευρωκοινοβούλιο είναι πολύ καλύτερο.

Μετά σκέφτηκα και τη συνολική πορεία της κυρίας, το ΔΗΚΟ, την πολύχρονη αμοιβαία υποκρισία ανοχής με τον ΔΗΣΥ, το γεγονός πως είναι πρωταθλήτρια στις δηλώσεις και στα κούφια συνθήματα, αλλά πατώνει στην ευρωκοινοβουλευτική εργασία, και είπα πως έχουμε μπροστά μας μια ξεχωριστή, θλιβερή πολιτική πορεία που μόνη της δικαίωση είναι πως, προφανώς, ψηφίζεται και στηρίζεται από ψηφοφόρους με ανάλογα χαρακτηριστικά.

Και μετά είπα πως καλό θα ήταν να κάνω και μια σύγκριση, με άλλους έντιμους και σωστούς πολιτικούς που δεν είπαν ποτέ ψέματα, δεν ξεγέλασαν τους ψηφοφόρους τους, δεν απογοήτευσαν και στήριξαν πάντα σωστές και χρήσιμες, έστω και αν όχι αρεστές θέσεις. Είπα να πω και για άλλους, που αναγνώρισαν τα λάθη τους, έκαναν αυτοκριτική για δικούς τους ανθρώπους που εξέλεξαν και σκλάβωσαν τελικά τον κόσμο με την ειλικρίνεια και την ευθύτητα τους. Κερδίζοντας στο δρόμο ψήφους και προτιμήσεις, όχι λόγω κομματικής προέλευσης ή εντολής, αλλά λόγω ποιότητας.

Και είπα πως δεν είναι καλή ιδέα να κάνω κανένα σκωπτικό και κακόβουλο σχόλιο για την απώλεια της έδρας της Αλληλεγγύης στη Λεμεσό.

Στη χώρα των συνθημάτων και των νομικισμών

Μαΐου 29, 2017

 

Έσκισε τον Ειντε και τους Τούρκους ο Κοτζιάς. Έξω όλοι οι στρατοί λέει, δεν θέλουμε καθόλου εγγυήσεις.

Και με αυτό το λύσαμε το Κυπριακό.

Ο θλιβερός.

Και ενώ τα αιτήματα που θέτει είναι φυσικά, θεμιτά και νόμιμες επιδιώξεις της πλευράς μας, ο τρόπος που τα θέτει υπό μορφή προϋποθέσεων ή προαπαιτουμένων, θα φέρουν ακριβώς το αντίθετο αποτέλεσμα.

Άστε που μπορεί και να πιστεύει στ’ αλήθεια πως αν φύγουν οι στρατοί, και μόνο με αυτό, θα λυθεί το Κυπριακό. (Αυτό πάντως πιστεύουν και χιλιάδες κρετίνοι στην πλευρά μας).

Δεν τελειώνει εδώ ο τρελός ο Κοτζιάς όμως. Πάει και πάρα κάτω:

να μην θεωρεί το Κυπριακό μέρος των γεωπολιτικών της συμφερόντων η Τουρκίας, λέει. Λες και είναι δυνατόν ή έστω εφικτό να μην έχει γεωπολιτικά συμφέροντα οποιαδήποτε χώρα στον κόσμο σε σχέση με οποιανδήποτε γειτονική της χώρα.
Προφανώς είναι της σχολής πως με τη λύση θα μετακομίσει το νησί μας στον νότιο Ειρηνικό!

Και νομικισμός: με πάθος δηλώνει ο απογοητευτικός Γενικός Εισαγγελέας πως η επιδοκιμασία του εποικισμού είναι ποινικό αδίκημα. Λες και επιδοκίμασε κανείς τον εποικισμό! Γιατί είναι λέει έγκλημα πολέμου. Σαφώς, – φυσικά. Ποιο δικαστήριο το αποφάσισε;

Πέραν του θλιβερού γεγονότος πως όλα αυτά τα λέει για να καλύψει την κατάπτυστη *δική* του κάλυψη και ξέπλυμα που έδωσε στον βρομισμένο λόγο του Αρχιεπισκόπου, η λογική απορία παραμένει: πως στ’ ανάθεμα λύνεις το θέμα του εποικισμού και εκείνο του Κυπριακού Γενικέ Εισαγγελέα; Βγάζεις τις νομικές απανταχούσες σου και πείθεις τους κρετίνους που σε ακούνε πως είναι αυτή η σωστή θέση, και πως με το να τονίζουμε πως η επιδοκιμασία του εποικισμού είναι η σωστή στάση το πρόβλημα θα λυθεί έτσι μόνο του.

Ναι, κάποιοι το πιστεύουν αυτό και ηδονίζονται πως είναι και πατριώτες!

Ναι, του καναπέ.Και αγωνίζονται κάνοντας απολύτως τίποτα

(Πιστέψτε με, προσπαθώ να αποστασιοποιηθώ, να πω χέστηκα, αλλά είναι διαστροφή, δύσκολη η απεξάρτηση)

Οταν μιλά η Αγγελα

Μαΐου 29, 2017

Όταν η μόνη πολιτικός της Ευρώπης που έχει παπάρια, η Αγγελα Μέρκελ, λέει αυτό: «Η Ευρώπη δεν μπορεί πλέον να βασίζεται στους συμμάχους της. Οι μέρες που βασιζόμασταν σε άλλους έχουν λίγο πολύ τελειώσει. Οι Ευρωπαίοι πρέπει να πάρουμε την τύχη μας στα χέρια μας, μένοντας φίλοι με τις ΗΠΑ, με την Μεγάλη Βρετανία και όπου είναι δυνατόν καλοί γείτονες, ακόμη και με τη Ρωσία».

…. τότε εμείς οι μικροί, πρέπει να ακούμε.

Πρέπει να θυμηθούμε που ανήκουμε, πρέπει να ιεραρχήσουμε που βρίσκονται τα συμφέροντά μας, πρέπει να λειτουργήσουμε στη βάση αυτής της ιεράρχησης, και στο βαθμό που μπορούμε πρέπει να δουλέψουμε υπέρ αυτών των συμφερόντων.

Γιατί μόνο μια ματιά στον χάρτη θα έπρεπε να μας κάνει να αντιληφθούμε πως βρισκόμαστε σε μια πολύ επικίνδυνη αλλά ταυτόχρονα σημαντική περιοχή όπου τα λάθη δεν επιτρέπονται και όπου τα λάθη σίγουρα πληρώνονται.

Και ο νοών νοείτω.

Under Nicosia’s roof

Μαΐου 27, 2017

Under Nicosia’s roof, people are walking. Life seems oblivious to the agenda of the bunch of the worried activists who met yet again.

Going to the pro-solution romantic gathering, I first stumbled upon a major let down. I was almost caught by a bunch of Jehovah’s Witnesses who were selling their faith. I escaped because they were apparently looking for younger souls, mine has already been condemned.

It was a lot of people today, it was a lovely Saturday morning, not too hot, we even had some clouds covering the sun towards the end, and we were all very disappointed.

We looked old and grumpy, even if we managed to smile when we realized that quite a few new faces made it for today’s event. And I smiled a lot when some people came towards me and introduced themselves. My current choice of haircut makes my presence unmistakable, and so I did meet some new virtual friends in person.

One of them, seventy year old, Mr Argyros was there too, and he came to greet me, walking slowly, carrying his stick.

I was moved, by the chance to know an unlikely FB user. I know it is people like him that could help nurture the post solution island, and I know that people like him will not be around for too long.

And I know that these gatherings are good for our sorrow and our consciousness, but little they can do any more.

Well, there is never any guarantee that things can be sorted, or in fact, sorted out in a nice way.

In our case it will not be the nicest way out.

And not many people realize that. Or actually, want to realize, if I may say so retrospectively, which in fact explains a lot.

On my way out the Jehovah’s Witnesses were still selling their faith, people were still walking and talking under Nicosia’s roof.
I heard people talking in Turkish too. They were not among the activists, just people, mainly young people strolling up and down Ledra Street.

And I thought that the hated status quo will in fact win in the end.

By then, people who could live better, will have to settle with less, people who could get back a part of their lives or wealth, will never be able to do so.

But the status quo will win.

Being the kind of guy who makes a point to see a glass as half full, rather than half empty, this is hard to say.

People will always keep walking under Nicosia’s roof.

Μια νέα Αγία Κάρα

Μαΐου 24, 2017

Μόλις έχω ενημερωθεί από το πρωτοπόρο σε τέτοια θέματα Τρίτο πρόγραμμα του ΡΙΚ, πως η Κύπρος θα έχει την τιμή να φιλοξενήσει άλλη μια Αγία Κάρα. Ενός Αγίου Γιώργου Κασουλίδη – νομίζω  (υποθέτω δεν έχει σχέση με τον Ιωάννη, αν πράγματι ισχύει το επίθετο).

Μαθαίνω λοιπόν πως ο τύπος είναι πρόσφατος άγιος, του περασμένου αιώνα, καταδιώχθηκε από τους κομμουνιστές,  καταδικάστηκε δυο φορές εις θάνατον δια τουφεκισμού, τουφεκίστηκε, αλλά τη σκαπούλαρε και τις δύο (δεν γνωρίζω πώς, αλλά μου φαίνεται πως θα είναι πολύ επικερδής η σχετική πατέντα αν διαρρεύσει).

Δεν γνωρίζω ποια ήταν τα λοιπά του προσόντα για να ανακηρυχθεί άγιος.

Νομίζω θα τον υποδεχθούν στο Πλατύ της Λευκωσίας, άκουσα κάτι για αστυνομία και φιλαρμονική, θα είναι σίγουρα πολύ ευχάριστη ατμόσφαιρα.

Ένας ιερεύς που έκανε τη σχετική παρουσίαση πήγε ένα βήμα πιο μπροστά, λέγοντας πως «ο άγιος θα είναι μαζί μας μέχρι τις αρχές του Ιούνη».

Κρίνω συνεπώς, πως θα κρύβει μεγάλα μυστικά η κάρα!

Επειδή (νομίζω) δεν είμαι παλαβός…(*)

Μαΐου 23, 2017

 

Και επειδή όσες φορές και να κάνεις 2+2 θα έχεις 4, ας κάνουμε μια ακόμη προσπάθεια κατανόησης:

1. Θεωρώ πως ακόμη και τώρα η επιλογή της win-win-win-win-win λύσης είναι η μόνη προσφερόμενη επιλογή για *όλους* τους εμπλεκόμενους.

2. Θεωρώ πως η μη λύση ισοδυναμεί με κρίση με όλους να χάνουν, περισσότερο όμως την πλευρά μας.

3. Συνεπώς δεν έχουμε επιλογές, η συνέχιση του status quo *δεν* είναι διαθέσιμη.

4. Εν πάση περιπτώσει ο χρόνος περνά και δεν φέρνει οποιοδήποτε πλεονέκτημα στην πλευρά μας.

5. Θεωρώ πως ο Αναστασιάδης δεν μας ξεγέλασε, δεν είναι διαχρονικά ψεύτης, όπως κάποιες εύκολες αναλύσεις προτείνουν.

6. Ναι, μας απογοήτευσε, και ναι, είναι συνεπώς θεμιτή η οποιαδήποτε κριτική σε βάρος του.

7. Αν ο Αναστασιάδης επιθυμεί να επανεκλεγεί, είναι επίσης θεμιτό. Αλλά θα τον κρίνουμε όλοι και για το ποιόν της πρώτης θητείας.

8. Μπορεί και να φορέσει φουστανέλα, αν έτσι κρίνει

9. Υπάρχει όμως και καλή πιθανότητα κάποιοι από εμάς να βγάλουν αρνητικό τελικό αποτέλεσμα. Ε, αυτές τις ψήφους θα τις χάσει ο Αναστασιάδης. Και δεν έχει από πού να κερδίσει.

10. Από την άλλη, δεν πιστεύω ούτε και τις φήμες και ψιθύρους που φέρουν τον πρόεδρο να είναι έρμαιο εκβιασμών από διάφορες κατευθύνσεις, λόγω κυρίως των επαγγελματικών του δραστηριοτήτων. Και, εν πάση περιπτώσει, η υπέρ της λύσης στάση του, πάει πάρα πολύ πίσω – πιο πίσω από τα όποια γεγονότα θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν σε βάρος του

11. Συνεπώς κάτι δεν ταιριάζει.

12. Από την άλλη ο Μουσταφά άνευ λύσης, άνευ κόμματος, άνευ ελέγχου στην κυβέρνηση, δεν έχει μέλλον. Ούτε καν παρόν.

13. Η Τουρκία είναι η εύκολη εξήγηση, αν όντως η Τουρκία δεν επιθυμεί λύση όπως περιγράφεται στο (1), we are in deep shit! Για λόγους που είναι νομίζω κατανοητοί.

14. Ο Τσαβούσογλου στη συνέντευξη στον Φιλ, παρά τους τίτλους που έδωσε η εφημερίδα και παρά την ξετσίπωτη προπαγάνδα που έκτισε πάνω της το ΡΙΚ, άφηνε διαθέσιμα διέξοδα. Φαίνεται όμως να τεκμηριώνονται τουρκικές υπαναχωρήσεις, είτε στην ουσία, είτε στη διαδικασία. Ο μόνος τρόπος να υπάρξει ξεκαθάρισμα είναι …. οι συνομιλίες (και όχι η διαδικασία).

15. Εν πάση περιπτώσει μιλούσε ως Τούρκος, και αυτό ακριβώς αναμενόταν.

16. Όπως ακριβώς ένας Ε/Κς μιλά ως τέτοιος και είναι και πάλι αναμενόμενο.

17. Από την άλλη, ο πήχης του ΟΗΕ και της διεθνούς κοινότητας είναι ψηλά (στα βαθμό που τη νοιάζει).

18. Δεν υπάρχει η παραμικρή πιθανότητα να κλείσει έτσι απλά η διαδικασία, να μπουν οι διαπραγματεύσεις στο ράφι, να μας δώσει ο σουλτάνος την ευχή του για τα γκάζια και να ζήσουμε όλοι καλά και κάποιοι καλύτερα.

19. Άρα, ξανά, κάτι δεν στέκει.

20. Και μέχρι να το ανακαλύψω αυτό, ας πούμε πως υπάρχει ακόμη ελπίς.

(*) Αναγκαία διευκρίνηση αυτούς τους καιρούς.

Αρέσει σε %d bloggers: