Skip to content

Το Βουφαβέντο, που δε φοβάται τους ανέμους.

Φεβρουαρίου 12, 2012

Ανέβασα κάμποσες φωτογραφίες στο ΦΒ, αλλά μετά θυμήθηκα πως είχα κάνει πριν ένα περίπου χρόνο ανάρτηση για την Καντάρα. Δεν μπορούσε να λείπει το Βουφαβέντο, το λιγότερο γνωστό από τα τρία κάστρα της οροσειράς του πενταδακτύλου.

Προσεχώς και ο θρυλικός Άγιος Ιλαρίων για να κλείσει η τριάδα.

Ο φίλος που πήγαμε μαζί με ρώτησε αν υπάρχει είσοδος στο κάστρο αυτό.

Όχι του λέω, δεν έβρισκαν κάποιο να ανεβαίνει κάθε μέρα 200 μέτρα υψόμετρο μέσα από σκαλιά και ανηφορικά μονοπάτια για να κόβει εισιτήριο.

Και αυτή μου η απορία παραμένει, με ποιο σκεπτικό έκτιζαν τα κάστρα εκεί πάνω; Θα έβγαινε η γλώσσα τους και να τα κτίσουν και να τα συντηρήσουν, και να τα προστατέψουν.

 Άσε που οι εχθροί θα έπρεπε να ήταν υπερήρωες για να ανέβουν εκεί πάνω.

Είχα πάει για πρώτη φορά εκεί προς το τέλος του 2003, εκείνη τη χρονιά που είχαν ανοίξει τα καντζέλια. Πήρα το δρόμο για το Βαρώσι, πριν την Κυθρέα αριστεραά προς τα  πάνω, και ακριβως στη ραχη της οροσειράς, με τα πέντε δάχτυλα στα δεξιά μου,  πήρα τον χωματόδρομο που οδηγούσε στο κάστρο.

Ήμουν μόνος, και ο δρόμος φαινόταν μακρύς. Μετά από λίγη ώρα βλέπω μπροστά μου στρατό. Αυτοκίνητα, και στρατιώτες να είναι διασπαρμένοι γύρω από το δρόμο. Το ένστικτο μου είπε να στραφώ πίσω.

Η λογική υπέδειξε όμως πως μια πανικοβλημένη κίνηση θα προκαλούσε ερωτήματα.

 

Γι’ αυτό συνέχισα.

Ο σκοπός με σταμάτησε, και με ρώτησε κάτι στα τούρκικα. Απάντηση στα αγγλικά. Η συνεννόηση δεν είχε ελπίδες, και έτσι έφερε το λοχαγό του.

Με το μπλε μπερέ.

«Που πάεις;» Ρωτά στα αγγλικά.

«Στο κάστρο του Βουφαβέντο», λέω.

Α, μάλιστα! Είναι άλλα 2-3 χιλιόμετρα, θα φτάσεις σε μια μικρή πλατεία, αλλά μετά είναι πάρα πολύ δύσκολο να ανέβεις. Υπάρχουν σκαλιά, και παίρνει πάνω από μια ώρα η ανάβαση.

Ευχαριστώ του λέω, όμως *εσείς * τι κάνετε εδώ;

Πολλοί φίλοι που άκουσαν τη διήγηση από τότε, με έφκαλαν πελλόν που έκαμα τέτοια ερώτηση.  Δεν αναφερόμουν φυσικά στην γενικότερη ιδέα της παρουσίας του τουρκικού στρατού στην Κύπρο. Αναφερόμουν στην παρουσία τους εκείνη τη μέρα.

Ο τούρκος λοχαγός μου απάντησε: «είναι η πρώτη μέρα του κυνηγίου, και είμαστε εδώ για να προστατεύουμε τις κλειστές περιοχές.»

Ώπα! Και περιβαλλοντικά ευαίσθητα τα μεχμετζίκ!

Οι οδηγίες του λοχαγού ήταν σωστές. Και σε λίγο πραγματικά έφτασα στη μικρή πλατεία. Μου έκανε εντύπωση αμέσως ένα μνημείο. Αφιερωμένο στους νεκρούς ενός αεροπορικού δυστυχήματος που είχε γίνει το 1988, και δεν θυμόμουν καθόλου.

Το αεροπλάνο ήταν γιουγκοσλαβικό, και το μνημείο ήταν έτσι:

 

Γιουγκοσλάβοι, μόνιμοι κάτοικοι.

 

Σήμερα, παραδόξως, το μνημείο ήταν κατεστραμμένο, για λόγους που δεν μπορώ να αντιληφθώ.

Η διαδρομή μας σήμερα ήταν από τα δυτικά. Ανεβήκαμε προς τον Πενταδάκτυλο πολύ πριν την Κυθραία, πήραμε το δρόμο για το Βουνό (Taskent). Το χωρίο των «κυριών», αφού εκεί μεταφέρθηκαν οι κάτοικοι της Τόχνης μετά το 1974. Οι κάτοικοι, οι γυναίκες δηλαδή, αφού τους άνδρες τους είχαν καθαρίσει όλους οι δικοί μας με την έναρξη της Τουρκικής εισβολής.

Γι’ αυτό, είχαν μείνει μόνο οι κυρίες…

Ίσως να δικαιολογείται και η κατασκευή της τεράστιας σημαίας δίπλα από αυτό το συγκεκριμένο χωρίο.

Με κανένα  τρόπο όμως δεν δικαιολογείται η γενικότερη υπερβολή και κόμπλεξ που έχουν απ’ εκεί με τις σημαίες και τα μνημεία. Ξεπερνά ακόμα και τα δικά μας υψηλά επίπεδα.

Η σημαία λοιπόν:

Η σημαία σε κόκκινο και λευκό.

 Ο δρόμος μόλις και χωρούσε ένα αυτοκίνητο, αλλά σε σχέση με το 2003, ήταν τουλάχιστον ασφαλτοστρωμένος.

Λίγο πιο πάνω βρήκαμε μια εκκλησιά.

Παναγία Αψιδιώτισσα.


Μαθαίνω πως είναι η παναγία η Αψιδιώτισσα.

Ο σκελετός στέκει καλά, αλλά είναι ουσιαστικά καταφύγιο ζώων…

Μια σκοπιά στέκει εκεί κοντά.

 

Σκοπιά.


Και θυμίζει την πολιτικά «γεμάτη» μας ιστορία.  Που δε σε αφήνει ποτέ.

 

Υπέρ και κατά του Ερντογάν.


Με λίγη προσπάθεια θυμάσαι και τα παλιά:

 

ΕΝΩΣΙΣ

 

Ψάχνοντας για την εκκλησία, βρήκα και ένα πολύ περίεργο «Panagia Apsidiotissa Horror Movie» . όποιος ξέρει τούρκικα ας μας διαφωτίσει, αλλά προς το τέλος λίγο τρόμο ένοιωσα…

Κα φτάνουμε στην αφετηρία του μονοπατιού.

 

Που δεν φοβάται τους ανέμους...


Τα παιδάκια μέτρησαν 595 σκαλιά. Αν υπολογίσουμε και το μονοπάτι, και αν υποθέσουμε πως ήταν μόνο σκαλιά, δε θα μας έφταναν ούτε 2500 για να φτάσουμε μέχρι πάνω.

 

Από χαμηλά.

 

 

Λίγο ψηλότερα.


Μετά από πολλή ώρα βλέπεις τουλάχιστον τη βόρεια παραλία, και ανασαίνεις. Α! Θυμάστε το ψευδορεύμα;

 

 

Εδώ φτιάχνεται το ψευδορεύμα!


200 μέτρα (κάθετα) πιο πάνω, δε μας αφήνουν να ησυχάσουμε:

 

 

2500 χιλιάδες σκαλιά πιο πάνω, να μάθετε!


Όμως είμαστε εκεί:

 

 

Βουφαβέντο.


 

 

Βουφαβέντο.


Τα σκατά της τσούρας ήταν ακόμα και εκεί πάνω. Δεν καταλαβαίνω γιατί:

 

 

Σκατά τσούρας.


Όμως ήμασταν εκεί.

 

 

Βουφαβέντο.


 

Α!!! Βουφαβέντο.


 

Το παράθυρο.


Το άλλο κάστρο, από ψηλά:

 

Κερύνεια.


Και η οροσειρά μου:

 

Πενταδάκτυλος.


Η κατάβαση έγινε πολύ πιο γρήγορα.

Και ο ουρανός είχε γίνει πιο μουντός. Οι φίλοι μου οι Οικολόγοι θα κάθονταν πάνω στα κάρβουνα, αφού είχαμε παντού ψεκασμούς και chemtrails 🙂

 

Chemtrails.

 

 

Chemtrails.


Συνεχίσαμε προς ανατολάς. Τα πέντε δάκτυλα ήταν μπροστά μας – ανοικτά:

Πέντε δάχτυλα.

Το εστιατόριο πάνω στη ραχούλα μεγάλωσε, κιτσάρισε…

Μη καπνίζετε.


Δεν ξέρω αν είναι τουρκικό, τουρκοκυπριακό, ή τι άλλο, αλλά είχε φούρνο που έβγαλε φρέσκο ψωμί:

 

Ψωμί.


 

 

 

 

 

Advertisements
14 Σχόλια leave one →
  1. ιων σκεπτικός permalink
    Φεβρουαρίου 13, 2012 07:34

    Οπου και να ταξιδεύσεις ………. η Κύπρος σε πληγώνει. Τζια δεν φαίνεται γιατρειά στον ορίζοντα………

    Μου αρέσει!

  2. Μιχάλης permalink
    Φεβρουαρίου 13, 2012 10:18

    Πολύ ωραίες φωτογραφίες. Θέλω να πάω κι εγώ εκεί. Δεν τα κατάφερα ακόμα.

    Μου αρέσει!

  3. Φεβρουαρίου 13, 2012 11:26

    Στον Άγιον Ιλαρίωνα επήα, τζιαι μια λέξη μόνον υπάρχει: ΔΕΟΣ. Εν αμαρτία να γυρίζεις έξω τζιαι να έσιεις στον τόπο σου έτσι μέρη που δεν τα έσιεις δει στα 37 σου. Το Μπελλαπαϊς ήταν απογοήτευση, αλλά τα 5 δέχτυλα ήταν αποθέωση. Άλλη απογοήτευση ήταν η παραλία της Μόρφου αλλά μεγάλη, θετική έκπληξη το πεδινόν δάσος πέριξ του Κορμακίτη.
    Εφτάσαμεν (συν γυναιξί τζιαι τέκνοις) ως την πλατειούαν του Βουφαβέντο αλλά με θκιό τετράχρονα καταλαβαίννεις εν ετόλμησα να πιάσω μιαν ανηφοριάν. Επιφυλάσουμαι για τη συνέχειαν. Έχω να καταθέσω πόσον φοϊτσιάρικος ήταν ο δρόμος προς τα τζιει, αφού αριστερά σού εν κρεμμός τζιαι όσον τζιαι χωρεί θκιό αυτοκίνητα. Η θέα προς τη χώρα πάντως εν τζιαι τζείνη πολλά εντυπωσιακή.
    Έχουμεν ωραίον τόπον, είμαι πολλά περήφανος. Άτε τζιαι σύντομα να τον σιαιρούμαστεν χωρίς διατυπώσεις τζιαι στιγματισμούς ότι είμαστεν προδότες.

    Μου αρέσει!

  4. Φεβρουαρίου 13, 2012 17:37

    Πολύ ενδιαφέρουσα ανάρτηση. Από τα κάστρα του Πενταδαχτύλου, έχω πάει μόνο στην Καντάρα, αλλά άξιζε τον κόπο. Βουφαβέντο και Αγ. Ιλαρίωνας θα ακολουθήσουν σίγουρα. Αν και νομίζω ότι προηγείται η βόρεια ακτογραμμή – απ’ τον Ποταμό του Κάμπου ως την Ακανθού. Έχουν κάτι μυστήριο τα χωριά εκεί.. Έχεις πάει;

    Μου αρέσει!

    • strovoliotis permalink*
      Φεβρουαρίου 13, 2012 22:50

      Ναι.

      Εδώ είναι η ανάρτηση για την Αγία Μαρίνα Καλογραίας:
      http://goo.gl/S2mlz

      Είχα πάει ανατολικά της Κερύνειας από πολύ νωρίς, πριν καν ξεφυτρώσουν οι χιλιάδες -σκελετοί τώρα πια- τουριστικών καταλυμάτων.

      Και η δυτική βόρεια ακτογραμμή είναι όμορφη. Να συνδυαστεί απαραιτήτως με εκδρομή στους Σόλους και το Βουνί.

      Γενικά η βόρεια ακτογραμμή είναι άλλος τόπος! Που καταστρέφεται εξ ίσου 😦

      Μου αρέσει!

  5. Andreas permalink
    Φεβρουαρίου 13, 2012 18:11

    Strovoliotiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiii
    Esi pou polas kai tin psihi sou gia mia lisi opos nane
    enna psifisis ton anefthino niko pou erksepse tin proeklogiki tou
    iperaminomenos tou 76% tou ohi?
    Itan i megaliteri sou itta?

    Μου αρέσει!

    • strovoliotis permalink*
      Φεβρουαρίου 13, 2012 22:51

      Κλαπ κλαπ «Ανδρέα».

      Μου αρέσει!

      • Ανώνυμος permalink
        Νοέμβριος 3, 2012 17:09

        Πολύ ωραίο φωτογραφικό υλικό (και βεβαίως περιγραφή). Το χρησιμοποιώ για το μάθημα του «Δεν ξεχνώ» στους μαθητές μου. Ευχαριστώ.

        Μου αρέσει!

  6. Ανώνυμος permalink
    Απρίλιος 2, 2013 01:38

    Ζήλεψα τις φωτογραφίες σου, γιατί εμείς που πήγαμε χθες, 31 Μαρτίου 2013, το απόγευμα, λόγω της πολλής σκόνης, δεν είχαμε διαφάνεια στον ορίζοντα. Αλλά στα 57 μου ανέβηκα εκεί πάνω, όχι βέβαια τρέχοντας, όπως στα εφηβικά μας χρόνια, αλλά με σταθμούς. Μαγεία και ποίηση.

    Μου αρέσει!

  7. Ανώνυμος permalink
    Απρίλιος 2, 2013 01:39

    Είμαι η Ζήνα Λυσάνδρου Παναγίδη, φιλόλογος, που έγραψα το πιο πάνω σχόλιο, φίλε Στροβολιώτη.

    Μου αρέσει!

  8. Ανώνυμος permalink
    Απρίλιος 2, 2013 01:41

    Μου άρεσε πολύ το κείμενό σου. Μπράβο.
    Ζήνα Λυσάνδρου Παναγίδη

    Μου αρέσει!

Trackbacks

  1. Πενταδάχτυλος – Λάρνακας της Λαπήθου revisited. | Στροβολιώτης

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: